திருப்பம்-27

மறுநாள் காலை சூரிய ஒளியின் தாக்கத்தால் கண்களை மெல்ல பிரித்த சங்கமித்ரா, தன்முன் குழந்தைபோல் படுத்து உறங்கிக் கொண்டிருப்பவனைப் பார்த்தாள்.

இதழோரம் புன்னகை மலர, அவன் மீசையில் பட்டும் படாமல் கைவிரல் கொண்டு கோலம் போட்டவள், ‘கியூட்டு’ என்று மனதோடு கூறிக் கொண்டாள்.

அப்போதே விடியத் துவங்கியிருந்ததை பறைசாற்றும் மெல்லிய சூரிய ஒளியும், இதமான வானிலையும் அவளை படுக்கையைவிட்டு எழவிடவில்லை. மேலும் கட்டியணைத்துக் கொண்டு உறங்குபவனை விட்டு விலகவும் மனமில்லை.

சில நிமிடங்களில் தூக்கம் கலைந்து எழுந்த திருமாவளவனும், தன்னையே பார்த்தபடி படுத்திருக்கும் மனையாளைக் கண்டு, “சைட் அடிக்கீயளாக்கும்?” என்று கேட்க,

“எம்புருஷன நான் சைட் அடிச்சா என்ன தப்பு?” என்றாள்.

“இஞ்சார்ரா” என்றவன், “என்னட்டி? ஆளே ஒரு தினுசாருக்க? பார்வ பேச்சு செயலுயெல்லாம் பயங்கரமாருக்கு” என்று கேலி செய்ய,

அவன் கேலி புரிந்துவளாய், “பேட் பாய். போய் குளிச்சுக் கிளம்புற வழியைப் பாருங்க” என்று எழுந்து குளியலறைக்குள் ஓடி மறைந்தாள்.

இதமான சிரிப்போடு எழுந்தவனுக்கு மனதில் மீண்டும் கனம் கூடியது. தினம் தினம் ஒரு பிரச்சினை என்று தன்னவள் வாடி வதங்குவதைக் காண சகிக்கவில்லை. இதற்கு என்ன தீர்வைக் கொடுப்பதென்றும் அவனுக்குத் தெரியவுமில்லை. ‘காலத்தின் கையில் எத்தனை நாட்களை ஒப்படைப்பது? அத்தனை நாட்களின் காத்திருப்பிற்குத்தான் பலன் கிடைக்குமா? தான் எத்தனை எடுத்துக்கூறினாலும் தனது அன்னையின் மனம் மாற மறுக்கின்றதே?’ என்று நினைத்து அச்சம் கொண்டவன் மேஜைக்குச் சென்று தாளை எடுத்தான்.

‘அன்புள்ள மித்துக்கு,

நலமானு கேக்க முடியலடி. ரொம்ப வெசனமாருக்கு. எனக்கு என்ன செய்யனே தெரியிலடி. ஏந்தாம் அம்மா இப்புடி கோவபடுதாவனு புரியல. ஒன்னய நெதம் அழவைக்கேனா புள்ள? இப்புடிலாம் கேக்கேம்னு எம்முன்னுக்க அழாமருந்துபுடாதடி. ஆயிரந்தான்னாலும் ஒனக்கு அழ எம்மடிதாங்குறபோல, எனக்கு தாங்கவும், தோளு கொடுக்கவும் நீதான இருக்கவ? எப்புடி புள்ள இம்புட்டுக்குப் பொறவும் அமைதியாருக்க? வேற யாருமினா தனிகுடுத்தனமே வச்சா ஆச்சுனு நின்னுருப்பாவோ. நீயி இன்னுமுங்கூட எங்கம்மா மனசு மாறுமினு காத்திருக்க. எனக்கு என்ன சொல்லனே தெரியில மித்ரா. ஒன்னிய நிம்மதியா வச்சுகிட முடியிலயோனு வருத்தமாருக்குதுடி’ என்றதோடு முடித்து வைத்தான்.

அவன் மொத்த வலியை விளக்க அந்த சொற்ப வார்த்தைகளே அவனுக்குப் போதுமானதாய் இருந்தது.

மடித்துக்கூட வைக்கத்தோன்றாது அதை அப்படியே வைத்துவிட்டு, பூச்செடிக்குத் தண்ணீர் ஊற்றச் சென்றான்.

குளித்து முடித்து உடைமாற்றி வந்தவள், மேஜையிலிருக்கும் காகிதத்தை வாசித்துவிட்டு அதன் கீழேயே, ‘மித்துக்கு திருமால பிடிக்குமே. நிம்மதிங்குறது எம்மனசை நான் எதுல செலுத்தி, எந்த உணர்வுகள அனுமதிச்சுக்குறேங்குறதுலதான் இருக்கு. நான் அழுவேன்தான். ஆனா அதோட முடிஞ்சுடும். ஏன்னா என் மனசுல என் திருமாலத்தவிர நினைக்க, வேற நினைப்புக்குக்கூட அந்த பொல்லாத மனுஷன் இடமே விட்டு வைக்கல’ என்று எழுதிவிட்டுச் சென்றாள்.

அவள் சென்ற பின் உள்ளே வந்தவன், கடிதத்தில் அவள் தீட்டிய வார்த்தைகளைக் கண்டு அப்படியே கண்களை மூடி அமர்ந்துகொண்டான்.

அவளது ஆழமான காதலை சுவாசித்து, சுகித்து, சுவைக்க அவனுக்கு அந்த பொன்னான நிமிடங்கள் தேவைப்பட, அப்படியே அமைதியாய் அமர்ந்து நேரமெடுத்துக் கொண்டு அவ்வுணர்வை அனுபவித்தான்.

அந்த இனிமையுடன் அந்நாளைக் கடத்தியவன், மாலைநேரம் அவளுடன் அவர்களது இஷ்டமான கோவிலை அடைந்தான்.

ஆம்! அன்று வெள்ளிக்கிழமை. கடந்த நான்கு வாரங்களாய் சந்திக்க இயலாத அந்த பால கிருஷ்ணரைச் சந்திக்க தம்பதியராய் வந்திறங்கினர், சங்கமித்ராவும் திருமாவளவனும்.

“திருட்டுத்தனமா லவ்ஸ் பண்ணிட்டு வந்தது. இப்பத ஜோடியா வாரம்” என்று சின்ன சிரிப்போடு வளவன் கூற,

முகம் மலர புன்னகைத்தவள், “போன வாரமே போகனும்னு இருந்தேன். ஆனா உங்களுக்கு வேலையிருந்தது. கல்யாணத்துக்கு பிறகு முதல் முறை வரோம். உங்களோடவே வருவோம்னு விட்டுட்டேன்” என்று கூறினாள்.

அதில் புன்னகைத்துக் கொண்டவன் அவளுடன் நடக்க, வாசலில் கடையிலிருந்து அர்ச்சனைக்குத் தேவையான பொருட்களை எப்போதும் போல் வாங்கினாள், பெண்.

அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்த பெரியவர், “கலியாணம் ஆச்சுதா தாயி?” என்று கேட்க,

“ஆமா தாத்தா” என்று வளவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

தானும் அவனைப் பார்த்தவர், விஷம சிரிப்போடு “சரித்தா. நல்லாருங்க” என்று அர்ச்சனை சாமான்களைக் கொடுத்தார்.

அனைத்தையும் வாங்கிக்கொண்டு, உள்ளே சென்ற இருவரும் கிருஷ்ணனை தரிசிக்க, மனம் நிறைந்துபோனது இருவருக்கும்.

இதே கோவிலில் சில வாரங்களுக்கு முன் கண்ணீர் கரைபுரண்டு ஓட, அவனை நாடி அவள் நின்ற நிலையென்ன? அவளை வேதனை முள்ளாய் தைத்திடும் மனதோடு பின் தொடர்ந்து, அவள் துயர் தீர்க்க அவன் தவித்த தவிப்பென்ன?

இன்று அந்த ஆழமான தவிப்பிற்கு ஈடு செய்திடும் விதமாய், காதலோடும், நிறைவோடும் வந்து நின்றவர்கள், மனம் நெகிழ்ந்து இறைவனை தரிசித்தனர்.

பூஜை தட்டை வாங்கிச் சென்று மீண்டும் கொண்டு வந்து தந்த ஐயர், “கல்யாணம் ஆயிடுத்தாடாமா?” என்று கேட்டபடி வளவனைக் கண்டு வித்தியாசமான உணர்வைக் காட்டினார். அது அதிர்வாகத்தான் இருக்கக் கூடும் என்று அத்தம்பதியரின் எண்ணம்.

இதே கோவிலில் அவன் அவளைச் சுற்றித் தொடர்வதை கண்டும் காணாதது போல் கடந்தவரல்லவா அவர்? இன்று இருவரும் தம்பதியராய் வந்து நிற்கவும், முதலில் அதிர்ந்தவர் பின் அவர்கள் வாழ்க்கை சிறக்க பிரார்த்தித்துக் கொண்டார்.

“ஆமா சாமி. இவர்தான்” என்று தன் கணவனை அறிமுகம் செய்து வைத்தவள், கண்மூடி வேண்டுதலை வைக்க, தன்னவளின் முகம் கண்டு புன்னகைத்தவன், ‘எப்பவும் கோயிலுக்கு வாரயில அப்ப அப்ப என்னமாது வேண்டிப்பேம். இப்பத இவிய வேண்டுதல நீ நெறவேத்தி குடுனுதேம் வேண்ட தோனுது. மித்ராவ நிம்மதியா வச்சுகிட எனக்கு ஒதவு. எங்கம்மாக்கு அவோள பிடிச்சு போவாட்டியும் போட்டும். அவோள கஸ்டபடுத்தாதபடிக்கி இருந்துகிட வெய்யி’ என்று வேண்டிக் கொண்டு கண் திறந்தான்.

அவன் நெற்றியில் குங்குமத்தை வைத்துவிட்டவள், கரம் நீட்ட, அவள் செயல் புரிந்தவனாய், அவள் உள்ளங்கையிலிருந்த குங்குமத்தை எடுத்து, அவள் நெற்றி வகுட்டில் இட்டான்.

ரம்மியமான சூழலில், அவன் தீட்டிய சிறிதளவு குங்குமம் கூட, அவளுக்கு அளவிட இயலா செல்வத்தைக் கொடுத்தது போல் இருந்தது. அந்த இதத்தை அனுபவித்தபடி இருவரும் வெளியே வர,

“மித்ரா இங்கன வா” என்று அவளைக் கூட்டிக் கொண்டு பூ விற்கும் பாட்டியிடம் வந்தான்‌.

அவனைப் பார்த்ததுமே, பாட்டி ஏதும் கேட்காமல் கனகாம்பரம் இரண்டு முழம் வெட்டிக் கொடுத்து ஒரு மார்க்கமாய் சிரிக்க, “என்ன ஆத்தா? சிரிப்பா கொடுக்கீய?” என்று கேட்டான்.

“நீயு அந்த புள்ளைய சுத்தி சுத்தி வந்து பூவா வாங்கிக் கொடுக்கயிலேயே கட்டிகிடுவனு நெனச்சேம்லே மக்கா. இந்தா கட்டிகிட்டு சோடி போட்டு வந்துட்டீயல்ல?” என்று பற்கள் தெரிய சிரித்தபடி அவர் கூற,

சங்கமித்ரா நாணம் படர்ந்த புன்னகையுடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

அதில் சிரித்துக் கொண்டவன், “ஆமா ஆமா. அம்புட்டு ல்வஸுல்ல? கட்டிகிடாமருந்துடுவேனா?” என்றபடி பூவை வாங்கியவன் அவளிடம் நீட்ட,

“என்னய்யா நீயு? கட்டிக்க முன்னத்தேம் வாங்கி வண்டியில வச்சுட்டு போவ. இப்பதேம் பொஞ்சாதியாச்சுதுல? நீயே வச்சு விடுத்தான? சுத்த வெவரங்கெட்டப் பயலாருக்கியே?” என்று பாட்டி முகவாயைத் தோளில் இடித்துக் கொண்ட வண்ணம் கூறினார்.

சங்கமித்ரா அவர் பேச்சில் பக்கென்று சிரித்துவிட, அவளை புருவம் உயர்த்தி முறைப்பதைப் போல் பார்த்தவன், அவளைத் திருப்பி, கூந்தலில் பூவைச் சூடினான்.

பெண்ணவள் முகம் காட்டும் பூரிப்பின் அழகை, ஒரு பெண்ணாய் உணர்ந்து ரசித்த மூதாட்டி, “நல்லாருப்பீய சாமிகளா” என்று வாழ்த்தி, “கூட இம்முட்டு பூவ வாங்கி வைக்கத்தான?” என்று தன் வியாபார உக்தியையும் இறக்கிவிட,

“வாங்கி வைக்க அவ தலையில எடமில்ல ஆத்தா. ரவைக்கு நெறைக்க நெறைக்க வச்சுட்டு படுத்தா தலவலினு சிணுங்குவா” என்று கூறினான்‌.

“ஏங்க மல்லிப்பூ கொஞ்சம் வாங்குங்க” என்று சங்கமித்ரா கூற,

“ம்ம்.. பொம்பள புள்ள சூசகமா பேசுது. ஒனக்கு வெவரம் பத்தலியே” என்றபடி, “எம்புட்டுத்தா பூவு வேணும்?” என்று பாட்டியம்மா கேட்டார்.

அவர் பேச்சின் பொருளில் விழிகள் விரித்தவள், பரபரப்பாய், “இல்ல இல்ல” என்றுவிட்டு அவனைப் பார்த்து, “அத்தைக்கும் அக்காவுக்கும் குடுப்போம்” என்று கூற, அவனுக்கு அப்படி சிரிப்பு வந்தது.

சிரமப்பட்டு மீசைக்குள் அதை பூட்டி வைத்தவன், அவள் கேட்டதைப்போல் வீட்டு பெண்மணிகளுக்கும் பூவை வாங்கிக் கொள்ள, “மவராசி புருஷம் வாங்கயில வீட்டு மனுஷிக்கு வேணுமின்னு வாங்கிட்டு போற பாரு. ஓம் மனசுக்கு நல்லாருப்ப” என்று வாழ்த்தியபடி பூவைக் கொடுத்தார்.

அவர் வியாபாரத்தில் இப்படியான பேச்செல்லாம் ஒரு யுக்திதான் என்றாலும் கூட, மனமாரவே கூறினார். அதை உணரப்பெற்ற பெண் புன்னகைக்க, அதை ரசித்துக் கொண்டவன், ‘இது வீட்டுல உள்ளவியளுக்கும் புரிஞ்சா நல்லாருக்கும்’ என்று மனதோடு நினைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டான்.

அங்கு வீட்டுக் கூடத்தில் சோர்வாய் கண்கள் மூடி தலைசாய்த்து, நீள்விருக்கையில் அமர்ந்திருந்த விக்ரமன் அருகே வந்து அமர்ந்த கார்த்திகா, “ஏங்க” என்க,

மெல்ல கண்களைத் திறந்தான்.

அவனுக்கான தேநீரை நீட்டியவள், “ஏம் மொவமே சரியில்ல?” என்று கேட்க,

தேநீரை வாங்கி தன் முன்னிருக்கும் கண்ணாடி மேஜையில் வைத்தவன், “பாப்பா எங்கனருக்கா?” என்றான்.

“மாமாவும் தனமும் கோயிலுக்குத் தூக்கிட்டு போயிருக்காவ” என்றவள், “என்னாச்சுங்க? மில்லுல ஏதும் ஒடக்கா?” என்று கேட்க,

அவள் கரத்துடன் தன் கரம் கோர்த்துக்கொண்டு அவள் தோளில் தலை சாய்ந்தான்.

விக்ரமனுக்கு கார்த்திகா என்றால் கொள்ளை பிரியம். ஆனால் அதை வெளிக்‌காட்ட அறியாதவன். பொதுவாகவே அனைவர் மீதும் அதிக அக்கறை எடுத்துக் கொள்வான் தான் என்றாலும், அக அன்பை புறத்தில் வெளிக்காட்ட அறியாதவன். அதனாலேயே அவனுடைய நட்பு வட்டம் கூட வெகுவாய் சுருங்கியிருக்கும். வீட்டில் அவனை குறும்பாய் மாற்றியதே கார்த்திகா தான் என்றாலும் மிகையில்லை.

அமைதியாய் காட்டப்படும் பாசம், கண்களுக்குப் புலப்படாமல் போவதாலேயே, அவனுக்கு அன்பு வைக்கத் தெரியாதென்ற பெயரும் உண்டு.

திருமணம் என்று வருகையில், அவன் பயந்ததும் அதை குறித்துதான்.

சிலநேரங்களில் அவனே அப்படியிருப்பதை மாற்றிக்கொள்ள நினைத்ததும் உண்டு. ஆனால் இயல்பை மாற்ற வெகுவாக சிரமப்படவே செய்தான்.

கார்த்திகாவைத் திருமணம் செய்துகொண்டபோதும் கூட, தன்னால் அன்பை வெளிப்படுத்த இயலாமல் போகும் பொழுது, அவளுக்குத் தன்னுடனான வாழ்வு சளிப்புத்தட்டிவிடுமோ? என்று அச்சம் கொண்டதும் உண்டு.

ஆனால் அவன் அச்சங்களுக்கு நேர்மாறாய் அமைந்தது அவன் வாழ்க்கை. பலரால் கண்டுகொள்ளப்படாது கடந்துசென்ற பாதைதனில் புதையுண்டிருந்த பொக்கிஷத்தைக் கண்டெடுத்த அகழ்வாராய்ச்சியாளரைப்போல், பலரால் அறிந்துகொள்ள முடியாத அவனது அமைதியான அன்பின் வெளிப்பாட்டை அவள் புரிந்துகொண்டாள்.

நாலு பேர் மத்தியில், அணைத்தும் முத்தமிட்டும், மானே தேனே என்று பாராட்டியும் புகழ்ந்தும் தான் அன்பை வெளிகாட்ட இயலுமா என்ன? முகம் பார்த்து, அகம் அறிந்து, அதற்கான விருந்தாய், மருந்தாய் தன் செயலில் அமைதியாய் பதில் கொடுத்துவிட்டுச் செல்லும் அவனது இயல்பும், அரிதாய் எப்போதாவது தான் கண்ணீர் சிந்துபோது அதை தாங்க இயலாது கோபமாய் ஒரு அதட்டல் போட்டு, அவள் மனநிலையை மாற்றிவிட்டு, அதில் நிம்மதி கொள்வதும், அவள் ஆசைபடும் பொருட்களை எப்போதாவது வெளியே காணும்போது அவள் கேட்காமல் வாங்கிவந்து அறையில் வைத்திருப்பதுமென்று சின்னச் சின்ன செயல்களில் பீறிட்டு வெளிப்படும் அவனது அலாதியான நேசங்களின் ஆழத்தை அவள் ஒருத்தியே அறிந்திருந்தாள்.

அவள் அறிந்தும் புரிந்தும் நடந்துகொள்வதில் தன்னைப்போல் அவனது அன்பு வெளிப்பட்டு வெளிப்படையான செயல்களில் அவ்வப்போது மிளிர்வதும் கூட அவள்மீதான அவனது நேசத்தின் ஜாலங்களால் தான் என்றால் அந்த நேசத்தை எப்படி வர்ணித்திட?

அதில் அவளுக்கும் அத்தனை கர்வம். எப்போதும் அமைதியாய், வெளிப்படும் அவனது உணர்வுகளுக்குள் இன்று ஏதோ போர் மூண்டிருப்பதே, அவள் கரம் கோர்த்து தோள் சாய்ந்து அவன் அமர்ந்திருப்பதென்று கார்த்திகாவிற்குப் புரிந்தது.

“என்னாச்சுங்க?” என்று மென்மையாய் அவன் தலைகோதியபடி அவள் வினவ,

“ரொம்ப வெசனமாருக்குது கார்த்தி” என்றான்.

“ஏங்க?” என்று பெண்ணவள் கேட்க,

“அம்மா ஏன்டி அந்த புள்ளைய புரிஞ்சுக்கவே மாட்றாவ?” என்று கேட்டான்.

“ஹ்ம்.. என்னமோங்க. உங்கம்மாக்கு ஏந்தாம் அந்த புள்ளய புடிக்குதில்லயோ போங்க. அம்புட்டு தங்கமது. இம்புட்டுக்கு பொறவுங்கூட அத்தைய அனுசரிச்சுல்ல நடக்க பாக்கா” என்று கார்த்திகா வருத்தமாய் கூற,

“அம்மா பேசுற பேச்சுக்கு மத்த புள்ளையனா பொட்டியகட்டிட்டு போயிருக்கும் போலத்தா. இந்த புள்ளையாருக்க கம்மினு இருக்கு. அதுவும் எம்புட்டு காலத்துக்குனு ரோசி” என்றவன், புரியாத பார்வை பார்ப்பவளைக் கண்டு, “ஒன்னய அம்மா இப்புடி வஞ்சாவனா என்னால சும்மாருக்க முடியுமா கார்த்தி?” என்றான்.

“என்ன சொல்ல வாரீயனு புரியுதில்லயே” என்று அவள் கூற,

“இப்புடி அம்மா வைய, அந்த புள்ள அழுவனுருந்தா வளவேன் தனியாதேம் பாத்து குடிபோவாம்” என்று குரல் கமர விக்ரம் கூறினான்.

அவனை அதிர்வாய் பார்த்தவள், “ஏங்க! என்ன பேச்சிது?” என்க,

“ரோசி கார்த்தி. ஒன்னய அம்மா பேச, வுட்டுபுட்டு என்னால கம்முனு இருக்க முடியுமா? ஒரு கட்டத்துல யாரானும் வெடிச்சுபுட மாட்டமா? அப்புடி ஒன்னு நடந்து அவேம் அந்த புள்ளையோட பொட்டிய கட்டிட்டான்னா?” என்று கேட்டான்.

கார்க்திகாவிற்கு அவன் கேள்விக்கு பதில் கூறத் தெரியவில்லை. நியாயமான கேள்விதான்.. ஆனால் அதற்கான பதில்?

“அவேம் என்னயபோல இல்ல கார்த்தி. நானுகூட சண்டகிண்டலாம் அப்பைக்கு அப்பை போட்டுபுடுவேம். அவேம் ரொம்ப பாசமாருப்பாம். ரொம்ப அட்டாச்டா இருப்பாம் குடுமத்தோட. அப்படியொரு நெலயில குடுமத்துக்கும், அந்த புள்ளைக்கு நடுவுல அவேம் அல்லாடனுமில்ல? அவேம் இல்லாம நம்மாலதேம் இருந்துகிட முடியுமா சொல்லு?” என்ற விக்ரமன் கண்கள் சிவந்து போக,

“ஏங்க” என்று அவன் கன்னத்தில் கை வைத்தாள்.

அவள் கரத்தின் மேல் தன் கரம் வைத்தவன், “தெனத்துக்கும் அற கதவ தொறந்துகிட்டு வாரயிலயே அவேம் கொரலு கேட்டுபுடும்ல கார்த்தி. அவேம் இந்தூட்டுல இல்லாம போனா.. எ..எப்புடி?” என்று தடுமாற,

“ஷ்ஷ்” என்று அவன் இதழில் விரல் வைத்தாள்.

விக்ரமன் அவளை பரிதாபமாய் நோக்க,

அவனைப் பரிவாய் பார்த்தவள், “ஏன் நடக்காததயெல்லாம் நெனச்சுகிட்டு வெசனப்படுதீய?” என்று கூறினாள்.

விக்ரம் ஏதோ பேச வர, “ஷ்ஷ்” என்று மீண்டும் அதட்டலாய் கூறி அவனைத் தடுத்தவள், “அப்புடியொன்னு நடந்தா தடுப்பமுனு சொல்ல வாயி வரல. அத்தே செய்யுற அலுசாட்டியமப்புடி. ஆனா அந்த அளவுக்கு முத்தாதுனு நம்புவமே. ரெண்டு மூனு மாசம் போயோ, இல்ல அந்த புள்ள உண்டாயியோ போனா எல்லாந் தனிஞ்சுபுடும்” என்று கூற,

சிறுதலையசைப்புடன் அவள் தோள் சாய்ந்தான்.

அவனது சோகம் தீர்ந்ததாய் தெரியவில்லை அவளுக்கு.

எழுந்து அவன் முன் சென்று நின்றவள் “எல்லாம் சரியாபோவுமுனு சொல்றேம்ல? அதென்ன என்னைய நம்பாது வெசனப்படுதீய?” என்று மிரட்டல் போல் கேட்க,

அவளை இடையோடு கட்டிக் கொண்டவன், “நம்புறேம் தாயி. நம்புறேம்” என்றான்.

அதில் சிரித்துக் கொண்டவளும், அவன் சிகை கோதிவிட,

“ஏம்லே உள்ளார வரலாமா இல்ல அப்படியே வெளிய நிக்கவா?” என்ற வளவனின் அதீத நக்கல் குரல் கேட்டு, கார்த்திகா திடுக்கிட்டு விலகுவதைக் கண்டு,

“ஏங்க சும்மாருங்க” என்று வளவனின் தோளில் லேசாய் அடித்தாள், சங்கமித்ரா.

அதில் சிரித்துக் கொண்டவன், “அன்னிக்கு என்னைய மட்டும் கலாய்ச்சாம். நானாது சமையகூட வாசலுல மறவாதேம் நின்னுட்டுருந்தேம். பய நடூ கூடத்துல படம் ஓட்டிகிட்டிருக்கியான். நான் நளியடிக்கக் கூடாதாக்கும்?” என்று கூற,

கார்த்திகா நாணம் கொண்டு விக்ரமனைப் பார்த்தாள்.

கீழதழைக் கடித்தபடி சிரித்தவன், “ஏம்லே ஒனக்கு வார வேற நேரமே கிடக்கலியாக்கும்?” என்று கேட்க,

“சிவபூஜையில கரடி பூந்துடுச்சுனு சொல்றீங்கங்களோ?” என்று சங்கமித்ராவுமே கேலியில் இறங்கிவிட்டாள்.

“பாத்தீங்களா கொழுந்தரே.. ஒங்க பொண்டாட்டி ஒங்கள கரடிங்குறா” என்று கார்த்திகா கூற,

விழிகள் விரிய தன்னவனைத் திரும்பிப் பார்த்தவள் வேகமாய், ‘இல்லை’ என்பது போல் தலையாட்டினாள்.

அதில் மற்ற மூவரும் சிரித்திட, “ப்ளேட்ட மாத்துறாங்க. நீங்க அவங்கள கேலி பண்ணுங்க” என்று சங்கமித்ரா குறைபடிக்க,

“யாரு என் பாப்பாவ கேலி பண்ணது?” என்று வாசலிலிருந்து குரல் கொடுத்தான், அவிநாஷ்.

“அத்தான்” என்று ஆனந்த அதிர்வோடு அவள் வாசல்படிக்கு ஓடிவர,

“பாப்பா மெல்ல” என்றபடி, சச்சிதானந்தம் மற்றும் தாட்சாயணியுடன் உள்ளே நுழைந்தான், அவிநாஷ்.

விக்ரம் மற்றும் கார்த்திகா மரியாதையுடன் வணக்கம் கூறி, அவர்களை வரவேற்க, கோவிலுக்குச் சென்ற தனலட்சுமி, ஒளிசுடர் மற்றும் சுயம்புலிங்கமும் வந்தனர்.

“பாப்பா எப்பிட்றா இருக்க?” என்று சச்சிதானந்தம் விசாரிக்க, முகம் மலர்ந்த புன்னகையுடன், “எனக்கென்னப்பா குறை? சந்தோஷமா இருக்கேன்” என்று கூறினாள்.

நொடிபொழுது அவ்வீட்டார் அனைவரின் முகமும் கசந்து நிலைபெற்றது, யாரும் கவனியா வண்ணம்.

சுயம்புலிங்கம் சமையலறையிலிருந்துகொண்டே இன்னும் வெளிவராத தன் மனைவி செயலில் வருத்தமுற்று, “அத்தேய வரச்சொல்லுத்தா” என்று கார்த்திகாவிடம் கூற,

அவள் திரும்பி உள்ளே செல்லும் முன், அனைவருக்கும் தேநீருடன் வந்த தெய்வா, “வாங்க சம்மந்தி, வாங்க தம்பி” என்று வரவேற்றார்.

அதில் சுயம்புலிங்கம் கொஞ்சம் நிம்மதி கொள்ள, வந்தவர்கள் புன்னகையாய் அவர் வரவேற்பை ஏற்றனர்.

“கீதாக்கு வளைகாப்புக்கு நாள் குறிச்சிருக்கோம். எல்லாரும் கண்டிப்பா வரனும்” என்று அவிநாஷ் முகம் நிறைந்த புன்னகையுடன் கூற,

சங்கமித்ராவிற்கு முந்தைய நாள் அத்தை கூறியது நினைவு வந்து நெஞ்சம் நடுங்கியது.

தன் பெற்றோரையும் அத்தானையும் மனம் நோகும்படி ஏதும் பேசி விடுவாரோ? என்று அவள் அஞ்ச,

“எல்லாரும் கண்டிப்பா வாரோம்யா” என்று தெய்வா கூறினார்.

அவ்வீட்டார் அனைவருமே அவரது பேச்சில் அதிர்ந்து தான் போயினர்.

முந்தைய நாள் அவர் செய்த ஆர்ப்பாட்டம் என்ன? தற்போது அவர் பேசும் விதமென்ன? என்று யாராலும் நினைக்காதிருக்க இயலவில்லை.

“அதெல்லாம் எல்லாரும் வந்துடுவோம்யா. நம்மூட்டு புள்ள விசேஷம். வாராதிருப்பமா?” என்று சுயம்புலிங்கம் கூற,

அவிநாஷ் சங்கமித்ராவைப் பார்த்தான்.

முத்து முறல்கள் மின்னி, கண்கள் சுருங்க புன்னகைத்தவள், “எல்லாரும் வரோம் அத்தான்” என்க,

“ரொம்ப சந்தோஷம்டா” என்றான்.

“அண்ணே மொதமொற வாரோமுல்ல? தம்பதியா வார எங்களுக்கு என்ன தரப்போறீய?” என்று திருமாவளவன் வம்பு செய்ய,

“உனக்கென்னடா வேணும்? சொல்லு ஜமாய்ச்சுடுவோம்” என்று அவிநாஷும் புன்னகையுடன் கூறினான்.

“பேச்சு மாறிப்புடக்கூடாது பொறவு. நான் என்னமும் கேப்பேம்” என்று அவன் சிரிக்க,

“வெவகாரமா என்னமோ கேக்க போற போலயே? அண்ணனால குடுக்க முடியுமா?” என்று அவிநாஷ் கேட்டான்.

வாய்விட்டு சிரித்த திருமாவளவன், “அப்புடிலாம் ஏதும் கேட்டுட மாட்டேம். வெசனப்படாதீய” என்று கூற,

அவன் தோள்தட்டி சிரித்துக் கொண்டான்.

“சம்மந்தி, திரிபுரா வீட்லயும், தீபிகா வீட்லயும் எப்ப போய் அழைச்சா எல்லாரும் இருப்பாங்கனு சொன்னீங்கனா அங்கயும் அழைச்சுடுவோம்” என்று தாட்சாயணி கேட்க,

தன் பெண் வீட்டாரைக் கூட நேரில் சென்று அழைக்கும் அவர்கள் செயலில் தெய்வநாயகி அதிர்ந்துதான் போனார். உள்ளுக்குள் ஏதோ போல் அகிப்போனது அவருக்கு.

மனைவியை ஓரவிழியில் ஒரு பார்வை பார்த்துக் கொண்ட சுயம்புலிங்கம், “எதுக்கு சம்மந்தி அலையுறீய? நாங்க சொல்லிகிடுதோம்” என்று கூற,

“ச்ச அது முறையாருக்காதுங்க பெரியப்பா. நாங்களே போய் அழைச்சிடுறோம்” என்று அவிநாஷ் கூறினான்.

அதில் புன்னகைத்தவர், “ரெண்டேருமே மோந்திக்கு வீட்டுலருப்பாவ. போயி பாருங்க” என்று அவர் கூற,

“சரிங்க சம்மந்தி” என்றனர்.

சிலநிமிடம் பேச்சுகள் தொடர, “சரிடா நாங்கக் கிளம்புறோம்” என்று அவிநாஷ் கூறினான்.

அத்தனை நேரம் பூவாய் மலர்ந்திருந்த சங்கமித்ராவின் முகம், வெண்ணீர் ஊற்றிய அல்லிக்கொடிபோல் ஆனது.

அதைக் கண்ட திருமாவளவன், “அண்ணே சாப்டு போலாந்தான?” என்க,

“இல்லடா இன்னும் நெறயா எடம் போவனும். அவ வேற பேச்சைக் கேட்கவே மாட்றா. தூங்குடினா நான் வரும்வர முழிச்சிருக்கா. என்னமோ வரவர ரொம்ப பயப்படுறா” என்று அவிநாஷ் கூறினான்.

சங்கீதாவைக் காரணமாய் நிறுத்தவும் வளவனுக்கு வற்புறுத்தி கேட்கத் தோன்றவில்லை.

தன் மனையாள் முகத்தை அவன் நோக்க, “பாத்து போங்கத்தான். அக்காவை, அத்தை மாமாவெல்லாம் கேட்டதா சொல்லுங்க” என்றாள்.

அவர்களை அனுப்ப மனமே இல்லை என்றாலும் இருத்திவைக்கும் சூழலும் இல்லையே என்று புரிந்தது.

வாசல் வரை சென்ற திருமாவளவன் மற்றும் சங்கமித்ரா அவர்களை வழியனுப்ப, அவள் தலைகோதிய அவிநாஷ், “எல்லாம் ஓகேயாயிடுச்சா இங்க உனக்கு? எப்புடியிருக்க?” என்று ரகசிய விசாரணை நடத்தினான்.

சச்சிதானந்தத்திடம் பேசிக்கொண்டிருந்த திருமாவளவன் அவர்களை ஒரு பார்வை பார்த்துக் கொண்டான். அவனுக்கு அவிநாஷ் என்ன கேட்டிருப்பான் என்பது அவன் முகபாவத்திலேயே புரிந்தது.

“எனக்கென்னத்தான்? சந்தோஷமா இருக்கேன்” என்று மனம் நிறைந்த புன்னகையுடன் கூறினாள்.

“நிம்மதியாருக்கியா?” என்று அவிநாஷ் அழுத்திக் கேட்க, திருமாவளவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

தன் கண் பார்த்து காரியம் நிகழ்த்தும், இவன் ஒருவனின் நேசத்திற்கு, இந்த வீட்டில் தெய்வாவிடம் வாங்கும் வசவுகள் எல்லாம் தூசுக்குச் சமானம் என்பதை அவள் காதல் கொண்ட மனம் முரசிட்டுக் கூறியதை, அவள் விழிகளும் வெளிச்சம் போட்டன.

“அவரிருக்காருத்தான். எனக்கும், என் சந்தோஷத்துக்கும், என் நிம்மதிக்கும் எந்த குறையும் வர விடமாட்டாரு. அதுலதான அவரோட நிம்மதியும், சந்தோஷமும் அடங்கிருக்கு? அந்த நிம்மதியை பாதுகாக்க என் நிம்மதியையும் நான் பராமரிக்கனும் தானே?” என்று அவனைப் பார்த்தபடியே அவள் கூற,

அவள் பார்வை உணர்ந்து நிமிர்ந்தவனும், மனையாள் விழி வீச்சில் மெல்ல புன்னகைத்தபடி, புருவம் உயர்த்தி இறக்கினான்.

இடவலமாய் தலையசைத்து சிரித்துக் கொண்டவள் அவிநாஷை நோக்க, அவள் கன்னம் தட்டி புன்னகைத்தவன், “எப்பவும் இப்படியே இருங்கடா. நல்லாருப்ப” என்று கூறினான்.

அதில் சிரித்துக் கொண்டவளும், அவர்களுக்கு பத்திரம் கூறி அனுப்பிவைக்க, “என்னட்டி பார்வ அது?” என்று அவர்கள் வாகனம் கண்ணை விட்டு மறைந்த நொடி, அவளைத் தன்னோடு சேர்த்திழுத்துக் கொண்டு கேட்டான்.

அவனது திடீர் செயலில் திடுக்கிட்டவள், “என்ன விளையாட்டிது? விடுங்க” என்க,

“என்ன பார்வடி அது?” என்று பதில் கேள்வி கேட்டான்.

“ஏன் எனக்கு பார்க்க உரிமையில்லயா?” என்று அவள் கேட்க,

“எனக்கு பிடிக்க உரிமையில்லயா?” என்று அவன் கேட்டான்.

“அச்சோ வம்பு பண்றீங்க. வாசல்ல நிக்குறோம்” என்று அவள் நெழிந்தபடி கூற,

“இருட்டிருச்சு. ஆருமில்ல அக்கம் பக்கம்” என்று கூறியவன் அவள் காதோரம் குனிந்து, “முன்ன பின்ன வேணா பாத்து கன்பார்ம் பண்ணிட்டு ஒரு முத்தம் வைய்யேன்” என்றான்.

“ஏத்தம்தான். விடுங்க சொல்றேன்ல? ஆளைக்காணுமேனு தனம் தேடிட்டு வந்துடுவா பிறகு. மானமே போயிடும்” என்று சங்கமித்ரா மன்றாட,

“புதுசா என்ன போவவேண்டிகிடக்கு?” என்று நமட்டு சிரிப்புச் சிரித்தான்.

அதில் அவனை முறைத்தவள், “யாரும் வந்துடப்போறாங்க. இப்ப விடப்போறீங்களா இல்லயா?” என்க,

“சீனிபட்டாசு” என்று அவள் நெற்றி முட்டியவன் அவளை விட்டான்.

‘போதும்டா சாமி’ என்ற முனகலோடு அவள் உள்ளே ஓடிவிட, சிரித்தபடியே அவள் பின்னோடு சென்றான்.

உணவு பொழுது இனிதே முடிந்திட, இரவு தண்ணீர் செம்புடன் அறைக்குத் திரும்பிய தெய்வநாயகியைக் கண்ட சுயம்புலிங்கம், “அவியட்ட சரினு சொல்லுவனு நெனச்சுப்பாக்கலத்தா” என்றார்.

“ஏனாம்?” என்று அவர் கேட்க,

“அதுசரி” என்று துண்டை உதரி அருகேவுள்ள நாற்காலியில் போட்டவர், கட்டிலில் சாய்வாய் அமர்ந்து, “நேத்து ஆரும் போவக்கூடாதுனு நீ ஆடின ஆட்டத்துக்கு அவியள என்னமாது பேசிடுவியோனு அச்சமா போச்சுது எனக்கு” என்று கூறினார்.

“வெவரம் புரியாம நேத்து பேசிபுட்டேம்தேம். திரிபுராட்ட சொன்னப்ப வஞ்சுபுட்டாளே ஒங்க மவ” என்று தெய்வா கூற,

“இதெப்ப?” என்று ஆச்சரியமாய் கேட்டார்.

“காலையில வந்தாள்ல? அப்பத சொன்னியேன். கூரிருக்காமா ஒனக்குனுட்டா. ஏன்டிங்கேன், வைத்து புள்ள வெசேஷத்துக்கு நாலு பேரு வாழ்த்தத்தேம் அழைக்குறது. அதுக்கு போவாதனு அச்சாணியமா போசுதீயே நல்லாருக்கானு கேட்டா. பொறவுதேம் எனக்குமே அந்த வெசேஷமுனு நெனவு வந்துது. அவளோடவே பக்கத்துல கோயிலுக்கு போயி ஒரு வெளக்க போட்டுகிட்டு வந்தேம். அதாம் அவிய கேட்டதும் சரினுட்டேம். அதுமட்டுமில்லாம, வீட்டுக்கு வந்த சம்மந்திக்காரவள சங்கடபடுத்தி அனுப்புறது எம்புருஷனுக்குதேம் மருவாதி கொறவுனு எனக்குந் தெரியும்” என்று தெய்வா நொடித்துக் கொள்ள,

“ம்க்கும்..” என்று குரல் செறுமியவர், “இம்புட்டுக்கு சொல்லுதீய. அந்த புள்ளட்ட ஒரு வார்த்த பேச என்ன? நீயு பாத்து கட்டிவச்ச புள்ளத்தான?” என்று கேட்டார்.

“நானு பாத்தேம்தான். ஆனா கட்டிவைக்கலிங்க. கல்யாணமுனு வந்தா பத்து பொண்ணு பார்க்கத்தான? அதுக்குனு பத்தையுமா கட்டிவைக்கோம்? பொண்ணு பாக்கையில பாத்த பொண்ணாதேம் நெனச்சு அவோள வேணாமுன்னது. ஐயாவும் மகனுமில்ல பிடியா கட்டிவச்சீய? அவளால எம்மருவாதி தோயாத கொறையாதேம் போவுது” என்று தெய்வா அழுத்துக் கொள்ள,

அவரை ஆயாசமாய் பார்த்தவர், “அந்த புள்ள வெகுளிடி” என்றார்.

“அப்புடினு நீங்கதேம் மெச்சுக்கனும்” என்று அவர் கூற,

“ஒனக்கு புரியல தெய்வா. ஆனா ஒருநா பாரு.‌ ஒனக்கு புத்தி சொல்லவே அந்த முருகேசன் என்னமும் நடத்துவியான். அப்பத புரிஞ்சுப்ப” என்றுவிட்டு படுத்துக் கொண்டார்.

படுத்துக் கொண்ட கணவரைப் பார்த்தபடி அவர் கூறியதை அசைபோட்ட தெய்வாவும் உறங்கிப் போனார்.

Click on a star to rate it!