கோவிலின் பிரகாரத்தில் நிலவிய மரண அமைதியை ஆதித்யாவின் கனமான சுவாசமும், ரம்யாவின் விக்கல் சத்தமும் மட்டுமே கலைத்தன. ஆதித்யா தன் கையில் இருந்த அந்தச் சிறிய பென்டிரைவை ஒரு பொக்கிஷத்தைப் போலப் பார்த்தான். அதன் மீது படிந்திருந்த தூசியைத் துடைத்தபோது, அவனது கண்களில் ஒருவித வெற்றிப் புன்னகை மின்னியது. ஆனால், அந்தப் புன்னகை அடுத்த நொடியே மறைந்தது; அவனது தோளில் இருந்து ரத்தம் வழிந்து அவனது சட்டையை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது.
”காருல ஏறுங்க!” ஆதித்யாவின் குரல் அதிகாரமாக ஒலித்தது. நிலா ரம்யாவைத் தாங்கிப் பிடித்துக்கொண்டு காரின் பின் இருக்கையில் அமர்ந்தாள். ஆதித்யா தானே காரை ஓட்டினான். வண்டி மின்னல் வேகத்தில் அந்த மலைப்பாதையில் இறங்கியது.
காரின் உட்புறக் கண்ணாடியில் நிலாவின் முகம் தெரிந்தது. அவள் ஆதித்யாவின் தோளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ரத்தம் வழிந்து சீட்டின் கவரில் படர்வதைக் கண்ட நிலாவிற்கு மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு வலி.
”சார்… ரத்தம் அதிகமா வருது. காரை நிறுத்துங்க, நான் கட்டுப் போடுறேன்,” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள் நிலா.
”உன் வேலையைப் பாரு நிலா! இது எனக்கும் புதுசு இல்ல, என் உடம்புக்கும் புதுசு இல்ல,” என்று ஆதித்யா சீறினான். ஆனால் அவனது குரலில் முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒரு களைப்பு இருந்தது. நிலா விடவில்லை. தன் புடவைத் தலைப்பிலிருந்து ஒரு பகுதியை ‘சரக்’ என்று கிழித்தாள். ஆதித்யா திடுக்கிட்டு அவளைப் பார்த்தான். அவள் துணிச்சலாக அவனது காயத்தின் மீது அந்தத் துணியை வைத்துக் கட்டினாள். ஆதித்யா அவளைத் தடுக்கவில்லை. முதல்முறையாக அந்த இரும்பு மனிதன் ஒரு பெண்ணின் ஸ்பரிசத்தில் அமைதியானான்.
மாளிகைக்குத் திரும்பியதும், ஆதித்யா ரம்யாவையும் நிலாவையும் ஒரு அறையில் அமர வைத்தான். தனது லேப்டாப்பில் அந்தப் பென்டிரைவை இணைத்தான். நிலாவும் ரம்யாவும் மூச்சடக்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.
திரையில் விரிந்த கோப்புகள் ஆதித்யாவைச் சிலையாகச் சமைக்க வைத்தன. அதில் இருந்தது ஆதித்யாவின் கம்பெனி கணக்குகள் மட்டுமல்ல… ஆதித்யாவின் தந்தை விபத்தில் இறந்ததற்கான உண்மையான காரணங்கள்!
ரம்யா நடுங்கும் குரலில் சொன்னாள், “சார்… உங்க பிசினஸ் பார்ட்னர் ராஜசேகர் தான் எல்லாத்துக்கும் காரணம். அவர்தான் கம்பெனி பணத்தைத் திருடிட்டு என் மேல பழியைப் போட்டார். அன்னைக்கு உங்க அப்பா கார்ல பிரேக் ஃபெயிலியர் ஆனது விபத்து இல்ல சார்… அது ராஜசேகர் செய்த கொலை!”
ஆதித்யாவின் கண்கள் சிவந்தன. அறைக்குள் இருந்த கண்ணாடி மேஜையை ஓங்கி மிதித்தான். அது சுக்குநூறாக உடைந்தது. “ராஜசேகர்! என் அப்பாவோட உயிர்த் தோழன்னு நினைச்சேனே… என் முதுகிலேயே குத்திட்டான்!” ஆதித்யாவின் கர்ஜனை அந்த மாளிகையையே அதிர வைத்தது.
ஆதித்யா மெல்ல நிலாவின் பக்கம் திரும்பினான். நிலா பயத்தில் பின்வாங்கினாள். அவன் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றான். அவனது கண்களில் இப்போது கோபம் இல்லை, ஒருவிதமான குற்ற உணர்வு தெரிந்தது.
”ஏன் என்னைக் காப்பாத்துனீங்க சார்? நான் ஒரு குற்றவாளின்னு தானே நினைச்சீங்க?” என்று நிலா தைரியமாகத் தன் மனதிலிருந்த கேள்வியைக் கேட்டாள்.
ஆதித்யா அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தான். “ஏன்னா… நீ துரோகி இல்லைன்னு என் உள்மனசுக்குத் தெரியும் நிலா. நீ ரம்யாவுக்காக உயிரையே கொடுக்கத் துணிஞ்ச அந்த நிமிஷம், உன்கிட்ட ஏதோ ஒரு உண்மை இருக்குன்னு புரிஞ்சது. ஆதித்யா தேவ் தப்பு பண்ணுவான், ஆனா தப்பானவங்களைக் காப்பாத்த மாட்டான். இப்போ நீங்க ரெண்டு பேரும் தப்பு பண்ணலன்னு தெரிஞ்சு போச்சு,” என்றான்.
ஆனால், கதை இத்துடன் முடியவில்லை. ஆதித்யா ராஜசேகரை அழிக்க முடிவெடுத்த அதே நேரத்தில், ராஜசேகர் தனது அடுத்த மூவை ஆரம்பித்துவிட்டான். ராஜசேகர் ஆதித்யாவின் பலவீனம் எது என்று தேடிக் கொண்டிருந்தான். இதுவரை ஆதித்யாவிற்குப் பலவீனமே இல்லை என்று நினைத்த ராஜசேகருக்கு, இப்போது நிலா ஒரு துருப்புச் சீட்டாகத் தெரிந்தாள்.
”ஆதித்யா… அந்தப் பொண்ணுக்காக நீ குண்டு அடி வாங்கியிருக்கன்னா, அவ உனக்கு எவ்வளவு முக்கியமானவன்னு எனக்குப் புரியுது. இனி ஆட்டம் என்னோடது!” என்று ராஜசேகர் தனது ஆட்களிடம் போனில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.
அரக்கன் வருவான்.
