நாயகன் 34

ஜனனி மற்றும் நந்துவின் உணர்வுப் போராட்டங்களை மிக அழகாகவும், யதார்த்தமாகவும் விவரித்திருக்கிறீர்கள். கதையின் ஓட்டத்தில் உள்ள எழுத்துப் பிழைகள் மற்றும் வாக்கிய அமைப்புகளைச் சரிசெய்த திருத்தப்பட்ட வடிவம் இதோ:

திருத்தப்பட்ட வடிவம்

காலை விடியலில் கண் எரிச்சலோடு விழிகளை விரித்தாள் ஜனனி. இரவில் தாமதமாகத்தான் உறங்கினாள். சரியான தூக்கம் இல்லை. கண்களில் நீர் தேங்கி நிற்க, வலியும் கோபமுமாகப் பார்த்த நந்துவின் முகம்தான் இரவு முழுவதும் அவளைத் தூங்கவிடாமல் இம்சை செய்தது.

எழுந்து அமர்ந்தவள், பக்கத்தில் சீரான மூச்சுக்காற்றுடன் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் மகனைப் பார்த்தாள். ஏனோ மீண்டும் நந்துவின் முகமே நினைவுக்கு வந்தது. அவனது கற்பனை வார்த்தைகள் மனதில் ஓட, இவளுக்கோ மனது ‘சுருக்’ என்றிருந்தது.

காலைக் கடன்களை முடித்துக்கொண்டு வெளியே வந்து வேலையைத் தொடங்கினாள். சச்சினை எழுப்பி அவனுக்குரிய வேலைகளைச் செய்தாள். அவனுக்குக் காலை உணவை ஊட்டிவிடும்போது, அழையா விருந்தாளியாக நந்துவின் எண்ணம் வந்தது.

“நீ சச்சினுக்கு ஊட்டிவிடுறேன்னு சொல்லும்போது, எனக்கும் நீ ஊட்டிவிடுற மாதிரி கற்பனை பண்ணிப் பார்ப்பேன் அன்னம்மா!” என அவனது வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஒலிக்க, தன்னை மீறி அவள் வாசலைப் பார்த்தாள்.

நேற்று அவனிடம் சண்டை போட்டதற்குப் பிறகு அவள் அவனைப் பார்க்கவில்லை. இரவிலும் அவன் உண்ண வரவில்லை. ‘அவன் எப்படி இருக்கானோ? இரவில் தூங்கினானோ? பேசியதை நினைத்து வருந்தினானோ? என்ன செய்கிறான்? என்ன செய்வான்?’ என அவனைப் பற்றிய சிந்தனையில், மகனுக்கு ஊட்டாமல் சாதத்தைக் கையில் வைத்தபடி அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள்.

“ம்மா…” என சச்சின் அவளைச் சுரண்டி அழைக்க, நினைவிற்கு வந்தவள் தலையில் அடித்துக்கொண்டு அவனுக்கு ஊட்டிவிட்டாள்.

வெளியே நடைப்பயிற்சி (Walking) சென்ற நீலகண்டன் வீட்டிற்கு வந்ததும், வள்ளி அவர் அருகே அமர்ந்து, “ஏங்க, இன்னமும் நந்து வரலங்க! போன் பண்ணிச் சீக்கிரமா வரச் சொல்லுங்க. நேத்தும் சாப்பிடல, காலைலயாவது சீக்கிரமா சாப்பிட வேணாமா?” என அக்கறையோடு அவனைக் கடிந்துகொண்டார்.

ஜனனிக்கு அப்போதுதான் உயிரே வந்தது. ‘நந்து என்ன செய்கிறான்? அவனைப் பார்க்க வேண்டும்’ என்று உள்ளுக்குள் தவித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவனும் வராமல் தாமதிக்க, இவளுக்குப் பொறுமையே போய்விட்டது.

வள்ளியிடம் சென்று எதையும் கேட்க முடியவில்லை. ‘எப்படி அவனைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வது?’ என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்க, அவளது மனதைப் படித்தது போல வள்ளி நீலகண்டனிடம் பேசியது வயிற்றில் பாலை வார்த்துக் குளிர்ந்தது போல இருந்தது. ஆனால், மறுநொடியே தீயை அள்ளிக் கொட்டியது போல அவளைச் சுட்டு எரித்தது.

நீலகண்டன் வள்ளியிடம், “நந்து ஒரு வாரத்துக்கு வர மாட்டான் வள்ளி!” என்றதுமே அவளுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. அதைவிட ஜனனிக்குப் பேரதிர்ச்சியாக இருந்தது.

“என்னங்க சொல்றீங்க? எங்க போறான்? ஏன் வர மாட்டான்?” – தாயாகத் தவித்துப் போனார் வள்ளி.

“வள்ளி! பயப்படாதே, ஒன்னுமில்லை. அவன் பிரண்டோட செங்கல்பட்டு வரைக்கும் போயிருக்கான். அவன் கூட துபாயில் வேலை பார்த்தவனாம். கொஞ்சம் நெருங்கிய தோழன் போல… துபாயிலிருந்து லீவுக்கு வந்திருக்கானாம். இன்னும் ஒரு வாரத்துல அவன் போயிருவான் போல! அதுக்குத்தான் இவனைக் கூப்பிட்டு, ‘என் கூட ஒரு வாரம் இருடா’ன்னு கேட்டுருக்கான். இவனும் சரின்னு காலையிலேயே அவசரமாகக் கிளம்பிப் போயிட்டான் மா! நீ தூங்கிட்டு இருந்ததால, ‘பெரியம்மா கிட்ட சொல்லிடுங்க பெரியப்பா’ன்னு சொல்லிட்டுப் போயிட்டான்,” என்று சாதாரணமாகச் சொன்னார்.

“சரிங்க, இவ்வளவு சீக்கிரமா சாப்பிடாமப் போகணுமா?”

“இல்லம்மா, அவன் பிரண்ட் சென்னை வந்திருக்கான். அவனே கூட்டிட்டுப் போறேன்னு சொன்னதும் கிளம்பிப் போயிட்டான். வெளியிலேயே சாப்பிட்டுக்குவாங்க,” என்றார்.

“ஒரு வாரம் இருக்க மாட்டானா? என்னவோ போல இருக்கும்ங்க,” என்று சொல்லிவிட்டு எழ, அவரோ சிரித்துக்கொண்டார்.

“அப்போ நந்து வர மாட்டானா தாத்தா?” என அங்கிருந்தே சத்தமாகக் கேட்டான் சச்சின்.

‘வந்த கொஞ்ச நாளிலேயே எல்லாத்தையும் மயக்கி வைச்சிருக்கான்…’ என உள்ளுக்குள் நினைத்துக்கொண்டவர், “வர மாட்டான் சச்சுக் கண்ணா!” எனச் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்.

ஜனனி ஊட்ட வர, அதைச் சினத்துடன் தட்டிவிட்டு கீழே இறங்கியவன், தனது இரண்டு பைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு, “வா தாத்தா போலாம்?” என்று அவர் முன்னே நின்றான்.

அவரும் “வர்றேன் ஜனனி மா” என்று பேரனை அழைத்துக்கொண்டு சென்றுவிட, மகனின் செயலைக் கூட உணராதவளின் எண்ணம் முழுவதும் நந்துவே நிறைந்திருந்தான்.

அறைக்குள் வேகமாகச் சென்றவள் அலைபேசியை எடுத்து நந்துவிற்கு அழைத்தாள். அது அணைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.

“ச்ச…”

வேகமாக விபுவிற்கு அழைத்தாள். பள்ளிக்குக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தவன் அவளது அழைப்பை ஏற்றான். “என்ன ஜானு? இந்த நேரத்துல கால் பண்ணியிருக்க?”

“நந்து எங்க போயிருக்கான்?”

“என்னைக் கேட்டா? அவன் உங்க வீட்லதானே இருக்கான்… உன்கிட்ட சொல்லாமலா போயிருப்பான்?”

ஜனனி, காலையில் நீலகண்டன் சொன்னதைச் சொல்ல, அவனும், “அப்போ அவன் செங்கல்பட்டு போயிருக்கலாம். அதான் சித்தப்பாகிட்ட சொல்லியிருக்கானே, அப்புறம் என்ன?”

“அது பொய்! துபாயில் அவனுக்குப் பிரண்டே கிடையாது. அவன் பொய் சொல்லிட்டுத்தான் எங்கோ போயிருக்கான். சொல்லு, உனக்குத் தெரியாம அவன் எங்கேயும் போயிருக்க மாட்டான். அவன் எங்க போயிருக்கான் விபு?”

“அடியே! நீ சொல்லிதான் அவன் போன விஷயமே எனக்குத் தெரியும். இதுல எனக்குத் தெரியாமப் போக மாட்டான்னா என்ன அர்த்தம்? என் வார்த்தையில உண்மை இல்லைன்னு நினைக்கிறியா?” என்று காட்டமாகக் கேட்டான்.

“நிஜமா உண்மை இல்லைடா! உன்கிட்ட சொல்லாம அவன் போயிருக்க மாட்டான். சொல்லு எங்க போயிருக்கான்?” என மீண்டும் அதையே கேட்க, அவனோ சலிப்பாக, “சரி, எனக்குத் தெரிஞ்சிருக்குன்னு வச்சிக்குவோமே! அவன் எங்க போனா உனக்கென்ன? அவனைப் பத்தி உனக்கென்ன கவலை?” என்றான்.

“அவன் என் பிரண்ட், அந்த அக்கறையில்தான் கேட்கிறேன்…” என்றாள்.

‘இவ திருந்த மாட்டா!’ என உள்ளுக்குள் முனகிக்கொண்டே, “அவன் எங்க இருந்தாலும் பத்திரமாக இருப்பான்… விடு,” என்றான் விபு.

“விபு! என்ன பேசுற நீ?”

“சரி, என் கேள்விக்கு பதில் சொல்லு. உன்கிட்ட சொல்லாமப் போயிருக்கானா? உங்களுக்குள்ள ஏதோ நடந்திருக்கு, என்னன்னு சொல்லு?”

அவளோ தயக்கமாக நடந்ததைச் சொன்னாள். “சோ, நீ நிம்மதியாக இருக்கணும்னு அவன் விலகிப் போயிட்டான். உனக்கு நல்லதுதானே நடந்திருக்கு, அப்புறம் என்னடி?” என்று அவளது நிலையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இவன் பேசினான்.

“விபு?!”

“என்ன?”

“அவன் எங்க இருக்கான்?”

“எனக்குத் தெரியாது! எனக்கு ஸ்கூலுக்கு நேரமாச்சு, போனை வை,” என்று அவன் அவளது தவிப்பைப் புரிந்தும் புரியாதது போலத் துண்டித்துவிட்டான்.

அவளுக்கோ கண்ணீர் தாரை தாரையாகக் கொட்டியது. அழுகிறாள், அவனுக்காக அழுகிறாள். இந்த அழுகை அவளுக்குள் இருக்கும் காதலை அவளுக்கே உணர்த்தும். அப்படியாவது அவள் புரிந்துகொள்வாளா என்று பார்க்க வேண்டும்.

கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தவள், வேலைகளை முடித்துக்கொண்டு அலுவலகம் நோக்கிப் புறப்பட்டாள். அங்கே வேலைகள் நடக்க, பணியாளர்களிடம் பேசிவிட்டு அறைக்குள் அமர்ந்து தலையைத் தாங்கிக்கொண்டாள்.

உள்ளே வந்த ஜெயந்தி பழச்சாறை நீட்ட, “அக்கா! எனக்கு ஜூஸ் வேணாம், காபி கொடுக்கிறீங்களா? தலைவலிக்குது,” என்றாள். வெளியே சென்ற ஜெயந்தி, “ஏங்க பாப்பா, தம்பியைக் காணோம்? வெளில வேலை விஷயமா போயிருக்காரா?” என்று நந்துவைப் பற்றிக் கேட்டார்.

அவர்களோடு ஒருவனாக இணைந்து வேலை செய்து, அவ்விடத்தைக் கலகலப்பாக வைத்திருக்கும் நந்துவை அங்கிருந்தவர்களுக்கு அதிகமாகவே பிடித்திருந்தது. அங்கு வந்து கொஞ்ச நாட்களேயானாலும் அவர்களுக்குள் ஒருவனாக அவன் ஒன்றிவிட்டான்.

நந்துவை எதிர்பார்த்த ஜெயந்தியும் இப்படிக் கேட்க, இவளுக்கு ஒரு மாதிரியாகிவிட்டது. உள்ளுக்குள் குற்றவுணர்வு தலைதூக்கியது. கண்கள் லேசாகக் கலங்கின.

“பாப்பா என்னாச்சு? என்ன யோசனையில இருக்கீங்க?”

“ஆங்! ஒன்னுமில்லை அக்கா! அவன் பிரண்ட் கூட வெளியூர் போயிருக்கான். வர ஒரு வாரம் ஆகும்!” என்று அவன் சொன்ன பொய்யையே இவளும் சொன்னாள்.

“ஒரு வாரமாகுமா?” என ஏக்கப் பெருமூச்சுடன் அவர் சொன்னதிலேயே அவன் மீது அவர்கள் வைத்திருக்கும் பாசம் வெளிப்பட்டது. இத்தனை மனங்களைக் கொள்ளை கொண்டவன், அவர்களைப் பாராமல், கிடைக்காத மலரிடம் யாசகம் கேட்டு விலகி நிற்கிறான்.

அவளுக்கு அவன் இல்லாமல் நேரம் போகவில்லை. எதையாவது பேசிக்கொண்டு அவளிடம் அடி வாங்கியபடி எதிரே அமர்ந்திருப்பான். நகைச்சுவையாகப் பேசி அவளைச் சிரிக்க வைப்பான். நிறைய ஆலோசனைகள் சொல்வான், தத்துவங்கள் பேசுவான். சில நேரங்களில் மென்மையான உரையாடல்கள் இருக்கும். இவள் நூறு வார்த்தை பேசினால் அவன் ஆயிரம் வார்த்தைகள் பேசுவான்.

அவன் வந்த பிறகு அவனது சோகமும் அவளது சோகமும் இடம் தெரியாமல் போயிருக்க, இன்று மீண்டும் அது அவளைச் சூழ்ந்தது போல இருந்தது. வீடு திரும்பினாலும் வள்ளி, சச்சின் ஆகியோரின் புலம்பல் கூட நந்துவைப் பற்றியதாகவே இருக்க, அதற்கு முழு காரணம் தான்தான் என்று அவளே பழியைப் போட்டுக்கொண்டாள்.

இப்படியே அந்த ஒரு வாரம் கழிந்து அடுத்த வாரமும் வந்துவிட, அவன் வந்தபாடில்லை.

“என்னங்க? நந்து ஏன் இன்னும் வரல? ஒரு வாரமாகிடுச்சு. அவனைப் பார்க்காம இருக்க முடியலங்க,” என்றார் வள்ளி.

நீலகண்டனோ, “நானும் கேட்டேன். ‘வர்றேன் பெரியப்பா’ன்னு சொல்றானே தவிர, எப்பன்னு சொல்ல மாட்டேங்குறான். இன்னும் பிரண்ட் துபாய் போகல போல!” என்றார்.

“அடுத்த முறை போன் பண்ணும்போது, அவனை இங்க வந்துடணும்னு கட்டளையா சொல்லிடுங்க,” என்று முடிவாகச் சொல்ல, நீலகண்டன் சிரித்துக்கொண்டார்.

தினமும் மூவரிடம் மட்டுமே அலைபேசியில் பேசிக்கொள்வான். இவளுக்கு அவனிடம் பேச ஆசை இருந்தாலும், கேட்கக் கூச்சம் கொண்டு பேசாமல் இருப்பாள். அவர்கள் பேசி முடித்த அடுத்த நொடியே அறைக்குள் சென்று அவனுக்கு அழைப்பாள்; ‘சுவிட்ச் ஆஃப்’ என்றே வரும். நொறுங்கிப் போனாள். தன்னைத் தவிர்க்கிறான் என்று புரிந்தது.

“அன்னம்மா” என்று சதா அழைத்துக்கொண்டிருப்பான். இப்போது அந்தப் பெயரை உச்சரிக்கக்கூட அவன் இல்லை. தூங்கும் போது கூட அவன் நினைவுதான். “அன்னம்மா” என்று அழைப்பது போலவே இருக்க, படக்கென எழுந்து அமர்ந்து “நந்து” என்பாள். இருட்டு மட்டுமே அவள் முன் இருக்கும்.

அவன் இல்லாத வாழ்க்கை அவளுக்கு இருட்டுதான் என்பதை இயற்கை கூட உணர்த்தியது. அவனை முழுதாகக் காதலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். அதைச் சொல்ல அவனும் இல்லை. அவளைப் பற்றி அக்கறை கொண்டு அவளிடம் பேசவும் யாருமில்லை; தனித்துவிடப்பட்டாள்.

விபுவும் சச்சினும் கூட அவளுடன் சரியாகப் பேசவில்லை. மகனின் கோபத்திற்குக் காரணம் கேட்க, அவனோ சொல்ல மறுத்துவிட்டான். நந்துவிடம் பேசிவிட்டு வந்தவனைப் பிடித்துக்கொண்டு “என்ன பேசின?” என்று கேட்டால் கூட, அவனது வேலையைப் பார்ப்பானே தவிர பதில் சொல்ல மாட்டான். அதட்டியும் செல்லமாகவும் கேட்டுப் பார்த்துவிட்டாள். அவனும் எதுவும் சொல்வதாக இல்லை.

நந்து ஒரு பக்கம், சச்சின் ஒரு பக்கம், விபு ஒரு பக்கம் என அனைவரும் பேசாமல் இருந்து அவளை வாட்டி வதக்கினர்.

இதற்கிடையே ஒரு நாள் விபு, சச்சினைப் பள்ளியிலிருந்து அரை நாளிலேயே அழைத்துக்கொண்டு வந்துவிட்டான். அலுவலகத்திலிருந்தவள் நீலகண்டன் அழைக்கவும் பதறிப்போய் அங்கே வந்தாள்.

என்னவென்று வேகமாக வந்து மகனை ஆராய, அவளது கைகளைத் தட்டிவிட்டு ஓரமாகச் சென்று அமர்ந்தான். அவனது செயலைக் கண்டு அனைவரும் அதிர்ந்தனர்.

“சச்சின்” என அருகில் வர, கைநீட்டித் தள்ளி நிறுத்தியவன், “எனக்கு நந்து வேணும்… எனக்கு நந்து வேணும்!” என்று அழ ஆரம்பித்தான். அனைவரும் அதிர்ந்து போனார்கள். விபு வேடிக்கை மட்டும் பார்த்தான்.

“நந்து சீக்கிரமா வந்துடுவான், நீ அழாத கண்ணா,” என்று வள்ளி சமாதானம் சொல்ல, “இல்ல அவன் வர மாட்டான்… வர மாட்டான்!” என்று மீண்டும் அழுதான்.

“ஏன் வர மாட்டான்?” என வள்ளி பதற, “ஜானுவாலதான்! ஜானு நந்து கூட சண்டை போட, நந்து போயிட்டான்,” என்று மழலை மொழியில் அழுதுகொண்டே சொன்னான்.

நீலகண்டன் மற்றும் வள்ளியின் பார்வை கேள்வியாக அவள் மீது படிய, மகனின் பேச்சால் அதிர்ந்தவள், மாமியார் மாமனாரின் பார்வையால் தலைகுனிந்து நின்றாள்.