அரக்கனின் சிறையில் நிலா 2
மயக்கத்தின் பிடியில் இருந்து நிலா மெல்ல மீண்டபோது, அவளது பிரக்ஞை ஒரு அடர்த்தியான பனிமூட்டத்திற்குள் இருந்து வெளிவருவது போல் இருந்தது. முதலில் அவளுக்கு உறைத்தது அந்தத் தலைவலிதான். யாரோ சுத்தியலால் மண்டைக்குள் அடிப்பது போன்ற ஒரு கனமான வலி. மழையில் நனைந்த குளிர்ச்சி மறைந்து, இப்போது உடல் முழுவதும் ஒருவித அனல் வீசியது. கையைத் தூக்கி முகத்தைத் தொட முயன்றாள்; கன்னத்தில் அந்த முரடன் அறைந்த இடத்தில் தசை வீங்கி, தீயால் சுட்டது போன்ற எரிச்சல் எடுத்தது.
மெல்லக் கண்களைத் திறந்து பார்த்த நிலாவிற்கு, ஒரு நிமிடம் தன் இதயம் துடிப்பதை நிறுத்திவிட்டது போன்ற பிரமை ஏற்பட்டது. அவள் எதிர்பார்த்தது ஒரு பாழடைந்த கட்டிடத்தையோ அல்லது இருட்டான பாதாள அறையையோ தான். ஆனால், அவள் ஒரு மென்மையான, பட்டுப் போன்ற மெத்தையில் படுத்திருந்தாள்.
சுற்றிலும் பார்த்தபோது அவளது ரத்தம் உறையும் நிலைக்குச் சென்றது. அந்த அறை மிகவும் பிரம்மாண்டமானது. சுவர்களில் தொங்கிய விலையுயர்ந்த பாரசீகத் திரைச்சீலைகள், பழங்காலத்து அபூர்வமான ஓவியங்கள், அறையின் மூலையில் மெல்லிய நறுமணத்தைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்த நறுமணத் திரவியங்கள் என அந்த இடமே ஒரு அரண்மனை போலக் காட்சியளித்தது. ஆனால், அந்த அழகு நிலாவிற்கு ஆறுதலைத் தரவில்லை; மாறாக, ஒரு கொடிய நரகத்தின் வாசனைதான் அவளுக்கு வீசியது.
ஏனென்றால், இது அவளுக்குப் புதிய இடம் அல்ல. எதிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும் என்று தன் உயிரைப் பணையம் வைத்து அந்தப் பெருமழையில் ஓடினாளோ, எந்த இடத்தின் நினைவுகள் அவளைத் தூக்கமில்லாமல் வதைத்ததோ, அதே இடத்திற்கு அவள் மீண்டும் கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறாள். அது அதே சொகுசு மாளிகை! அதே மர்மங்கள் நிறைந்த அறை!
நிலா படுக்கையில் இருந்து மெல்ல எழ முயன்றாள். உடல் ஒத்துழைக்க மறுத்தது. அதே சமயம், அறையின் கனமான தேக்கு மரக் கதவு மெல்லத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. ‘க்ரீச்’ என்ற அந்தச் சத்தம் அவளது நரம்புகளை முறுக்கேற்றியது. தரையில் அழுத்தமாக விழும் ‘பூட்ஸ்’ காலணிகளின் சத்தம்… அது ஒரு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட கைதிக்குக் கேட்கும் காலனின் காலடிச் சத்தம் போல இருந்தது.
பயத்தில் நிலாவின் உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது. தப்பிக்க வழியில்லை என்பதை உணர்ந்தவள், அங்கிருந்த போர்வையைத் தன் மார்போடு சேர்த்து இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, கட்டிலின் ஒரு மூலையில் சுவரோடு ஒட்டிச் சுருங்கி அமர்ந்தாள்.
உள்ளே நுழைந்த அந்த உருவம், வாசலிலேயே நின்று அவளை ஒரு கழுகு இரையைப் பார்ப்பது போலப் பார்த்தது. மங்கலான வெளிச்சத்தில் அவனது கண்கள் மட்டும் குரூரமாக மின்னின. அவளது பயத்தைக் கண்டு ரசிப்பது போல ஒரு நக்கலான சிரிப்பு அவன் உதடுகளில் அரும்பியது.
”என்ன நிலா… தூக்கம் தெளிஞ்சிருச்சா?” அந்த கரகரப்பான குரல் அறையின் அமைதியைக் கிழித்தது.
அவன் மெல்ல அவளை நோக்கி நடந்தான். ஒவ்வொரு அடியும் நிலாவின் பயத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது. “இந்த வீட்டை விட்டு வெளிய போனா, உன்னை யாரும் கண்டுபிடிக்க முடியாதுன்னு நினைச்சியா? இந்த உலகமே உன் காலுக்கு அடியில இருக்குன்னு ஒரு கற்பனை உனக்கு. ஆனா ஒன்னு தெரிஞ்சுக்கோ… நீ இந்த உலகத்தோட எந்த மூலைக்கு ஓடினாலும், அந்தப் பாதையின் முடிவு இந்த வீட்டு வாசல்லதான் இருக்கும். நீ ஓடிப் போனது வெறும் ஒரு சின்ன உடற்பயிற்சி அவ்வளவுதான்,” என்று அவன் கேலியாகச் சொன்னான்.
நிலாவின் கண்கள் தானாகவே குளமானது. கண்ணீர் கன்னத்தில் இருந்த காயத்தின் மீது பட்டு இன்னும் அதிக எரிச்சலைத் தந்தது. “ஏன் என்னை இப்படி சித்திரவதை பண்றீங்க? நான் உங்களுக்கு என்ன கெடுதல் பண்ணேன்? ப்ளீஸ்… என்னை விட்டுடுங்க… நான் யார்கிட்டயும் எதையும் சொல்ல மாட்டேன்,” என்று விம்மினாள். அவளது குரலில் இருந்த நடுக்கம் அந்த அறையின் சுவர்களில் மோதி எதிரொலித்தது.
அந்த உருவம் இப்போது அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றது. குனிந்து அவளது முகத்திற்கு நேராகத் தன் முகத்தைக் கொண்டு வந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று நிலாவின் முகத்தில் பட்டது.
”உன்னை விடுறதுக்காகவா இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டுத் தேடிப் பிடிச்சுத் தூக்கிட்டு வந்திருக்கோம்? இனிமே இந்த ரூமை விட்டு ஒரு அடி கூட நீ வெளிய எடுத்து வைக்க முடியாது. உனக்குத் தேவையான சொகுசு, சாப்பாடு எல்லாம் இங்கேயே கிடைக்கும். ஆனா சுதந்திரம் மட்டும் கிடையாது. நீ என் கட்டுப்பாட்டுல இருக்குற ஒரு பொம்மை, புரியுதா?” என்று சீறினான்.
சொல்லிவிட்டு அவன் சத்தமாகச் சிரித்த சிரிப்பு, அந்த மாளிகை முழுவதும் பரவியது. நிலா நிலைகுலைந்து போனாள். அந்தச் சிரிப்பு அவளது நம்பிக்கையின் கடைசித் துளியையும் சுட்டெரித்தது. அவன் கதவைப் பூட்டிவிட்டு வெளியேறினான். இப்போது அந்தப் பிரம்மாண்டமான அறையில் நிலா மட்டும் தனிமையில் இருந்தாள்—சிறகுகள் ஒடிக்கப்பட்ட ஒரு பறவையைப் போல.
அரக்கன் வருவான்.
