தூரிகை தமிழ் நாவல்கள்

மனநல மருத்துவர் கிருஷ்ணனின் முன்பு அமர்ந்திருந்தனர் நிவாசினியும் பவானியும்.   நிவாசினி அவரிடம் முன்பு கோபமாய் நடந்து கொண்டதற்காக மன்னிப்பு

  பக்கத்தில் நீயும் இல்லை பார்வையில் ஈரம் இல்லை சொந்தத்தில் பாஷை இல்லை வாசிக்க ஆசை இல்லை கண்டு வந்து சொல்வதற்கு காற்றுக்கு ஞானம் இல்லை நீலத்தைப் பிரித்துவிட்டால் வானத்தில் ஏதுமில்லை தள்ளி தள்ளி நீ இருந்தால் சொல்லிக்கொள்ள வாழ்க்கை இல்லை வண்ணம் கொண்ட வெண்ணிலவே வானம் விட்டு வாராயோ   நித்திலன் அவனது பண்பலை நிகழ்ச்சியில் இந்தப் பாடலை ஒலிக்க விட்டுக் கண்களை மூடியவாறு நிவாசினியின் நினைவில் மூழ்கியிருக்க, அச்சமயம் அங்கு வந்த அவனது சகப் பணியாளர்,