அந்த இரவு ரொம்ப அமைதியா இருந்தது…
ஆனா அந்த அமைதிக்குள் ஒரு பயம் இருந்தது.
நான் உசேன். சாதாரண மனிதன் தான்.
ஆனா அந்த நாள்… என்னால வீட்ல உட்கார முடியல.
எங்கள் சிட்டியில இருக்கிற மின்சார நிலையத்துக்குப் போயிருந்தேன்.
ஏற்கனவே நிறைய பேர் வந்து நின்னுட்டாங்க.
யாரும் கத்தல… யாரும் கோபம் காட்டல…
ஆனா எல்லாரோட முகத்துலயும் ஒரு முடிவு தெரிஞ்சது.
என் பக்கத்துல ஒரு சின்ன பையன் நின்னான்.
அவன் கை நடுக்கத்தோட இருந்தது.
அவன் கைய நான் பிடிச்சேன்.
“பயமா?”ன்னு கேட்டேன்.
அவன் மெதுவா தலை அசைத்தான்.
“இங்க எதுக்காக நிக்கிறோம் அண்ணா?”ன்னு கேட்டான்.
என்னால கொஞ்ச நேரம் பேச முடியல…
பிறகு சொன்னேன்:
“இந்த விளக்குகள் அணையாமல் இருக்கனும். அதுக்காக…”
அவன் புரிஞ்ச மாதிரி என்னை பார்த்தான்.
எங்களுக்கு முன்னாடி அந்த பெரிய மின் நிலையம்..
அது ஒரு கட்டிடம் இல்ல…
அது எங்க வாழ்க்கை.
அதுல இருந்து தான் எங்க வீட்டுல விளக்கு எரியும்,
அம்மா சமைப்பாங்க,
பிள்ளைகள் படிப்பாங்க.
அதை யாராவது தாக்கணும்னு நினைக்கிறாங்கன்னு கேள்விப்பட்டப்ப…
எங்களால அமைதியா இருக்க முடியல.
யாரும் எங்ககிட்ட “போங்க”ன்னு சொல்லல.
யாரும் கட்டாயப்படுத்தல.
ஆனா நாங்களா வந்தோம்.
கைகளை இணைத்தோம்.
ஒரு மனிதச் சங்கிலி.
அந்த நேரம் நான் நினைச்சேன்…
எங்க கையில் ஆயுதம் எதுவும் இல்ல.
ஆனா இதை விட பெரிய சக்தி இருக்கா?
நம்ம முன்னாடி ஒரு குழந்தை நிக்குது…
ஒரு அம்மா நிக்குறாங்க…
ஒரு குடும்பம் நிக்குது…
அதை பார்த்தவங்க…
ஒரு நிமிஷம் கூட யோசிக்க மாட்டாங்களா?
நான் வானத்தை பார்த்தேன்.
“இறைவா…
நாங்க சண்டை வேண்டாம்னு தான் நிற்கிறோம்…
அதையும் அவங்கள புரிஞ்சிக்க வைங்க…”ன்னு மனசுக்குள்ள சொன்னேன்.
என் அப்பா ஒருமுறை சொன்னார்:
“போர் வந்தா… வெற்றி யாருக்கும் கிடைக்காது…
இழப்பு தான் அதிகம்.”
அந்த வார்த்தை அந்த இரவு ரொம்ப நிஜமா தோணிச்சு.
அந்த பையன் இன்னும் என் கையை பிடிச்சுக்கிட்டே இருந்தான்.
அவன் கையை கொஞ்சம் இறுக்கமா பிடிச்சேன்.
அவனுக்கு சொல்லலாம்னு நினைச்சேன்:
“உன் வாழ்க்கை பாதுகாப்பா இருக்கணும்…
அதுக்காகத்தான் நாங்க இங்க நிற்கிறோம்…”
சூரியன் மெதுவா உதிக்க ஆரம்பிச்சான்.
அந்த ஒளி மின் நிலையத்தையும், எங்களையும் ஒரே மாதிரி தொட்டது.
அந்த நேரம் ஒரு விஷயம் புரிஞ்சது…
அழிக்கிற சக்தி பெரியது இல்ல
காக்குற மனசு தான் பெரியது.
அந்த நாள் எதுவும் நடக்கலன்னாலும் பரவாயில்லை…
ஆனா அந்த இரவுல நாங்க ஒரு கேள்வி கேட்டோம்..
“ஒரு உயிரோட மதிப்பு… உண்மையிலயே என்ன?”
