திருப்பம்-21
முந்தைய நாள் போல் இன்றும் பெண்ணவள் தான் முதலில் விழித்துக் கொண்டாள். முந்தைய நாளைப் போல் அன்றைய காலையை அவளால் அத்தனை ரசிக்க முடியவில்லை.
‘எப்படிக் கீழப் போக? இன்னிக்குக் கேட்டா என்ன சமாளிக்க? எ.. எல்லாம் முடிஞ்சுடுச்சுனு சொல்லிடலாமா? முதல இதெல்லாம் எப்படி அவங்க கண்டுபிடிக்குறாங்க?’ என்று மனதோடு புலம்பியபடி சென்று தனது புடவையை எடுத்து வைத்துவிட்டு குளிக்கச் சென்றாள்.
‘ஒருவேள டயர்டா இல்லனு கண்டுபிடிச்சாங்களோ? இன்னிக்கு முகத்த சோர்வா வச்சுப்போமா? ப்ச்.. அதெப்டி அப்படி கான்ஷியஸோட சோர்வா இருக்க?’ என்று யோசித்தப்படி குளித்து வந்தவள், புடவையை உடுத்தத் துவங்கினாள்.
முன் மடிப்புகளை வைத்தபடியே யோசித்துக் கொண்டிருந்தவள் ஏதோ உறுத்தவும் கட்டிலைத் திரும்பிப் பார்க்க, பள்ளிகொண்ட பெருமாளைப் போல் கரத்தில் தலையைத் தாங்கிக் கொண்டு, கள்ளப் புன்னகையுடன் அவளைப் பார்த்தபடி படுத்திருந்தான்.
விழிகள் வட்டமடிக்க அதிர்ந்துபோனவள் சட்டெனத் திரும்பிக் கொள்ள, மனதின் தால லயம், காதுகளை அடைக்கும் அளவு பேரிரைச்சலுடன் கேட்டது.
அவனுக்கு புறம் காட்டி நின்றவள் மனம் வேகமெடுத்துத் தடதடக்க, படபடப்பாகவும் வேகமாகவும் புடவையை உடுத்திக் கொண்டாள்.
வெடித்துவிடும் சிரிப்பை மீசையோரம் கட்டிவைத்து அடக்கிய திருமாவளவன், “மித்து” என்று மெல்லிய குரலில் அழைக்க, அவள் உடல் அதிர்ந்து அடங்கியது.
கன்னங்கள் செம்மையுற நின்றவள் அவனைத் திரும்பியே பார்க்கவில்லை.
“ஓய் ஒன்னத்தேம் கூப்பிட்டேம்” என்று அவன் கூற,
ஆழ மூச்சிழுத்து விட்டவள், “ம்ம்” என்றாள்.
கட்டிலிலிருந்து குதித்தெழுந்து அவளிடம் வந்தவன், “கால வணக்கமெல்லாம் சொல்ல மாட்டீயலா?” என்க,
“க..காலை வணக்கம்” என்றாள்.
“இதென்ன பள்ளிகூடத்துல வாத்தியாருட்ட சொல்லுற போல? பள்ளியறையில பரந்தாமனுக்கு எப்புடி சொல்லோனுமுனு தெரியிலயாக்கும்?” என்று அவன் நக்கலடிக்க,
‘இப்படியெல்லாம் பேசுவீங்களா?’ என்ற ஆச்சரியத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்.
“பேசுவேம் பேசுவேம்” என்றபடி சோம்பல் முறித்தவன், அவள் தவிப்பை ரசித்தபடி, “அழகாருந்..அழகாருக்க” என்று கூற, புன்னைக்க இயலாது தடுமாறினாள்.
நாணம் தடா போட்டு மறைத்தபோதும் அவள் மனதின் உவகையை அவனால் உணர முடிந்தது.
அவளை இலகுவாய் அணைத்துக் கொண்டவன் அவள் காதுமடலில் தன் மீசை உரச, “கொஞ்ச கொஞ்ஞமா பழகிக்க. இப்படியும் பேசுவேம்னு” என்று நிறுத்தி நிதானமாய் கூற,
உடல் சிலிர்த்து நின்றாள்.
அவளை மேலும் சோதிக்காமல் விடுத்தவன், “குளிச்சுட்டு வாரேம்” என்று செல்ல,
அப்படியே பொத்தென்று இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.
நெஞ்சில் கைவைத்து மூச்சை இழுத்து விட்டவள், ‘அம்மாடீஈ என்ன வேகமா துடிக்குது’ என்று எண்ணிக் கொள்ள, ஆசுவாசம் அடைந்த பின் ஆசைகளின் துளிகள் துளிர்விட்டது. தன்னை மறந்த நிலையில் புன்னகைத்தவள், சிறு நாணப் புன்னகையுடன் கீழே சென்றாள்.
கீழே வந்த மருமகளை ஆராயும் பார்வை பார்த்த தெய்வா, அவள் முக பாவத்திலும் உடல் பாவத்திலும் உள்ள முரண்பாட்டில் குழப்பம் கொண்டார். நேற்றைப் போல் எதுவும் பேசி யார் காதிலும் விழாதிருக்க வேண்டும் என்று அவர் அமைதி காக்க, அப்போதே அவரை கவனித்தவளும் தன் மாயையிலிருந்து வெளி வந்தாள்.
அவளிடம் ஏதோ பேச வந்தவர் தனலட்சுமி உள்ளே வரவும் வாயை மூடிக் கொள்ள, வயது பெண் இருக்கும்பொழுது கேட்க வேண்டாம் என்று தவிர்க்கின்றார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டாள்.
அதில் அவள் முகம் பளீரிட, “தனம்.. பின்னாடி பூப்பறிக்கக் கூட வரியா?” என்று கேட்டு அவளையும் அழைத்துச் சென்றாள்.
“என்னமா மைணிகாரி காலையிலயே என் வால புடிச்சு சுத்துரவ?” என்று தனம் கேட்க,
அவளிடம் மறைக்கத் தோன்றவில்லை சங்கமித்ராவிற்கு. ஒரே வயது பெண் என்பதால் தோழியைப் போல் பாவித்து நேற்றைய நிகழ்வை அவள் கூற, “ம்ம் தெரியுந் தெரியும். விக்ரமண்ணே வெசனபட்டுட்டுருந்துச்சு வளவன் அண்ணேட்ட” என்று கூறினாள்.
“கல்யாணம் ஆகாத வயசு பொண்ணு முன்ன கேக்க வேணாம்னு அத்தை நினைக்குறாங்க போல. நீ வந்ததும் ஏதும் கேட்காம அமைதியானாங்க. அதான்..” என்று சங்கமித்ரா இழுக்க,
“அப்ப இன்னிக்கு நீ எஸ் ஆவ என்னைய யூஸ் பண்ணப் போற?” என்று கேட்டாள்.
அதில் முகம் உடைந்த விளக்காய் தொங்கிப் போக, “சாரி தனம்.. எ.. எனக்கு” என்று அவள் தடுமாற,
“என்னையலாம் கட்டிகொடுத்தாவனு வையு, அன்னிக்கு நைட்டே அவிய கதைய முடிச்சுருப்பேம்” என்று ரகசியம் போல் கூறினாள்.
விழிகள் தெறிக்க, வாயில் கரம் வைத்த சங்கமித்ரா விழிக்க, “தயிர்ச்சோறா இருப்பப் போலியே நீயு. சரி அது கெடக்கு. எங்கம்மாத்தேம் கூறுகெட்டு போய் நேத்து கேட்டாவனா நீயு வாயத்தொறக்கத்தான? இந்த ஜெனரேஷன்ல புள்ளைய அவியள போல கட்டினா போதுமுனு இருக்க இல்ல. பேசோனும் பழகோனுமுனு நம்ம பக்கட்டு நெறயா உணர்வுயிருக்கு. அது அவியளுக்குப் புரியாதுதேம். அதுக்காவ நைட்டு அப்பிடிப் பேசி அனுப்பிருக்காவனும்போதே நீயு கொஞ்ச நாளு போவட்டுமுனு முடிச்சுகிட்டுப் போலாந்தான? நானெல்லாம் ஒன்னியப்போல இருக்கமாட்டேம் மைணி. எம்மாமியா ஒன்னுன்னா நான் ரெண்டும்பேம் ஆமா” என்று பட்டாசாய் வெடித்தாள்.
சங்கமித்ரா பதில் ஆற்றத் தெரியாமல் விழிக்கவும், “எங்கம்மாதேம். இல்லனுலாம் சொல்லலை. அதுக்காவ சிலது தப்புனா தப்புதேம் இந்தத் தனத்துக்கு. அதுக்குனு ரொம்ப நல்லவனுலாம் நெனச்சுபுடாத மைணி. செல நேரம் சுயநலமாவும் இருப்பேம்” என்று தனம் வெளிப்படையாய் கூற, அவள் பேச்சில் வெகுவாகக் கவரப்பட்டாள்.
“உனக்கு, தீபி அக்காக்கு, விக்ரம் அத்தானுக்கு, அவங்களுக்குலாம் அப்படியே மாமா போலதான் பேச்சு குணம்” என்று சங்கமித்ரா கூற,
“ஏவாம்?” என்று சிரித்தபடி கேட்டாள்.
“பெரிய விஷயத்தையெல்லாம் ரொம்ப சுலபமான வார்த்தை கோர்வைல, வலிக்காம பேசிடுறீங்க. மாமாவும் அப்படித்தான் பேசுறாங்க. அதான்” என்று அவள் கூற,
புன்னகையுடன், “நெசந்தேம். பேச்சுல அப்பாவ அடிச்சுகிட முடியாது. அவியள போல சரியான நேரத்துக்கு சரியான வார்த்தைக் கோர்வையில ஆராலும் பேச முடியாது மைணி. வக்கீலுக்கு போயிருக்கலாமுனு அடிக்கடி சொல்லுவேம்” என்றாள்.
அதில் சிரித்துக் கொண்டவள் பறித்தப் பூக்களுடன் உள்ளே சென்று முந்தைய தினம் போல் பூஜையறையை அலங்காரம் செய்வித்து விளக்கேற்றினாள்.
அவள் சங்கடம் புரிந்து தனமும் அவளுடனே ஒட்டிக் கொண்டு சுற்றினாள்.
அதில் எரிச்சலுற்ற தெய்வநாயகி, குறைபட அன்று தன் மூத்த மகளும் இல்லாத கடுப்பில், சமையல் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மூத்த மருமகளிடமே காட்டினார்.
“என்ன வேல பாக்க நீயு? போயி வெரசா அந்த மறக்கறிய (காய்கறி) வெட்டிக் கொண்டா” என்று அவர் அதட்ட, ‘இன்னிக்கு எந்த பேயு பூந்துச்சுனு தெரிலியே’ என்று மனதோடு முனகியபடி எழுந்து சென்றாள்.
அங்கு வந்த சங்கமித்ரா, “அக்கா நானும் எதாது செய்றேனே” என்று கேட்க,
அவர்கள் மாமியார் உள்ளே கரண்டியை கீழே போடும் சப்தம் கேட்டது.
அதில் சங்கமித்ராவின் முகம் வாடிவிட,
“இந்த காயெல்லாம் மட்டும் வெட்டி வைடா. நான் போய் பாப்பா முழிச்சுட்டாளானு பாத்துட்டு வரேன்” என்று கூறிவிட்டுச் சென்றாள்.
சரியென்று வாங்கிக் கொண்டவள், காய்கறிகளை நறுக்கத் துவங்க தனலட்சுமியும் அவளுடன் பேசியபடி அமர்ந்திருந்தாள்.
சில நிமிடங்களில் அவளது அலைபேசி ஒலிக்கத் துவங்க, தனது தோழியின் அழைப்பென்று கண்டுகொண்டவள், “மைணி இரு வாரேம். பிரெண்டுதான். ஒரு நோட்ஸு அனுப்ப கேட்டிருந்தா. மறந்தே போனேம்” என்று கூற,
“சரிடா நீ என்னனு பாரு” என்றாள்.
தனம் எழுந்து செல்லவும் தெய்வநாயகி வெளியே வந்து, “இந்தா பொண்ணே” என்க,
சரியாக அவ்விடம் வந்த திருமாவளவன், “ம்மா” என்றான்.
மகனின் திடீர் வரவில் அவர் திடுக்கிட்டுப் போக, “என்னம்மா பேயப்பாத்ததாட்டம் முழிக்குறவ? நாந்தேம்” என்று அவன் கூற,
“கால வேளையில சமயகூடத்து பக்கட்டு ஒனக்கென்னடா சோலி?” என்று கேட்டார்.
“ஏன் சமயகூடத்து பக்கட்டு நான் வரக்கூடாதாக்கும்?” என்று கேட்டவன் ஓரக்கண்ணால் சங்கமித்ராவை நோக்க,
அவன் பார்வையிலேயே சிவந்து தலை தாழ்த்தியபடி வேலையை சிரத்தையுடன் செய்து கொண்டிருந்தாள்.
மகன் மற்றும் மருமகளின் செல்லச் சீண்டல்களைக் கண்டவர், தாமாக ஒரு கணக்கை நினைத்துக் கொண்டு ஆசுவாசம் பெற்றவராய், “என்ன வேணுமுனக்கு?” என்று கேட்க,
“கொஞ்சம் மோரு கொண்டா. தெவக்கமாருக்கு. குடிச்சுபோட்டு வேலன ஓரெட்டு பாத்துட்டு வாரேம். ஒரு சோலியா பேசனும். உச்சிக்கு மூத்தக்கா வீட்டுக்கு வேற பசியாறப் போவனுமில்ல. வார நேரமாயிப்போவும். அதேம்” என்று அவன் விளக்கம் கொடுத்தான்.
சரியென்று தலையாட்டியவர், “ஏட்டி அவேம் மோரு கேக்கான்ல? கொண்டாந்து குடு” என்று சங்கமித்ராவிடம் கூற,
தலை நிமிர்ந்து பார்த்தவள், சிறு தலையசைப்புடன், உள்ளே சென்றாள்.
மோர் எங்கே இருக்கும் என்று தெரியாமல் விழித்தவள், “அத்தை மோரு?” என்க,
“அந்தா குத்துபோணில இருக்கும் பாரு” என்று அடுப்பில் கவனம் வைத்தபடி கூறினார்.
‘குத்துபோணியா?’ என்றபடி அவளும் வேறு பாத்திரங்களைத் திறந்துப் பார்க்க, அதைக் கண்டு கோபத்துடன் பெருமூச்சு விட்டவர், அருகே வந்து பெரிய அளவிலுள்ள ஒரு பித்தளைப் பாத்திரத்தின் மூடியைத் திறந்து தட்டை நங்கென்று வைத்துவிட்டுச் சென்றார்.
அதில் அரண்டு போனவள், ஒரு பெருமூச்சு விட்டுத் தன்னை ஆசுவாசம் செய்தபடி மோரை எடுத்துச் சென்றாள்.
வாடிய அவள் முகத்தைக் கொண்டும், உள்ளே நடந்த பேச்சுவார்த்தைக் கொண்டும் என்ன நடந்திருக்கும் என்று யூகித்த திருமாவளவன், மோரை வாங்கி, ஒரு மடக்குப் பருகிவிட்டு, “மித்து” என்றான்.
“திருமாலுக்கு மட்டுமில்ல. மித்துக்கும் திருமாலைப் புரியும். சும்மா சும்மாலாம் சாரி கேக்க வேணாம்” என்று அவள் கூற,
வருத்தம் மறைக்கும் புன்னகை ஒன்றைக் கொடுத்தான்.
அவளது சோர்ந்த முகம் போக்கும் முயற்சியில், “காலையில எனக்கு முன்னுமே முழிச்சுடுறியே? வெரசா எழுந்து பழக்கமோ?” என்று கேட்க,
“இல்லங்க. அலாரம் இல்லாம எழவே மாட்டேன். என்னமோ இங்க முழிப்பு வந்துடுது” என்றாள்.
“ம்ம்.. எனக்கு வசதியாதேம் இருக்கு அதுவும்” என்று அவன் கூற, பின்பு தான் எதைக் குறிப்பிட இந்த பேச்சு வார்த்தை என்றே அவளுக்குப் புரிந்தது.
முகம் சிவந்து போக இதழ் கடித்துத் தலை கவிழ்ந்தவள், “ச்..சும்மாருங்க” என்று கூற,
“சும்மாதான இருக்கேம்” என்று ஓரடி அவளை நெருங்கி நின்றான்.
அதில் பதட்டம் கொண்டு அவள் சுற்றிமுற்றிப் பார்க்க,
“ஆருமில்ல” என்று கள்ளச் சிரிப்புடன் கூறினான்.
மெல்ல அவனைத் நிமிர்ந்து பார்த்தவள் குறும்பு கொப்புளிக்கும் அவன் விழிகளையும், அவன் சுருள் கேசத்தையும் கண்டு, அதைத் தொட்டுப் பார்க்கும் ஆர்வத்துடன் பார்த்தாள்.
“என்னட்டி பாக்கவ?” என்றபடி வளவன் தன் கேசத்தை சிலுப்பிக் கொள்ள,
“அழகாருக்கு” என்றாள்.
“என்னது?” என்று சிரிப்போடு அவன் கேட்க,
“உங்க முடிதான். புறா கூடு மாதிரி இருக்கு” என்று கூறி கிளுக்கிச் சிரித்தாள்.
“அடிப்பாவி. நளியடிக்கியாக்கும்?” என்று மிரட்டல் போல் அவன் கேட்க,
“அப்படினா?” என்று விழித்தாள்.
“கேலி பேசுதியானு கேட்டேம்” என்றவன், “பேச்ச மாத்தாத. என் மண்டையப் பாத்தா புறா கூடாட்டம் இருக்கா?” என்று கேட்க,
சுற்றிமுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டு அவன் முடியில் கைவைத்தவள், மேலும் கீழுமாய் தலையாட்டி, “நல்லா புசுபுசுனு அப்படித்தான் இருக்கு” என்றாள்.
“இந்தாடி கொழுப்புத்தான ஒனக்கு?” என்று கேட்டபடி அவளைத் தன்னோடு சேர்த்து இழுத்துக் கொண்டவன், தன் முடி கொண்டு அவள் மூக்கில் உரச, அவன் தீண்டலிலும் செயலிலும் கூச்சம் கொண்டு, “யாரும் வந்துடப்போறாங்க” என்று தடுமாற்றமாய் மொழிந்தாள்.
“வந்தா வரட்டுமே? ஏதும் நடக்கலையா நடக்கலையானு கேக்காங்க தானே? ஃப்ரீ ஷோ பாத்துட்டு போவட்டும்” என்று அவன் கூற,
“ச்சை என்ன பேச்சிது” என்று முகம் சுழித்தாள்.
அதில் இதழ் மடித்து சிரித்தவன், சமையலறை வாசலில் நிழலாடவும், அவளைவிட்டு விலக,
‘அச்சோ.. படுத்துறாறே’ என்று மனதோடு சிணுங்கியபடி, தலைகுனிந்து நகர்ந்து நின்றாள்.
மோரைக் குடித்து முடித்தவன், “வாரேம்” என்க,
“ம்ம்” என்ற தலையசைப்போடு உள்ளே ஓடினாள்.
அதில் சிரித்துக் கொண்டே திரும்பியவன் கூடத்திற்குச் செல்ல, தன் தொண்டையை கணைத்துக் கொண்ட விக்ரமன், “மோரு குடிச்சுட்டியாலே?” என்று கேட்டான்.
“குடிச்சம்லே” என்றவன், “நானு மோரு குடிக்கத்தேம் போனேமுனு ஒனக்கு எப்புடித் தெரியும்?” என்று கேட்க,
“அதாம் பார்த்தேனே. நீ மோரு குடிச்சதையும் பாத்தேம், பீரூ அடிச்சதையும் பாத்தேம்” என்று நக்கலாய் கூறினான்.
முதலில் புரியாது விழித்தவன் சட்டென விடயம் பிடிபட்டோனாய் விழிக்க,
வாய்விட்டு சிரித்த விக்ரமன், “ஆனாலும் ஒனக்கு தெகிரியம் தாம்லே. உள்ளார அம்மாவ வச்சுகிட்டே படம் ஓட்டுத பாத்தியா?” என்று கூறினான்.
“லே போலே அங்கன” என்று கூறிய வளவனுக்கே வெட்கம் வந்துவிட்டது போலும். மேலும் சிரித்து அவனை கேலி செய்துவிட்டே விட்டான் விக்ரமன்.
நேரே வடிவேலுவின் வீட்டிற்கு திருமாவளவன் வந்து சேர, அவனது தாய் சுந்தராம்பாள், “வாயா வளவா” என்று வாஞ்சையுடன் அழைத்தார்.
“அத்தே” என்றபடி நுழைந்தவன், “அவேன எங்கத்த?” என்று கேட்க,
“காலையிலயே தோட்டத்துக்கு போயிட்டியான்யா. ஒன்னய ஒரு வாரத்துக்கு தோட்டப்பக்கம் வரவேணாமுனுருக்கானாமுல? அதேம் போய் பாத்துபோட்டு வாரேமுனு போனியான்” என்று கூறினார்.
“சரித்தே சரித்தே” என்று அவன் கூற,
“ஏதும் சாப்புடுதியாயா?” என்று கேட்டார்.
“மோரு குடிச்சுபுட்டுதேம் வந்தேம் (அ)த்தே” என்று கூறியவன், “நீங்க சாப்டீயளா?” என்று விசாரிக்க, சில நிமிடங்கள் அங்கே நல விசாரிப்புப் படலம் ஓடியது.
“ஏ மக்ளே. அவேனுக்கு தெரிஞ்ச ஒறவுக்கார வீட்டுலருந்து ரெண்டு மூனு சம்மந்தம் வந்திருக்குது. எத காட்டினாலும் வேணாமிங்கான். இந்தா பதவீசா வீட்டையும் கட்டிபோட்டு அதுக்கு வாங்கின கடனயும் அடைக்கப் போறாம். இன்னும் ஏன் தட்டிகழிக்கான்னே புரியில சாமி. ஓங் கூட்டுக்காரன் என்னத்தான் நெனைக்குதான்னு பேசுயா. ஏங்காலம் இன்னும் எம்புட்டோ? ஒரு கல்யாணம் காட்சி பாத்துபுடுவோமின்னா பிடி கொடுக்க மாட்டிக்கானே?” என்று அவர் கூற,
“ஏந்த்தே கண்ணாலம் கட்டிக்குறத பத்தி பேசுதீய சரி. அதென்ன ஒங்க காலம் முடியிதுனு பேச்சு. நல்லாவாருக்கு கேக்க?” என்று உரிமையுடன் அதட்டினான்.
“அப்பிடியில்ல சாமி. வயசாயிட்டு. தவமா தவங்கெடந்து இல்லாத பேச்செல்லாம் வாங்கிபோட்டு பெத்த புள்ள. ஒத்த புள்ளைய கொடுத்துபுட்டு கட்டிகிட்டவரும் போய் சேந்துபுட்டாரு. ரெண்டு பக்கட்டு சொக்காரவியளும் ஏன்னு சீந்தல. அவேனும் நோவ, நானும் நோவனு வளத்த புள்ளைக்கு சாமி புண்ணியத்துல ஓஞ் சவகாசம் கிடச்சது. பட்ட கஸ்டத்துக்குலாம் அவேன நல்ல நெலயில வீடு காடுனு பாத்துபுட்டேம். எஞ்சினது ஒரு கல்யாணந்தான். அதயும் பாத்துட்டா மனசு ஆருமில்ல சாமி. முன்ன நீயு சொன்னாலும் கேட்டுகிட மாட்டியானாருக்கும். இப்ப ஒனக்கு கண்ணாலமாச்சுதுல. புதுசா கட்டிகிட்டவிய சொன்னாவாச்சு பய சரிங்குறானானு பாப்பமுனுதேம் சொல்லுதேம்” என்று அவர் கூற,
“ஆரமிச்சுட்டியாத்தா நீயு?” என்றபடி வடிவேலு உள்ளே நுழைந்தான்.
“நான் என்னத்தடா தொவங்கினேம்?” என்று ஆற்றாமையாய் அவர் கேட்க,
“செத்த சும்மாருத்தா. கண்ணாலந்தான? கட்டிக்குறேம். வேலையினு வந்தவியன புடிச்சுவச்சு புலம்புதியே” என்று மனத்தாங்களாய் கூறினான்.
“ஏ மக்ளே. அத்தே போற வாரவட்டியா பொலம்பினாவ? எங்கிட்டத்தானம்லே? ஒனக்கு எங்கன காந்துதுங்கேம். மிரட்டுற சோலியெல்லாம் வச்சுக்காத. சவட்டிபுடுவேம்” என்ற திருமாவளவன், “அவேம் கெடக்கான் த்தே. நான் பேசிக்குறேம். நீங்க வெசனப்படாதீய” என்று கூற,
“சரிய்யா சாமி” என்றார்.
வேலுவை முறைத்தபடி வெளியே கூட்டிவந்தவன், சாலையோரம் நடந்தபடியே, “ஏம்லே அவியள வெசனப்படவைக்க? அதேம் தனத்த புடிச்சுருக்குல? கட்டிகிட என்னவாம்?” என்று கேட்டான்.
“இன்னுமொரு ரெண்டு மூனு மாசம் போவட்டும்லே” என்று வளவன் கூற,
“அதாம் எதுக்குனு கேக்கேம்” என்றான்.
வடிவேலு வெகுவாய் தயங்க, “என்னம்லே? எதும் பிரச்சினையா? தனம் வேண்டாங்குதா?” என்று கேட்டான்.
“ச்ச ச்ச. அதெல்லாம் வேணாங்கலலே” என்றவனுக்கு அவளது ஆசை பொங்கும் முகம் மனதில் தோன்றி மறைந்து மெல்லிய புன்னகை உதயமானது.
“ஒனக்கு புதுசாலே இந்த சேதி? அப்பாரு ஏகப்பட்ட கடன வச்சுட்டு போயிருக்காவ. படிப்பு வேலையினு பாத்து அம்புட்டயும் அடைச்சு கொஞ்சக் கொஞ்சமா வீட்டையும் கட்டி முடிச்சிருக்கேம். இன்னும் கடனு மிச்சங் கெடக்குதுலே. வாரவள கூட்டு சேத்துகிட்டு நான் கடன கட்டிகிட்டு இருக்கனுமா? அவோ உங்க வீட்ல ராசகுமாரியாட்டம் வளந்தவோலே. எங்கிட்ட வந்து அவதிப்பட வேணாம். போவட்டும். அம்மாக்கு தெரிஞ்சா ஒடனே வந்து தெய்வாத்தைட்டயோ மாமாட்டயோ பேசிபுடும். கடன கட்டி முடிச்ச பொறவாட்டி நானே வந்து கேக்கேம்.” என்று வேலு கூற,
நண்பனை பெருமிதத்துடன் பார்த்தான்.
“இதுல நான் பேசிகிட ஒன்னுமில்லலே. ஆனா ஒருவார்த்த நீயே தனாட்ட பேசி பாரேம்” என்று வளவன் கூற,
“அதுசரி.. அம்புட்டுதேம். ஓந்தங்கச்சி இந்தா இன்னிக்கே வேலைக்குப் போறேம். வா சேந்து கடன கட்டி முடிச்சு சட்டுபுட்டுனு கட்டிகிடுவோம்னு வந்து நிப்பா” என்று சிரித்தான்.
“அதுல என்ன தப்பிருக்குங்கேம்? இந்தாருலே. நீயா போயி நீயும் வேலைக்கு போ, கடன அடைப்பம்னு கேட்டுகிட்டா கூட அது தப்பாவே நெனக்காது. அதுட்ட ஒனக்கில்லாத உரிமையானுதான் நெனைக்கும். அப்படியிருக்க அவோளா வேலைக்கு போவ என்னம்லே பிரச்சின?” என்று வளவன் கேட்க,
“அது ஆசபட்டு படிக்குதுலே. படிக்கட்டும். எம்பொண்டாட்டி கூட நாலு படிப்புப் படிச்சு பேரு வாங்கிருக்கானா எனக்கு மருவாதி தானே?” என்று கேட்டான்.
“இல்லனு ஆரு சொன்னா? அவோ படிப்ப நிப்பாட்ட போறதில்லயே? இந்தா பீ.எச்.டீ பண்ற காலேஜுலயே டீச்சரு வேலை கேட்டுகிட்டா தரப்போறாவ? பார்டைம்ல பீ.எச்.டீ பண்ணிகிட போறா” என்று வளவன் கூற,
“அது ரொம்ப இழுக்கும்லே” என்றான்.
“கூட ரெண்டு வருஷமாகுமா?” என்ற வளவன், “இதுநா(ள்) வர இதுபத்தி உங்கிட்ட நா பேசிகிடாததுக்குக் காரணம் இது ஓன் வாழ்க்க, ஒன்னட முடிவுனு நெனச்சதாலதேம். இப்பத அப்படி விட தோனமாட்டிக்குதுலே. தனத்த மட்டுமே ரோசிச்சு அத்தைய வெசனப்படுத்தாத” என்று கூற,
வடிவேல் யோசனையாய் தலையசைத்தான்.
“இதெல்லாம் லட்சுட்ட சொல்லாதலே” என்று வேலு கூற,
“நீயா சொல்லிகிட்டா நல்லது. ரோசிச்சுக்கோ” என்று முடித்துக் கொண்டான்.
பின் வேலை விடயமாக அவர்கள் பேச்சு செல்ல, “சரிலே. எல்லாம் முடிச்சுபோட்டு சொல்லுதேம். நீ ஒரு வாரம் போகவும் வா” என்று வடிவேலு கூறினான்.
பின் மணியைப் பார்த்த வளவன், “ஆத்தே எம்புட்டு நேரமாச்சு?” என்று பதற,
“ஏவாம்? தங்கபுள்ள காத்துகெடக்குமாக்கும்?” என்று வேலு கேலி செய்தான்.
“லே பெரியக்கா வீட்ல விருந்து வைக்காவ. அதுக்கு பொறப்படனும்” என்று மீண்டும் அவனோடு வீடு நோக்கி நடந்தவன், “நான் வாரேம்லே. அத்தேட்ட சொல்லிபுடு” என்று கூற,
“அம்மாவும் ஒங்களுக்கு விருந்து வைக்கோனுமுனு பேசிகிச்சுலே. ஓன் சொக்காரவ வச்சு முடிச்ச பொறவாட்டி நாளு பாத்து சொல்லு” என்று வடிவேல் கூறினான்.
“சரிலே நான் தேதி பாத்துபோட்டு சொல்லுதேம். அத்தேய ஒரப்ப மட்டும் கொறச்சு சமைக்கச் சொல்லு” என்று வளவன் கூற,
“ஏம்லே ஒனக்கு ஒரப்பாருந்தாதான பிடிக்கும்?” என்று கேட்டான்.
“அவோளுக்கு ஒரப்பு ஆவாதுலே. மொத நாளு நம்மூட்டு சட்டினிக்கே கரிச்சுபுட்டா பாவம்” என்று வருத்தமாய் அவன் கூற,
சிரித்தபடி நண்பன் தோள் தட்டியவன், “மாப்ள பீலிங்ஸுலாம் பலமாருக்குடா” என்றான்.
“நளியடிக்காது போயி சோலிய பாருடா வெளக்கெண்ண” என்ற வளவன், “வாரேம்” என்று புறப்பட்டான்.
வளவன் வீட்டை வந்து அடைய, “ஏன்டா வெவரங்கெட்டவனே கூரிருக்காடா ஒனக்கு? காலையிலயும் உங்காம போயிட்ட. அக்கா ரெண்டு மொற கூப்பிட்டு எப்ப வருவியான் எப்ப வருவியான்னு கேட்டுடுச்சு” என்று விக்ரமன் கூற,
“வேலையா பேச போனேன்டா. நேரம் போனதே தெரியில. இப்பத என்ன? அங்கனதான போயி சாப்பிடப் போறேம்?” என்றவன், “மித்ரா” என்று குரல் கொடுத்தான்.
தனலட்சுமியின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தவள், அவனை நோக்க, “ரெடியா? போவமா?” என்று கேட்டான்.
அவனை முறைக்க முயன்று விக்ரமன் இருப்பதால் அமைதி காத்தபடி அவள் தலையசைக்க, “வா போவம்” என்றான்.
“போயிட்டு வரேன் தனா” என்றவள் மாமியாரிடம் கூற பின்பக்கம் செல்ல, துணிகளை உளர்த்திக் கொண்டிருந்தவர், “அவேந்தேம் வர லேட்டாக்குறான்னா ஒரு போனடிச்சு கூப்பிடத்தான? ஒங்கவீட்டுல விருந்து வச்சு அவேம் வராமருந்தா கல்லுபோல ஒக்காந்துருப்பியா?” என்று திட்டிவிட்டே அனுப்பி வைத்தார்.
அமைதியாக வந்தவள் கார்த்திகா மற்றும் விக்ரமனிடமும் கூறிக் கொண்டு புறப்பட, வண்டியில் ஏறி அமர்ந்தவன், “சாரிடி நேரத்தையே பாக்கல” என்றான்.
“உங்க ஃபோன் எங்க?” என்று அவள் கேட்க,
அலைபேசியை எடுத்துப் பார்த்தவன் அவள் இரண்டு முறை அழைத்திருப்பதைக் கண்டு, “ஏ ஃபோன் போட்டியா?” என்றபடி ஆராய, அலைபேசியை முந்தைய நாள் ஒலியணைப்பு செய்தது நினைவு வந்தது.
“சைலென்டுல போட்டிருக்கேம் மித்ரா. கவனிக்கவேயில்ல” என்று அவன் கூற,
“நேரமாகுது போங்க” என்றாள்.
வண்டியை எடுத்தவன் கண்ணாடியில் அவ்வப்போது அவள் முகத்தைப் பார்த்தபடி, “அம்மா ஏதும் சொன்னாவளா?” என்று கேட்க, அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.
“உன்னத்தான் கேக்கேம்” என்று அவன் குரல் உயர்த்திக் கேட்க,
“என்ன சொல்லுவாங்க? நான் ஃபோன் போட்டு கூப்பிடலயேனு சங்கடப்பட்டாங்க. அவங்க அருமை புள்ள ஃபோன சைலென்டுல வச்சிருக்குறதும், நான் கூப்பிட்டதும் அவங்களுக்கு தெரியலையே” என்று கூறினாள்.
“சாரிடாமா. நிஜமா மறந்துட்டேம்” என்று கூறியவன் விரைவே திரிபுரா வீட்டை அடைய,
அவனுக்காக காத்திருந்தவள், “ஓன் அக்காவ தட்டிகழிச்சுபுட்டு நான் வைக்கேன்னு வராம விட்டுபுடுவியோனு நெனச்சேன். பரவால வந்துட்ட” என்று இடக்காக பேசினாள்.
“எக்கா நேரத்த பாக்கல. எகன மொகனயா பேசாத எலைய போடு. பசிக்கு” என்று அவன் கூற,
அதற்குமேல் பேச்சு வளர்க்காமல் இலையை போட்டாள்.
தீபிகாவின் பிள்ளைகளும் அங்கே விளையாடிக் கொண்டிருக்க, “மாமா அத்தை” என்று ஓடி வந்து அவர்களைக் கட்டிக் கொண்டனர்.
“ஏ குட்டி இங்க தான் இருக்கீங்களா?” என்று சங்கமித்ரா தேவிகாவைக் கொஞ்ச,
“ஆமா அத்தை. அம்மா சூப்பரா கறி குழம்பு வச்சு ஊட்டி விட்டாங்க” என்று கூறினாள்.
“சூப்பர்டா பாப்பா” என்று அவள் கூற,
“போதும் போதும். வந்ததே இம்புட்டு நேரமாச்சு. புள்ளையல பொறவு கொஞ்சு. அவேம் பசிக்குதுங்கான்ல?” என்று திரிபுரா கூறினாள்.
“பிள்ளைய கொஞ்சுற நேரத்துல என்ன முழிகிபோவுது? நீ போய் எலைய போடுக்கா” என்று வளவன் கூற,
முகவாயை தோளில் இடித்துக் கொண்டு சென்றாள்.
இருவரும் சென்று அமர, குழந்தைகளும் அருகே அமர்ந்துகொண்டு கதைகள் பேசினர்.
வளவனுக்கு முதலில் அனைத்தையும் பரிமாறின திரிபுரா, சங்கமித்ராவிற்குத் தனியே எடுத்துவர, முந்தைய நாள் நிகழ்வில் தனக்குக் காரம் குறைவாக உள்ள உணவை எடுத்து வைக்கின்றார் என சங்கமித்ரா புரிந்துகொண்டாள்.
அதில் புன்னகைத்துக் கொண்டவள் வளவனைப் பார்க்க, அவனும் புன்னகையாய் உணவை உண்டான்.
“என்ன மாப்ள ஒங்கக்கா நல்லா சமச்சுருக்காளா?” என்றபடி சிவபாதசேகரன் வர, “அக்கா கைபக்குவத்துக்கு என்னத்தான்? அருமையாருக்கு” என்றான்.
“என்னமா ஒனக்கு புடிச்சுருக்கா? ஒரப்பு சரியாருக்கா?” என்று அக்கறையுடன் சங்கமித்ராவிடம் விசாரிக்க,
“நல்லாருக்கு அண்ணா. காரமும் கம்மியாவே இருக்கு” என்றவள், “ரொம்ப நல்லாருக்கு அ..ண்.. மைணி” என்றாள்.
“ம்ம் சாப்டுங்க” என்று கூறியவள் பார்த்து பரிமாற, உணவு பொழுது இனிதே முடிந்தது. திருப்தியான உணவும், மனக்கசப்பற்ற பேச்சும் என பொழுதை கழித்துவிட்டு இருவரும் புறப்பட, “ரெண்டு நாளா யார் வீட்டுக்காது போக சாப்பிடனுதான் இருக்கோம்” என்று சங்கமித்ரா சிரித்தாள்.
“இன்னும் ஒருவாரத்துக்கு இதேம் ஓடும். இங்கன கண்ணாலமானவியளுக்கு விருந்து வைக்குறத ரொம்ப செரத்தயா செய்வாக மித்ரா. சின்னக்கா கூப்பிட்டிருக்கு, வடிவேலு கூப்பிட்டிருக்கியான், எங்கப்பா பக்கட்டு சொக்காரவக ரெண்டு பேரு அழைச்சுருக்காவ. இது ஒருவகையில மொறை செய்யுற போல” என்று அவன் எடுத்துக் கூற,
“சாப்பாடு போடுறதுல இவ்ளோ இருக்கா?” என்றாள்.
அதில் புன்னகைத்தவன், “நெறையா இருக்கு” என்றான்.
இரவு பொழுதும் இனிதே முடிய, காலையிலிருந்து அதிக உணவு எடுத்துக்கொண்டதால் சங்கமித்ரா பாலுடன் முடித்துக் கொண்டாள்.
“ஏன்டி இவ ஆளுபோல திங்க மாட்டா போலயே? இப்படி கொறிச்சுட்டும் குடிச்சுட்டும் இருந்தா எங்கனு தெம்பு வரும்?” என்று தெய்வானை அதற்கும் கார்த்திகாவிடம் ஒரு பாட்டு பாட, அவளும் பாவம் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டதோடு நகர்ந்துவிட்டாள்.
