22. காயங்கள் ஆரட்டும் ஆரமுதே.

அத்தியாயம் – 22

அந்த உணர்ச்சிகரமான சமானத்திற்கு பிறகு, மூன்று வாரங்கள் கடந்துவிட்டன.

ஆரவ் கிருஷ்ணா, ஆலோசனை மையத்திலிருந்து வெளியே வந்தான். அவனது மூன்றாவது சிகிச்சை அமர்வு முடிந்திருந்தது. அனுபவம் வாய்ந்த அதிர்ச்சி சிகிச்சையாளரான டாக்டர் ரங்கநாதன் அவனுக்கு சிகிச்சை அளித்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஆரவ் தனது காரை நோக்கி நடக்க, அவனது முகத்தில் சோர்வு தெரிந்தது. 

சிகிச்சை அமர்வுகள், அவனை உணர்ச்சி ரீதியாக சோர்வடைந்து கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு அமர்விலும், அவன் தனது கடந்த காலத்தை தோண்டி எடுக்க வேண்டியிருந்தது. 

அந்த வேதனையான கொடிய நினைவுகளை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ரியா, அவளின் அளித்த பொய்யான செயற்கை காதல், அவளின் துரோகம், அவளின் தற்கொலை – அவர் எல்லாவற்றையும் மீண்டும் அனுபவிக்க வேண்டியிருந்தது.

ஆனால், அதே சமயத்தில், அவன் கொஞ்சம் இலகுவாக உணர்ந்தான். டாக்டர் ரங்கநாதன் அவனுக்கு சிலவற்றை சொல்லிக் கொடுத்தார் – அதிர்ச்சியை எவ்வாறு கையாள்வது, சுய இரக்கத்தை எவ்வாறு பயிற்சி செய்வது, நம்பிக்கை பிரச்சினைகளை எவ்வாறு நிவர்த்தி செய்வது என்றெல்லாம் விவரித்து கூறினார்.

ஆரவ் மகிழுந்தில் அமர்ந்தாலும் அதனை உயிர்ப்பிக்கவில்லை. அவன் தனது சிகிச்சை குறிப்புகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

இன்றைய அமர்வில், “ஆரவ், நீ ரியாவை மன்னிக்க விரும்பினால், முதலில் உன்னை நீயே மன்னிக்க வேண்டும். நீ உன்னையே ப்ளேம் பண்ற – அவளை நம்பி ஏமாந்து போனேன், இவ்வளவு கோழையாவா இருப்பேன், இப்படியெல்லாம் ரொம்ப தின்க் பண்ற… அப்பறம், ரியாவை காப்பாற்ற முடியல அப்படிங்கிற கில்ட் கூட இருக்கு… ஆனால், இதெல்லாம் உனக்கு எப்படித் தெரியும் ஆரவ்? அவள் ஒரு தேவைக்காக உன்னை நடிச்சு ஏமாத்தி இருக்கா… அதுக்கு நீ உன்னையே தண்டிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை…” என்று டாக்டர் ரங்கநாதன் கூறினார்.

இதைப்பற்றி அவனுக்கு புரிந்தாலும், ஏற்றுக் கொள்வதற்கு சிரமமாக இருந்தது.

ஆரவ் அந்த குறிப்பிலிருந்த வார்த்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் படித்தான். தன்னாத்தானே மன்னிப்பது என்பது அவனுக்கு கடினமாக இருந்தது. ஆனால், அவன் முயற்சி செய்ய வேண்டும். அது குணமாவதற்கான முக்கியப் பகுதியாகும்.

அவன் மகிழுந்தை உயிர்ப்பித்து, உளவியல் துறைக்குச் சென்றான். இன்று அமுதினியுடன் ஒரு ஆராய்ச்சி பற்றிய கலந்துரையாடல் இருந்தது.

******

கடந்த மூன்று வாரங்களாக, அவர்களின் அன்றாட பொழுதுகள் முற்றிலும் மாறிவிட்டிருந்தது. அமுதினி தனது ஆராய்ச்சித் திட்டத்திற்குத் திரும்பியிருந்தாள். ஆனால் இந்த முறை, எல்லாம் வித்தியாசமாக இருந்தது. அவர்களுக்குள் தெளிவான எல்லைகள் இருந்தன. வாரந்தோறும் இரண்டு சந்திப்புகள், திட்ட விவாதங்கள், முற்றிலும் தொழில்முறையாக இருந்தது.

ஆனால், மாற்றங்கள் நுட்பமானவை. ஆரவ் இப்போதெல்லாம் கோபமாக எரிந்து விழாமல், மென்மையாகப் பேசினான். அவன் கனிவாக நடந்து கொண்டார். அவன் அமுதினியிடமும் கருத்துக்களைக் கேட்டு, நன்றாக இருந்தால் பாராட்டவும் செய்தான். 

ஆரவ் அமுதினியின் மனதை காயப்படுத்த நினைக்கவில்லை! விலக்கி வைக்கவும் எண்ணவில்லை!

அமுதினியும் மாறியிருந்தாள். அவள் இப்பொழுது பதட்டமாக இருப்பதில்லை. அவளது தன்னம்பிக்கை இன்னமும் அதிகரித்தது. அவளுடைய மனதில் பட்ட கருத்துக்களைப் பயமின்றி பகிர்ந்து, தனது பரிந்துரைகளையும் வழங்கினாள். அவள், ஆரவை எண்ணி கலங்குவதில்லை, மாறாக அவனால் சந்தோஷமாக இருந்தாள்.

அவர்கள் இருவரும் வெகு இயல்பாக ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டனர். ஆனால், அவர்களுக்குத் தெரியும் – இது வெறும் தொழில்முறை உறவு மட்டுமல்ல. அவர்களுக்கு இடையே ஒரு ஆழமான தொடர்பு இருந்தது. பகிரப்பட்ட வலி, பகிரப்பட்ட புரிதல், பரஸ்பர மரியாதை, அதற்கும் மேலாக ஏதோ ஒன்று, எதுவுமே அவர்களுக்குள் பேசப்படவில்லை.

*******

அப்போதுதான், ஆரவ் தன் மேசைக்கு வந்தான். அமுதினி ஏற்கனவே அங்கே அவளுடைய மடிக்கணினியில் வேலை செய்து கொண்டிருக்க, அவனைப் பார்த்ததும் மென்னகை புரிந்தாள். 

“குட் ஈவ்னிங் சார்…”

“ம்ம்… குட் ஈவ்னிங் அமுதினி,” என்றபடி ஆரவ் உட்கார, அவன் முகத்தில் இருந்த சோர்வை அவள் கவனித்தாள்.

“சார், நீங்க டையர்ட்-ஆ இருக்குற மாதிரி தெரியுது… நாம மீட்டிங்கை ரீஸ்கேடியூல் பண்ணலாமா?”

ஆரவ் மறுப்பாக தலையசைத்து, “இல்ல, நான் ஓகே தான்… நான் கவுன்சிலிங் செஷனிலிருந்து வந்திருக்கேன்… அதனால, கொஞ்சம் களைப்பா ஃபீல் ஆகுது… ஆனால், நான் ஃபைன்… நாம ப்ரோசீட் பண்ணலாம்…” என்று சொல்லவும்,

அமுதினி அவனை அக்கறையோடு பார்த்தாள்.

“சார், உங்க செஷன்ஸ் எப்படி போகுது? நான் தொந்தரவு பண்ணல, பட், நீங்க விரும்பினா ஷேர் பண்ணலாம்…”

ஆரவ் ஒரு கணம் யோசித்தான். கடந்த மூன்று வாரங்களாக, அவன் அமுதினியுடன் சில தனிப்பட்ட விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தொடங்கினான். எல்லாம் இல்லை, ஆனால் சிறுசிறு தகவல்கள். அதில் அவள் தீர்ப்பளிக்கவும் இல்லை. அறிவுரை வழங்கவும் இல்லை. அவள் சொல்வதை எல்லாம் காதுகொடுத்து கேட்டு, அவனை ஆதரித்தாள்.

“செஷன்ஸ்… எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணுது… பட், கஷ்டமா இருக்கு அமுதினி… டாக்டர் ரங்கநாதன் நல்ல தெரபிஸ்ட்… அவர் என்னை எனக்குள்ள கேள்விகள் கேட்க வச்சிருக்காரு… நான் எதை ஞாபகத்தில் வச்சிக்கணும், எதை மறக்கணும் அப்படின்னு நான் இப்ப தெளிவா யோசிக்கிறேன்…”

“குட் சார். தெரபில செல்ஃப் அவேர்னஸ் டெவலப் ஆகும்… அது ஹீலிங்-க்கு முக்கியம்…”

“இன்னைக்கு செஷன்ல, நான் என்னையே மன்னிக்கணும்… நான் ரியாவை காப்பாற்றாததுக்கு என்னை ப்ளேம் பண்றேன்னு சொன்னாரு… எனக்கு ஷாக்கிங்-ஆ இருந்துச்சு… ஆனா, அவர் சொல்றது சரி தான் – நான் எப்படி தெரிஞ்சுக்குவேன்? நான் ஒன்னும் எல்லாம் தெரிந்த ஞானி இல்லையே…”

அமுதினி மெதுவாகச் சொன்னாள், “சார், செல்ஃப்-ஃப்ரகிவ்னஸ் மிகவும் கடினமான ப்ராசஸ்… ஆனால், ரொம்ப பவர்ஃபுல்-உம் கூட… நீங்க உங்களை மன்னிச்சிட்டா, நீங்க மேற்கொண்டு செயல்படும் முடியும்… கடந்து காலத்திலேயே ஸ்டக் ஆக மாட்டீங்க…”

ஆரவ் அவளைப் பார்த்தான். “நீ எப்படி, இந்த சின்ன வயசுல இவ்வளவு புத்திசாலியா இருக்க அமுதினி?

அமுதினி கசப்பான புன்னகையுடன்,‌ “சார், காரணம் நான் அனுபவிச்ச பெயின்… நானும் என் பெத்தவங்களை இழந்தப்போ, நான் என்னையே ப்ளேம் பண்ணினேன்… நான் அவங்களை காப்பாற்றியிருக்கலாம்னு நினைச்சு ஃபீல் பண்ணேன்… ஆனா உண்மையில், நான் என்ன பண்ணியிருக்க முடியும்? அப்ப நிலைமை ரொம்ப மோசமா இருந்துச்சு. மருத்துவமனையில் இடம் இல்ல, ஆக்ஸிஜன் இல்ல. அப்பவும் நான் என் என்னால முடிஞ்சதை செஞ்சேன். அது போதாது. ஆனால், அது என் தவறு இல்லயே சார்… அதை ரியலைஸ் பண்ணின போதுதான், நான் ஹீலிங் ப்ராசஸ் ஆரம்பிச்சேன்…”

அவளது முகத்தையே வியந்து பார்த்து, “நீ ரொம்ப ப்ரேவ் அமுதினி… எல்லாத்துலயும் நான் உன்னை ரொம்ப அட்மைர் பண்றேன்…” என்று மென்மையாக சொன்னான் ஆரவ்.

அதில் அமுதினிக்கு சிறு வெட்கம் தோன்றி, “நான் ப்ரேக் எல்லாம் இல்ல சார். நான் கொஞ்சம் முயற்சி பண்ணேன்… அவ்வளவுதான்…” என்று தலையை குனிந்து சொன்னாள்.

அங்கே கொஞ்சம் அமைதி நிலவியது! அவஸ்தையான அமைதி! 

கொஞ்சம் நேரத்தில் அமுதினி மடிக்கணினித் திரையைத் திருப்பினாள்

“சார், ப்ராஜெக்ட் அப்பேட் பார்க்கலாமா?” என்று கேட்கவும்,

“ஆமா, சொல்லு…” என்றவன் அதில் மூழ்கி விட்டான்.

அடுத்த ஒரு மணி நேரம், அவர்கள் ஆராய்ச்சி பற்றி விவாதித்தனர். பங்கேற்பாளர்களின் முன்னேற்றம், தரவு பகுப்பாய்வு, ஆரம்ப கண்டுபிடிப்புகள் என்று ஆராய்ச்சி திட்டத்திற்கான வேலைகளை செய்தனர்,.

ஆனால், அவ்வப்போது சிறிய தனிப்பட்ட தருணங்கள் இருந்தன. ஆரவ் அமுதினியின் பகுப்பாய்வைப் பாராட்டுவது, அமுதினி ஆரவின் நுண்ணறிவுகளைக் கண்டு பிரமிப்பது என்று கொஞ்சம் பொழுதுகள் கழித்து பேசி சிரிப்பார்கள்.

*******

அவர்களின் கலந்துரையாடல் முடிந்ததும், அமுதினி தனது பொருட்களை எடுத்துக் வைக்க தொடங்கினாள்.

ஆரவ் திடீரென்று, “அமுதினி, உனக்கு இப்போ டைம் இருக்கா? நான் ஒண்ணு கேக்கலாமா?” 

“இருக்கு சார், சொல்லுங்க…”

“நீ… நீ எப்படி மத்தவங்களை மேல நம்பிக்கை வைக்குற? நீ உன் பேரணட்ஸ்-ஐ இழந்துட்ட… நீ தனியாவே இருந்த.. இப்ப நீ எப்படி மத்தவங்களை உன்கிட்ட அலோவ் பண்ற?”

அமுதினி யோசித்து, “சார், நான் எல்லாரையும் ட்ரஸ்ட் பண்ணல… ஆனா, சிலரை ரொம்ப நம்பறேன்… எப்படி சூஸ் பண்றேன்னா – அவங்களோட ஆக்ஷன்ஸ்-ஐ பார்த்து… அதாவது அவங்களோட வார்த்தைகள் இல்ல, செயல்கள். யாரு உண்மையா இருக்காங்க, யாரு நடிக்கறாங்க – அது அவங்களோட செயலில் தெரியும்… கொஞ்சம் மெதுவா, எச்சரிக்கையோட நான் நம்பிக்கையை வளர்க்கிறேன் சார்… எல்லாரையும் நம்புவது முட்டாள்தனம், பட், நாம் யாரையும் நம்பாமல் இருப்பதும் தப்பு… அதுதான் நம்மை தனிமையில் தள்ளும்… அதனால ஒரு பேலன்ஸ் தேவை சார்…” 

ஆரவ் கவனமாகக் கேட்டுவிட்டு, “ஓகே… அப்போ நீ… நீ என்னை ட்ரஸ்ட் பண்றியா அமுதினி?”

அமுதினி இப்பொழுது அவனை நேராக பார்த்து, “ஆமா சார்… நான் உங்களை நம்பறேன்… நீங்க என்னை ஹர்ட் பண்ணினீங்க, இருந்தும் நீங்க வந்து உண்மையைச் சொன்னீங்க… நீங்க மன்னிப்பு கேட்டீங்க… நீங்க சேன்ஜ் ஆக ட்ரை பண்றீங்க… அது உண்மையான விஷயம்… அதனால, நான் உங்க மேல நம்பிக்கை வச்சிருக்கேன்… பட், முழுசா இல்ல – அதுக்கு இன்னும் டைம் தேவை…”

ஆரவின் கண்களில் கலங்கி, “தாங்க் யூ அமுதினி… நீ எனக்கு கொடுத்த இந்த செகண்ட் சான்ஸ… நான் அதை வேஸ்ட் பண்ண மாட்டேன். இட்ஸ் அ ப்ராமிஸ்…” என்று மனதாரச் சொன்னான்.

“நான் உங்களை நம்புறேன் சார்…” என்று புன்னகையுடன் கூறினாள் அமுதினி.

***

அன்று இரவு, அமுதினி தன் வீட்டில், தன் நாட்குறிப்பில்,

“மூன்று வாரங்கள் கடந்துவிட்டன. ஆரவ் சார் சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறி வருகிறார். இப்பொழுதெல்லாம் அவர் கோபத்தை காட்டுவதில்லை, மாறாக கனிவாக இருந்து, புன்னகையுடன் வலம் வருகிறார். சகஜமா இருக்கார்… அவர் என்கிட்ட எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்றார், என்னை அவர் ரொம்ப நம்புகிறார்…

நான் அவரை ரொம்ப ரொம்ப லவ் பண்றேன். ஒவ்வொரு நாளும், அவர் குணமடைய எவ்வளவு ட்ரை பண்றார் என்பதை பார்க்கும்போது, அவரோட தைரியத்தை பார்க்கும்போது, அவரோட பாதிப்பை பார்க்கும்போது – என் இதயம் அவருக்காக இன்னமும் துடிக்குது. 

ஆனால் நான் என் ஃபீலிங்ஸ்-ஐ மறைக்கிறேன். அவருக்கு இப்போ ஹீலிங் டைம் தேவை. அவருக்கு என்னால ப்ரஷர் வேண்டாம். நான் பொறுமையாக இருப்பேன்… நான் அவருக்காக காத்திருப்பேன்… எவ்வளவு காலம் ஆனாலும் வெயிட் பண்ணுவேன்…

சீக்கிரமே ஒரு நாள், அவர் ரெடியா வருவார்… அவன் ஹீல் ஆகுவான்… அப்போது, நான் என் ஃபீலிங்ஸ்-ஐ சொல்லலாம்… இல்ல சொல்ல வேண்டாம்… அவன் என் வாழ்க்கையில் இருந்தால் போதும்… அது மட்டுமே போதும்…

இப்போதைக்கு, நான் அவருக்கு ஒரு ஃப்ரண்ட்… அந்த ஒரு சப்போர்ட் சிஸ்டம்…‌ அதுவே எனக்கு நிறைவு.”

அதே நேரம், ஆரவ் தன் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் இருந்த பால்கனிக்கு சென்று வானத்திலுள்ள நட்சத்திரங்களை ரசித்து நின்றிருந்தான். 

அவனது மனம் அமுதினியின் வார்த்தைகளை மீண்டும் ஞாபகப்படுத்தியது.

“செயல்கள் வார்த்தைகளை விட சத்தமாகப் பேசுகின்றன..”

அவன் நன்கு உணர்ந்தான் – அமுதினி அவனை நம்புகிறாள். அவள் அவனுக்கு இரண்டாவது வாய்ப்பு கொடுத்திருக்கிறாள். 

இதற்கெல்லாம் அவன் தகுதியானவன்! அதற்கு முன்னர், அவன் மாற வேண்டும்! அவன் குணமடைய வேண்டும்!

அவன் தன் சிகிச்சையாளர் கொடுத்த வீட்டுப்பாடத்தைப் பற்றி யோசித்தான். 

“ரியாவுக்கு ஒரு கடிதம் எழுது… அனுப்ப வேணாம் – அவள் இந்த உலகத்தை விட்டே போய்ட்டா… ஆனா, உன் உணர்வுகளைச் நிலைப்படுத்தும், நீ ஒருபோதும் சொல்ல முடியாததைச் இதுல சொல்லாம… அது ரொம்பவும் உதவியா இருக்கும்…” என்றே சொன்னார்.

ஆரவ் உள்ளே போய், தன் மேசையில் உட்கார்ந்தான். அவன் ஒரு வெள்ளைத் தாளில், பேனா எடுத்து எழுத ஆரம்பித்தான்:

“டியர் ரியா…

நான் உன்னை மன்னிக்க ட்ரை பண்றேன்… ஆனா, ஆனா…”

அவன் எழுதுவதை நிறுத்தினான். கண்ணீர் வந்தன. அது கடினமாக இருந்தது. ஆனால் அவசியம். குணமடைய அவசியம்.

அவர் மீண்டும் எழுதத் தொடங்கினார். மெதுவாக. வேதனையுடன், நேர்மையாக எழுதினான்.

இது ஒரு குணப்படுத்தும் பயணம். ஒரு நீண்ட, கடினமான பயணம். ஆனால், ஆரவ் இனி தனியாக இல்லை. அவனுக்கு, டாக்டர் ரங்கநாதனின் சிகிச்சையும், அமுதினியின் பாசமும் துணையிருக்க, அதுவே ஆறுதலாக இருந்தது.

மெதுவாக, படிப்படியாக, அவர் குணமடைகிறார். மெதுவாக, படிப்படியாக, அவர் தனது சுவர்களை இடித்து வருகிறார். மெதுவாக, படிப்படியாக, அவர் மீண்டும் மனிதனாக மாறுகிறார்.

இன்னும் ஒரு நீண்ட பயணம் உள்ளது. ஆனால், முதல் படிகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன. அதுதான் மிக முக்கியமானது.

விதி அதன் வேலையைத் ஆரம்பித்தது. ஆரவ் மற்றும் அமுதினி மெதுவாக ஒருவருக்கொருவர் நண்பர்களாக நெருங்கினார்கள் தொழில்முறை எல்லைகள் இன்னும் உள்ளன. 

ஆனால், மனதின் ஆழத்தில், ஏதோ ஒன்று வளர்ந்து வருகிறது. அது நம்பிக்கை, மரியாதை, புரிதல், அன்பு என்று எல்லாமே இருந்தது.

சரியாவதற்கு இன்னும் நேரம் எடுக்கும். ஆனால், அவர்கள் ஒன்றாக இணைந்து சரியான பாதையில் தான் போய்க் கொண்டிருக்கிறார்கள்.