மலை அடிவாரத்தில் இருந்த அந்தப் பழமையான காளியம்மன் கோவில், நள்ளிரவு நெருங்க நெருங்க ஒரு பயங்கரமான அமைதியைப் பூண்டிருந்தது. மரங்களின் இலைகள் காற்றில் உரசிக்கொள்ளும் சத்தம், யாரோ ரகசியமாகப் பேசுவது போன்ற பிரமையை ஏற்படுத்தியது. நிலா, நடுங்கும் கால்களுடன் கோவிலின் பிரகாரத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தாள்.
திடீரென்று ஒரு கரடுமுரடான கை அவளது வாயைப் பொத்தியது. நிலாவால் அலறக்கூட முடியவில்லை. அவளது கண்கள் பயத்தில் பிதுங்கின. அந்த உருவம் அவளை இழுத்துச் சென்று ஒரு இருண்ட தூணின் பின்னால் நிறுத்தியது.
”சத்தம் போடாதே நிலா… நான் தான்!”
அந்தக் குரல்… அது ரம்யா! ஆனால், நிலா பார்த்த பழைய ரம்யா அல்ல இவள். தலைமுடி கலைந்து, முகம் வீங்கி, கண்கள் குழி விழுந்து ஏதோ ஒரு மரண பயத்தில் இருந்தாள் ரம்யா.
நிலா தன் வாயிலிருந்த கையை அகற்றிவிட்டு, ரம்யாவைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டாள். “ரம்யா! எங்கடி போன? உனக்கு என்னாச்சு? அந்த ஆதித்யா தேவ் உன்னைத் தேடிட்டு இருக்கான். அந்த ஃபைல் எங்கே?” என்று படபடவென்று கேட்டாள்.
ரம்யா நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள். “நிலா… நாம பெரிய ஆபத்துல இருக்கோம். ஆதித்யா தேவ் கிட்ட அந்த ஃபைல் கிடைச்சா நம்மைக் கொன்னுடுவான். ஆனா, அந்த ஃபைலை அவன் கிட்ட இருந்து திருடுனது நான் இல்ல நிலா. கம்பெனியோட பார்ட்னர் தான் அதைத் திருடி என் மேல பழியைப் போட்டுட்டான். இப்போ அவன் ஆளுங்க என்னைத் துரத்துறாங்க. தயவு செஞ்சு என்னைக் காப்பாத்து நிலா!”
நிலா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள். “அப்போ… ஆதித்யா தேவ் கிட்ட இருக்குற ஆதாரங்கள் எல்லாம் பொய்யா?”
அப்போது கோவிலின் நுழைவாயிலில் அந்த கனமான பூட்ஸ் சத்தம் கேட்டது. ‘டக்… டக்… டக்…’
ஆதித்யா தேவ் உள்ளே நுழைந்துவிட்டான். அவனது கையில் இருந்த துப்பாக்கி நிலவின் ஒளியில் மின்னியது. “ரம்யா! ஒளிஞ்சிருக்கிறது போதும்… வெளியே வந்துடு. என் பொறுமையைச் சோதிக்காதே!” அவனது குரல் அந்தப் பாழடைந்த கோவிலுக்குள் இடி முழக்கம் போல எதிரொலித்தது.
ரம்யா பயத்தில் நிலாவின் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டாள். “நிலா… அவன்கிட்ட என்னை விட்டுடாதே… அவன் நம்மைக் கொன்னுடுவான்!”
ஆதித்யா அவர்களை நோக்கி நெருங்கி வந்தான். தூணின் பின்னால் அவர்கள் இருப்பதை அவன் கண்டுவிட்டான். “நிலா… அவளை வெளியே வரச் சொல்லு. அந்த ஃபைலை என்கிட்ட ஒப்படைச்சா, உங்க ரெண்டு பேரையும் நான் உயிரோட விடுறேன். இல்லேன்னா…” அவன் துப்பாக்கியைக் குறி வைத்தான்.
ஆதித்யா அவர்களை நெருங்கும் வேளையில், கோவிலின் கூரையிலிருந்து திடீரென நான்கு கருப்பு உடை அணிந்த உருவங்கள் கீழே குதித்தன. அவர்கள் ஆதித்யாவின் ஆட்கள் அல்ல! அவர்கள் கையில் கத்திகளும், சிறிய ரகத் துப்பாக்கிகளும் இருந்தன.
”ஆதித்யா தேவ்! அந்த ஃபைல் உனக்குக் கிடைக்காது… அது எங்களுக்குத் தான்!” என்று ஒருவன் கத்தினான். அவர்கள் ஆதித்யாவின் பிசினஸ் எதிரியான ‘நாகராஜின்’ ஆட்கள். ரம்யா சொன்ன அந்த உண்மையான திருடனின் ஆட்கள் அவர்கள்!
சூழல் ஒரு நொடியில் கலவரமானது. ஆதித்யா நிலாவையும் ரம்யாவையும் ஒரு நொடி பார்த்தான். அவனது கண்கள் இப்போது கோபத்தில் சிவந்தன. “என் இடத்துக்கே வந்து என்கிட்டயே மோதுறீங்களா?” என்று சீறியபடி, அவன் தன் துப்பாக்கியால் சுடத் தொடங்கினான்.
இருதரப்புக்கும் இடையே துப்பாக்கிச் சூடு நடந்தது. நிலாவும் ரம்யாவையும் தரையில் படுத்துக் கொண்டனர். ரம்யா பயத்தில் கத்திக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு குண்டு நிலாவிற்கு மிக அருகில் இருந்த தூணில் பட்டுத் தெறித்தது.
ஆதித்யா, தான் ஒரு ஆபத்தான பிசினஸ்மேன் மட்டுமல்ல, ஒரு சிறந்த போர்வீரன் என்பதையும் நிரூபித்தான். அவன் லாவகமாகத் தூண்களுக்குப் பின்னால் மறைந்து கொண்டு எதிரிகளைச் சுட்டு வீழ்த்தினான். ஆனால், ஒருவன் மறைமுகமாக நிலாவைக் குறி வைத்தான். “இவளைத் தூக்குங்கடா! இவளை வச்சு ஆதித்யாவை மிரட்டலாம்!”
அந்த ஆள் நிலாவை நோக்கி ஓடி வந்து அவளது கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்தான். நிலா வலி தாங்க முடியாமல் அலறினாள். “ஆதித்யா சார்… காப்பாத்துங்க!”
தன் பெயரைக் கேட்டதும் ஆதித்யாவுக்குள் ஏதோ ஒன்று நிகழ்ந்தது. அவன் ஒரு கணமும் யோசிக்காமல், தனக்கு நேராக வந்த ஒரு குண்டையும் பொருட்படுத்தாமல், நிலாவைத் தாக்கியவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். அவனது துப்பாக்கியிலிருந்து வெளிவந்த குண்டு அந்த ஆளின் நெற்றியைத் துளைத்தது.
எதிரிகள் அனைவரும் வீழ்த்தப்பட்டனர். கோவில் மீண்டும் அமைதியானது. ரம்யா ஒரு மூலையில் சுருண்டு கிடந்தாள். நிலா மூச்சிரைக்கத் தரையில் அமர்ந்திருந்தாள். ஆதித்யா மெல்ல நிலாவிடம் வந்தான். அவனது தோளில் ஒரு குண்டு உரசிச் சென்றதில் ரத்தம் வழிந்து கொண்டிருந்தது.
அவன் நிலாவைப் பிடித்துத் தூக்கினான். அவனது கண்களில் இப்போது அந்தப் பழைய குரூரம் இல்லை; ஒருவிதமான குழப்பமும், வலியும் தெரிந்தன. “உனக்கு ஒன்னும் ஆகலையே?” என்று அவன் கேட்ட குரலில் மெல்லிய நடுக்கம் இருந்தது.
நிலா அவனது ரத்தத்தைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தாள். “உங்களுக்கு அடி பட்டிருக்கு சார்…” என்று அவனது தோளைத் தொட முயன்றாள்.
ஆதித்யா அவளது கையைத் தட்டிவிட்டான். மீண்டும் அவன் முகத்தில் அந்த இரும்புத் திரை வந்து விழுந்தது. “ஃபைல் எங்கே ரம்யா?” என்று அவன் ரம்யாவை நோக்கிக் கர்ஜித்தான். ரம்யா பயத்தில் தன் மடியில் இருந்த ஒரு சிறிய பென்டிரைவை (Pen drive) அவனிடம் நீட்டினாள்.
ஆதித்யா அதை வாங்கிக் கொண்டு, நிலாவையும் ரம்யாவையும் பார்த்தான். “வாங்குன காசுக்கு மேலேயே வேலை செஞ்சிருக்கீங்க. காரில் ஏறுங்க… இன்னும் ஆட்டம் முடியல!”
நிலாவிற்கு இப்போது ஒரு விஷயம் புரிந்தது. ஆதித்யா தேவ் ஒரு அரக்கனாக இருக்கலாம், ஆனால் அவன் ஒரு அநீதிக்குத் துணை போகமாட்டான். அதே சமயம், அவனிடம் இருந்து தப்பிப்பது அத்தனை எளிதல்ல என்பதும் அவளுக்கு உறைத்தது.
அந்த பென்டிரைவில் இருக்கும் ரகசியம் என்ன? ஆதித்யா ஏன் நிலாவைக் காப்பாற்றினான்? ரம்யா சொன்ன அந்தப் பார்ட்னர் யார்?
அரக்கன் வருவான்.
