திருப்பம்-23
கைகளைப் பிசைந்துக் கொண்டு நின்றிருந்த கார்த்திகாவிற்கு, மாமியாரின் குமுறல்களை எப்படி அடக்கிட என்றுதான் தெரியவில்லை.
“அத்தே எதுக்கு அந்த புள்ளய இம்புட்டு பேசுதீய?” என்று அவள் கேட்க,
“பெய்யாதட்டி. நான் இவட்டதேம் பேசுதேம். நீ கம்மினு இரு. முன்னமே சொல்லிட்டேம். ரெண்டாதா ஒருத்தி வந்துட்டானு நீயு ராஜ்ஜியம் பண்ணலாமுனு பாக்காத” என்று அவளையும் அதட்டி அடக்கிவிட்டு கண்ணீர் மல்க நிற்கும் சங்கமித்ராவைப் பார்த்தார்.
“காலையில எங்கிட்டயே வந்து எம்புள்ள அந்த பேச்சு பேசுதாம். ஒரு வார்த்த ஒன்னய கேக்கலியாம். ஏன் இந்தூட்டுல அம்புட்டு பேரும் ஓன் கால புடிச்சது போதாதபடிக்கு நான் வேற புடிக்கனுமா?” என்று அவர் கத்த,
“அத்த..” என்று சங்கமித்ரா ஏதோ பேச வந்தாள்.
“மிண்டாதங்கேம்ல (பேசாதங்குறேன்ல)? கட்டிவந்து ஒரு மாசமாவள. என்னைய அதிகாரம் பண்ணுதியோ? எம்புள்ளையவே எனக்கு எதிரா அனுப்புதியா? எம்புள்ளைக்கு மருவாதியில்லாத வீட்டுல பொண்ணு எடுக்க வேணாமுனு இதுக்குதாம் தலபாடா அடிச்சுகிட்டேம். இந்தா ஓன் வரவுல இந்தூட்டுல ஏம் மருவாதி தேயுதுல்ல?” என்று அவர் கூற,
“அத்த நான் எதுமே சொல்லலை அத்த. அவங்க பேசினாங்கனு கூட நீங்க சொல்லித்தான் எனக்குத் தெரியும்” என்று குரல் கமரக் கேட்டாள்.
கன்னம் தாண்டி கண்ணீர் வழிய, உணர்ச்சிப் பிரவாகத்தால் அவளால் பேச இயலவில்லை. மூச்சுக்குழாயில் மூச்சு ஏகத்திற்கும் அடைத்துக்கொள்ள, வார்த்தைகளைக்கூட ஸ்திரமாய் உச்சரிக்க இயலவில்லை அவளால்.
“அத்தே” என்று கார்த்திகா ஏதோ பேச வர, “இந்தாருடி. அவளுக்கு வருஞ்சுகிட்டு வந்தனா அடுத்து ஓம் பொட்டியத்தேம் கட்டிவைப்பேம்” என்று அதட்டினார்.
தனக்காக பேச வந்து கார்த்திகா திட்டு வாங்குவதில் மனம் வருந்தியவள் கார்த்திகாவை மன்னிப்பாய் ஒரு பார்வை பார்க்க, “ஏம்மா ஒனக்கு மைணிய என்னமாது சொல்லனுமா ம்மா? ஏம்மா இப்படிலாம் பேசுத? அவோ அப்பாவி ம்மா. சும்மா என்னமாது அறுப்பிட்டே இருக்க” என்று தனம் கூறினாள்.
“ஆமாடி எனக்கு தலவிதி பாரு அவோள பேசனுமுனு. அவ நடத்துறத நீங்க ஆரும் பாக்கலியே. எங்கண்ணுக்குல அம்முடுது. என்னமாது அவேன்ட சொல்லிருப்பாடி. இம்புட்டு நாளுல என்னிய பேசாத எம்புள்ள இப்ப வந்து பேசிருக்கானுல?” என்று அவர் கூற,
“காலையில நீ நடந்துகிட்டது மட்டும் சரியாக்கும்? அவிய காலுக்கு என்னமானு பாத்துருப்பியாமா? கொற மட்டும் சொல்லுதியே. அண்ணே எம்புட்டு வெசனப்பட்டிருக்கும்? நாள நாம்போற வீட்டுல எம்மாமியா என்னய இப்புடி நடத்தினா ஒனக்கு எப்புடி இருக்கும்?” என்றாள்.
தனக்காக தனம் அவள் அன்னையிடம் சண்டையிடுவது பொருக்காமல் அவள் கரம் பற்றிய சங்கமித்ரா, ‘வேணாம்டா’ என்று இறைஞ்சுதலாய் தலையசைக்க, “பேசுடி. ஒனக்கும் சொல்லித்தந்தா போலருக்கு. இந்தா இவளியும்தேம் நான் பேசிருக்கேம். அப்போலாம் கேக்காதவிய இவளுக்குனு வரிஞ்சுட்டு வாரியலே. அப்பனா சும்மா வருவியளாக்கும்? கோலு மூட்டிருப்பா. குச்சிக்கொழுத்த எம்புட்டு பழக்கமோ? எம்புள்ளைய அம்புட்டு பேரையுமில்ல எனக்கு எதிராக்குறா” என்று அவர் பிடியிலேயே நிலையாய் நின்றார்.
வீட்டில் அப்போதென்று பார்த்து ஆண்கள் யாருமே இல்லை. அனைவரும் வேலையென்று இன்னும் வீடு வராதிருக்க, தனம் மட்டுமே தான் தைரியமாக அவள் அன்னையை எதிர்த்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவளின் பேச்சையெல்லாம், ‘சங்கமித்ரா சொல்லிக் கொடுத்துப் பேசுகின்றாய்’ என்ற வரியிலேயே அடக்கிக் கொண்டிருந்தார் தெய்வநாயகி.
சங்கமித்ராவின் எந்த ஜென்மத்துப் புண்ணியமோ அந்நேரம் பார்த்து மகாதேவன் வர, “இவோ வந்ததுலருந்துதேம் எம்புள்ள என்னையவிட்டு தூரமான போலாட்டு ஆவிபோச்சு” என்று தெய்வா குறைபாடியது கேட்டது.
“அத்தே” என்று அதிர்ந்த குரலில் கூறியபடி அவன் உள்ளே வர,
அவனை அந்நேரம் எதிர்பாராத அனைவரும் ஒவ்வொரு வகையில் அதிர்ந்தனர்.
திருமணத்தன்று பூரிப்பும் புன்னகையுமாய் இருந்த சங்கமித்ராவின் முகம் தற்போது வாடி வதங்கியிருப்பதைக் கண்டு, உடன்பிறவா அண்ணனாய் வருத்தம் கொண்ட மகாதேவன், “என்னத்தே வார்த்தையெல்லாம் பலமா வந்து விழுது?” என்று அழுத்தமானக் குரலில் அமைதியாய் கேட்டான்.
“மா..மாப்ள” என்றவருக்கு அவனிடம் வெளிப்படுத்த சங்கடமாய் இருந்தது. வீட்டு மருமகன் முன், தன் வீட்டுப் பிரச்சினையைக் கடை பரப்புவதை அவமானமாய் கருதுபவருக்கு அவன் நேரடியாய் கேள்வியில் இறங்கியதும் என்ன கூறவென்றே தெரியவில்லை.
‘மாப்பிள்ள முன்னுக்கவும் தலயெறக்கத்தக் குடுத்துப்புட்டா’ என்று அதற்கும் அவளையே மனதில் அம்மியில்லாமல் அறைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
“என்னத்தா தனம்? என்னமாச்சு?” என்று அவன் தனத்திடம் கேட்க,
“என்னமோ அத்தான். எங்கம்மாக்கு பேயுதேம் புடிச்சுபோச்சுது. காலையில அண்ணே என்னமோ பேசிடுச்சாம். மைணிதேம் காரணம், கோலு மூட்டுதாவ, குச்சி கொழுத்துராவனு வசையா பாடுது” என்று அதிருப்தியுடன் தனம் கூறினாள்.
“அப்படி என்னத்தா சொன்னியான் அவேம்?” என்று மகாதேவன் கார்த்திகாவைப் பார்க்க, அவள் கொஞ்சம் பயத்தோடு தெய்வாவைப் பார்த்தாள்.
“அத்தே ஒன்னும் சொல்ல மாட்டாவ? நாந்தான? சொல்லு” என்று அவன் கூற,
“காலையில சங்கு டப்பா தட்டி எண்ணக்கிண்ணம் உருண்டுடுச்சுண்ணே. அவோ காலுலயே நச்சுனு விழுந்துருக்கும் போல. செவந்து கெடந்தது. அத்தே வெள்ளியும் பொழுதுமா கண்ணாடிய விரிசலாக்கிபுட்டானு அறுப்பினாவ. அடியப் பாக்கவும் எல்லாம் அவோள கவனிக்கப் போயிட்டோம். அத்தே உள்ளப் போயிட்டாவ. அதேம் கொழுந்தரு வந்து ஒருவார்த்த எம்பொண்டாட்டிக்கு என்னனு கூட கேக்க தோனலியாமானு கேட்டாவ” என்றாள்.
“நாயமாதான கேட்டாம். பொறவு வேறென்ன சொன்னியாம்?” என்று அவன் கேட்க,
தெய்வாவின் கன்றி சிவக்கும் முகத்தைப் பயத்துடன் பார்த்தபடி, “எங்கம்மையிக்கு இம்புட்டு க..கல்லுமனசுனு அறியாது போயிட்டேம்னு சொல்லிட்டு போனாவ” என்று கூறினாள்.
“அவேம் அப்போகூட ஒங்கள ஒசரத்துல பாத்துபோட்ட நெனப்போடத்தேம் பேசிறிக்கியான் அத்தே. நீங்க அவேம் எண்ணத்துக்குக் கொடுக்க மருவாதி இதானா? மவேம் மனசுல கோபுரத்தக் கட்டி வச்சுருக்கியாம். அத நீங்களே இடிச்சா ஆச்சா சொல்லுவத்தே?” என்று மகா கேட்க,
அவருக்கு கண்மண் தெரியாத கோபம் வந்தது.
தான் பேசும் பேச்சுக்கள் அவரது கோபத்திற்குத் தூபம் போட்டு, சங்கமித்ராவைத்தான் மூச்சடைக்க வைக்கும் என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது. அத்தனை காலம் அவ்வீட்டை ஆண்டு கொண்டிருப்பவர் தான் என்றாலும் இப்படி அநாவசியமாக சண்டை இழுத்ததில்லை. அதனால் அவரை பிறர் பேசிடும்படியான சந்தர்ப்பங்கள் வந்திருக்கவில்லை.
ஆனால் தற்போதும் அப்படியில்லையே? சங்கமித்ராவை அவர் பேசும் பேச்சை அனைவரும் வேடிக்கைத்தான் பார்க்க வேண்டும் என்று அவர் நினைப்பது நடக்காமல் போவது, அவரது ஈகோவைச் சீண்டிக் கொண்டே இருப்பதைப் போலத்தான் உணர்ந்தார்.
“ஆச்சுது போவ. வூடுனா நாலு ஒடக்கு வாரத்தான? ஏத்தா சங்கு. போத்தா. போயி மூஞ்சி கழுவிட்டு என்னமாது பலகாரம் உங்கிட்டு போ. காலுக்கு ஏதும் மருந்து கிருந்து போட்டியா?” என்று அவன் கூற,
சிறு தலையசைப்புடன் இதழ் கடித்துத் தன் கேவலை அடக்கினாள்.
“மாப்ள ஒங்களுக்கு என்னமாது கொண்டு வரவா? காபி தண்ணி குடிக்கீயலா?” என்று தெய்வா பேச்சை மாற்ற முற்பட,
“மருமவேனபோலத்தேம் மருவோளும். அந்த புள்ள ஓஞ்சு தெரியுது. என்னமாது கொடுத்து தேத்திபுடுங்கத்த. ஒங்க பக்குவத்த ஊரு மேச்சிட்டு போவட்டும். அது மனசும் ஆரிட்டுப்போவட்டும்” என்று நயமாய் பேசினான்.
அவருக்குப் புரிய வைத்திடும் வகையில், அதேநேரம் அவரை பதம் பார்க்காத வார்த்தைகளுடன் அவரிடம் செய்தியை அவன் கடத்த முற்பட்டது மற்றவர்களுக்கும் புரிந்தது. தெய்வா உட்பட…
அதற்குமேல் ஏதும் பேசாமல் தெய்வா அவனுக்குப் பலகாரம் எடுக்க உள்ளே சென்றுவிட,
பற்களுக்கிடையில் தன் இதழ்களை படுகொலை செய்தவள், நடுநடுங்க மகாதேவனைப் பார்த்து கரம் கூப்பிவிட்டு விடுவிடுவென்று மேலே சென்றாள். படிகளில் ஏறும்போது பொத்திவைத்தக் கேவல் லேசாய் கசிய, மூச்சை இழுத்துவிட்டுக் கொண்டே அதனை உள்ளே விழுங்கியபடி அறைக்குள் சென்று அடைந்து கொண்டாள்.
அதில் அப்பட்டமான வருத்தத்தை முகத்தில் தேக்கியபடி அனைவரும் அவள் சென்ற திசை நோக்க, “நீய நாலு வார்த்த நறுக்குனு கேட்டிருக்கோனும் அத்தான்” என்று தனம் மனம் பொருக்காது கூறினாள்.
“அத்தே ஏற்கனவே காந்திட்டு இருக்காவ. நான் ஏதும் பேசினா இன்னுந்தேம் அந்த புள்ளைய அறுப்புவாவ. செத்த வுடுங்கலே. அவியளா புரிஞ்சுப்பாவ. இப்பத என்னத்த பேசினாலும் எரியுற கொல்லியில எண்ணைய ஊத்தின கணக்காதேம் இருக்கும்” என்று அவன் கூற,
இரு பெண்களும் பெருமூச்சுடன் தலையசைத்தனர்.
தெய்வா அவனுக்கான தேநீர் மற்றும் முறுக்குடன் வர,
“விக்ரமு இன்னும் வரலியாமா?” என்று கேட்டான்.
“ஆருமே வரலைங்கண்ணே. எல்லாம் சோலியாதேம் இருக்காவ” என்று கார்த்திகா கூறினாள்.
தேநீரை அவன் குடித்து முடிக்கும் நேரம், ஆண்கள் மூவரும் ஒன்றாய் வந்துசேர, சண்டைக்குத் தயாரான தனலட்சுமியை அடக்கி கார்த்திகா உள்ளே அனுப்பினாள்.
சென்று மற்ற ஆண்களுக்கும் தேநீர் தயாரித்து வந்த கார்த்திகா அவர்களுக்கும் கொடுக்க, வேலை விடயமாக ஆண்கள் யாவரும் கலந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.
கார்த்திகாவின் அலைபேசிக்கு சங்கமித்ராவிடமிருந்து, ‘அக்கா தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. நான் படுக்குறேன். தலைவலிக்குது. நைட்டுக்கு சாப்பாடு எதும் வேணாம்’ என்று குறுஞ்செய்தி வர, கட்டியணைக்கும் பொம்மைகளை அனுப்பிவிட்டு சமையலைத் தொடர்ந்தாள்.
அறைக்குள் படுத்துக் கிடந்தவளுக்கு அப்படி அழுகை வந்தது. தான் என்ன செய்துவிட்டோமென்று இத்தனைப் பேச்சுக்கள்? என்று கோபமும் கூட வந்தது. அதையும் அழுதுதான் கரைத்துக் கொண்டிருந்தாள் பேதைப் பெண்.
அவ்வீட்டிற்கு மருமகள் என்று வந்து இரண்டு வாரங்களுக்குள் இத்தனை சிக்கல்கள் வருமெனத்தான் அவளும் நினைத்துக்கூட பார்த்திருக்கவில்லையே!
கீழே வளவன் அவ்வப்போது படிகள் பக்கமாகத் திரும்பித் திரும்பிப் பார்க்க, உள்ளே சமையலறைக்கு வந்த தெய்வா, “எங்கட்டி அவ? போனவ அறயே கதினு கெடக்காலாக்கும்?” என்று காட்டமாய் கேட்டார்.
“தலவலினு படுத்துருக்காத்த” என்று கார்த்திகா சமையலில் குறியாக இருந்தபடியே அவர் முகம் நோக்காது கார்த்திகா கூற,
“ஒத்த வார்த்த பேசிபுட்டா ஒடனே கரிச்சுபுடுறா. பொறவு தலைய வலிக்காம என்ன செய்யும்?” என்று பாலைக் காய்ச்சி, “கொண்டோயி பாலக்குடு. இந்தூட்டுக்கு நேத்து வந்தவளுக்கு அல்லாரும் பணிவிட செய்ய வேண்டி கிடக்கு. போயி கொடு. இல்லாட்டி எம்பொண்டாட்டிய பட்டினி போட்டுப்புட்டீயளானு இதுக்கும் வந்து குதிக்கப் போறாம்” என்று கூறினார்.
கார்த்திகாவிற்கே ஆயாசமாக இருந்தது. சம்மந்தமே இல்லாமல் இல்லாத திட்டெல்லாம் திட்டிவிட்டு அக்கறை போல் என்ன செயலிது என்றே தோன்றியது அவளுக்கு. இதே சங்கமித்ராவின் நிலையில் தான் இருந்தால்? என்று யோசிக்கக் கூட முடியவில்லை கார்த்திகாவாள். அதுவும் திருமண் ஆன புதிதிலேயே இந்த பிரச்சினை எனில், மனம் எத்தனை பயம் கொள்ளுமென்று யோசித்து, தன் உடன் பிறவா தங்கைக்காக மனம் வருந்தினாள்.
பேசி மனம் நோகவும் செய்கின்றார், பிறகு அக்கறை போலும் நடந்துகொள்கிறார். இவரைப் புரிந்துகொள்வே இயலவில்லையே என்று யோசித்தபடியே பெண்ணவள் அறை நோக்கிச் சென்றாள்.
பாலை வாங்கிக் கொண்டு மேலே வந்தக் கார்த்திகா கதவைத் தட்ட,
“ஆங்” என்று குரல் கொடுத்தாள்.
“சங்கு நாந்தேம்” என்று இவள் குரல் கொடுக்க, “உள்ள வாங்கக்கா” என்றாள்.
பாலுடன் அவள் உள்ளே செல்ல, அத்தனை நேரம் அழுத தடம் மறையா முகத்துடன் நின்றிருந்தாள்.
“ஏம்புள்ள இம்புட்டு அழுவ?” என்று கேட்டு, அவள் கண்ணில் நிற்காமல் வழியும் கண்ணீரை துடைத்துவிட, “நா.. நான் நெஜமாவே அவங்கட்ட எதும் சொல்லலை க்கா” என்று பாவம் போல் கூறினாள்.
“ப்ச் எனக்கு தெரியாதா சங்கு?” என்று அவளை நீள்விருக்கையில் அமர்த்திப் பாலைக் கொடுத்தவள், வற்புறுத்தி குடிக்க வைத்தாள்.
அவள் முழுதாய் குடித்து முடிக்கும் வரை காத்தவள், “அத்தைய ஓன் வெசயத்துல புரிஞ்சுக்க முடியல சங்கு. அவியளுக்கும் திரி மைணிக்கும் ஒன்னய பிடிக்கல. இன்னும் சொல்லப்போனா மைணிக்குப் பிடிக்காது போனதாலதேம் அத்தைக்கு வழுக்கட்டாயமா உன்னைய பிடிக்காம போயிருக்கு” என்று கூற, சங்கமித்ரா புரியாது விழித்தாள்.
“திரி மைணி பொறந்தூட்டுல புகுந்தூட்டுலனு அம்புட்டுலயும் மொத ஆளு. அவிய பொறந்த நேரம் தான் குடும்ப ராசினு மாமாவும் அத்தையும் சொல்லாத நாளில்ல. அதுல அவியளுக்கு தன்னபோல தலகணம் வந்துபுடுச்சு. எதுவானாலும் அவியளுக்கு முதலுரிமை தரனுமுனு நெனப்பாவ. இல்லாட்டா அந்த வெஷயத்த கடசிவர ஏத்துகிட மாட்டாவ. அத்தே என்ன நெனப்புல ஒன்ன பொண்ணு பாத்துச்சோ தெரியில. அத்தேயேதேம் ஒன்னய புடிச்சாவ. எல்லாம் பேசிகிட்டு முடிவான பொறவு மைணிட்ட சொன்னாவ. அதுவே அவியளுக்கு பிடிக்காது போச்சு. அவியளோடு புகுந்தூட்டு பக்கட்டு பொண்ணு ஒன்னு கொழுந்தருக்குக் கட்டிவக்க யோசிச்சிருந்துருக்காவ. எதுவும் கேக்காது அத்த பொண்ணு பாத்துட்டாவனு கோவத்துலதேம் பொண்ணு பாக்கக் கூட வரல. அத்தைக்கு அவிநாஷ் அத்தான, சச்சிதாப்பா தாங்குறதுல அவிய புள்ளைக்கு மருவாதி கொறஞ்சு போவுமோனு கொஞ்சம்போலத்தேம் எண்ணமிருந்துருக்கு. திரி மைணி அவியளோட அதிருப்திய கொட்டிக் கொட்டி, ரெண்டேருக்குமே சம்மதம் புடிக்காது போச்சு. அந்த பிரச்சினையில அம்புட்டு பேரும் ஓம் பக்கட்டு நின்னது அவிய ஈகோவ தூண்டிவிட்டுடுச்சு. அவியளுக்கு புடிச்சுபோன ஒன்னுதேம்னு அம்புட்டு பேரும் எடுத்து சொல்லியும், ‘இப்பப் புடிக்கல’ அப்படினே பிடிவாதமா மறுத்தாவ. பொறவு நடந்த கதையெல்லாம் ஒனக்கே தெரியுந்தானே?” என்று நீளமாய் எடுத்துக் கூறிய கார்த்திகா, கண்ணீர் பொங்கிவழிய தன்னைப் பரிதாபமாய் பார்ப்பவளைப் பார்த்தாள்.
மேலும், “காலையில கொழுந்தரு பெருசா ஒன்னும் பேசல. காலுல அடின்னதுக்கு ஒருவார்த்த கேக்கலியேனுதேம் கொறபட்டுட்டுப் போனாவ. ஓன் நேரத்துக்கு மைணி வந்துட்டாவ. மதியம் வர கூடவேருந்து அவோளும் தம்பியா இப்படி பேசினியான்னு கேட்டுக் கேட்டே கடுப்பாக்கிட்டாவ. அதேம் அத்தே வெடிச்சுபுட்டாவ” என்க,
“நான் எதுமே பண்ணலக்கா” என்றாள்.
“டேய் உன்னிய எனக்கு தெரியாதா?” என்று ஆதூரமாய் அவள் தாடை பற்றிய கார்த்திகா, “எனக்கு உன்னிய பேச்சு வாங்க வுட்டது அம்புட்டு வருத்தமாருக்கு புள்ள. ஆனா நானும் ஒன்னயபோல ஒண்ட வந்தவதேம். வருத்தப்படத்தேம் முடியுது. ஒனக்காக ஏதும் பேசுற எடத்துல நானில்லடா” என்று கூற,
“இல்லக்கா எனக்காக பேசவந்ததுக்கே நீங்களும் சேந்து திட்டு வாங்கிட்டீங்க. நான் அப்படிலாம் எதுவும் நினைக்கலை” என்று கூறினாள்.
“நீ நெனச்சுகிட மாட்டடா. ஆனா நான் சொல்லுறேம். என் நெலயும் இங்கன இதேம். ஓன் அளவுலாம் அத்தை என்னிய எதுமே பேசினதில்ல. நான் அசலூருகாரினு மட்டுந்தேம் அவியளுக்கு கொறையே தவிர பெருசா எதுவும் பிரச்சினையா இருந்ததில்ல. அவியளுக்கு இருக்க ஒரே பிரச்சினை பிள்ளையல அவுக காலம் வரிக்கும் அவுக கையுக்குள்ளயே வச்சுகிட நெனக்குறதுதேம். எனக்கும் சுடரப்பாக்கும் கூட சண்டை அதுக்குதேம் வரும். காலம்பூரா அவிய கையிலயே இருக்க எதுக்கு என்னைய கட்டி கொடுத்தாவ ஒங்களுக்குனுதேம் கத்துவேம். பாவம் அவியளும் நாந்திட்டுர வர கேட்டுட்டு பேசாம போயிடுவாவ. இதெல்லாம் மாறுற கொணமில்லடா. இன்னுமும் செல பெத்தவக புள்ளையல கையுக்குள்ளயே வச்சுகிடத்தேம் நெனக்காவ. எங்க மருமகனு ஒருத்தி வந்து புள்ள அவுக கையுகுள்ள போயிட்டா பெத்தவியள விட்டுபுடுவாவளோனு அவியளுக்கு அச்சம் புள்ள. மாத்த முடியாது. நம்ம வரம் அப்புடி” என்று கார்த்திகா கூற,
பயம் கலந்த பார்வை ஒன்றை வீசினாள்.
“எனக்குமே பயமாத்தான் இருந்துச்சு புள்ள. என்ன எனக்கு கட்டிகிட்டு ரெண்டு மாசம் பொறவுதேம் திட்டுகிட்டலாம் பலப்பட்டுச்சு. ஒனக்கு வந்த நா தொட்டு இருக்குது. எனக்கு இதுக்கு என்ன சொல்லனு தெரியல. அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கனு மனசார சொல்லிட முடியல. ஓன் எடத்துல நானிருந்தா இப்புடி கம்முனு இருந்துருப்பேனானு தெரியல” என்று கார்த்திகா கூற,
ஒரு பெருமூச்சுடன் தலை குனிந்தாள்.
அவள் தலையை பரிவாய் கோதியவள், “போவப் போவ சரியாவுதானு பாப்பம்ன?” என்க,
சிறு தலையசைப்புடன் அவள் தோள் சாய்ந்தாள்.
நிமிடங்கள் சில கடக்க, “சரித்தா. நீ படு. நான் கீழ போறேம்” என்று கூறிய கார்த்திகா கீழே செல்ல,
“ஒத்த டம்புளரு பாலு கொடுக்க இம்புட்டு நேரமா?” என்று தெய்வநாயகி அடுத்தப் பாட்டைத் துவங்கினார்.
ஒருவித சளிப்புடன் சென்று அனைத்தையும் எடுத்து வைத்தவள், உணவிடுவதற்கான ஆயத்தங்களை செய்யத் துவங்கினாள்.
“மைணி மித்ரா வரல?” என்று வளவன் கேட்டான்.
“எப்புடி வருவாவ?” என்று தனம் வாய் திறக்க,
“அவளுக்கு பசியில்லனு சொன்னா கொழுந்தரே. பால கொடுத்துட்டுதேம் வந்தேம்” என்று கார்த்திகா கூறினாள்.
அண்ணியையும் தங்கையையும் மாறி மாறி பார்த்தவன், “ஏன் பசியில்லயாம்? மோந்திக்கு எதும் சாப்டாளா?” என்க,
“எல்லாம் எதாது உங்கிருப்பா. அதேம் பசியில்லங்கால? நீ சாப்பிடு” என்று தெய்வா கூறினார்.
எதுவோ சரியில்லாததைப் போல் தோன்ற, தட்டிலிட்ட இரண்டு சப்பாத்தியோடு முடித்துக் கொண்டு எழுந்தான்.
“கொழுந்தரே என்னதிது?” என்று சப்பாத்தியுடன் வந்த கார்த்திகா கேட்க,
அவளை ஆழ்ந்த பார்வை பார்த்தவன், “பசியில்ல மைணி” என்றுவிட்டு விடுவிடுவென்று மேலே ஏறினான்.
செல்பவனையே வருத்தமாய் பார்த்தவள் விக்ரமனை நோக்க, மனைவியின் பார்வையிலேயே அன்னை ஏதோ ஆட்டம் ஆடியுள்ளார் என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.
மேலே அறைக்குள் வந்த திருமாவளவன், பரிதாபமான நிலையில் நீள்விருக்கையில் தலைசாய்த்து அமர்ந்திருந்த மணையாட்டியைக் கண்டு, “மித்ரா” என்க,
அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
சட்டென மூண்ட கோபத்துடன் எழுந்து நின்றவள், “உங்கம்மா என் கால பாத்து என்னனு நலம் விசாரிக்கலைனு உங்ககிட்ட வந்து கேட்டேனா?” என்று கேட்க,
“ஏ என்னட்டி ஆச்சு?” என்று புரியாமல் கேட்டான்.
“இல்ல நான் கேட்டேனானு கேக்குறேன்? எதுக்கு அத்தைட்ட போய் பேசினீங்க?” என்று அவள் கேட்க,
“நான் என்னடி பேசினேன்?” என்று புரியாது விழித்தான்.
“காலைல நீங்க கேட்டுட்டு போயிட்டீங்க நாலு வார்த்தை. அதுக்கு இப்ப என்னை நல்லா வச்சு செஞ்சுட்டாங்க. நான் கோல் மூட்டுறேனாம். க்..கு..குச்சி கொழுத்துறேனாம். அவங்க புள்ளைய அவங்களுக்கு எதிராவே திருப்பி விடுறேனாம்” என்று கோபமாய் ஆரம்பித்தக் குரல் இறுதியில் முற்றுமாய் உடைந்து போக,
“அம்மா சொன்னாவளா?” என்று கோபத்துடன் பற்களைக் கடித்தான்.
சோர்வாய் நீள்விருக்கையில் அமர்ந்தவள் விழியோரம் பொங்கி வெடித்தக் கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டு மேலும் அழ, கோபத்துடன் நகர எத்தனித்தான்.
சட்டெனப் பதறி எழுந்து அவன் கை பற்றியவள், “வேணாங்க” என்று உடைந்த குரலில் அழுகையோடு கூற,
அவளை ஆத்திரத்துடன் முறைத்தான்.
“ப்ளீஸ்ங்க. வேணாம். எனக்காக பேசி எல்லாருமே திட்டு வாங்கிக்குறாங்க” என்றபடி அவள் அவன் கையில் முகம் புதைத்து அழுதேவிட,
அவளை வேதனையோடு பார்த்தான்.
“இ..இப்ப நீங்க போய் பேசினீங்கனா ம.. மறுபடியும் தி..திட்டுவாங்கபா. வேணாம்” என்று பயமும் கண்ணீருமாய் அவள் கூற, திருமாவளவனின் விழிகள் வேதனையில் குளித்துச் சிவந்து போனது.
“வேணாங்க ப்ளீஸ். போகாதீங்க” என்று அவள் அழ,
அவளை இறுக்கமாய் அணைத்துக் கொண்டான்.
அந்த இறுகிய அணைப்புக்கு அவள் உடல் அத்தனை நேரம் ஏங்கியது போலும். அதில் பாந்தமாய் பொருந்திக் கொண்டவள் அவன் நெஞ்சில் முகம் புதைத்து விசும்பி அழ, அவள் தலையைக் கோதியபடி, “சாரிடி” என்றான்.
அழுதபடியே நடுநடுங்கும் கரங்களுடன் அவன் வாய் பொத்தியவள், இடவலமாய் தலையசைக்க, அவன் அனுமதியின்றி, விழிகளுக்குள் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒற்றைத் துளிக் கண்ணீர் கன்னத்தில் உருண்டு ஓடியது.
“நா.. நான் ஏன் அப்படிலாம் சொல்லி சண்டை இழுக்கப் போறேன்? உ..உங்கள அவங்கட்டருந்து பிரிச்சு எனக்கென்ன?” என்றவள் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து, “அ..அவங்களுக்குத்தான் என்னை பிடிக்காது. எனக்கு அவங்கள பிடிக்கும் தான். அப்றம் ஏன் நான் அப்படிலாம் ப..பண்ணப் போறேன்?” என்று வெகுநேரம் அழுதததில் விசும்பியபடி அவள் கூற,
அவன் கண்ணீர் சேமிப்பின் அடுத்தத் துளியும் வெளியேறியது.
அதைக் கண்டு மனமுடைந்தவள், “உ..உங்களையும் கஷ்டப்படுத்துறேன்ல?” என்க,
அவள் முகத்தைத் தன் கரங்களுக்குள் பொத்திக் கொண்டவன், அவள் இழதில் புதைந்து போனான்.
கண்ணீரில் ஊரிய இதழிலிருந்து உவர்ப்பை நீக்கிவிடும் முனைப்போடு இதழ் பூட்டினான் போலும். அவன் செய்கையைத் தன் நொந்துபோன மனதிற்கு மருந்தாய் ஏற்றவள், நொடிகளின் நகர்வில் கரைந்து நின்றாள்.
இதழ் தீண்டி கன்னம் தாண்டியவன், அவள் முகம் பூசிய கண்ணீர் கோலத்தை, தன் இதழ் கொண்டு அழிக்கத் துவங்கினான்.
நீரில் நெருப்புண்டா? என்றால் ஆம்! அவள் கண்ணீரின் வெம்மை, அவன் இதழின் ஈரத்துடன் சங்கமித்து, மோகத்தீயை அங்கே பற்ற வைத்தது.
பிடிகள் உருக, மென்மை பூசிக் கொண்ட கைகள், அவளை ஆதுரமாய் பற்றிக் கொண்டது.
கால்கள் தளர அவன் தீண்டலில் உருகியவள் அவன் சட்டைக்காலரை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு, “ப்பா” என்று மூச்சுக்காற்றாய் இசைத்தழைக்க,
அவளை அப்படியே அள்ளிக் கொண்டு மஞ்சத்தை அடைந்தான்.
அவளுக்குள் தித்திப்பாய் பூகம்பம் வெடிக்க, அதன் தாக்கத்தில் மேனி சிலிர்த்து நடுங்கியது.
“எ..ஏங்க” என்று நடுக்கமாய் அழைத்தவள் அவன் சுருள் கேசத்திற்குள் தன் கரம் நுழைந்து இறுக்கமாய் பற்றிக் கொள்ள,
“மித்து” என்று அவள் காதோரம் இசைத்து காதுமடலில் முத்தமிட்டான்.
வெட்கம் பாதி, அச்சம் மீதியாய் அவள் தடுமாற, அதை ஆசை பாதி, காதல் மீதியாய் வென்றது.
அவளை அள்ளி அணைத்துத் தன் ஆலாபனைகளை அவன் துவங்க, மின்விளக்கின் ஒளி இம்சிப்பாய் மிளிர்ந்தன. இறுக பூட்டப்பட்ட விழிகளை மீறி அதன் ஒளியை உணர முடிய, அவன் மார்பில் முகம் முட்டி தடுமாறி நின்றாள் பெண்.
அதன் ஒளியிலிருந்து தப்பிக்கத் தவித்தவள் தவிப்புகளுக்கு முற்றுப்புள்ளியிடும் விதமாய் விளக்கணைத்தவன், அவர்கள் தேடலுக்கான தொடக்கப்புள்ளியிட்டான் காதல் கடந்து தாபமாய்…
