அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையின் வரவேற்பறை இப்போது ஒரு போர்க்களம் போல நிலாவிற்குத் தெரிந்தது. கையில் இருந்த அந்தச் சிறிய காகிதத் துண்டு அவள் விரல்களைச் சுடுவது போல இருந்தது. அதில் இருந்த வாக்கியம்—”காளியம்மன் கோவில் – இரவு 9 மணி”—நிலாவின் உலகத்தையே ஒரு நிமிடம் சுழல வைத்தது.
”ரம்யா… நீ அங்கேதான் இருப்பியா? இல்லை இதுவும் ஏதாச்சும் ஆபத்தா?” நிலாவின் மூளை ஆயிரம் கேள்விகளை அடுக்கிக் கொண்டே போனது. ஆதித்யாவிடம் இதைச் சொன்னால் அவன் ரம்யாவைக் கொன்று விடுவான். சொல்லாவிட்டால், அவன் கண்டுபிடித்தால் தன்னை உயிரோடு விடமாட்டான். நிலா ஒரு மிகப்பெரிய தர்மசங்கடத்தின் விளிம்பில் நின்றாள்.
நிலா அந்தக் காகிதத்தை அவசர அவசரமாகத் தன் புடவைத் தலைப்பில் செருகி மறைக்க முயன்றாள். ஆனால், அவளது துரதிர்ஷ்டம், அந்த மாளிகையின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஆதித்யாவின் கண்கள் சிசிடிவி கேமராக்கள் மூலமாகவும், அவனது நேரடிப் பார்வை மூலமாகவும் ஊடுருவிக் கொண்டிருந்தன.
உயரத்தில் இருந்த பால்கனியில் இருந்து ஆதித்யா இதைப் பார்த்துவிட்டான். அவன் கையில் இருந்த சிகரெட் புகையை ஊதித் தள்ளியபடி, ஒரு சிறுத்தை இறங்கி வருவதைப் போலப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும் நிலாவின் இதயத்தில் இடியாக விழுந்தது.
”கைல என்ன வச்சிருக்க நிலா?” ஆதித்யாவின் குரல் ஒரு கத்தி போல அந்த அறையின் அமைதியைக் கிழித்தது.
நிலா திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள். அவளது முகம் வெளிறிப் போய், உதடுகள் நடுங்கின. “ஒன்னும் இல்லையே சார்… சும்மா ஒரு குப்பை பேப்பர்,” என்று திக்கித் திணறினாள்.
”பொய்! ஆதித்யா தேவ் முன்னாடி நின்னு பொய் சொல்ற அளவுக்கு உனக்குத் தைரியம் வந்துடுச்சா?” என்று சீறியபடி அவளது கையை ஓங்கிப் பிடித்தான். அவனது பிடியின் வேகத்தில் நிலாவின் கை மணிக்கட்டு முறியும் நிலைக்குச் சென்றது. அவனது மற்றொரு கை, நிலா மறைத்து வைத்திருந்த அந்தப் பேப்பரை மின்னல் வேகத்தில் பிடுங்கியது.
ஆதித்யா அந்தக் காகிதத்தை விரித்துப் பார்த்தான். அவனது கண்கள் அந்த வாசகத்தை வாசித்ததும் இன்னும் கோபத்தில் சிவந்தன. “காளியம்மன் கோவில்… இரவு 9 மணி! அப்போ ரம்யா அங்கேதான் வர்றாளா? இல்ல இது உங்க ரெண்டு பேரோட ரகசிய மீட்டிங் பாயிண்ட்டா?”
அவன் நிலாவின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தான். “இந்த நிமிஷமே என் ஆளுங்களை அங்கே அனுப்பி, அந்த ரம்யாவைத் தூக்கச் சொல்றேன். அவ கையில இருக்குற ஃபைல் எனக்கு வேணும். அவ உயிரோட இருந்தாலும் சரி, செத்துப்போனாலும் சரி… எனக்குக் கவலை இல்லை,” என்று கூறிவிட்டுத் தன் போனை எடுத்தான்.
”வேணாம் சார்! ப்ளீஸ்…” நிலா அவன் காலடியில் விழுந்து கதறினாள். அவளது கண்ணீர் அவன் பூட்ஸின் மேல் விழுந்தது. “அவளை ஒன்னும் பண்ணிடாதீங்க. அவ ரொம்பப் பயந்த சுபாவம் கொண்டவ. நீங்க போலீஸோடவோ இல்ல உங்க ரவுடிகளோடவோ அங்கே போனா, அவ பயத்துல தற்கொலை கூட பண்ணிப்பா. நானே அங்கே போறேன் சார்… அவளைச் சமாதானப்படுத்தி அந்த ஃபைலை வாங்கி உங்ககிட்ட கொடுக்கிறேன். ப்ளீஸ் அவளைக் கொல்லாதீங்க சார்,” என்று பிச்சை எடுப்பதைப் போலக் கெஞ்சினாள்.
ஆதித்யா ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். அவனது மூளை ஒரு கம்ப்யூட்டரைப் போல வேலை செய்தது. “சரி… நீயே போ. ஆனா நீ தனியா போக மாட்ட. நானும் உன் கூட வருவேன். நீ ரம்யாவை மீட் பண்ணும்போது நான் தூரத்துல இருந்து கவனிப்பேன். சின்னதா ஏதாச்சும் தில்லுமுல்லு பண்ண நினைக்காதே நிலா. ஆதித்யா தேவ் தோத்துப் போனதா சரித்திரமே இல்லை. அப்படி ஏதாச்சும் நடந்தா, அங்கேயே ரம்யாவையும் உன்னையும் ஒன்னா முடிச்சுடுவேன்,” என்று எச்சரித்தான்.
மாலை நேரம் நெருங்கியது. நிலாவிற்குப் பயத்தில் உடல் நடுங்கியது. ஒருபுறம் ரம்யாவைச் சந்திக்கப் போகும் ஆர்வம், மறுபுறம் ஆதித்யா எனும் நிழல் துரத்தும் பயம். இரவு 8.30 மணிக்கு ஆதித்யா தனது கருப்பு நிற மெர்சிடிஸ் காரை எடுத்தான். நிலாவை முன்னால் அமரச் சொன்னான்.
கார் அந்த இருண்ட சாலையை நோக்கி மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்தது. வழியெங்கும் நிலா ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. ஆதித்யாவின் பார்வையில் இருந்த அந்தத் தகிப்பு அவளைப் பேச விடாமல் தடுத்தது.
காளியம்மன் கோவில் ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக ஒரு மலை அடிவாரத்தில் இருந்தது. பழைய கட்டடமான அந்தக் கோவில், அந்தப் பௌர்ணமி வெளிச்சத்திலும் ஒருவித பயங்கரமான தோற்றத்தைத் தந்தது. ஆதித்யா காரை சற்றுத் தள்ளி மரங்களின் மறைவில் நிறுத்தினான்.
”இங்க பாரு… இப்போ நீ தனியா கோவிலுக்குள்ள போ. நான் இங்கிருந்து கவனிப்பேன். ரம்யா வந்ததும் அவகிட்ட இருந்து ஃபைலை வாங்கு. அவளைத் தப்பிக்க வைக்க முயற்சி பண்ணினா… நான் கையில வச்சிருக்கற துப்பாக்கிக்கு வேலை வந்துடும்,” என்று தன் இடுப்பில் இருந்த கைத்துப்பாக்கியைக் காட்டினான்.
நிலா நடுங்கும் கால்களுடன் காரிலிருந்து இறங்கி அந்தக் கோவிலை நோக்கி நடந்தாள். கோவில் மணி சத்தம் மெல்லியக் காற்றில் கேட்டது. உள்ளே யாருமே இல்லை. நிலா “ரம்யா… ரம்யா…” என்று மெல்லக் கூவினாள்.
திடீரென நிலாவின் வாயை யாரோ பின்னால் இருந்து பொத்தினார்கள். நிலா திமிற முயன்றாள். இருட்டில் இருந்து ஒரு உருவம் அவளை இழுத்துக் கொண்டு கோவிலின் பின்னால் சென்றது. அது ரம்யாவா? அல்லது வேறு யாராவதா? தூரத்தில் இருந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆதித்யா, தன் துப்பாக்கியைச் சுழற்றியபடி காரிலிருந்து வெளியே பாய்ந்தான்.
நிலாவைக் கடத்தியது யார்? ரம்யா அங்கே வந்தாளா? ஆதித்யா நிலாவைக் காப்பாற்றுவானா அல்லது அந்த ஃபைலுக்காக யாரையும் கொல்வானா?
அரக்கன் வருவான்.
