திருப்பம்-26
மாலை நேரம். அமைதியான அந்த பூங்காவில் காதலர்களின் வரவு சற்றே பலமாகத்தான் இருந்தது.
அந்த கூட்டத்துடன் கூட்டமாய் கல் இருக்கையில் அருகருகே அமர்ந்திருந்த தனலட்சுமி மற்றும் வடிவேலுவிற்கு எப்படித் துவங்குவதென்று புரியவில்லை.
ஆசைதீர காதலித்தவனுக்கு, அவன் மீதும், அவனது தாய் மீது அவள் காரணமில்லாமல் காட்டிய அதிருப்தியைத் தாங்கிக்கொள்ள இயலவில்லை.
அவளை மணந்து கொண்டு, காலமெல்லாம் காதலோடு கரைந்துபோக ஆசை கொண்டவனுக்கு, திருமணமே வேண்டாம் போல என்பதைப் போல் அவள் பேசியதை அத்தனை சுலபமாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததால், அப்போதையத் தருணத்தில் கோவம் வரப்பெற்றவனாகிப்போனதென்னவோ சத்தியம் தான்.
ஆனால் அந்தக் கோபமெல்லாம், அவள் மீதான காதலில் கரைந்துபோனதுதான் அழகே!
அவள் அழைத்த அழைப்புகளை ஏற்க முடியாது கோபம் கொண்டவன், காலை கண்ணீர் வழிய, குரல் உடைய அவள் அனுப்பிய ஒற்றைக் குரல் பதிவில் கோபமெல்லாம் மறந்து, துறந்து போனான் என்றாலும் மிகையாகாது.
‘கோவபட்டு கத்திபுட்டமே. இப்புடி இந்த புள்ளைய அழவுட்டுபுட்டமே’ என்று மனதோடு வருந்திக் கொண்டே அவனிருக்க,
‘அவியள கோவபடுத்துறபடிக்கு பேசிபுட்டமே. அவியள கஸ்டபடுத்திபுட்டமே’ என்று அவளிருந்தாள்.
செய்தத் தவறை ஒத்துக் கொள்வதும், தவறிழைக்காமல் விட்டுக்கொடுப்பதும் அழகெனில், அது கள்ளமில்லா காதலில் குழைந்து வெளிப்படுவது பேரழகே!
அந்த அழகையும் பேரழகையும் தாங்கித்தான் அந்த ஜோடிகள் அமர்ந்திருந்தனர்.
“மன்னிச்சுபுடு லட்சு”
“மன்னிச்சுபுடுங்கங்க” என்று இருவரின் குரலும் ஒரே நேரத்தில், ஒரே ராகத்தில் ஒலித்து, அழகிய அலாபனையாய் அவர்கள் காதலை இசைத்தது.
அந்த இன்னிசையின் இனிமையில் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டவர்கள் விழிகளில் வேதனையின் சாயல் மறைந்து, இதழ்களில் புன்னகைப் பூப்பூத்தது.
“ரோசிக்காம போசிபுட்டேங்க. தப்புதேம். இனிமே பேசயில பாத்து போசுதேம். ஒங்கள வருத்தப்பட வைக்காதபடிக்கு நடந்துக்கேம்” என்று அவள் தழைந்துக் கூற,
அதில் மனம் குளிர்ந்து, அவள் தன்மீது கொண்ட காதலால் இறங்கி வந்ததில் கர்வம் கொண்டவன், அந்த காதலுக்கு செய்யும் மரியாதையாய், “நீ தெரியாமதேம் பேசினனு தெரிஞ்சும் கோவத்துல உங்கிட்ட பேசாதிருந்துட்டேம் லட்சு. நானும் அதுக்கு மன்னிப்புக்கேட்டுக்கேம். இனி என்ன ஒடக்காருந்தாலும் மன்னிப்புக் கேக்க வரயில அதுக்கான மருவாதிய குடுக்கேம்” என்று கூறினான்.
அதில் பெண்ணவளின் உள்ளம், அவன்மீது தான் கொண்ட காதல் தான் எத்தனை உரித்தானதென்ற பெருமையில் நெகிழ்ந்து போனது.
அவர்களது சண்டையும் வெகு சுலபமாய் கரைந்துபோனது.
“இந்த விட்டுக்கொடுக்க பக்குவமும், ஒத்துக்குடுற பக்குவமும் நமக்கு இருக்க வரையில் நமக்கு சங்கடமுனு ஒன்னு இல்லங்க” என்று மனம் நிறையக் கூறியவள், தயக்கமாய் சுற்றி முற்றிப் பார்த்துக் கொண்டு அவன் தோள் சாய, அதில் உள்ளுக்குள் சில்லென்ற உணர்வோடு அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.
சிறு தயக்கத்துடன் அவள் தலைகோதியவன், “பொதுவெளியில இப்புடிலாம் சாஞ்சுக்காத லட்சு. ஆரும் பாத்து உங்கப்பாருட்ட சொல்லிடப்போறாவ” என்று கூற,
அவனை முறைத்துக் கொண்டே நிமிர்ந்தவள், “நல்ல வார்த்த வராதாயா?” என்றாள்.
அதில் வாய்விட்டு சிரித்தவன், “சரியான சீனிப்பட்டாசுடி” என்க,
முகவாயைத் தோளில் இடித்துக் கொண்டவள் சிலநிமிட இடைவெளிக்குப் பின், “என்னய எப்ப கட்டிக்கப் போறீய?” என்று ஆசையாய் கேட்டாள்.
அவள் முகத்தில் கொட்டிக் கிடக்கும் நாண முத்துக்களில் கோர்க்கப்பட்ட ஆசைகளைக் கண்டு, அவனுக்கு மனம் பிசைந்தது.
“போவட்டும் புள்ள. ரெண்டு மூனு மாசமாவட்டுமே. இப்பத்தான அவேனுக்கு முடிச்சுருக்காவ” என்று அவன் கூற,
“அண்ணேன் கல்யாணத்துக்கு முன்னுக்க, அவேனுக்கு முடியட்டும்முன்னீய. இப்பத கொஞ்சம் போவட்டும்முங்கீய. எப்பத்தேன் கட்டிக்கப்போறீய? அத்த ஒங்கள சும்மாவா விடுறாவ? இம்புட்டு வயசாயிட்டுனு கேக்கமாட்டாவளா?” என்று ஆயாசமாய் கேட்டாள்.
அவனுக்கு அவளைப் பார்க்கவே பாவமாய் இருந்தது.
“எங்கிட்ட என்னமோ மறைக்கீயனு நல்லா தெரியுது. அண்ணேன்டயோ, இல்ல அத்தட்டயோ கூட நேருல போயி கேட்டுகிட எனக்கு பத்து நிமிசமாவாது. ஆனாலும் நீங்களா சொல்லுவீயனுதேம் அமைதியாருக்கேம். ரொம்ப காக்க வைக்காதீய” என்று கூறியவள் குரலில் துளியும் கோபமில்லை. வருத்தம் மட்டுமே!
அதில் வெகுவாய் சோர்ந்துபோனவன் முகம் முற்றுமாய் வாடிபோனது.
அதை பொறுக்க இயலாது, “சரி வுடுங்க. போறவு சொல்லுவ. ஒன்னுமில்ல” என்றவள், “நானு பீ.எச்.டீ பண்ற காலேஜுலயே எங்க கோர்ஸுக்கு டீச்சராவ ஒரு வேகென்ஸி வாருது. நானே அப்லை பண்ணிகிட்டு வேல பாத்துட்டே சைடுல இதப் பண்ணலாமுனு இருக்கேம்” என்று கூற,
அவளை அதிர்வாய் பார்த்தவன், “ஏன் திடீர்னு இந்த முடிவு?” என்று கேட்டான்.
“அதேம் சொல்றேம்லங்க? அங்கன வேலைக்கு ஆளு தேடுறாவ. அதேம் நானே கேட்டுருக்கேம். எனக்கும் ஒரு வேல பாத்தபடிக்கு இருக்குமுல?” என்று அவள் கேட்க, அவளை ஆராய்ச்சியாய் பார்த்தான்.
நிச்சயம் நண்பன் சொல்லியிருக்க வாய்ப்பில்லை. அவளும் தன்னை விடுத்து பிறரிடம் கேட்டுத் தெரிந்துக்கொள்ளப் போவதில்லை. இது தற்செயலாக நடப்பதே என்று அவனுக்குப் புரிய,
“ஒனக்கு எது சரினு படுதோ செய்யு லட்சு” என்றான்.
“எனக்கு இப்பத இறுக்கிக் கட்டிக்கனுமுனு கூடத்தேம் படுது. செஞ்சுபுட முடியுமா?” என்று முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு அவள் முனகியபோதும் கூட அவனுக்கு தெளிவாகவே கேட்டது.
அதில் உடல் சிலிர்க்கப்பெற்றவன், “ரொம்ப வருஷமா கட்டுபாடா இருக்கேம் புள்ள. என்னமாது சொல்லி உசுப்பாது கெளம்பு” என்று எழ,
“சரியான சாமியாரு” என்றபடி தானும் எழுந்தாள்.
அவள் வீட்டை அடையும் நேரம் தானும் தனது வண்டியில் வந்து அவள் வீட்டை அடைந்தவன், வண்டியை நிறுத்திவிட்டு வர, தனலட்சுமி உள்ளே தனது வாகனத்தை நிறுத்தி பூட்டிவிட்டுத் திரும்பினாள்.
வீட்டிற்குள்ளும் வெளியேவும் எட்டிப்பார்த்தவன், முல்லைப்பூப் பந்தலுக்குக் கீழ் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு நிற்பவளை நெருங்கி, இறுக்கமாய் அணைத்துக் கொண்டான்.
பெண்ணவள் அவனது செயலில் அதிர்ந்து நிற்க, “சாமியாரா இல்லயானு கல்யாணத்துக்கு பொறவு காட்டுதேம் பாரு” என்று அவள் காதோரம் மூச்சுக்காற்று உரசக் கூறிவிட்டுச் சென்றான்.
அவன் விட்டுச் சென்ற இடத்திலேயே, அவன் வாசத்துடன் தேங்கி நின்றவளுக்கு உடல் சிலிர்த்து உள்ளம் பூரித்தது. அப்படியொரு உவகையை உணர்ந்தவளுக்கு நாணப்புன்னகையும் தோன்ற, ‘அச்சோ’ என்ற சிணுங்கலுடன் உள்ளே சென்றாள்.
உள்ளே கூடத்தில் ஆண்கள் அனைவரும் அமர்ந்திருக்க, உடன் கார்த்திகாவும் தெய்வநாயகியும் தேநீருடன் வந்து அமர்ந்து கொண்டனர்.
வேலை முடித்து உள் நுழைந்த சங்கமித்ராவைப் பார்த்ததும் நினைவு கொண்டோனாய், “ஏ மித்ரா. ஒங்கக்காக்கு வளைகாப்புக்கு தேதி குறிச்சுருக்காவளே. சொல்லிட்டாவளா?” என்று வளவன் உற்றாகமாய் கேட்க,
“ம்ம் அத்தான் ஃபோன் போட்டாங்கங்க” என்று மிகவும் உற்றாகமாய் கூறினாள்.
“ஏ சூப்பரு. அடுத்தடுத்துக்கு வரிசையா விசேஷமாதேம் வருது” என்று கார்த்திகா சந்தோஷமாய் கூற,
“சம்மந்தி சொன்னாவ. மொறையா வந்து அழைக்கோமுனு” என்று சுயம்புலிங்கமும் கூறினார்.
தெய்வநாயகிக்கு அத்தனை ஆத்திரமாகவும் கோபமாகவும் வந்தது. அதுவும் தனது மகனுக்கு இன்னும் மறுவீட்டு விருந்து வைக்காத நிலையில், காரணம் சொல்லி தட்டிக்கழித்துவிட்டு, மூத்த மருமகன் வீட்டு விசேஷத்தை மட்டும் நடத்துகின்றனரா? என்று ஆத்திரம் கொண்டவர், மூன்றாம் வாரமே வைப்பதாகச் சொன்னவர்களை ‘ஒருமாதம் போகட்டும்’ என்று மறுத்ததே தான் தான் என்பதை வசதியாக மறந்துப்போனார்.
ஆத்திரத்துடன் அனைவரையும் முறைத்தவர் மருமகளைத் தீயாய் முறைத்தபடி, “இஞ்சாரு.. உங்கக்காவூட்டு விசேஷத்துக்கு நீயு போவனுமுனா போ. இந்தூட்டுலருந்து வெக்கங்கெட்டுப்போயி ஆரும் வரமாட்டாவ” என்று கத்த,
சம்மந்தமே இல்லாமல் இப்போது எதற்கு இந்த கோபம் என்று புரியாமல் அனைவரும் அதிர்ந்து போயினர்.
“தெய்வா என்ன பேசுறவ?” என்று சுயம்புலிங்கம் அதட்டலாய் கேட்க,
“எல்லாம் என்னயவே வையுங்க. இந்தா நிக்காளே.. வந்த கையோட என்னைய முச்சந்தில நிறுத்திபுட்டாள்ல? அதேம் எம்பேச்சுக்கு மருவாதியில்லாது போச்சு” என்று கத்தினார்.
அவர் குரலில் தெரிந்த அதீத கோபத்திலும் அதட்டலிலும், காரணம் புரியாமல் அதிர்ந்து நின்ற சங்கமித்ரா கண்களில் மலுக்கென்று நீர் கோர்த்துக் கொள்ள, “அம்மா என்னத்துக்கு இப்பத அவோள அறுப்புதீய?” என்று வளவன் கண்டிப்பாய் கேட்டான்.
“நல்லாருக்குடா. என்ன ஏன்னு கேக்காத எம்புள்ளைய கூட முடிஞ்சுகிட்டா” என்று குறைபட்டவர், “இஞ்சாருடி.. உன்னைய போவாதங்க மாட்டேம். ஆனா இந்தூட்டுலருந்து யாரும் வரமாட்டாவ. போயி சொல்லு உங்கப்பாட்ட. மறுவீட்டு செஞ்ச பாடில்ல இன்னும். மூத்த மருமவேன மட்டும் தூக்கி நிறுத்துறாவ. எம்புள்ளைக்கு மருவாதியில்லாது போவுமுனு இதுக்குத்தான தலபாடா அடிச்சுகிட்டேம். சீமையில இல்லாத பொண்ணாட்டம் இவளத்தேம் கட்டுவேன்னு வந்து நின்னியான் பாரு. அவேன சொல்லி என்னத்த செஞ்சி” என்றவர் அடுத்து ஏதும் வார்த்தைகளை விட்டுவிடுவாரோ? என்ற பயத்திலும் கோபத்தில் கையிலிருந்த குவளையைத் தூக்கி வீசிவிட்டு எழுந்தான் வளவன்.
உள்ளே குழந்தையுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த தனலட்சுமி கூட, சப்தம் கேட்டு பதறியடித்துக் கொண்டு ஓடிவர, “சும்மா அவளயே ஏம்மா கரிச்சு கொட்டுதீய? அவோ உங்களுக்கு என்னத்த செஞ்சுபுட்டாங்கேம்?” என்று கர்ஜனையாய் கேட்டான்.
மகனின் அதட்டலில் பயம் கொண்டபோதும், இதுவும் அவளால் தானே? என்ற எண்ணமே அவரிடம்.
“ஆமாடா. ஒங்களுக்கு விருந்து வைச்சாவளா மொறயா?” என்று அவர் அதட்டலாய் கேட்க,
“தெய்வா. அவோ சொன்னாவதான? ஒனக்கென்ன கோம்பயாட்டி? தூரத்து சொந்தமினாலும் நல்ல பழக்கம் அவோளுக்கு. துட்டிக்கு வருந்திகிட்டிருக்கையில விருந்து வச்சா புள்ளைய வாழ்க்க என்னாவ?” என்று சுயம்புலிங்கம் கத்தினார்.
“ஆமா.. மூனு வாரம் போச்சுதுல? மாசமொன்னு ஆவப்போவுது. நம்ம புள்ளைக்கு செய்யுற மொறைய செய்யக்காணும். அவோ மூத்த புள்ளைய சீராட்டப் போறாவளாம்ல? நாம ஏன் போனுமுங்கேம்?” என்று தெய்வா கத்த,
“அறஞ்சேன்னு வையு. பல்லு கில்லுயெல்லாம் நொருங்கிப் போவும்” என்று பெரியவர் கையை ஓங்கி விட்டார்.
“ஐயா” என்று விக்ரமன் பதறி அவர் கை பிடிக்க, தெய்வா அரண்டே விட்டார்.
நேற்று வந்தவளுக்காக, தன்னையே அடிக்க வருகிறாரா தன் கணவர்? என்று அதற்கும் அவளைத்தான் குறை கூறத் தோன்றியதவருக்கு.
“நீயுதான ஒரு மாசம் போன பொறவு வையுங்கன்ன? இன்னொன்னு தெரியுமா? அவிய எனக்குக் கூப்பிட்டு வைச்சுகிடலாமானு கேட்டுகிட்டு, தனியா ஓம் புள்ளையையும் கூப்பிட்டு பேசிருக்காவ. அவேம் சரினு சொன்ன பொறவுதேம் நாளு பாத்து, ரெண்டு நாளை குறிச்சு ஒங்களுக்கு எந்த தேதி தோதுபடுதுனு பாத்து சொல்லுவ மாப்ள அதுல வச்சுப்பம்னு வேற கேட்டிருக்காவ. அந்த புள்ள வெசேஷத்துக்கு நம்ம புள்ள முன்ன நிக்கோனுமுனு மனசு நெறைக்க ஆசையிருக்கப்போயிதேம் அவிய அம்புட்டு செஞ்சாவ. ஒரு வார்த்த பேசுனதும் குதிக்கீயே. என்ன சொல்லுதோம் ஏது சொல்லுதோம்னு முழுசா கேக்க தோனுதா? அவேனுக்கு அவோ குடுக்க மருவாதிக்கு பஞ்சமில்லட்டி. ஒன்னாலதேம் அதுயில்லாம போயிடுமனு எனக்கு பதறுது. ச்சை” என்று அதிருப்தியும் கோபமுமாய் கூறித், தன் துண்டை உதறிக்கொண்டு சென்றார்.
கணவர் கூறிய செய்தியில் அதிர்ந்துபோன தெய்வநாயகிக்கு தன் மீதான தவறு புரியவே செய்தது. ஆனால் அதை ஏற்கத்தான் முடியவில்லை. முறையான தாயின் பாசம் தானே தனக்குத் தோன்றிய கோபத்தின் காரணம் என்று, அவரது செயலைத் தாய் பாசமெனும் போர்வையிலேயே மூட முயற்சித்தார்.
வீட்டிற்கு வந்து ஒருவாய் நீர் கூட அருந்திடாத நிலையில், ஜீரணிக்க இயலாத வார்த்தைகளைக் கேட்ட சங்கமித்ராவிற்கு கண்ணை இருட்டிக்கொண்டு வந்தது. கால்கள் எல்லாம் நடுக்கத்தில் தடுமாற, அவள் தள்ளாடுவதைக் கண்டு, “ஏத்தா” என்று பதறி வந்து பிடித்தான் விக்ரமன்.
அவன் பதட்டத்தில் அனைவரும் சங்கமித்ராவை நோக்க, பயத்தில் உடல் நடுநடுங்க நிற்க இயலாமல் விக்ரமனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு தடுமாறினாள்.
“ஏ மித்ரா” என்று தானும் நெருங்கிவந்த வளவன் அவளை மொத்தமாய் தன்மேல் தாங்கிக் கொள்ள, தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அத்தையைக் கண்டு மேலும் நடுக்கம் கொண்டாள்.
கண்களில் கண்ணீர் மழையாய் பொழிய அவள் பயம் கொள்ள, தெய்வானைக்கே என்னவோ போல் ஆனது.
“ஏத்தா அந்த புள்ளைக்குக் கொஞ்சம் தண்ணி கொண்டா” என்று வடிவேலு சத்தமாய் கூற,
தனலட்சுமி சமையலறைக்குள் ஓடினாள்.
“மித்து” என்று பரிவாய் வளவன் அழைக்க, தனது பயமும் கண்ணீரும் அத்தையை மேலும் தவறாக சித்தரித்து, அவர் கோபத்தை அதிகரிக்குமோ என்று இன்னும் பயந்தாள்.
‘அழுது அழுதே மத்தவிய முன்னுக்க என்னைய கெட்டவளாக்கிபுடுதியே’ என்று அவர் அடுத்து அதற்கும் ஏதும் பேசுவாரோ என்று பெரும் அச்சமாக இருந்தது அவளுக்கு.
தன்னவனைக் கண்ணீரோடு பார்த்தவள் கெஞ்சுதலாய் விழிக்க, அவளை அமர்த்தித் தன் அன்னை பார்வையிலிருந்து மறைக்கும்படி வந்து நின்றான்.
விக்ரமனும் அவள் புரிந்து அரண் போல் வந்து நிற்கவும், “எ..எனக்கு அழனும்” என்று குரல் தந்தியடிக்க அவள் மெல்லமாய் கூற,
வளவனுக்கு கண்ணீரே வந்துவிட்டது.
அவள் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்துவது ஏறி இறங்கும் அவள் தொண்டைக்குழியே பறைசாற்றியது. கேவலை அடக்கிக் கொண்டு இதழ் கடித்தபடி அமர்ந்திருந்தாள்
“வா ரூமுக்கு போலாம்” என்றவன் தனம் கொடுத்தத் தண்ணீரை வாங்கிக் அவளுக்குப் புகட்டிவிட்டு அவளை அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான்.
‘எனக்கு அழனும்’ என்று அவள் குரல் உடையக் கேட்டது விக்ரமனுக்கே அத்தனை வருத்தமாய் இருந்தது. நாளைத் தன்னவளுக்கு இப்படியொரு நிலை வருகையில் தன்னால் தாங்கிக் கொள்ளத் தான் இயலுமா? அவளை இப்படியொரு நிலையில் தன்னால் பார்த்திடத்தான் இயலுமா? என்று யோசிக்கையிலேயே அவன் நெஞ்சம் விம்மியது.
தன் தாயா இப்படியெல்லாம் நடந்துகொள்கின்றார்? என்று அவனுக்கு அதிகம் வருத்தமாகவும் இருந்தது. கேவலைக்கூட வெளியிட பயந்து அவள் நடுங்கியதை நினைக்கையில் இன்னும் வருத்தமாக இருந்தது.
“எங்கம்மானு மனசுக்குள்ள ஒங்களுக்கு பெரிய மருவாதி வச்சிருந்தோம்மா. ஒரு புள்ளைய இம்புட்டு நீங்க அழ வச்சுருக்க வேணாம். நாள எம்பொண்டாட்டிக்கும் இப்புடி ஒரு நெல வருமோனு மனசுக்கு பயந்து வருதுமா. அவளயெல்லாம் இப்புடி பாக்க எனக்கு தெம்பில்லமா” என்று வேதனை பொங்கும் விரக்தியான குரலில் கூறிவிட்டு விக்ரமன் செல்ல,
தெய்வநாயகி விக்கித்து நின்றார்.
தன் வீட்டாரே தன்மீது அதிருப்தி கொள்ளும்படி நடந்துகொண்டோமே என்று மனம் வெதும்பியது தான். ஆனால் அதுவும் கூட அவளால் தான் என்றும் உள்ளூர ஒரு எண்ணம் மின்னிக்கொண்டுதான் இருந்தது.
கார்த்திகா தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு மேலே சென்றுவிட, தனலட்சுமி அன்னையை அதிருப்தியாய் பார்த்தாள்.
“அத்த” என்று பரிவாய் வடிவேலு அழைக்க, தெய்வநாயகி அவனை நோக்கினார்.
“ஒங்களுக்கு அந்த புள்ளைய ஏம்புடிக்கலனு தெரியிலத்தே. ஒங்களுக்கு திட்ட வைக்க உரிமையில்லனு சொல்லலயே. பேசயில நாலு சேதி கேட்டு தெரிஞ்சுட்டு பேசுனீயனா ஒங்க புள்ளைய முன்னுக்க இப்படி வெசனமாவ வேணாமில்ல?” என்று அவர் போக்கிலியே சென்று புத்திமதி கூற முற்பட்டான்.
அவர் என்ன பதிலாற்றுவது என்று புரியாது விழிக்க, “லட்சு.. அத்தேக்கு தண்ணி கிண்ணி கொண்டா” என்று தனத்திடம் கூறினான்.
விருப்பமற்றபோதும், அவன் சொல்லுக்கு அடிபணிந்து அவள் செய்ய, தண்ணீரைக் கொடுத்து அவரை அருந்தச் செய்தவன், “போயி சோலிய பாருவ. ஆனது ஆச்சுது. அந்த புள்ள கீழ வந்த பொறவு கொஞ்சம் எடுத்துப் பேசுவ” என்றுவிட்டு, “வாரேம் புள்ள. பாத்துகிடு” எனச் சென்றான்.
அன்னையைப் பார்த்து நின்ற தனம், “ரோசிச்சுப் பேசுவம்மா. ஒங்களுக்கும் ஒன்னுக்கு மூனு பொம்பள புள்ளைய இருக்காவ” என்று கூற,
மகள் கூற்றில் அதிர்ந்து போய் அவளைப் பார்த்தார்.
அன்னையின் அதிர்வும் பயமும் தாங்கிய விழிகள் வருத்தம் கொடுத்தபோதும்கூட அவரது செயலை தனத்தால் ஏற்க இயலவில்லை. அதை தன் முக அபிநயங்களிலேயே வெளிப்படுத்தியவள் அறைக்குள் சென்றுவிட, யாருமற்றக் கூடத்தில் தனித்து நின்றார்.
அங்கு அறைக்குள் வெடித்து அழுதுக் கொண்டிருந்தாள், சங்கமித்ரா.
அவளால் தாங்கிக்கொள்ள இயலவில்லை. தான் மதிப்பும், மரியாதையும், பாசமும் கொண்ட ஒருவரான தனது அத்தான் மீது, அத்தை வளர்த்திருக்கும் அதிருப்தி ஒருபக்கம் அவளை வருத்தியதென்றால், எதுவுமே செய்யாதபோதும் அத்தையின் கோபத்திற்கு ஆளாகி நிற்கின்றோமே என்று மேலும் மனம் வெதும்பியது.
இதுவரையில் தன்னை வெறுக்கும் மக்கள் என்று யாரையும் கண்டு வந்திடாதவளுக்கு, முதன்முறை கிடைக்கும் அதீத வெறுப்பு அத்தனை வலித்தது.
அதுவும் அவர் முன் அழ கூட பயந்து கண்ணீரை அடக்க அவள் பட்ட பாட்டில் தொண்டை வலிப்பதைப்போல் இருந்தது.
“நா.. நான் என்ன பண்ணேன்?” என்று அவள் விசும்பியழ,
அவள் முகத்தை நெஞ்சோடு புதைத்துக் கொண்டவன், “ச்சு.. ஏதும் பெய்யாத. ஒனக்கு பாரம் குறையுற வார அழு. ஒனக்கு வடிக்குற கண்ணீர தொடைக்க நானிருக்கேம்” என்று கூறினான்.
அதில் அவனை இன்னும் இறுக அணைத்துக் கொண்டவள், “வலிக்குது” என்று கூற,
‘எனக்கும்தான்டி. ஒன்னய அழவைக்கேனேடி. ஒன்னய இப்படி தவிக்க வைக்கவா கட்டிகிட்டேம்’ என்று மனதோடு வருந்தியவனது இறுக மூடிய விழிகளிலிருந்து கண்ணீர் கரைபுரண்டு ஓடியது.
தன் மனபாரம் தீரும்வரை அழுது ஓய்ந்தவள், மூச்சு வாங்க அவன் மார்பில் சாய்ந்தாள்.
சோர்வில் கண்கள் சோர்ந்து தளர்ந்தன.
அவள் முகத்தைத் தன் கைகளில் அடக்கிடவன் அவள் இதழில் புதைய, கண்களை இதமாய் மூடிக் கொண்டு அதை ஏற்றாள்.
அவளை விடுவித்தவன், “சாரி..” என்று கூறவர, அவன் சற்றுமுன் செய்த செயலை தனதாக்கினாள்.
அவளாய் வைக்கும் முதலடி கொடுத்தத் தித்திப்பை சுவைத்து விலகியவன் அவளை நோக்க, “மித்துக்கு கஷ்டமின்னா திருமால் நெஞ்சுல சாஞ்சு வெடிச்சு அழுதுடுவா. திருமாலுக்கு மனசுக்குள்ள இருக்க குற்ற உணர்ச்சியக்கூட மித்துட்ட சொல்ல முடியலயே. இதுல சாரி வேறயா?” என்று அவனை புரிந்தவளாய் அவள் மொழிந்த சொற்கள், அவனை நூறாய் நொறுக்கி, பாகாய் உருக்கி, இழைத்து மீண்டும் உருவம் கொடுத்தது.
“மி..மித்து” என்றவன் கண்ணீரோடு அவளை அணைத்துக் கொள்ள, தற்போது அவனை ஆற்றுப்படுத்துவது அவள் முறையானது.
“அவங்க பேசினதுக்கு நீங்க என்னங்க பண்ண முடியும்? எதிர்த்து பேச நீங்களே தயாரா இருக்கீங்க. ஆனா எனக்கு அது வேணாமே” என்று அவன் தலைமுடியை அலந்தபடியே கூறியவளை புரியாத பார்வையோடு அவன் நோக்க,
“சண்டை போட்டு இன்னும் இன்னும் விலகிப்போக நான் விரும்பலைங்க. அவங்கக்கிட்ட எனக்காக சண்டைபோடுங்கனு நான் கேட்டா, நீங்க நிச்சயம் போடுவீங்க. ஆனா எனக்கு அது வேணாம். அத்தைக்கு சும்மாவே என்னைப் பிடிக்கலை. இன்னும் இன்னும் விலகிப்போக நான் விரும்பலை. மூனே வாரத்துல பட்டதெல்லாம் அதிகம்தான்னாலும் எனக்கு சண்டை போடனும் போகனும்னு தோனலை. நான் தியாகிலாம் இல்லங்க. ஆனா எனக்கு புடிச்சவங்களுக்காக அவங்க வருந்தாதபடி இருக்க முயற்சிப்பேன். அத்தைகூட சண்டைபோட்டுட்டு வந்துட்டு நீங்க சத்தியமா நிம்மதியாருக்க மாட்டீங்க. யாருக்காருந்தாலும், ஏன் எனக்காருந்தாலும் எவ்வளவு குறையிருந்தாலும் எங்க அம்மாவை புடிக்கும். வெறுக்க முடியாது. என்னை பேசி அத்தை மேல கோவப்பட்டு, அய்யோ நம்ம அம்மா இப்படி இருக்காங்களேனு நீங்க இன்னும் கஷ்டப்படுவீங்க. அந்த கஷ்டத்த உங்களுக்குக் குடுக்க விரும்பலை. ரெண்டாவது எனக்கும் அவங்க வேணும். பாசம் காட்டலைனா கூட, இந்தக் குடும்பத்தை இத்தனை வருஷம் வழிநடத்தின மனுஷி அவங்க. அவங்களை என்னால எல்லாருமே எதிர்த்தா, இன்னும் தான் அவங்கக் கோபம் அதிகமாகும். அந்த வேதனை அவங்களுக்கு வேணாம்னு தான் அமைதியாருக்கேன். சண்டை போட்டுட்டு போக பத்து நிமிஷம் ஆயிடாதுங்க. ஆனா சண்டையால ஏற்படும் மனக்காயம் இருக்கு பாருங்க. அது ஆற பல காலம் கேட்கும். ஒருநாள் நான் அமைதியா போறதே அவங்களுக்கு உறுத்தும். அன்னிக்கு புரிஞ்சுப்பாங்க. பாசமா மாறுவாங்களானு தெரியலை. ஆனா இப்படி திட்டாமவாது இருப்பாங்க. அந்த நாளுக்குக் காத்திருப்போமே?” என்றாள். இத்தனை பேசிய தானே ஒரு காலத்தில் தன் அத்தையை எதிர்த்துப் பேசத்தான் போகின்றோம் என்று தான் அவள் அறிந்திருக்கவில்லை.
கண்களில் கண்ணீர் வழிய அவளைப் பார்த்தவன், “ஏன்டி இம்புட்டு தாங்கிக்குறவ? அம்புட்டுக்கு நான் என்னடி பண்ணேம்?” என்று கேட்க,
திருமணம் முடிவானதிலிருந்து அவளுக்காக அவன் செய்த செயல்கள் நொடியில் அவளுள் இசைமீட்டிச் சென்றது. கடிதம் எழுதியது, இரவு வண்டியில் சென்றது, பூ வாங்கித் தந்தது, கோவிலைச் சுற்றி அழைந்தது என்று வரிசைபடுத்தியவள் இதழ் பூவாய் மலர்ந்தது.
தனது என்னற்ற ஆசைகளை நிறைவேற்றியவன் அவனே. தனக்காக, தன்னிடம் காதல் புரியலாம் என்று கூறிய ஒரே ஒரு வார்த்தைக்காக, அவன் அன்னையிடமே சண்டையிட்டுத் தன் கரம் பற்றியவன் அவனே. தன் பயம் உணர்ந்து தன்னை வழிநடத்துபவன் அவனே. மரியாதையையும் காதலையும் அளவின்றி கொட்டிக் கொடுப்பதைத் தவிர வேறென்ன வேண்டும் ஒரு பெண்ணுக்கு?
“என்ன செய்யல நீங்க? காதலிச்சிட்டீங்களே? உயிர் வர தீண்டின உங்க காதல் ஒன்னு போதாதா?” என்று அவள் கேட்க,
“மித்ரா” என்று கரைந்தபடி அவள் மடியில் முகம் புதைத்துக் கண்ணீர் வடித்தான்.
கொண்டவன் கண்ணீர் பொறுக்காத கோதையவள், நிலையைத் தன் கையில் எடுத்து, அவனைத் தன்னில் ஆட்படுத்தத் துவங்கினாள்.
முத்தங்களின் மீறல்களில் சத்தங்கள் அடங்கிப்போக, வேதனைகளின் முடிவிழியில், தாபங்களின் தாத்பரியம் உணர்ந்து அதற்கான தடைகள் உடைத்துத் தரணி மறந்து திழைத்தனர்…
மோகத்தின் முடிவில் தன்னை மறந்து உறங்கிப்போன பாவையின் முகம் கண்டவன், அவள் விழிகளில் முத்தமிட்டு அமைதியாய் படுக்க, அறைக்கதவு தட்டப்பட்டது.
அப்போதே மணி இரவு ஒன்பதென்பதைக் கண்டு அடித்துப்பிடித்து எழுந்தவன் வேட்டியை இழுத்துக் கட்டிக்கொண்டு தலைமுடியை அவசரமாய் சரி செய்தபடியே, மெல்லமாய், “வாரேம்” என்று குரல்கொடுத்துவிட்டு கதவைத் திறக்கப்போனான்.
மங்கையவள் மஞ்சத்தில் படுத்திருப்பதைக் கண்டு, ‘ஆத்தீ’ என்று அவளுக்கு முழுதாய் போர்த்திவிட்டவன் கதவைத் திறக்க, கார்த்திகா, “சாப்ட வாங்க கொழுந்தரே” என்றாள்.
“அவோ தூங்கிட்டா மைணி. நீங்க போங்க நான் வாரேம்” என்று படபடப்பாய் கூறிவிட்டு கதவடைத்துக் கொண்டான்.
தன் மூச்சோடு இணைந்திசைக்கும் உறங்குபவளின் மூச்சுக்காற்றே அவ்வறையில் ஆட்சி புரியும் அரசியாய்.
உங்கள் மேலான கருத்தை பதிவிட்டு எழுத்தாளரின் எழுத்துக்கு நாணயங்களையும் வழங்கி ஊக்குவியுங்கள்
You must be logged in to post a comment.
அந்தம்மா திருந்தாது.. இன்னும் என்னெல்லாம் செய்ய போகுதோ 🙄… மித்துவுக்கு நல்ல குணம்.. பொறுத்து போகிறாள்.. ஆனா சாது மிரண்டால்??