எபிலாக் – அகமெல்லாம் அகன் வசமே 🔥 - தூரிகை தமிழ் நாவல்கள்

Click on a star to rate it!

Rating 4.8 / 5. Vote count: 89

No votes so far! Be the first to rate this post.

இந்த படைப்பைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

You must be logged in to post a comment.

Notifications

எபிலாக் – அகமெல்லாம் அகன் வசமே 🔥

அத்தியாயம் 45

“ஹான்? ஆனா ப்ரோ, ஹனிமூன் போறவங்களே ஒன்னு தான் புக் பண்றாங்க. நீங்க ஏன் நாலு…” என்று நக்கலாகக் கேட்க,

“நம்ம இன்னைக்கு ஈவ்னிங் ஊருக்குப் போகணும்னு சொன்ன? அப்போ அது பொய்யா?” எனக் கண்ணை உருட்டினாள்.

“ஊருக்கு அப்பா, அம்மா தான் போறாங்க…” என்றவனின் ரசனைப் பார்வை அவளுள் சிறு பதற்றத்தைக் கொடுத்தது.

“இது எப்போ வேலை முடியும்டி?”

“இன்னும் ஒரு மாசம் ஆகும் போல…”

“ம்ம்…” என்றபடி அவள் அழைத்த ஹாபிட் ஹவுசினுள் நுழைந்தவனின் விழிகள் விரிந்தது.

அதற்குப் பின்புறம் சிறு தோட்டம் போல அமைத்தவள், அங்கும் மெழுகுவர்த்திகளை ஆங்காங்கே பதிய வைத்தாள்.

“நமக்கா?” அவன் சிறு வியப்புடன் கேட்க,

“அதானோ ஒரு ஆழ்ச்சயாய் (வாரமா) முழு மூச்சாய் இவிடே இருந்துவோ?” அவனிடம் ரசனை அதிகரிக்க,

“ம்ம்! உனக்கு சர்ப்ரைஸ் பண்ண தான்… ஆனா நீ எனக்குப் பெரிய சர்ப்ரைஸா பண்ணிட்டப்பா…” என்றாள் உதட்டைக் குவித்து.

அதில் மந்தகாசப் புன்னகை அவனிடம்.

இங்கோ, அமையாவுடன் ரிஷானும், ரூஹியும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.

அமையா ப்ரணீத்திடம் ஓடி வந்து, “சித்தப்பா… நான் ரிஷு மாமா, அத்தையோட படத்துக்குப் போகட்டா” எனக் குதித்தாள்.

“நானு?” பிரணீத் கேட்டதில், ரிஷான் தலையில் அடித்துக் கொண்டான்.

நேராக வந்து ப்ரணீத்திடம் சொல்லி, அவள் அனுமதி கேட்ட விதம் இருவரையும் நெகிழ்த்தியது.

அவனோ அவளை ரசித்தபடி, “ம்ம்ம்” என்றான்.

அதற்கும், “ம்ம்” என்றான்.

“நான் டூரிசம் படிச்சதே அது மேல இருக்குற ஈடுபாடுனால தான்…”

“ம்ம்! தெரியாதது ஏதாவது சொல்றீங்களா மேடம்” அவனிடம் சின்னக் கேலி.

அதில் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்து முறுவலித்தவள், மெல்ல அவன் தோள்களில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

அது அவனுக்கும் வியப்பையும், முறுவலையும் கொடுக்க, அவள் தலையில் தன் தலையைச் சாய்த்தான்.

அவனோ தலையை நிமிர்த்தவில்லை. சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

“என்னை நம்புற தான சிட்டு?”

அவன் கேள்வியில் நிமிர்ந்தவள், “என்ன பேசுற?” என்றாள் முறைப்பாக.

அவனோ விடாமல், அவள் கண்ணைப் பார்த்து “என்னை நம்புற தான? உன்னை ஹர்ட் பண்ணிட மாட்டேன்னு…” எனக் கேட்டான் தீவிரமாக.

“உன்னால என்னை ஹர்ட் பண்ணும்னு நினைக்கக் கூட முடியாது ப்ரணீ”

அதில் திகைத்தவளுக்கு ஒரு கணம் வார்த்தையே வரவில்லை.

அவனுக்காக ஒப்புக் கொண்டவள் தான். அவன் கொடுத்த மென்மை முத்தங்களில் முற்றிலும் சுயமிழந்து போனாள்.

குழப்பத்தில் ஏற்பட்ட கூடல் தான். ஆனால், அழகாய் அவள் குழப்பங்களைத் தெளிவு செய்தது.

காதலும், காமமும் போட்டி போடும் தாம்பத்யத்தில் இருக்கும் சுவைதனை முதன்முறை அறிகிறாள்.

தன்னுள் அவன் உயிர் நிறையும் நேரம், உலகை வென்ற உணர்ச்சியில் விழியோரம் நீர்த்துளி படர்ந்தது அவளுக்கு.

“இப்பக் குழப்பம் தீர்ந்துச்சா சிட்டு?”

———-

“ஆஆ… விடுடா!” அகமொழி தன்னைக் கடித்தவனைத் தள்ளி விட,

“என்ன?” என அவன் பார்க்க, “லவ் அட் பர்ஸ்ட் சைட் தான்னு உண்மையை ஒத்துக்கோ!” என்று குறுஞ்சிரிப்புடன் கேட்டாள்.

———-

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு…

ரிஷான் வந்தவன், அவனும் தனது பங்கிற்கு வேலையாளைக் கண்டித்து அனுப்பினான்.

“வேற ஆள் கூடப் பார்க்கலாம் ரிஷு. இவன் எப்பப் பார்த்தாலும் போன் தான் பேசுறான்.”

“ம்ம், வேகன்ஸி குடுத்திருக்கோம்ல. ஆள் வரட்டும், பார்க்கலாம்.” என வேலை சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களில் மூழ்கினர்.

அவனது தந்தை மிரட்டினாலும், அடிக்க வந்தாலும், பயப்படாமல் நிதானமாகப் புரிய வைக்கும் மனதைரியம் வந்திருந்தது.

அப்போதே புரிந்து கொண்டான், தனது மனத்தில் அவள் எத்தகைய ஆழமான அன்பாக இறங்கி இருக்கிறாளென்று.

கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் வழுக்கிக் கொண்டு சென்றது அர்ஜித் அகனின் கார்.

அன்விதாவின் மேடிட்ட வயிறு ஐந்து மாதக் கருவைச் சுமந்திருந்தது.

இளநீர் வாங்கிய பிரணீத், அதைக் கூட அவளைத் தூக்க விட மறுத்து, தானே பிடித்துக் குடிக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

“போதும் ப்ரணீ…” அவள் கெஞ்சலாகக் கூற,

“ம்ம்ஹும், முழுசா காலி பண்ணு சிட்டு… அப்ப தான் இந்த வெயிலுக்குத் தாங்கும்.” என்றதில்,

அவளே எதிர்பாராத, அவளே கனவு காணாத ஒரு அழகியலைக் கொடுத்திருந்தான் பிரணீத்.

“எனக்கு இந்தக் குழந்தை வேணும் ப்ரணீ… அப்படியே உன்னை மாதிரி வேணும்…” என்று அவன் நாடி பிடித்துக் கூற,

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துச் சிரித்துக் கொள்ள, பிரணீத் இவர்கள் வரவைக் கூட உணரவில்லை.

“ஐயோ மலையாளி, என்னடா பண்ற? ப்ரோலாம் இருக்காங்க, இறக்கி விடு.” அவள் நெளிய,

“அப்படியே இவள் எனக்காக டீசன்ஸி பார்க்குற ஆளு தான் பாரு.” என அன்விதாவிடம் நொடித்தான் பிரணீத்.

அன்விதா தான் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு நடக்க, அர்ஜித் அவளது கத்தலை எல்லாம் காதில் வாங்கவே இல்லை.

“ஹே இங்க இதெல்லாம் இருக்கா?” அவன் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு அகமொழி கூற,

“ம்ம்… இப்ப தன்னே முளைச்சு வந்தது.” என்றவன் அவளை இறக்கி விட்டு, கத்தரிக்கோலைக் கொடுத்து “கட் செய்யு” என்றான்.

“நிண்டெ புது பிசினஸ் அல்லே. நீ தன்னே ரிப்பன் கட் செய்யனம்.” என்றதில் அவளுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

“என்ன சொல்ற அகன்?” அவளுக்கு மயக்கமே வரும் போல இருந்தது.

“பாட்’ ரொம்ப அழகா இருந்துச்சு அகன். லவ் இட்.”

“அதை மட்டும் தானோ?”

“அகன்… அகன்ன்ன்ன்ன்ன்” மகிழ்வு தாளாது அப்போது தான் வேலைக்கு கிளம்பியவனுக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள்.

“எந்தாடி?”

“வாவ்! இரு ஞான் வரோம்…” என்றதும் அவன் வரவிற்காக காத்திருந்தவளை ஏமாற்றாது உடனே வந்து விட்டான்.

“அகன்…” அவனைக் கண்டதும் கட்டிக்கொண்டவளின் மகிழ்வு அவனையும் தாக்கியது.

“ஹே சத்யமானோ?”

“ம்ம்ம்” அவள் தலையாட்டியதும், “அப்போ குட்டி காந்தாரி தான்…” என்றான் ஆர்வமாக.

“ஹான் நோ… நோ அவள் மறுக்க, அவனும் மறுக்க இறுதியில் முத்தத்தில் சமாதானம் செய்து கொண்டனர்.

மாதங்கள் தெளிந்த நீரோடையாகக் கழிய, அன்விதாவிற்கு அமையாவின் ஆசைப்படியே தம்பியே பிறந்திருந்தான்.

எப்படி இருந்த மனுஷன் என வருத்தப்பட்டபடி ரிஷானும் ரூஹியும் அவர்களுக்கு அருகிலேயே அமர்ந்து உண்ண,

வசந்தி கொடுத்த ஆறாவது தோசையைக் காலி செய்து கொண்டிருந்த அகமொழிக்கு சட்டென சிரிப்பு வந்தது.

“எந்தாடி சிரிக்கனது?” அர்ஜித் நிமிர்ந்து கேட்க,

ரூஹி விழுந்து விழுந்து சிரிக்க, அகமொழி அகன் மீது தலையணையைத் தூக்கி எறிந்தாள்.

அர்ஜித் கீழுதட்டைக் கடித்து சிரிப்பை அடக்க, சிறிது நேரத்தில் அகமொழியின் முகமே மாறிப்போனது.

“வயிறு வலிக்குது அகன்” அவள் கலவரத்துடன் கூறியதில் குடும்பமே அலெர்ட் ஆனது.

அவசரமாக அவளை மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றான் அர்ஜித்.

ரிஷான் தான் காரை ஓட்டிக்கொண்டிருக்க, ரூஹி பதற்றமாக முன்னால் அமர்ந்திருந்தாள்.