நாயகன் 43

திருமணம் முடிந்த கையோடு அனைவரும் ‘ஜனனி கேட்டரிங்’ இடத்திற்குச் சென்றனர்.

அங்குதான் அவர்களுக்குக் கல்யாணச் சாப்பாடு. காலையிலேயே கல்யாண விருந்தைச் சமைக்கச் சொல்லிவிட்டுத்தான் பதிவுத் திருமணம் முடிக்கப் பத்திர அலுவலகத்திற்கு வந்தனர்.

விருந்து தயாராக இருந்த வேளையில் அனைவரும் அமர்ந்து உண்டனர். தனது குடும்பத்தோடு, அங்கு உடன் வேலை செய்பவர்களுக்கும் சேர்த்து கல்யாண விருந்தை வைத்தனர் ஜனனி – நந்து தம்பதியர்.

விருந்து முடிந்து, ஒருவாறாக வேலைகள் எல்லாம் முடிய மாலையானது. மொத்தக் குடும்பத்தாரும் இல்லம் வந்தனர். மணமக்களுடன் பூஜை அறைக்குள் நுழைந்தார் வள்ளி.

ஜனனியை விளக்கேற்றச் சொல்ல, அவளும் விளக்கேற்றிப் பூஜை செய்து வழிபட்டாள். அவளுடன் இணைந்து அனைவரும் கடவுளை வணங்கினார்கள்.

பின் ஜனனி, நந்து இருவரையும் அமர வைத்துப் பாலும் பழமும் கொடுத்துச் சடங்குகள் செய்தனர். மணமக்களின் முதலிரவு நந்துவின் வீட்டில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. நந்துவின் அறையை விபுவும் ஜோவியும் அலங்கரித்தனர்.

ஒரு பெருமூச்சுடன் விபு மெத்தையை அலங்கரிக்க, “என்ன விபு சார்? புயல் காத்து அடிக்குது? என்ன விஷயம்?” எனக் கேட்டாள் ஜோவி.

“அதுவாடி… நம்ம ஃபர்ஸ்ட் நைட் ஞாபகம் வந்துடுச்சு!”

“ஞாபகம் வந்துடுச்சா? ஞாபகம் வர்ற அளவுக்கு அன்னைக்கு ஒன்னும் நடக்கலையே! சாரி… நடக்க விடலையே நீ!” எனப் பقیய கேலியாகச் சொன்னவளை முறைத்தான்.

“என்ன முறைப்பு? அதுதானே உண்மை… படிக்கணும், பி.எட். பண்ணணும்னு என்னென்ன பேசின நீ? இப்ப என்னடா ஃபீல் பண்ணிட்டு இருக்க?”

“அதான்டி இப்போ ஃபீல் பண்றேன். பேசாம அன்னைக்கே வேலையைப் பார்த்திருக்கலாமோனு!” எனச் சோகமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு சொல்ல,

“ம்க்கும்… அடேங்கப்பா, ரொம்பச் சீக்கிரமா ஃபீல் பண்ற?” என மீண்டும் கேலி செய்ய, அவனோ இன்னமும் முகத்தைச் சோகமாகவே வைத்திருந்தான்.

“என்ன விபு சார்? முகம் தொங்கியிருக்கு?” என அவள் கேட்க, அனல் காற்றாய் அவனது மூச்சுக்காற்று அவள் மீது மோதியது.

“எப்பா… என்ன அனல்? என்னதான் ஆச்சு உனக்கு?” எனச் சலிப்பாகக் கேட்டாள்.

“இந்தப் பூ… மெத்தையைப் பார்க்கும்போது என்னோட உடம்பு தானா ‘வைப்’ ஆகுது. அப்படியே உன்னோட சேர்ந்து மல்லுக்கட்டணும் போல இருக்கு… ஆனா?” என்று அவளது வயிற்றைப் பார்த்தான்.

அவன் சொன்ன தோரணையில் அவளுக்குச் சிரிப்பு வர, “சிரிக்காதடி… மனுஷனோட வேதனை புரியாம!” என்றான்.

“அச்சோ! என் விபு செல்லத்தைப் பார்க்கப் பாவமா இருக்கே! நான் வேணா முத்தம் கொடுக்கவா?” என நெருங்கி வந்தாள்.

“கிட்ட வராத! இப்பவே உள்ளுக்குள்ள உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திட்டு இருக்கேன். முத்தம் கொடுத்துத் தூண்டிவிடப் பார்க்கிறியா? நடக்காதுடி! தூரம் போடி!” என்று அவளைத் துரத்த, அவளோ மேலும் நெருங்கி வந்தாள்.

“ஏன்டி கிட்ட வந்து மனுஷனைக் கொல்ற? புரிஞ்சுக்கோ ஜோவி மா… டாக்டர் கொஞ்ச நாளைக்கு வேணாம்னு சொல்லியிருக்கார். உன் ஹெல்த் தான்டி முக்கியம். கிட்ட வராதடி!” என அவன் கெஞ்சிக் கொண்டிருக்க, இவளோ மேலும் அவனிடம் நெருங்கி நின்று சோதித்தாள்.

“அதைத்தானே வேணாம் சொன்னார் டாக்டர்! முத்தம் கொடுக்கக் கூடாதுன்னு சொல்லலையே?” என அவனது சிவந்த உதடுகளைப் பார்த்தாள்.

“முத்தம்தான் மொத்தத்துக்குமான திறவுகோல்னு உனக்குத் தெரியாதா? முத்தம் கொடுத்து உள்ள இருக்கிற அரக்கனை உசுப்பி விட்டுட்டுப் பூட்டுப் போட்டா நியாயமாடி?” எனக் கேட்டுக் கொண்டே அவள் இதழில் விரல் வைத்துத் தடுத்தான்.

“பச்! விபு! எனக்கு உன்னை முத்தமிடணும்னு தோணுது ப்ளீஸ்…” என அவள் கெஞ்ச, தன்னை விட மனைவியின் உணர்வுகளே முக்கியமென எண்ணியவன், அவளது உதடுகள் வழங்கிய முத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டான். முத்தம் நீடிக்க, நந்துவின் இருமலில் (செறுமலில்) இருவரும் பிரிந்தனர்.

“பச்… யாரடா அது?” என்று சலிப்பாகத் திரும்பினான் விபு.

“நாங்கதான் மச்சி!” என இளித்தபடி நந்துவும் ஜனனியும் உள்ளே வந்தனர்.

“எதுக்குடா வந்தீங்க?” எனச் சலிப்புடன் கேட்க, “சாரி மச்சி… நீங்க வேணா கண்டின்யூர் பண்ணுங்க, நாங்க வெளிய வெயிட் பண்றோம்” என்று வாசலைக் காட்டினான் நந்து.

“அப்ப இன்னைக்கு முழுக்க நீ வெளியதான் வெயிட் பண்ணணும், பரவாயில்லையா?”

“நான் எதுக்குடா வெயிட் பண்ணணும்? நீங்க இந்த ரூம் எடுத்துக்கோங்க, நாங்க இன்னொரு ரூம் யூஸ் பண்ணிக்கப் போறோம். உங்களைப் பிரிச்ச பாவம் எனக்கு எதுக்கு?”

“அப்பா! அதை முதல்லயே பண்ணியிருக்க வேண்டியதுதானே! என் பாவத்தைக் கொட்டிட்டு, இப்போ உனக்கு எதுக்குன்னு கேட்கிறியா?” என்று அவனை முறைக்க, ஜனனி சிறு சிரிப்புடன் அவர்களைப் பார்த்தாள்.

“விபு! மானத்தை வாங்காத!” என ஜோவி பற்களைக் கடித்தாள்.

நந்துவை முறைத்துக் கொண்டே, “சரி சரி… ரெண்டு பேருக்கும் ஹாப்பி மேரிட் லைஃப்!” என முகத்தை உர்ரென்று வைத்துக்கொண்டு சொல்ல,

“அடேங்கப்பா! இப்படி ஒரு வாழ்த்துக்கு ரொம்ப நன்றிடா பங்காளி!” என்று தோளை அழுத்தினான் நந்து.

“மாமா! அவன் கிடக்கிறான்! ஹாப்பி மேரிட் லைஃப்! அக்காவைச் சந்தோஷமா பார்த்துக்கணும். ஆனா அக்கா, மாமாவை எப்பவும் வெறுப்பேத்திக்கிட்டே இருக்கணும், அப்பதான் லைஃப் போர் அடிக்காம போகும், என்ன?” என்றாள் ஜோவி.

“நீ என்னம்மா அவனுக்கு மேல வாழ்த்து சொல்ற? உங்க வாழ்த்துக்கள் போதும், கொஞ்சம் வெளிய போறீங்களா?” என்று கையெடுத்துக் கும்பிட, மூவரும் சிரித்துவிட்டனர்.

“ஓகே, இதுக்கு மேல நாங்க தொந்தரவா இருக்க மாட்டோம். என்ஜாய் யுவர் நைட்!” என்று விபுவும் ஜோவியும் அங்கிருந்து புறப்பட, கதவைத் தாளிட்டுத் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான் நந்து. அவளோ வெட்கத்துடன் தலை குனிந்தாள்.

அவன் நெருங்கி வர, இதயம் அதிவேக ரயிலைப் போலத் துடித்தது. அவன் அருகில் நிற்க, விழிகளை நிமிர்த்தி அதீத காதலோடு பார்த்தாள்.

அவன் கையைப் பற்றி மெத்தையில் அமரச் சொல்ல, அவளும் அமர்ந்தாள். அவள் மடியில் சட்டெனத் தலை வைத்துப் படுத்துக்கொண்டான் நந்து. அவளோ விழிகளில் கேள்வியோடு அவனைப் பார்த்தாள்.

மடியில் படுத்தவாறு அவளது முகம் பார்த்தவன், “என்னடி… முத்தம் கொடுக்காம, கட்டியணைக்காம வந்து படுத்திருக்கானேன்னு பார்க்கிறியா?” எனக் கேட்க, ‘ஆமாம்’ என்பது போலத் தலையசைத்தாள்.

“எனக்கு இந்த நேரத்துல இதுதான் வேணும்னு தோணுச்சுடி! நான் பண்றது பைத்தியக்காரத்தனமா இருக்கா? உனக்கு இப்போ என்ன பண்ணணும்னு சொல்லு, அதையே செய்யலாம். உன்னோட விருப்பம் என்ன? உன் மனசுல என்னடி இருக்கு?” என்று அவள் கையைப் பற்றிக்கொண்டு நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

கண்கள் கனியப் பார்த்தவள், ஆசையாக அவனது நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.

“ஏன் நந்து உனக்கு மடியில படுத்துக்கணும்னு தோணுச்சு? நான் உள்ளே வந்ததும் என்னை இழுத்து அணைச்சுப்ப, மூச்சு முட்ட முத்தம் கொடுப்ப, அப்புறம் விடிய விடியக் காதலைத் திகட்டத் திகட்டத் தருவேன்னு பார்த்தா, குழந்தையாட்டம் மடியில படுத்துக்கிற?”

“அப்போ மேடமுக்கு அந்த எதிர்பார்ப்புகள் எல்லாம் இருக்குன்னு சொல்ல வர்றீங்க?”

“ஆமா! இதுல மறைக்க என்னடா இருக்கு? தினமும் நைட்டு இதைப் பத்திப் பேசிப் பேசி ஒரு எதிர்பார்ப்பு எனக்குள்ள உருவாயிடுச்சு. இப்படிப் பொசுக்குனு மடியில படுத்துக்கிட்டா என்ன பண்றதாம்?”

“உள்ள வந்ததும் உன் மேல பாய நான் காம பிசாசு இல்லடி! இப்படி உன் மடியில படுத்துக் காதலா நாலு வார்த்தை பேசி, கொஞ்சி, அப்படியே செல்லமா தீண்டி, ஆசையா தழுவி, மெல்ல உன் மேனி வலிக்காம டிரஸ்ஸைக் கழற்றி, அப்படியே மெல்ல மெல்ல ஆரம்பிக்கலாம்னு நினைச்சேன்! ஆனா மேடம் ஆல்ரெடி ஃபுல் மூட்லதான் இருக்கீங்கன்னு தெரியாம போச்சு!” என எழுந்து அமர்ந்தான்.

அவளோ வெட்கம் கொண்டு, “என்னை இப்படி மாத்தினது நீதான்டா! உணர்ச்சிகளைத் துடைத்தெறிந்து ஒரு ஜடம் போல வாழ்ந்துட்டு இருந்தேன். போதும் போதும்ன்ற அளவுக்கு வெறுப்பு, கசப்பு, வலினு சந்திச்ச எனக்கு, அப்புறம் வாழ்க்கை சந்தோஷம் கொடுக்கலைன்னாலும் நிம்மதியைக் கொடுத்துச்சு!”

“நிம்மதி, ராத்திரி தூக்கம் கிடைச்சது. இதுவே போதும்ங்கிற எண்ணத்துல இருந்த எனக்குள்ள உணர்ச்சிகளும் இருக்குன்னு உணர்த்தியது நீயும் உன்னோட பேச்சும்தான்.”

“எப்படியெல்லாம் கணவனோடு இருக்கணும்னு ஒரு கற்பனை எனக்குள்ள இருக்கும். ஆனா அதெல்லாம் கற்பனையாவே போயிடுச்சேன்ற ஏக்கம் உன்னைக் காதலிக்கிற வரை இருந்துச்சு.”

“நான் இப்படிப் பேசுவேன்னு யாராவது சொன்னால் கண்டிப்பா சிரிச்சிருப்பேன். எப்பவும் என் உணர்வுகளை நான் காட்டினதே இல்லை. எந்த நேரமும் இங்கிருக்கிற பொருட்களைப் போல ஜடமா இருந்திருக்கேன். என்னோட விருப்பம் என் பிறந்த வீட்டிலேயோ, புகுந்த வீட்டிலேயோ கேட்கப்பட்டதே இல்லை. இங்கிருந்த பொருளை அங்க மாத்தி வச்சது போலத்தான் நான் இருந்தேன்.”

“வெளிப்படையா என் ஆசையைச் சொல்லி அதை அனுபவிச்சதா ஒரு நினைவு கூட என்கிட்ட இல்லை. ஆனா இப்படி ஒரு மாற்றம் என் வாழ்க்கையில வரும்னு நினைச்சே பார்க்கலடா!”

“என்னை, என் விருப்பத்தை மதிக்காத அத்தை, மாமா, அப்பா, அம்மா எல்லாரும் இப்போ எதுனாலும் என்னைக் கேட்டுச் செய்யும்போது அது ஒரு தனி ஃபீல்!”

“என் வாழ்க்கையில காதலுக்கே இடமில்லைனு நினைச்சேன். ஆனா காதல் திருமணத்துல இன்னொரு புது வாழ்க்கை தொடங்கும்னு ரெண்டு வருஷம் முன்னாடி சொன்னா சத்தியமா நம்பியிருக்க மாட்டேன்.”

“இப்போ எல்லாம் சிரிக்கிறேன், கோபப்படுறேன், அழறேன்… எனக்கும் உணர்ச்சிகள் இருக்குடா! நிம்மதியோட சந்தோஷமும் சேர்ந்திருக்கு நந்து! இப்போ இந்த உலகத்துல நான்தான் ஹாப்பியஸ்ட் வுமன்!” என்று கைகளை விரித்துச் சொல்ல, அவளது கண்களில் நீரும் உதட்டில் சிரிப்பும் உறைந்து போயிருந்தது அவனுக்கு.

“என்னைத் தூக்கிச் சுத்திறியா நந்து?” எனத் தேவையோடு (கெஞ்சலாக) கேட்டாள்.

வேகமாக எழுந்தவன், தனது கைகளில் அவளைத் தூக்கிச் சுற்றினான். வானத்தில் பறக்கும் பறவை சிறகு விரித்துப் பறப்பது போல இரு கைகளையும் விரித்துப் பறந்தாள் ஜனனி. அவர்களது வாழ்க்கை இந்த நேரத்தைப் போலவே இனிமையாகத் தொடர்ந்தது.