திருப்பம்-24
பகல் மறந்து பள்ளிகொள்ளும் மானுடர்களுக்கு நேரம் குறித்த ஐயமற்று இருக்கலாம். பகலோனவன் தாமதிக்க இயலுமா? ஆதவனவன் தன் ஆதிக்கத்தை பூமிதனில் பரப்பத் துவங்க இருளின் நிசப்தங்கள் நீங்கி, ஒளியின் ஒலி படரத் துவங்கியது.
அறையில் தன்னைப் போல் வெளிச்சம் படர்ந்து இருள் நீங்க, குழந்தைப் போல் வாயைப் பிளந்துக் கொண்டு தன் மார்போடு ஒன்றிப் படுத்திருந்தவளையே விழி எடுக்காது பார்த்துக் கொண்டிருந்தான், திருமாவளவன்.
வேதனையின் வீரியத்தில் வேகமெடுத்த உணர்வுகள் மெல்ல தனிந்து கரை கண்டு குளிர்ந்து போனதன் தாக்கம், இனிமை பரப்பிய அதேகணம், வீரியம்மிக்க வேதனையின் சுவடுகள் படிந்தே இருந்தன.
தற்போதைக்கு அதை புறம் தள்ளியவன், தன் புறம் சேர்ந்த, அகம் சேர்ந்தாளை அணைத்துக் கொண்டு தலைகோத, அவள் அசையாது ஆழ்ந்த துயிலில் கட்டுண்டு இருந்தாள்.
நிமிடங்கள் கரைந்தொழுக, மணி ஏழைக் கடந்த பின்புதான் அன்றைய நாளுக்கான பணிகளே அவனுக்கு நினைவு வர, மனமே இன்றி அவளை எழுப்பினான்.
கிட்டத்தட்ட ஐந்து நிமிட முயற்சியின் பலனாய் கண் விழித்தவள் அவனை இன்னும் அணைத்துக் கொண்டு, “அஞ்சு நிமிஷம் படுத்துக்கவா?” என்க,
‘அய்யோ கொல்லுறாளே’ என்று மனதோடு செல்லமாய் திட்டிக் கொண்டவன், “மணி ஏழரையாவப்போவுது மித்ரா” என்றான்.
“என்னது?” என்று அரண்டு எழுந்தவள், தன் கோலம் கண்டு மிரண்டு போக, அவளைப் பார்த்துக் குறும்பாய் சிரித்தான்.
அதில் நாணம் பிடிங்கித்தின்ன அவள் போர்வையை நாட, “நைட்டுத்தாம் வெளக்க அணைக்க வச்சுபுட்ட. காலையில சூரியன அணைக்க முடியாதே” என்று படு குறும்பாய் கூறினான்.
“ஏம்(ப்)பா” என்று சிணுங்கியபடி அவள் இதழ் கடிக்க,
அவளை அணைத்துக் கொண்டு, “வெளிச்சத்த மறைச்சுக்குறேம்” என்கவும்,
இன்னும் இன்னும் நாணிக் குழைந்தாள்.
“என்னட்டி பேச்சக்காணும்?” என்று அவள் கூந்தல் ஒதுக்கியபடி அவன் கேட்க,
“வி..விடுங்க” என்று வெகுவாய் தடுமாறினாள்.
“விடத்தான?” என்றவன் மேலும் பிடித்துக் கொள்ள, “ஏங்க லேட்டாச்சு” என்று தவித்தாள்.
அவள் தவிப்பு அவனுக்கு தித்திப்பாய் இனித்தது.
சிலநிமிட மௌனத்திற்குப் பின் அமைதியான குரலில், “வேலைக்கு போயிடுவியா புள்ள? முடியுமா?” என்று அக்கறையுடன் அவன் கேட்க,
சோர்வின் பிடியில் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
குறும்பை விடுத்த அக்கறை அதில் தெரியவும், “லீவு போட்டு வீட்லருக்க பயமாருக்கு” என்றுவிட்டு தான் பேசிய வார்த்தையில் என்ன நினைப்பானோ என்ற அச்சத்துடன் அவள் கைகொண்டு வாய் மூட, அவளை வேதனையுடன் பார்த்தபடி கரமெடுத்துவிட்டு இடவலமாய் தலையசைத்தான்.
“சாரி” என்று மெல்லிய குரலில் கூறியவள், அடுத்து என்ன பேசவென்று புரியாது விழிக்க,
“முடியாட்டி லீவு போடுமா. நானுங்கூட வீட்ல இருக்கேம்” என்று கூறினான்.
அவனையும் கஷ்டப்படுத்துவதைப் போல் மனம் பிசைந்தது.
அதேபோல் உடலின் மிகுதியான சோர்வு அவளை வேலைக்கு விடுப்பெடுப்பது பற்றியும் யோசிக்க வைத்தது.
“வர்க் ஃப்ரம் ஹோம் வாங்கிக்குறேங்க. நீங்க கிளம்புங்க. நான் பாத்துப்பேன். அக்கா இருப்பாங்களே” என்று சங்கமித்ரா கூற,
அவள் தலைகோதியபடியே, “கஷ்டமாருக்கா?” என்றான்.
ஒரு நொடி விழித்தவள், பாவம் போல், “எதைகுறிச்சு கேக்குறீங்க?” என்க,
பக்கென்று சிரித்தவன், “வாலு” என்றான்.
அதில் தானும் சிரித்துக் கொண்டவள், “நீங்க இருக்கீங்க தானே? தாங்கிப்பேன்” என்று அவன் மார்பில் தலை சாய்த்து, “லவ் மேரேஜ்னா சும்மாவா? திட்டெல்லாம் வாங்கிதான ஆகனும்?” என்று கேட்டு சிரித்தாள்.
அதில் மனம் சிலிர்க்கப் புன்னகைத்தவன், “இஞ்சார்ரா.. ஒத்துகிட்ட?” என்று கேட்க,
“ஒத்துக்க வச்சுட்டீங்களே” என்று கூறி புன்னகைத்தாள்.
அதன்பின் சின்னச் சின்னச் சீண்டல்களுடன் இருவரும் தயாராகிக் கீழே வர, ஏனோ அன்று மற்றவர்களை எதிர்கொள்ள வெகுவாகக் கூச்சப்பட்டாள் பெண்.
அப்போதுதான் எதைகொண்டு தன் மாமியார் தன்னை கண்டுகொள்கின்றார் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது.
அன்றெனப்பார்த்து வீடும் சற்றே பரபரப்பாய் இருந்தது. காரணம் ஒளிசுடருக்கு உடல் சரியில்லாததே.
கூடத்தில் மகளைத் தோளில் போட்டு கவலை படிந்த முகத்துடன் தட்டிக் கொண்டிருந்த கார்த்திகாவின் அருகே வந்த விக்ரம், “ஒன்னுமில்ல கார்த்தி. வெசனப்படாத. டாக்டருகிட்ட டோக்கனு வாங்கி வைக்க சொல்லிட்டேம். வேலு வாங்கிருவியான். புள்ளைக்கு ஒருவா என்னமாது ஊட்டு போவம்” என்று கூற,
“நைட்டெல்லாம் கரிச்சுக் கரிச்சு புள்ளைக்கு ஒடம்பெல்லாம் கொதிக்குதுங்க” என்று கூறுகையிலேயே பயத்தில் அவளுக்குக் கண்கலங்கிப் போனது.
“ஏட்டிக் கோம்ப. புள்ளைய கொண்டா. மொதல நீ போயி உங்கு” என்று அவன் மகளை வாங்கிக் கொள்ள, அன்னையிடமிருந்து விலகியதில் முதலில் மிரண்டக் குழந்தை பின் தந்தை வாசம் உணர்ந்து அமைதியடைந்தாள்.
அதில் வருத்தம் கொண்டு கண்ணீரை அவள் துடைக்க,
“அக்கா என்னாச்சு?” என்று பதட்டமாய் சங்கமித்ரா கேட்டாள்.
“பாப்பாவுக்கு காச்சடிக்கி சங்கு. பயமாருக்குது. நைட்டெல்லாம் தூங்காது சிணுங்கிட்டே இருந்தா” என்று கார்த்திகா கண்ணீரோடு கூற,
குழந்தையை வாங்கிப் பார்த்தவள், “ஒன்னுமிருக்காதுக்கா. பாப்பா நைட்டுக்கு என்ன சாப்ட்டா?” என்று கேட்டாள்.
“சப்பாத்திதான் சாப்டா. பாலுல ஊரவச்சுத்தான் ஊட்டிவிட்டேம். எப்பவும் சாப்பிடுறதுதான்” என்று கார்த்திகா கூற,
“ஆஸ்பிடல் போய் பாருங்க க்கா. ஒன்னுமிருக்காது” என்று ஆறுதல் படுத்தினாள்.
குழந்தைக்குக் கஞ்சியுடன் தெய்வநாயகியும், கார்த்திகாவிற்கு உணவுடன் தனலட்சுமியும் வர,
“லே எங்கலே வடிவேலு? டோக்கன வாங்கிட்டியானா?” என்று சுயம்புலிங்கம் கேட்டார்.
“வாங்கிட்டியான் ஐயா” என்று விக்ரம் கூறும்போதே, வடிவேலுவும் வந்துவிட,
குழந்தையை வாங்கிய திருமாவளவன், “லே நீயும் உங்கு. நான் புள்ளைய வச்சுகிடுதேம்” என்று இரட்டையனையும் உண்ண அனுப்பினான்.
தெய்வநாயகி குழந்தையை வாங்கி கஞ்சியைப் புகட்ட, இரண்டு மூன்று வாய்க்குமேல் வாங்காது கத்தி விரைக்கத் துவங்கினாள்.
“அத்த வுடுங்கத்த. ஆஸ்பிடல்ல கேட்டுப்பம்” என்று மகள் கண்ணீர் பொருக்காது கார்த்திகா பதற,
“அங்கன ஊசிகீசி போட்டா புள்ளைக்குத்தாங்க தெம்பு வேணாமா? நீ உங்கு. இன்னும் ரெண்டு வாயி ஊட்டிக்குதேம்” என்று அதட்டிவிட்டு குழந்தையை சமாதானம் செய்து மேலும் இரண்டு வாய் உணவை மட்டும் ஊட்டி முடித்தார்.
“லே காருல போயிவா. போயிட்டு சேதி சொல்லுவ” என்று சுயம்புலிங்கம் கூற,
“சரிப்பா” என்றவன் மனைவியைப் பார்த்தான்.
குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு அவள் செல்ல,
வருத்தத்துடன் செல்பவர்களைப் பார்த்து நின்றனர்.
தன் அருகே நிற்கும் சங்கமித்ராவின் தோள் தட்டிய தெய்வநாயகி, “என்னத்த வாய் பாக்க? வா. வேலைக்கு போவனுமில்ல? சமையல பாப்பம்” என்று கூற,
சிறு தலையசைப்புடன் அவர் பின்னே சென்றாள்.
தனமும் அவளுக்குத் துணையாய் உள்ளே செல்ல, “அவோள கடிச்சாடி திங்கப்போறேம்? போயி காலேஜுக்குக் கெளம்பு” என்று மகளைத் திட்டி அனுப்பியவர், “எப்ப வேலைக்கு போவனும்?” என்று கேட்க,
“வர்க் ஃப்ரம் ஹோம் போட்டுகிட்டேன் அத்தை. பத்து மணிக்கு போனா போதும்” என்றாள்.
“ம்ம்..” என்பதோடு திரும்பியவர் அவளுக்கென்று வேலைகளை ஒதுக்கிக் கொடுத்தபடியே தன் வேலையையும் பார்த்தார்.
சமையலறையின் வெம்மை அவள் உடல் வெப்பத்தை இன்னும் அதிகரிக்க, பகிர்ந்து கொள்ள இயலாத உபாதைகள் அவளை வருத்தியது. வியர்த்து வழிய வேலைகளை செய்தவள் அடிவயிற்றில் வலி எடுக்கத் துவங்கவும், தெய்வநாயகியிடம் சொல்லத் தயங்கியவளாய் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.
நிமிடத்திற்கு நிமிடம் தண்ணீர் பானையை அவள் திறந்து மூடும் சப்தம் கேட்டு, திரும்பிப் பார்த்தவர், நீர் பருகிவிட்டு, இடுப்பில் கரம் வைத்து அழுத்திக் கொண்டு, தேங்காய் திருவியவளைக் கண்டார்.
நொடியில் அவருக்குப் புரிந்துபோக, “இந்தா.. அந்தத் திருவலக் கொண்டா” என்று அதட்டலாய் கூறினார்.
அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் புரியாது விழிக்க, “அதைத்தேன் கேக்கேம்” என்று கோபத்துடன் கைகாட்டி குறிப்பிட்டுக் கேட்டார்.
“இந்தோ முடிச்சுடுவேன் அத்தை” என்று அவள் கூற,
“ஒன்னும் வேணாம். கொண்டா. விட்டா பொழுதுக்கும் திருவிகிட்டே கெடப்ப நீயு” என்று சப்தம் போட்டார்.
அதில் முகம் சுறுங்க தலை கவிழ்ந்தபடி அவள் எடுத்துக் கொடுக்க, “அந்த குத்துபோணிலருந்து ஒரு செம்பு மோர எடு” என்றார்.
அவளும் எடுத்து வர, அதில் வெந்தயப் பொடியைக் கலந்துக் கொடுத்தவர், “குடிச்சுட்டுப்போயி ஒக்காரு. வயிறு வெட்டி வெட்டித்தேம் இழுக்கும். கொஞ்சம் போனா சரியாவும்” என்று கூற,
முகம் கன்றி சிவக்க தலைகுனிந்தபடி வாங்கிக் கொண்டாள்.
அவர் தன் நிலை புரிந்து கொடுத்தது சங்கடமான உணர்வைக் கொடுத்ததோடு கொஞ்சம் திருப்தியாகவும் இருந்தது பெண்ணவளுக்கு. அவரிடம் அக்கறை என்பதை பெயருக்கும் உணர முடியவில்லை என்றாலும் கடமையை உணர முடிந்தது.
“தனத்துக்கு சாப்பாட மட்டும் கட்டிவச்சுட்டுப்போ” என்று அவர் கூற, சரியென்ற தலையசைப்போடு சென்றாள்.
மோரைக் குடித்துவிட்டு உணவைக் கட்டிவைக்க, உள்ளே எட்டிப் பார்த்துவிட்டு அவ்விடம் வந்தவன், “மித்ரா” என்றான்.
அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள், சமையலறையை ஒரு பார்வை பார்த்துக் கொண்டு, அவனை தயக்கமாய் நெருங்க, அவள் ஏதோ பேச வருகின்றாள் என்று புரிந்தவனாய், “என்னமா?” என்று தன்மையாய் கேட்டான்.
மெல்லிய குரலில் தன் உடல் உபாதைகளைக் கூறியவள், “அ..அத்த மோர் கொடுத்தாங்க” என்றும் கூற,
கீழிதழைக் கடித்துக் கொண்டு, “அப்படி இருக்குமாக்கும்?” என்று கேட்டான்.
அவனை தீயாய் முறைத்தவள், “எனக்கு மட்டும் அனுபவம் பாருங்க” என்க,
லேசாய் சிரித்தவன், “ஆஸ்பிடல் எதும் போவமா?” என்றான்.
சங்கடமாய் அவள் பார்க்க, “ஏட்டி டாக்டர்கிட்ட சொல்ல மாட்டியா? எங்கிட்ட சொன்னத்தான? அவியட்ட சொல்ல என்ன கூச்சம்?” என்று கேட்டான்.
“ப்ச் நீங்களும் அவங்களும் ஒன்னு பாருங்க” என்று முகம் சுருக்கியவள், “மோர் குடிச்சுருக்கேன்ல? பாத்துக்குறேன்” என்க,
“என்னைய கோவக்காரன்னடி. நீதேம் படுபயங்கரமா மொறைக்க, கோவப்படுத” என்று சிரித்தான்.
அவள் மீண்டும் முறைக்கவும், “சரிசரி. முட்டக்கண்ண வச்சு முழிக்காத. பாத்துகிட்டு சொல்லு. முடியாட்டி போவம்” என்க,
சிறு தலையசைப்புடன் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.
நேரம் கடக்க அனைவரையும் அமர்த்தி உணவிட்ட தெய்வா அவளையும் சென்று அமரும்படி கூறி தானே பரிமாறினார்.
அனைவரும் உண்டு முடித்து அவரவர் வேலைக்குச் செல்ல, சங்கமித்ராவும் அறைக்குத் திரும்பினாள்.
வேலை முடித்து மதியம் உணவுக்குக் கீழே வந்தவள் குழந்தையுடன் வந்து சேர்ந்த கார்த்திகாவை விசாரித்தாள்.
“காச்சலாம்டா. ஊசி போட்டிருக்காவ. மருந்தும் கொடுத்துருக்காவ” என்றவள் தோளில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் குழந்தையை ஆதூரமாய் வருடி, “சுடரு மத்த பிள்ளையளாட்டம் சேட்ட கூட பெருசா செய்யாது சங்கு. சமத்தாருப்பா. நைட்டெல்லாம் ஒருநாகூட அழுது அடம்பண்ணதில்ல. பாலு குடிச்சுட்டுருந்தப்ப கூட லேசா சிணுங்குவா, பால கொடுத்தா ஒடனே படுத்துகிடுவா. நேத்து நைட்டு பொட்டு தூக்கமில்ல. எனக்கு பயமாபோச்சுடா” என பயம் ஊரிய குரலில் கூற,
குழந்தையை வாங்கித் தன் மடியில் போட்டுக் கொண்டவள், “வருத்தப்படாதீங்க க்கா. இப்ப ஒன்னுமில்லதான?” என்று கேட்டாள்.
“ஒன்னுமில்லனுதான் சொல்லிருக்காவ” என்று கார்த்திகா கூறிய போதும் அவள் குரலில் பயம் இருக்கவே செய்தது. தாய்க்கே உரித்தான பயம் அது என்று சங்கமித்ராவிற்குப் புரிந்தது.
குழந்தையை மென்மையாய் வருடியவள், “சுத்தி போடுங்க க்கா பாப்பாக்கு. கண்ணு பட்டிருக்கும்” என்று கூற,
“ம்ம் ஆமா சங்கு” என்றாள்.
சில நிமிடங்களில் உணவு பொழுது அமைதியாய் முடைய, மீண்டும் அறைக்குத் திரும்பியவள் வேலையைத் துவங்கினாள்.
கார்த்திகா உடன் இல்லாத போதும் வீட்டிலிருந்து வேலைப் பார்ப்பது ஓரளவு அவளை மாமியாரிடமிருந்து காப்பாற்றியது என்றே கூறலாம்.
மாலை வேலை முடித்து மிகவும் சோர்ந்துபோன சங்கமித்ரா கட்டிலில் படுத்திட, சோர்வின் மிகுதியில் அப்படியே உறங்கிப் போனாள்.
மணி இரவு ஏழைத் தொட்ட நேரம், உடன் வேலை பார்க்கும் பெண் அழைத்ததில் அடித்துப் பிடித்து எழுந்தவள், அப்பெண் கேட்ட தகவல்களைக் கொடுத்துவிட்டு மணியை நோக்க, இரவு ஏழைத் தாண்டியிருந்தது.
“போச்சு” என்று தலையில் தட்டிக் கொண்டவள் சென்று முகம் கழுவி வர, அரை தூக்கத்தில் எழுந்ததில் அவள் கண்கள் நன்கு சிவப்பேரி இருந்தது.
தன்னையே நொந்துகொண்டு பெண்ணவள் கீழே செல்ல,
திரிபுராவும் அமர்ந்திருந்தாள்.
‘அய்யயோ அண்ணியா? பேசாம அப்படியே மேல போயிடுவோமா?’ என்று அரண்டு விழித்தபடி அவள் யோசிக்க, இரவு உணவை சமைக்கவாது உதவ வேண்டுமே என்று தோன்றியது.
‘என்ன பேசினாலும் கம்முனு இருந்துடு சங்கு. எதுவும் பேசக்கூடாது’ என்று மனதோடு கூறிக் கொண்டவள் கூடத்திற்கு வர,
அவள் தோற்றம் கண்டு முகம் சுழித்த திரிபுரா, “ஏ மக்கா. வீடுங்குற வீட்டுல வெளக்கு வைக்குற நேரம் இப்படித்தேம் ஒறங்கிட்டு வருவியா? வீடு வெளங்கினதாட்டந்தேம்” என்று கூற,
“கொ.. கொஞ்சம் உடம்பு முடியல அண்.. அ..மைணி” என்றாள்.
“ரெண்டு வாரம்மேல ஆச்சுது. இன்னும் மைணினு கூப்பிட வரல. என்னத்த படிச்சு பட்டமெல்லா வாங்கினியோபோ” என்று இடக்காய் அவள் பேச,
“அவிய படிப்ப சோதிக்கனுமுனா அவிய படிச்சதுலருந்து கேள்வி கேட்டுப்பாக்கத்தான க்கா? அதவுட்டுபுட்டு எகன மொகனயா பேசுறவ? அவியளுக்கு ஒடம்புக்கு முடியில. முடிஞ்சா விசாரி இல்ல கம்மினு கெட” என்று கூறியபடி தனலட்சுமி வந்தாள்.
“வாடியம்மா வா. ஆனா என்னமோடி. இந்தூட்டுல இவோளுக்கு எல்லாம் நல்லா கூஜா தூக்குறீய” என்று நக்கலாய் திரிபுரா கூற,
“ஏன்? ஓன் வீட்டுல ஒன்னிய யாரும் பேசினா அத்தான் வந்து கேக்க மாட்டாவளா? கேக்காமருந்தா நீதேம் சும்மாடுவியா?” என்று தனமும் அக்காவிற்கு சலைக்காமல் பேசினாள்.
இவற்றை ஒருவித சோர்வுடன் பார்த்த சங்கமித்ரா சமையலறை செல்ல, கோபத்துடன் பாத்திரத்தை உருட்டிக் கொண்டிருந்த தெய்வா, “வாடியம்மா வா. வெத்தல பாக்க வச்சு அழைக்கனுமோனு பாத்தேம். மகாராணியே வந்துட்டீய. ஒன்னிய ஒன்னும் சொல்லவும் முடியில பாரு. யாரையாது கூட்டிகிட்டு வந்துடுவ” என்று காய்ந்தார்.
திரிபுராவின் சிறப்பான வேலை தான் அந்த அர்ச்சனை என்று புரிந்தது அவளுக்கு.
அமைதியாய் அனைத்தயும் கேட்டுக் கொண்டு அவள் நிற்க, திட்டி முடித்தவர் வேலையையும் கொடுத்து செய்ய வைத்தார்.
இரவு உணவு தயாராகும் வேளை ஆண்கள் அனைவரும் வீடு வந்து சேர, வடிவேலுவும் அவர்களுடன் வந்திருந்தான்.
உணவு பொழுது வடிவேலுவின் உபயத்தால் கொஞ்சம் கலகலப்பாக செல்ல, உண்டு முடித்து அனைவரும் உறங்கச் சென்றனர்.
உடன் பிறந்தவன் அறைக்குச் சென்று குழந்தையைப் பார்த்துவிட்டு, “மைணி அதெல்லாம் ஒன்னியும் ஆவாது. வெசனப்படாதீய. பாப்பாக்கு ஒன்னுமிருக்காது. அதாம் தூங்குறால? காலையில ஜம்முனு முழிச்சுபுடுவா” என்று கார்த்திகாவிற்கும் ஆறுதல் கூறிவிட்டு வந்தான், வளவன்.
அறைக்குத் திரும்பியவன், குளித்து இரவுடைக்கு மாறி கட்டிலில் சாய்ந்தமர்ந்த மனையாளை நெருங்கி அவளைத் தன்மீது சாய்த்துக் கொண்டு, “என்னட்டி இன்னும் முடியிலயா?” என்று கேட்டான்.
“இப்ப பரவாலதாம்பா” என்று கூறியவள் அவன் மடியில் முகம் புதைத்துப் படுத்துக் கொள்ள, அவள் தலையை மென்மையாய் கோதிக் கொடுத்தான்.
அவள் விழியோரம் உவர்நீர் மினுமினுத்து மறைய, “மித்ரா” என்று பரிவாய் அழைத்தான்.
“ஏங்க.. உ.. உங்கக் கிட்ட நா.. நான் பேசினா.. அ..அது அத்தைய நான் உங்கட்ட தப்பா பேசுறதாகிடுமா?” என்று மிக தயக்கமாய் அவள் கேட்க,
அவளை நிமிர்த்தி தன் முகம் பார்க்கச் செய்தவன், “என்ன மித்ரா?” என்று ஆற்றாமையாய் கேட்டான்.
கண்ணீரோடு அவனை அணைத்துக் கொண்டவள், “நான் அப்படிலாம் இல்லாததை சொல்லி குறைபேச மாட்டேங்க” என்று கூற,
“என்னடி? ஏன் இப்படிலாம் பேசுத? எனக்கு ஒன்னய தெரியாதா?” என்று வருத்தமாய் கேட்டான்.
“எ..எனக்கு உ.. உங்கக்கிட்டயும் சொல்லலைனா பைத்தியம் பிடிச்சுடும்பா. நான் சத்தியமா இல்லாததையெல்லாம் சொல்லி சண்டை மூட்ட மாட்டேன்” என்று கமரும் குரலில் அவள் கூற,
“மித்ரா என்னைய அழ வச்சுபுடாதடி” என்று கூறுகியவனுக்குக் கண்கள் சிவந்து போனது.
அதில் மனமுடைந்து அவன் மார்பில் சாய்ந்தவள் தேம்பியழ, “என்னாச்சுமா?” என்று வருத்தமாய் கேட்டான்.
மாலை நடந்த வசைபாடுகளைக் கூறி முடித்தவள், “அ..அவங்க எல்லாம் சொல்லிட்டு நா.. நான் யாரையாது சண்டைபோட கூட்டிட்டு வருவேன்னு சொல்றாங்க. எனக்கு உங்கக்கிட்ட சொல்லக்கூட பயமாருக்கு. நான் வந்ததுலருந்து ஒருமுறையாது அப்படி பண்ணிருப்பேனா? ஏ..ஏன் அப்படி சொல்றாங்க?” என்று அழ,
அவனுக்கு என்ன பேசுவதென்றே தெரியவில்லை.
தன் அன்னையா இப்படி என்று பெரும் வருத்தமாகவும் இருந்தது.
“அ..அத்தைக்குக் கடைசிவர என்னை பிடிக்காமலே போயிடுமாங்க?” என்று அழுதபடி அவள் கேட்க,
“டேய்” என்று அவள் கண்ணீர் துடைத்தான்.
“நி..நீங்க அ..அப்படி நினைச்சுட மாட்..மாட்டீங்க தானே? உ..உங்க கிட்டயும் ஷேர் பண்ணிக்கலனா எ..என்னால..எ..எனக்கு” என்று அவள் விசும்பியபடி தடுமாற,
“மித்ரா” என்று உடைந்த குரலில் கூறியபடி அவளை தன் மார்பில் புதைத்துக் கொண்டான்.
“சாரிங்க. உங்களயும் அழ வைக்குறேன்ல?” என்று அவள் தேம்பியபடியே கூற,
“என்னைய வெசனப்பட வைக்காதடி இப்படி பேசி” என்றான்.
“எனக்கு நிஜமா என்ன பண்றதுனே தெரியலங்க. உங்கக்கிட்ட சொல்லாம சத்தியமா முடியாது. ஆ..ஆனா” என்று அவள் தடுமாற,
“ரொம்ப யோசிக்குற மித்ரா” என்றான்.
பெண்ணவள் அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க,
“நான் ஒன்னய தப்பா நெனப்பனாடி? ஏன்டி இப்படிலாம் யோசிக்க? ஒனக்கு நானியிருக்கேம்னு சும்மாலாம் சொல்லல. எழுதி குடுத்த கடிதாசியெல்லாம் பேச்சுக்கும் எழுத்துக்குமில்ல மித்ரா” என்றவன் தன் நெஞ்சை நீவிக் கொண்டே, “இங்கருந்துதாம் எழுதினேம்” என்றான்.
அவன் கன்னத்தில் கரம் வைத்தவள் அவன் நெற்றியோடு தன் நெற்றி முட்டியபடி தலை சாய்க்க, “யாரு வந்து என்ன சொன்னாலும் எங்கிட்ட எதையுமே மறைக்க மாட்டனு எனக்குச் சத்தியம் பண்ணிக் குடு மித்ரா” என்றான்.
“நீங்கதான் இப்ப என்ன அழ வைக்குறீங்க” என்று அவள் கூற,
“ஆமா தான?” என்றவன், “ஏன்டா இங்க வந்தோம்னு இருக்கா மித்..” என்று முடிக்கும் முன் அவன் வாயைத் தன் கைகொண்டு மூடியிருந்தாள்.
கண்கள் கலங்கி சிவந்து போக, இத்தனை நேரம் இல்லாதொரு கோபம் அவளிடம்.
“கல்யாணமாகி முழுசா ஒரு மாசமாகல. என்ன பேச்சு பேசுறீங்க? இன்னொரு முறை இப்படி எதாது உங்க வாய்லருந்து வந்துச்சு நான் மனுஷியாருக்க மாட்டேன்” என்று ஆத்திரமாய் கூறிவிட்டு பட்டென எழுந்தாள்.
“ஏ மித்து” என்று அவள் கரம் பற்றி அவன் இழுக்க, வீம்பாய் அவனைத் தள்ளிவிட்டவள், “பேசாதீங்க” என்று அதட்டிவிட்டு தலையணை போர்வையை எடுத்து வந்து படுத்துக் கொண்டாள்.
“ஏ சரிடி. தெரியாம சொல்லிட்டேம்” என்று அவளைத் தன்னை நோக்கித் திருப்ப,
அவன் கரத்தை தட்டிவிட்டவள், “பேசாதீங்கனு சொல்லிட்டேன். போங்க. போயி தூங்குங்க” என்று கோபமாய் கூறிவிட்டுப் போர்வையை முகம் வரை மூடிக் கொண்டாள்.
“ஆத்தே” என்று நொந்துக் கொண்டவன் கட்டிலைவிட்டு எழுந்து மேஜையின் அருகே சென்று அமர்ந்துகொண்டான்.
சில நிமிடங்களுக்குப் பின்பும் விளக்கு அணைக்கப்படாததில் அவள் போர்வையை விலக்கிவிட்டு நோக்க,
மேஜையில் அமர்ந்து தீவிரமாய் எதையோ எழுதிக் கொண்டிருந்தான்.
“என்ன பண்றீங்க?” என்று அவள் குரல் கொடுக்க,
“அதாம் பேசமாட்டனுட்டள? நான் என்னமும் பண்றேம் போடி” என்றான்.
அதில் கோபம் வரப்பெற்றவள், “அதுசரி உங்களுக்காக ஒன்னும் கேட்கலை. எனக்குத் தூக்கம் வருது. விளக்க அணைச்சுட்டு வந்து படுங்க” என்று கூற,
“அதேம் மூஞ்சிவர போத்திருக்கல? படு” என்றான்.
“கொழுப்பு கொழுப்பு” என்று முனகியபடி அவள் படுக்க,
“ஒனக்குத்தான? அதாம் நேத்தே பாத்தனே. நெறையாத்தான் இருக்குது” என்றான்.
“பேச்சப் பாரு” என்று முகம் சுழித்தவள் அமைதியாய் படுத்துவிட, சில நிமிடங்களில் கடிதத்தை எழுதிமுடித்துவிட்டு விளக்கை அணைத்துவிட்டு வந்து படுத்தான்.
அதேநேரம் அங்கு, தனலட்சுமியின் அறையில் காரசாரமான விவாதம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
தெய்வநாயகி சங்கமித்ராவை வசைபாடும் கதைகளைக் கூறி முடித்த தனம், “வரவர அம்மா போக்கே பிடிபடல. எகன மொகனயா பேசுறாவ. அதுவும் இந்த அக்கா இருக்கவோளே. அக்கா வந்துட்டாளே அம்மாக்கு பேயி புடிச்சுபோவுது” என்று கூற,
“அந்த புள்ளதேம் பாவம் லட்சு. அவேன அம்புட்டு ஆசையா கட்டிகிட்டு வந்துச்சு. இப்பத பாரு. நெதம் கரிச்சுட்டுருக்கு” என்று வருத்தமாய் வடிவேலு கூறினான்.
“இந்த மைணியும் வாய்த்தொறக்கத்தான? இப்பிடி ஆளுவட்டலாம் ஏட்டிக்கு போட்டிக்கு நின்னாதேம் ஆவும்” என்றவள், “வரவர பயந்துதேம் வருது கண்ணாலத்த நெனச்சாவே” என்று ஒரு வேகத்தில் அவள் கூறிட,
“என்ன சொன்ன?” என்று கூர்மையாய் கேட்டான்.
“பின்ன என்னங்க? நெதம் மாமியா மருமவ சண்டதேம். ஒங்கள கட்டிக்கிட்டு வந்து அத்த என்னையும் இப்புடித்தேம் வைவாவளோனு பயந்துதேம் வருது” என்று படபடவென்று அவள் கூறிட,
“லட்சு என்ன பேசுத நீயு? நெனவோடத்தேம் பேசுதியா? ஒங்கம்மாக்கு அந்த புள்ளைய புடிக்கல. ஒங்க அக்காவும் வந்து நெதத்துக்கும் மூட்டி குடுக்காவ. எங்கம்மாக்கு ஒன்னய புடிக்காமயா?” என்று கேட்டான்.
“எங்கம்மாக்குந்தேம் மொத மைணிய புடிச்சுது. அவோ பாத்துதேம் சம்மதமே முடிச்சாவ. இந்தா இப்ப புடிக்கலதான?” என்று தனம் மேலும் அவன் கோபம் புரியாது கூற,
“இப்பத என்னட்டி சொல்ல வார? எங்கம்மாக்கும் ஒருநா யாரோ வந்து பேசி ஒன்னய புடிக்காம போவுங்கியா? நெதம் திட்டுவாங்க ஒன்னிய கட்டிக்க எதுக்குங்கியா?” என்று கத்தினான்.
அதன் பிறகுதான் அவளுக்குத் தனது பேச்சின் பொருளே விளங்கியது.
‘அய்யோ தனம் அவசரப்பட்டு பேசிபுட்டியேடி’ என்று நெற்றியில் அடித்துக் கொண்டவள், “இ..இல்லிங்க” என்க,
“போதும் லட்சு போதும். நெறயா பேசிட்ட. போயி தூங்க” என்று காட்டமாய் கூறினான்.
“ஏங்க தெரியாம பேசிபுட்டேம். நான் அப்பிடியெல்லாம் நெனக்கலங்க” என்று அவள் கூற,
“நெனக்காமத்தேம் வாயிக்கு வாயி வாதாடுனியாக்கும்? என்னிய பேச வெக்காத புள்ள. என்னமாது சொல்லி சங்கடப்படுத்திடப் போறேம். போயி படு” என்று கத்தினான்.
“ஏங்க நெஜமா சாரிங்க” என்று அவள் கூற,
“நல்லா நெறைக்க பேசிட்டத்தா” என்றுவிட்டு வைத்தான்.
அத்தனை நேரம் இல்லாத ஏதோ ஒன்று அவள் தொண்டையில் வந்து அடைக்க, ‘அவசரப்பட்டு பேசிட்டனே’ என்று தன்னையே நொந்துக் கொண்டாள்.
உங்கள் மேலான கருத்தை பதிவிட்டு எழுத்தாளரின் எழுத்துக்கு நாணயங்களையும் வழங்கி ஊக்குவியுங்கள்
You must be logged in to post a comment.
வளவன் மித்ரா புரிதலும் காதலும் அழகு 💕
இந்த தனம் பாவம் யோசிக்காம பேசி இப்ப பிரச்சினைய இழுத்துக்கிட்டா..
கதை அருமையாக நகர்கிறது.. வாழ்த்துகள் 💐💐💐💐💐