25-உயிர் வாங்கிடும் மோகினி நீயடி

அத்தியாயம் 25

சஞ்சய் அகமதாபாத் வந்து சேரவே  இரவாகியிருந்தது. அவன் தங்கிக்கொள்ள கம்பெனி கெஸ்ட் ஹவுஸ் கொடுத்திருந்தார்கள். அதில் அதிகபட்சமாக ஒரு மாதம்வரை தங்கிக் கொள்ளலாம். கெஸ்ட் ஹவுஸ் வந்தவன் வீட்டிற்கு அழைபேசி அழைப்பு விடுத்து, அனைவரிடமும் தான் நலமாக வந்து சேர்ந்ததை தெரிவித்தான். பின் தாரணிக்கும் தான் வந்துவிட்டதை  தெரிவித்துவிட்டு நாளைச் சந்திப்பதாக அவருக்கு ஒரு மெசேஜ் தட்டிவிட்டவன்  அருகிலேயே இருந்த ஒரு  உணவகத்திற்கு சென்று இரவு உணவை முடித்துவிட்டு வந்தவன். நன்றாகத் தூங்கி எழுந்தான்.

காலை உணவையும் முடித்தவன் ஒன்பது மணிபோலத் தாரணி கொடுத்திருந்த முகவரியை நோக்கிப் பயணப்பட்டான். இவனுக்கு எந்தச் சிரமத்தையும் கொடுக்காமல் அந்தப் பெரியவளாகத்தின் கேட்டின் முன்பு தன் பத்து வயது மகளுடன் நின்றிருந்தார் தாரணி. இவனைப் பார்த்ததும்
“வாங்க, வாங்க.” என்று தமிழில் வரவேற்று விட்டுப் பின்பு ஆங்கிலத்திற்கு மாறிக்கொண்டார்.

“அதுக்கு மேல பேசத் தெரியாது.”என மலையாளத்தில் கூறியவர் பின்பு ஆங்கிலத்தில் பேச ஆரம்பித்தார்.
“இங்க ஏ பி சி டி என்று நான்கு பிளாக் இருக்கு. நாங்க பி பிளாக்கில் இருக்கோம். அந்தப் பிளாக்ல ரெண்டு வீடு காலியா இருக்கு உங்களுக்கு எது ஓகேவா இருக்குன்னு பாருங்க என்று பேசிய படியே லிப்டின் அருகே வந்தவர், ஐந்தாம் மாடி பட்டனை அழுத்திவிட்டு அவனோடு மேல் நோக்கிப் பயணப்பட்டார்.

அந்தத் தளத்தில் மொத்தம் நான்கு வீடுகள் இருந்தன. ஒரு பிளாக்கில் ஏழு தளம். ஒவ்வொரு தளத்திற்கும் நான்கு வீடுகள். இப்படியாக ஒரு பிளாக்கில் மொத்தம் இருபத்தி எட்டு வீடுகள். நான்கு  பிளாக்குகள் சேர்த்து மொத்தம் நூற்று பன்னிரண்டு வீடுகள். தரைத்தளம் முழுவதும் கார் பார்க்கிங் மற்றும் பைக் பார்க்கிங்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இடது பக்கம் சென்றால் பெரிய பூங்கா. சிறுவர்கள்  விளையாடுவதற்கும் பெரியவர்கள் நடைப்பயிற்சி செய்வதற்கும் ஏற்றவாறு அமைக்கப்பட்டு இருந்தது. பி மற்றும் சி பிளாக்கின் இடையே பின்புறத்தில் பெரிய நீச்சல் குளம் அங்கும் சிறியவர் குளிப்பதற்கு ஏற்றவாறும் பெரியவர்களுக்கு ஏற்றவாறும் தனித்தனியாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

பாதுகாப்பிற்கு எப்போதும் செக்யூரிட்டிகள் ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் சுற்றிக் கொண்டே இருந்தார்கள். அதேபோல் நீச்சல் பழகித் தரவும் ஒரு பயிற்சியாளர் நியமிக்கப்பட்டிருந்தார். அவரவருக்கு விருப்பம் என்றால் கட்டணம் செலுத்தி நீச்சல் பழகிக் கொள்ளலாம்.

சஞ்சய் பார்க்க வந்த வீடு பூஜ்ஜியம் ஐந்து மூன்று என்ற எண் கொண்ட வீடு.  இரண்டு அறைகளுடன் நன்கு விசாலமாக இருந்தது. போன மாதம் தான் அந்த வீட்டின் உரிமையாளர் வெளிநாட்டிற்கு மாற்றலாகி சென்றிருந்தார். அதனால் இரண்டு அறைகளிலும் ஏசி, பெரிய வால் மௌண்டெட் டிவி, பெரிய பிரிட்ஜ் ஆகியவற்றை விட்டுச் சென்று இருந்தார்.  இரண்டு அறைகளிலும் கட்டில் சுவற்றுடன் சேர்த்து உட்வொர்க் செய்யப்பட்டிருந்தது. அறைகள் அனைத்திலும் கபோடுகளும், சமையலறை, மாடுலர் கிச்சனாக அனைத்தும் நவீனமாக இருந்தது. அறையின் பால்கனியிலிருந்து பார்த்தால் சிறுவர் பூங்கா நன்றாகப் பார்வைக்கு கிடைத்தது அங்கும் இரண்டு நாற்காலிகள் ஒரு டீப்பாய் போடப்பட்டிருந்தது. மாலை நேரத்தில் குழந்தைகள் விளையாடுவதை பார்த்தபடி டீக்குடிக்க ஏதுவான இடம் எனத் தோன்றியது சஞ்சய்க்கு.

மகனும், மனைவியும் அருகில் இருக்கும்போது நன்றாக இருக்கும் எனக் கற்பனையில் நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டவனுக்கு மெலிதான புன்னகை. மகனுக்கும் இங்கிருந்து வேடிக்கை பார்ப்பது மகிழ்வை கொடுக்கும் என நினைத்தபடி அனைத்தையும் கற்பனையில் ஓட்டிப் பார்த்தான். அவனுக்கு இந்த வீடு மிகவும் பிடித்திருந்தது இருந்தாலும் தாரணி சொன்ன மற்றொரு வீட்டையும் பார்த்துவிட நினைத்தான்.

“மற்றொரு வீடு.?” எனக் கேட்டு அவன் தாரணியை பார்க்க.
“அது இன்னும் மேல.ஏழாவது மாடி.” என்றார் அவர். லிப்ட் நோக்கி நடந்த படி ஏழாவது மாடி என்ற உடனே திக் என்றானது சஞ்சய்க்கு.

‘சிறு குழந்தையை வைத்திருப்பதால் அவ்வளவு உயரம் போக வேண்டுமா.?’ என நினைத்துக் கொண்டே பயணப்பட்டான். பாதுகாப்பிற்கு எந்தக் குறைவும் இல்லை. இருந்தாலும் ஏனோ மனம் சற்று தடுமாறியது. அதுவும் அல்லாமல் தற்போது பார்த்த வீட்டில் மனைவியையும் மகனையும் பொருத்தி கற்பனை வேறு செய்திருந்ததால், பார்க்காமலேயே  இந்த வீடு வேண்டாமென முடிவுக்கு வந்திருந்தான். அதற்கு ஏற்றார் போல். வீடும் எந்தப் பொருட்களும் இல்லாமல் காலியாக இருந்தது. இந்த வீடு நீச்சல் குளம் பார்க்கும் மாறு அமைந்திருந்தது. மேலிருந்து பார்க்கும்போது இவனுக்கே ஒரு மாதிரித் தலை சுற்றி கொண்டு வந்தது. அதுவும் அல்லாமல் நீச்சல் குளம் வியூ இவனுக்கு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை. கண்டிப்பாக மனைவிக்கும் பிடிக்காது என்பதை நினைத்தவனாக.
தாரணியை பார்த்தவன்,

“ஐந்தாம் தளத்தில் இருக்கிற வீட்டையே புக் பண்ணிடலாம்.” என்றான்.
“நானும் நீங்க அதைத்தான் சொல்லுவீங்கன்னு நெனச்சேன்.”என்றார் அவரும் சிரித்தபடி.
“உங்க வீடு எங்க.?”
“மூன்றாவது மாடி.வாங்க போகலாம்.” என்றபடி அவனை அழைத்துக் கொண்டு தன் வீட்டை நோக்கிச் சென்றார்.

இவர்களுக்குக் கதவைத் திறந்து விட்ட பெண் இவனைக் கண்டு,
“நமஸ்தே.” என வரவேற்கும் விதமாகக் கூறியவர் கையோடு தாரணியின் மகளை அழைத்துக் கொண்டு உள்ளே சென்று மறைந்தார்.
யார் என்று இவன் கேள்வியாகப் பார்க்க.

“இங்கே வீட்டோட தங்கி வேலை பாக்குறாங்க. ஆபீஸ்ல இருந்து வர முன்ன பின்ன ஆகுது. குழந்தை தனியாக இருப்பான்னு இவங்கள வேலைக்குச் சேர்த்துக்கிட்டேன். கிட்டத்தட்ட  ஏழு வருஷமா இங்க தான் வேலை பாக்குறாங்க. இப்போ ஒரு ஆறு மாசமா தான் வீட்டோட தங்கியிருக்காங்க. நான் இந்த ஊருக்கு வந்த நாளிலிருந்து அறிமுகமானவங்க. ரொம்ப நம்பிக்கையானவங்க.நல்ல வேலை பார்ப்பாங்க. உங்களுக்கு வேணும்னா சொல்லுங்க மேல் வேலை பார்த்துக் கொடுப்பாங்க.” என மடை திறந்த வெள்ளம் போல் அனைத்தையும் கூறிக் கொண்டிருந்தார்.

“இல்ல, இல்ல தேவைப்படாது. என் மனைவியே அனைத்து வேலைகளையும் செய்து விடவா.”
“ஓஹ்.! அவங்க ஹவுஸ் வைப்பா.? வேலைக்குப் போகலையா.?”
“இதுவரைக்கும் போகணும்னு அவங்க கேக்கல. அதனால போகல.” என்றான் தெளிவுபடுத்தும் விதமாக.
“ஓஹ்.!” என்று கேட்டுக் கொண்டவர் சற்று அமைதியாக இருக்க. அந்நேரத்தில் இவனுக்குக் குடிக்க கொண்டு வந்து கொடுத்தார் வீட்டில் இருந்த பெண்மணி.

“சரி, நீங்க வீட்டு ஓனர் கிட்ட பேசிட்டு, என்னுடைய நம்பர் அவருக்குக் கொடுங்க. நானும் பேசுகிறேன்.” என்றவனுக்கு
“நான் ஏற்கனவே சொல்லித்தான் வச்சிருக்கேன். உங்க நம்பர் கொடுக்கிறேன். அவரே உங்களுக்குப் பேசுவாரு…” எனக் கூற. நன்றி கூறி விடை பெற்று சென்றான் சஞ்சய்.

தாரணி கூறியது போல வீட்டின் உரிமையாளர் சஞ்சய்க்கு அழைத்துப் பேசினார். இருவருக்குமே அனைத்தும் திருப்தியாக இரு தினங்களில் வீட்டிற்கு வெள்ளை அடித்துச் சுத்தம் செய்து தருவதாகக் கூறினார். சொன்னது போல மூன்று நாட்களில் அனைத்தும் தயாராகி அவனிடம் வீட்டின் சாவியும் கொடுக்கப்பட்டது.

சாவி கிடைத்ததும் வீட்டை ஒரு முறை சென்று பார்த்தவனுக்கு அனைத்துமே திருப்தியாக இருந்தது. மனைவி வந்ததும் அவளுடன் வீட்டிற்கு தேவையான பொருட்களை வாங்கி விட வேண்டும் என முடிவு செய்தவன் பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு வருவதாகக் கூறியிருந்தவன் அந்த வார இறுதியிலேயே கிளம்பிச் சென்று மனைவி மகனை அழைத்து வந்த விட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தவனாக அன்றே விமான டிக்கெட்டையும் புக் செய்திருந்தான்.
மனைவி மற்றும் மகனுடன் தான் புது வீட்டிற்குள் செல்ல வேண்டும் என முடிவு செய்தவன் மீதம் இருந்த இரு நாட்களையும் கம்பெனியின் கெஸ்ட் ஹவுஸ்சில் கழித்தான்.

 வெள்ளி நள்ளிரவு இவனின் பயணம் இருக்க, இவன் வீடு சென்று போது விடியற்காலை ஐந்து மணி ஆகியிருந்தது. அந்நேரத்தில் இவனைக் கண்ட அனுபமா அதிர்ச்சியுடன்,

“என்ன சஞ்சய் இவ்வளவு காலையில் வந்து இருக்க.? ஏதாவது பிரச்சனையா.? வரேன்னு ஒரு  வார்த்தை கூடச் சொல்லலையே.?” என்று பதட்டத்துடன் கேட்க.

“அம்மா, அம்மா ஏன் இவ்வளவு டென்ஷன்.? மெதுவா.” என்றபடி அவரின் தோளைச் சுற்றி கையைப் போட்டுக் கொண்டவன் சோபாவில் வந்து அமர்ந்தவாறு.

“இவ்வளவு நாள் தான் என்னால உங்களை எல்லாம் பிரிஞ்சி இருக்க முடிஞ்சது.” என்றவன்

“வீடு கிடைச்சிருச்சு. எல்லாம் பைனலைஸ் ஆயிடுச்சு. அதுதான் வசுந்தராவையும், வருணனையும் அழைச்சிட்டு போலாம்னு வந்துட்டேன். நீங்களும் வாங்க. அப்பா கிட்டயும் கேட்டுட்டு நாளைக்கு கிளம்புற மாதிரி எல்லாருக்கும் டிக்கெட் போட்டுடறேன்.  அதுவரை கொஞ்ச நேரம் போய்ப் படுக்கிறேன்.” என்றபடி தன் அறையை நோக்கிச் சென்றான். ஒரு வாரம் சென்று மனைவி மற்றும் மகனைப் பார்க்கும் ஆவலுடன்.

இவன் அறைக்குள் சென்றபோது இருவருமே ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தார்கள். சிறிது நேரம் அவர்களைப் பார்த்துப் படி நின்றிருந்தவன் பின், இருவரையும் சேர்த்து அணைத்தபடி உறக்கத்தை தழுவினான். இவன் நன்றாகத் தூங்கிக் கொண்டிருக்க எழுந்து பார்த்த வசுந்தராவிற்கும், வருணனுக்கும் தான் ஆனந்தம் தாங்கவில்லை. வருணன் தந்தையின் மேலேறி படுத்துக் கொண்டதில் விழிப்பு வர, விழித்துப் பார்த்தவனுக்கு தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த மனைவியின் புன்னகை முகம் தான் பளிச்சிட்டது. ஒரு கையை அவளை நோக்கி நீட்டி அழைக்க, அருகில் வந்தவளை இழுத்து தன் தோள்வளைவில் போட்டுக் கொண்டான்.

“எப்ப வந்தீங்க.?”என்றவளின் கேள்விக்கு.
“காலையில.”என்று பதில் அளித்தவன் திரும்பவும் உறங்க ஆரம்பித்தான். அவனது அணைப்பில் சிறிது நேரம் அப்படியே இருந்தவள் கீழே இறங்கி வர, மும்முரமாகக் காலை உணவைத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தார் அனுபமா.

“எப்ப அத்தை வந்தாரு.?” என்ற மருமகளின் கேள்விக்கு மகன் கூறிய  அனைத்தையும் கூறியவர்
“நாளைக்கு கிளம்பனும்னு சொல்றான்.” என்றார் கூடுதல் தகவலாக.
“நாளைக்கே வா.?”
“ஆமா மாமா கிட்ட கேட்டுட்டு எல்லோருக்குமே டிக்கெட் போடப் போறேன்னு சொல்லிட்டு தான் போனான்.” என்றார் வேலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டே.

“என்ன காலையிலேயே ஒரே பரபரப்பா இருக்கு வீடு.?” எனக் கேட்டுக்கொண்டே வந்தார் பிரபு. அவருக்குப் பதில் அளிக்கும் விதமாக,
“சஞ்சய் வந்திருக்கான்.” என்றார் அனுபமா.
“அப்படியா.?” என இவர் கேட்கும் போதே மகனுடன் மாடியிலிருந்து இறங்கி வந்தான் சஞ்சய்.

“என்னப்பா திடீர்னு.” எனக் கேட்ட தந்தையை பார்த்தவன்.
“அங்கு வீடு எல்லாம் பைனலைஸ் பண்ணிட்டேன் பா. எல்லாம் ரெடி ஆயிடுச்சு. அதுதான் கிளம்பி வந்துட்டேன். இவங்க ரெண்டு பேரையும் கூட்டிட்டு போயிடலாம்னு.”  என்று மனைவி, மகனைப் பார்த்தபடி கூறியவன்.

“நீங்களும் வாங்க எங்களோட. ஒரு வாரம் ஸ்பென்ட் பண்ணிட்டு வரலாம்.”
“ம்ம்… வரலாமே…” என்றார் அவரும்.
“எப்போ கிளம்புற மாதிரி.?” “நாளைக்கு.”
“நாளைக்கே வா.?”
“ஆமா. திங்கள் கிழமை  நான் வேலைக்குப் போகணுமே.”
“சரி, சரி. டிக்கெட் பாத்துட்டியா.?” “இல்ல. இனிமேதான் பார்க்கணும்.” என்றபடி மகனை மடியில் அமர்த்தியவாறு அலைபேசியில் மறுநாள் ஐவரும் கிளம்ப விமான பயணச்சீட்டை புக் செய்தான்.

“நாளைக் காலைப் பதினொன்றுக்கு பிளைட்.”. என்றவன்
“நைட்டே பேக்கிங் எல்லாம் முடிக்கணும்.” என்று கூறியபடி மனைவியைப் பார்க்க. அவள் ஏற்கனவே அவன் சொல்லிச் சென்றதற்கு இணங்க முக்கால்வாசி முடித்திருந்தாள்.

“அம்மா, காலைல சீக்கிரமே கெளம்பிடலாம். போற வழியில வசுந்தரா வீட்ல சொல்லிட்டு போகணும்.”என்றான் அன்னைக்கும், மனைவிக்கும் தகவலாக.
இருவருமே தலையாட்டி ஒப்புக்கொள்ள, திட்டமிட்டபடி மறுநாள் காலையில் கிளம்பியவர்கள் வசுந்தரா வீட்டிற்கு சென்று அனைவரிடமும் கூறிவிட்டு விடைபெற்றார்கள்.

ரகுபதிக்கு தான் மகள் தொலைதூரம் செல்வதில் மிகுந்த கவலையாக இருந்தது. அவர்களோடு இவர்களுமே விமான நிலையத்திற்கு சென்றார்கள் மகளை வழி அனுப்பி வைப்பதற்கு.
விமான நிலையத்தில் வசுந்தரா அனைவரிடமும் விடை பெற்று செல்ல
“சந்தோஷமா போயிட்டு வாடா. கண்டிப்பாக அப்பா ஒரு நாள் வருவேன். உன்னையும் பேரணையும் பார்க்க.” என்று கூறி இருவருக்கும் முத்தமிட்டு அனுப்பி வைத்தார் கண்களில் துளிர்ந்த கண்ணீரை துடைத்தபடி.

மனைவி, மகன், அன்னையுடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்த சஞ்சய்க்கு மிகுந்த மகிழ்வு. அனைவருக்குமே வீடு மிகவும் பிடித்திருந்தது இவன் எதிர்பார்த்தபடி  பால்கனியிலிருந்து பூங்காவைப் பார்த்த வருணனுக்கு மிகவும் குஷியானது. உடனே அங்கே போக வேண்டும் என ஆர்ப்பாட்டம் செய்தவனை அடக்கிய வசுந்தரா

“அப்புறம் போய்ப் பார்க்கலாம். சரியா.?” எனக் கூற, தாயின் பேச்சைத் தட்டாமல் சரி என்பதாகத் தலையாட்டினான் குழந்தை. இரண்டு அறைக்கும் தேவையான மெத்தையை ஏற்கனவே ஆர்டர் செய்து பிக்ஸ் செய்திருந்தான். இனி சமையலுக்கு தேவையான பாத்திரங்களும் மளிகை சாமானும் வாங்கினால் போதும் என்ற நிலையில், வீடு குடித்தனம் பண்ண தேவையான அனைத்து பொருட்களுடன் அழகாக ஜொலித்தது.

• மாலை ஆறு மணிபோல் அனைவரும் வளாகத்திலேயே இருந்த சூப்பர் மார்க்கெட்க்கு சென்று தேவையான பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டார்கள்.அங்கு  மளிகை பொருட்களுடன் பாத்திரங்களும் வீட்டிற்கு தேவையான அனைத்து பொருட்களும் இருந்தது. மறுநாள் காலையில் சஞ்சய் அலுவலகத்திற்கு கிளம்பி விட வாங்கி வந்த பொருட்களை அடுக்கி வைப்பதிலும் சமைப்பதிலும் நேரம் சென்றது வசுந்தராவுக்கும் அனுபமாவுக்கும். பிரபு பேரனுடன் பூங்காவிற்கு சென்றவர் பின்பு அங்கு என்னென்ன இருக்கிறது என்பதையும் தெரிந்து கொண்டார். இவர்களின் வளாகத்துக்குள்ளையே இரண்டு மருத்துவர்கள் கொண்ட சிறிய மருத்துவமனை, மெடிக்கல் ஷாப், சிறுவர்களுக்கான மழலையர் பள்ளியென அனைத்தும் இருந்தது அவை அனைத்தையும் ஒரு சுற்று சுற்றி வந்து தெரிந்து கொண்டார் பிரபு.

தெரிந்து கொண்டதை மருமகளுக்கும் சொல்ல. அவளும் அனைத்தையும் மனதில் குறித்து வைத்துக் கொண்டாள். அங்கிருக்கும் மழலையர் பள்ளியிலேயே குழந்தையைச் சேர்ப்பது என முடிவாகி மறுநாளே அங்குச் சென்று விசாரித்துக் குழந்தையையும் சேர்த்து விட்டார்கள்.

இப்படியாக ஒரு வாரம் மிக வேகமாகக் கடந்திருந்தது.
மேலும் இரண்டு நாட்கள் மகன், மருமகள் மற்றும் பேரனுடன் செலவழித்தார்கள். பின், அவர்கள் ஊர் செல்லும் நாளும் வந்தது. வசுந்தராவிற்கு தான் மனம் பாரமாகி போனது.

அவர்களை விமான நிலையம்வரை சென்று வழி அனுப்பி வைத்தார்கள் கிளம்பும் நேரம் வருந்தபோது அதற்கு மேல் முடியாமல் அனுபமாவை கட்டி அணைத்த வசுந்தரா தேம்பி அழ ஆரம்பித்தாள். அவளைச் சமாதானம் செய்யவே போதும் போதும் என்று ஆனது அனைவருக்கும். தாத்தா பாட்டி எங்கோ செல்கிறார்கள் என்பதில் சினுங்கிக் கொண்டிருந்த வருணனன் கூட அமைதியாகி அழும் அன்னையை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஒருவாறுச் சமாதானமாகி அவர்களும் கிளம்பி இருக்க. கண்ணீரை கட்டுப்படுத்தியபடியே வீட்டிற்கு வந்தாள். வீட்டிற்குள் நுழைந்த உடன் அங்கிருந்த வெறுமையைக் கண்டு மீண்டும் அழுகை வரப் பார்த்தது.

அவள் நிலையைப் பார்த்த சஞ்சய். அவளை இழுத்து அணைத்தவன், “என்னடி.? உங்க அப்பாவை விட்டுட்டு வரும்போது கூட இப்படி அழுகல. எங்க அம்மா போறதுக்கு இப்படி அழுகிற.” என அழுததில் சிவந்திருந்த  மூக்கை நிமிண்டியபடி கேட்க.

“அப்பாவா.மாமியாராங்கிறது கிடையாது. யார் உண்மையான பாசம் வச்சிருக்காங்கறதுல தான் இருக்கு. கிட்டத்தட்ட அஞ்சு வருஷம் அவங்க கூட நான் ஒண்ணா இருந்து இருக்கேன். மக மாதிரி என்னைப் பார்த்துக்கிட்டாங்க. அவங்க அளவுக்கு என் மேல யாருமே பாசம் வச்சது கிடையாது.” என்றாள் மூக்கை உறிஞ்சிய படி.

“அப்ப நான்.?” என்று அவன் நெற்றியை சுருக்கி சிந்தனையுடன் கேட்க.

“அவங்கள விடக் கொஞ்சம் கம்மிதான்.” என்றவள் அவன் கைகளில் சிக்காமல் அறைக்குள் சென்று மறைந்தாள்.

தொடரும்…