இரவு பத்து மணி. அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையைச் சுற்றி நின்றிருந்த மரங்கள் பலத்த காற்றில் அசைந்தாடியபோது, அவை பேய்கள் நடனமாடுவது போலத் தெரிந்தன. மாளிகையின் பணியாளர்கள் அனைவரும் தத்தமது அறைகளுக்குச் சென்றுவிட, அந்த இடமே ஒரு மயான அமைதியில் மூழ்கிக் கிடந்தது. ஆனால், அந்த அமைதி ஒரு பெரிய புயலுக்கு முன்னால் இருக்கும் மௌனம் என்பதை நிலா அறிந்திருக்கவில்லை.
ஆதித்யா தேவ் தன் கையில் ஒரு மதுக் கோப்பையுடன், நீண்ட வராண்டாவில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான். அவனது காலடிச் சத்தம் அந்த அமைதியைக் கிழித்தது. அவனது கண்கள் போதையில் சொருகியிருக்கவில்லை; மாறாக, தீராத கோபத்தில் சிவந்து, ரத்தத்தைக் கண்ட வேட்டை நாயின் கண்களைப் போல மின்னின. அவனது இலக்கு நிலா இருக்கும் அந்த அறைதான்.
அறையின் கதவு ‘தடால்’ எனத் திறக்கப்பட்ட சத்தத்தில், கட்டிலின் ஓரத்தில் ஒடுங்கிக் கிடந்த நிலா திடுக்கிட்டு எழுந்து நின்றாள். அவளைப் பார்த்த ஆதித்யாவின் முகத்தில் ஒரு குரூரமான திருப்தி தெரிந்தது. சில மணி நேரங்களுக்கு முன்புவரை ஒரு இளவரசியைப் போலச் சுடிதாரில் தெரிந்த நிலா, இப்போது ஒரு சாதாரண வேலைக்காரி அணியும் மலிவான காட்டன் புடவையில் நின்றிருந்தாள்.
அவளது அடர்த்தியான கூந்தல் கலைந்து தோள்களில் சரிந்து கிடந்தது. முகம் மழையில் நனைந்த மலரைப் போல வாடிப் போயிருந்தது. அந்த வேலைக்காரி உடை அவளது அழகைக் குறைக்கவில்லை என்றாலும், அவளது கண்ணியம் சிதைக்கப்பட்டிருப்பதை அது பறைசாற்றியது. ஆதித்யா அவளை நோக்கி நெருங்கி வந்தான். அவனது உடலிலிருந்து வீசிய மதுவின் வாடை, அந்தச் சிறிய அறைக்குள் நிலாவிற்கு ஒருவித மூச்சுத் திணறலை ஏற்படுத்தியது.
”இந்த டைரியைப் பார்த்தியா?” ஆதித்யாவின் குரல் ஒரு இடி முழக்கம் போல ஒலித்தது. அவன் தன் கையில் இருந்த ரம்யாவின் டைரியை நிலாவின் முகத்திற்கு நேராக வீசினான்.
தரையில் விழுந்த அந்த டைரியை நடுங்கும் கைகளால் எடுத்துப் பார்த்த நிலாவிற்கு, இதயம் வெடிப்பது போல இருந்தது. அதில் இருந்த ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ரம்யாவின் கையெழுத்துதான். ரம்யா ஆபத்தில் இருக்கிறாள் என்பதும், ஆதித்யாவை ஒரு ‘அரக்கன்’ என்று அவள் குறிப்பிட்டிருப்பதும் நிலாவிற்குத் தலைசுற்றலை ஏற்படுத்தியது.
”சார்… ரம்யா… ரம்யா ஏதோ பெரிய ஆபத்துல இருக்கா சார். அவளுக்கு என்னாச்சுன்னு தெரியல. ப்ளீஸ் சார்… உங்ககிட்ட நிறைய ஆளுங்க இருக்காங்க, அவளை எப்படியாவது கண்டுபிடிங்க… அவளுக்கு ஏதாச்சும் ஆச்சுன்னா நான் தாங்க மாட்டேன் சார்…” என்று விம்மியபடி அவனது கையைப் பிடித்துக் கெஞ்சினாள் நிலா.
”இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத்தான் இந்த நடிப்பைத் தொடருவ?” என்று சீறிய ஆதித்யா, மின்னல் வேகத்தில் நிலாவின் மென்மையான கழுத்தைப் பிடித்துச் சுவரோடு சேர்த்து அழுத்தினான். அவனது இரும்பு போன்ற விரல்கள் அவளது சுவாசக் குழாயை நசுக்கின.
”அந்தப் ஃபைல் எங்கே? ரம்யா எங்கே ஓடிப் போனான்னு உனக்குத் தெரியும். உண்மையைச் சொல்லு, இல்லேன்னா உன் உயிரை வாங்குறதுக்கு எனக்கு ஒரு நிமிஷம் கூட ஆகாது!” என்று அவளது காதுக்கு அருகில் கர்ஜித்தான்.
நிலாவின் கால்கள் தரையில் பாவாமல் அந்தரத்தில் ஊசலாடின. அவளது முகம் சிவந்து, கண்கள் செருகத் தொடங்கின. அவளது நுரையீரல்கள் ஒரு துளி காற்றிற்காக ஏங்கித் தவித்தன. மரணத்தின் நிழல் அவளைச் சூழ்ந்த அந்த நொடியிலும், அவளது உள்ளம் கதறிய உண்மை ஒன்றுதான்—அவளுக்கு எதுவுமே தெரியாது! அவளால் பேச முடியவில்லை, ஆனால் அவளது கண்கள் “எனக்குத் தெரியாது” என்று மௌனமாகப் போராடின.
நிலா மயக்கமடையும் நிலைக்குச் சென்றதைக் கண்ட ஆதித்யா, சட்டென்று தன் பிடியை விடுவித்தான். நிலா பொத்தென்று தரையில் விழுந்து, மூச்சு விட முடியாமல் இருமிக்கொண்டே புரண்டாள். அவளது தொண்டையில் அவனது விரல் நகங்கள் பதிந்த தழும்புகள் சிவந்து தெரிந்தன.
ஆதித்யா அவளை ஒரு புழுவைப் பார்ப்பது போலப் பார்த்தான். “உன்னை இப்போவே கொல்ல மாட்டேன் நிலா. செத்துட்டா வலி தெரியாது. ஆனா நீ ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு நிமிஷமும் செத்துச் செத்து மடியணும். நாளைல இருந்து இந்த மாளிகையில இருக்குற எல்லா வேலைக்காரங்களையும் நான் வீட்டுக்கு அனுப்பப் போறேன். சமைக்கிறதுல இருந்து, பாத்திரம் கழுவுறது, தரை துடைக்கிறது வரைக்கும் இந்த 50 ரூம் இருக்குற பெரிய வீட்டை நீ ஒருத்திதான் கவனிக்கணும்!”
அவன் ஒரு ஏளனமானச் சிரிப்பை உதிர்த்தான். “எப்போ அந்த ஃபைல் இருக்கிற இடத்தைச் சொல்றியோ, எப்போ உன் பிரண்ட் ரம்யாவை நான் பிடிக்கிறேனோ, அப்போதான் உனக்கு இந்த நரகத்துல இருந்து விடுதலை. அதுவரைக்கும் நீ என் அடிமை!” என்று கூறிவிட்டு, தன் மதுக் கோப்பையில் இருந்த மீதி மதுவை நிலாவின் தலைக்கு அருகிலேயே தரையில் ஊற்றிவிட்டு, அந்த அறையை விட்டு வெளியேறி கதவைப் பூட்டினான்.
அந்த இருண்ட அறையில், மதுவின் வாடைக்கும் மழையின் ஈரத்திற்கும் இடையே நிலா அனாதையாகக் கிடந்தாள். ரம்யாவின் டைரியைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு விக்கி விக்கி அழுதாள். ஒருபுறம் ஆதித்யா எனும் அரக்கன் இழைக்கும் சித்திரவதை, மறுபுறம் உயிருக்கு உயிரான தோழி ரம்யாவிற்கு என்ன நடந்திருக்குமோ என்ற தவிப்பு.
நிலாவின் கண்ணீர் அந்தப் பளிங்குத் தரையில் விழுந்து மறைந்தது. விடியப் போகும் அதிகாலை அவளுக்கு வேலைகளையும் அவமானங்களையும் மட்டுமே சுமந்து வரப்போகிறது என்பது அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால், ரம்யாவைக் காப்பாற்ற அந்த நரகத்தையும் தாங்கிக் கொள்ள அவள் தயாரானாள்.
அரக்கன் வருவான்.
