திருப்பம்-30
“சங்கு அந்த பூந்தட்ட கொண்டுவந்து வையு”
“அம்மாடி கார்த்தி அந்த வளையல் தட்ட எடுத்துட்டு வாடா” என்று தாட்சாயணி அவர்களுக்கு ஆளுக்கொரு வேலையாய் கொடுத்துக் கொண்டிருக்க,
“மாமா வாங்க. சித்தப்பா வாங்க” என்று அவிநாஷ் அனைவரையும் ஓடி ஓடி கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் அருகே வந்து அவனைப் பிடித்து நிறுத்திய வளவன், “அண்ணே விசேஷம் ஒங்க பொண்டாட்டிக்குத்தான?” என்று கேட்க,
“ஏன்டா? என்னாச்சு?” என்று கேட்டான்.
“பொறவு அவியளோட போயி நிக்காம வந்தவியளுக்கெல்லாம் வணக்கம் வச்சுட்டுருக்கீய? மைணி தனியா உக்காந்து ஒங்களத்தேம் பாத்துட்டுருக்காவ” என்று வளவன் கூற,
அவிநாஷ் தன்னவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.
அத்தனை நேரம் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருத்தவள் சட்டென வேறுபுறம் திரும்பிக் கொள்ள, அவிநாஷ் இதழ்கள் பூவாய் மலர்ந்தது.
“ஆஹாம்..” என்று வளவன் கேலியில் இறங்க,
“சும்மாருடா” என்று வெட்கம் மறைத்து புன்னகைத்தான்.
“இருக்கோம் இருக்கோம். போயி உங்காளுகூட ஒக்காருவ” என்று கூறியவன், வந்தவர்களை தான் கவனிக்கத் துவங்க,
“என்ன கீதா.. பார்வையெல்லாம் பலமாருக்கு?” என்றபடி அவள் அருகே சென்று அவிநாஷ் அமர்ந்தான்.
“ம்க்கும்.. பாத்துட்டாலும் அய்யா அப்படியே வந்து தாங்கிடுவீங்க” என்று அவள் நொடித்துக் கொள்ள,
“எப்புடி தாங்கனுமாம் என் கீதாவ? மணையில வந்து உட்காரச்சொல்லும்போது தூக்கிட்டுப் போகட்டுமா?” என்று கேட்டான்.
அதில் கொள்ளெனச் சிரித்தவள், “முன்னவே நான் செவன்டி ஃபைவ் கேஜி தாஜ் மஹால். இப்ப உங்க புள்ள உபயத்துல நல்லா ஏறிட்டேன். இதோட நீங்க தூக்கிட்டு அப்படியே உக்காந்துட வேண்டியதுதான்” என்க,
“மாமன் புதுசா வர்க்கௌட்லாம் எதுக்கு பண்றேன்னு நினைக்குற? எல்லாம் உன்னையும் நம்ம புள்ளையவும் சுமக்கத்தான்” என்று அவனும் கேலி செய்தான்.
அவனோட பேசி சிரித்தபோதும் அவள் கண்களுக்குள் மறைக்கப்பட்ட ஒரு படபடப்பு இருந்தது. அதை கண்டுகொண்ட அவிநாஷ், “என்னாச்சு கீதா? ஏன் படபடப்பாருக்க?” என்று கேட்க,
“தெரியலங்க. என்னமோ பயமாவே இருக்கு எனக்கு” என்றவள், “வளைகாப்பு முடிஞ்சதும் அம்மா அப்பா கூட்டிட்டுப் போயிடுவாங்கள்ல? என்னைப் பார்க்க டெய்லி வருவீங்களா?” என்று கேட்டாள்.
“உன்னை யாரு அனுப்பப் போறதா சொன்னது?” என்று அவிநாஷ் கேட்க,
அவனைப் புரியாது பார்த்தவள், “என்ன பேசுறீங்க? வளைகாப்பு முடிஞ்சா அம்மா வீட்டுக்குத்தான போகனும்?” என்று கேட்டாள்.
“ஆமா தான். இல்லைனு சொல்லலையே” என்று மேலும் அவளைக் குழப்பியவன், “சாஸ்திரத்துக்கு இன்னிக்கு ஒருநாள் போயிட்டு நாளைக்கு வந்துடுவ. அப்றம் ஒன்பதாம் மாசம் கூட்டிட்டு வந்து விடுறேன், பாப்பா பிறந்தப்பறம் மூனு நாலு மாசம் கூட வச்சுப் பார்த்துக்கோங்க சொல்லிருக்கேன் மாமாட்ட” என்றான்.
“இது எப்பங்க?” என்று சங்கீதா விழி விரிக்க,
அவள் மூக்கைப் பிடித்து ஆட்டியவன், “ஆமா என் பொண்டாட்டி வளைகாப்புக்கு பத்திரிகை வைக்கப் போனதுக்கே புருஷன் வராம படுக்கலை. மனசு கெடந்து என்னைத்தான் தேடுது. அதான் ஒன்பாதவது மாசம் கூட்டிட்டு வந்து விடுறேன்னு என் மாமனார கன்வின்ஸ் பண்ணிட்டேன். எப்புடி நம்ம சர்பிரைஸ்?” என்று கண்ணடித்தான்.
அவனை ‘ஆ’ என்ற ஆச்சரியமாய் அவள் நோக்க, “ஓய்.. எல்லாரும் இருக்காங்க கீதுமா.. மாமன டெம்ட் பண்ணாத” என்று கிசுகிசுப்பாய் கூறிவிட்டு அவன் எழுந்து சென்றான்.
அவன் சென்ற இடத்தை நிறப்பிக் கொண்டு அமர்ந்த வளவன், “என்ன மைணி? ஒரே வெக்கம்ஸா போறாவ எங்கண்ணே” என்று கூற,
நாணம் கொண்டு சிரம் தாழ்த்தி புன்னகைத்தவள், “அதெல்லாம் உங்களுக்கு நான் சொன்னா புரியாது” என்று நக்கல் செய்தாள்.
“இஞ்சார்ரா.. பொறவு யாரு சொன்னா புரியுமாம்” என்று அவனும் கேலி செய்ய,
“ம்ம்.. என் தங்கச்சி சொல்லுவா. கூப்பிட்டுச் சொல்லச் சொல்லுறேன்” என்று கூறினாள்.
அதில் சிரித்தவன், மற்ற வேலைகளைப் பார்க்க எழுந்து செல்ல, சங்கீதாவும் புன்னகைத்துக் கொண்டாள்.
அனைத்து பரபரப்போடும் விழா இனிதே துவங்க, சங்கீதாவை அமர்த்தி வளைபூட்டத் துவக்கினர்.
வளவனை நெருங்கிய அவிநாஷ், “அக்கா வரலையாடா?” என்று கேட்க,
வருத்தமான பார்வையோடு அவள் கொடுத்துவிட்ட மொய்யை அவன் கையில் வைத்தவன், “அவங்க ஆசிர்வாதம் எப்பவும் புள்ளைக்கு இருக்கும்னு சொன்னாங்கத்தான்” என்றான்.
தானும் வருத்தமாய் நோக்கிய அவிநாஷ், கூப்பிட்டதற்கு மேல் வற்புறுத்தி வரவைத்தல் நன்றன்று என்ற எண்ணத்துடன் பெருமூச்சு விட்டு, “சரிடா” என்றான்.
“சாரிண்ணே. நீய விழாவ பாருவண்ணே. வெசனப்படாதீய” என்று வளவன் கூற,
“ச்ச எதுக்குடா சாரிலாம். விடு” என்று அவிநாஷ் கூறினான்.
ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் வந்து சங்கீதாவிற்கு வளையல் பூட்ட, “என்ன அத்தான்.. சங்கிக்கு என்ன கொடுக்கப் போறீய?” என்று கார்த்திகா கேட்க,
“அதான? என்ன அண்ணே ஸ்பெஷலு அக்காவுக்கு? எங்க முன்னுக்க கொடுக்கலாமுல்ல?” என்று துள்ளலுடன் தனம் கேலியாகக் கேட்டாள்.
அவளது விளையாட்டில் தெய்வா, “தனம்” என்று கண்டிக்க,
“விடுங்க பெரிமா. சின்ன பொண்ணுதான” என்று சிரித்தான்.
“சமாளிப்புலாம் இருக்கட்டுண்ணே. என்ன கிப்டுனு சொல்லுவ” என்று விக்ரம் கேட்க,
“நானே பெரிய கிப்டுனு சொல்லப்போறாவளோ?” என்று வடிவேலு கேட்டான்.
“என்னலே லந்து பண்றீய அவேன?” என்று மகா கூற,
“அதான அண்ணா. எல்லாரும் என் அத்தானை வம்பிழுக்குறாங்க” என்று வழக்கம் போல் தன் அத்தானுக்கே கொடிபிடித்தாள் சங்கமித்ரா.
அதில் அவிநாஷ் சிரிக்க, “அம்மாடி நீ எப்பவும் உங்கத்தானுக்குதேம் கொடிபுடிப்ப. இப்ப இம்புட்டு பேரு கேக்கோமுல்ல? என்ன கிப்டாம்?” என்று தீபிகா கேட்டாள்.
“எங்க அத்தான் அதுலாம் சூப்பரா ப்ளான் பண்ணிருப்பாங்க” என்று சங்கமித்ரா கூற,
“அண்ணே.. ஆனாலும் எம்பொண்டாட்டி ஒங்களுக்கு பலமாதேம் கொடிபுடிக்கா. நானு காக்கா கருப்பாருக்குமுனு சொல்லி நீங்க இல்ல காக்கா வெள்ளையாதேம் இருக்குமுனு சொன்னாகூட எங்கத்தான் சொல்றதுதேம் சரினுடுவா போங்க” என்று வளவன் பலமாய் சிரித்தான்.
அதில் அவனை செல்லமாய் முறைத்தவள், “அய்யோ பெரிய காமடிதான்” என்று பழிப்புக் காட்ட, அனைவரும் கலகலவென்று சிரித்தனர்.
“ஏம்பா இம்புட்டு பேரும் கேட்குறாங்க. நீ அமைதியா வேடிக்கை பாக்குறியே? என்ன வாங்கிருக்க எம்மருமவ பொண்ணுக்கு?” என்று அவிநாஷின் அம்மா பாமா கேட்க,
“வாங்கிருக்கேன் வாங்கிருக்கேன்” என்றவன் சென்று ஒரு பரிசை எடுத்து வந்தான்.
கண்கள் விரிய தன்னவனைப் பார்த்த சங்கீதா, பார்வையிலேயே ‘இது எப்ப?’ என்று கேட்க, சிரிப்போடு வந்த அவள் கையில் பரிசை கொடுத்தான்.
“சத்தியமா ஐடியா என்னோடதில்ல” என்று அவிநாஷ் சொல்லிவிட,
“ம்ம்.. தெரியுமே.. ஐடியா உங்களோடதா இருக்காதுனும் தெரியும், அது யாரோடதா இருக்கும்னும் எனக்குத் தெரியும்” என்று கூறி சங்கீதா சங்கமித்ராவைப் பார்க்க,
“ஐடியா என்னோடதா இருந்தாலும் எஃபோர்ட் அத்தானோடதுதான்” என்று சங்கமித்ரா கூறினாள்.
“அடிப்பாவி.. ஐடியாவையும் குடுத்துட்டுத்தேம் வக்காளத்து வாங்கிட்டிருந்தீயாக்கும்?” என்று வளவன் வாயில் கை வைக்க,
“இல்லனாலும் இவ அவருக்குதான் சப்போர்ட் பண்ணுவா” என்று சங்கீதா கூறினாள்.
“வவ்வவ” என்று சங்கமித்ரா அக்காவிற்கு அலகு காட்ட,
“சின்னப் புள்ள மாதிரி பண்ணாத சங்கு. உம்மாமியார் உன்னத்தான் பாக்குறாங்க” என்று அவள் அருகிருந்து தாட்சாயணி அமைதியாய் கடிந்தார்.
அதில் தன் அத்தையைத் திரும்பிப் பார்த்தவள், அவரது உணர்வற்ற பார்வையைப் பார்த்து பயம் கொண்டு அவர் அருகிருக்கும் மாமனாரைப் பார்க்க, கண்கள் மூடித் திறந்து இடவலமாய் தலையாட்டி சிரித்தார்.
அதில் மெல்ல புன்னகைத்தவள் தன்னவனை நோக்க, அவன் தன் தந்தையை நன்றியாய் பார்த்து புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
இந்த இடைவெளியில் பரிசைப் பிரித்துப் பார்த்த சங்கீதா, “ஏ.. அழகாருக்குப்பா” என்று கூற,
“என்னது மைணி?” என்று கார்த்திகாவும்,
“வாவ் செயினா?” என்று தனமும்,
“அடடே அழகாருக்கே” என்று தீபிகாவும்,
“பாருடா ஹார்டெல்லாம் பலமாருக்கு” என்று வடிவேலும்,
“எங்கய்யா வாங்கின? இப்புடிலாம் நம்மூரு பக்கட்டு எங்கன கெடைக்கு?” என்று மகாதேவனும்,
“ஏந்த்தான் அக்காவுக்கு வாங்கியாரப்போறீயளாக்கும்?” என்று விக்ரமனும்,
“தங்கமா வெள்ளியாடா?” என்று உறவுக்கார பாட்டியும் என்று வரிசையாய் பல கேள்விகள் எழுந்தன.
எந்த கேள்வியையும் கண்டுகொள்ளாமல் அதை சங்கீதாவின் கழுத்தில் அணிவித்தவன், “உனக்கே தெரியும் எனக்கு இந்த கிஃப்ட் செலெக்ஷன்லாம் வராதுனு. ஆனா கொடுக்குற பரிசுல என் உழைப்பு இருக்கனும்னு பாப்பாட்ட தான் வழக்கம் போல ஐடியா கேட்டேன். பாப்பா இந்த ஐடியா கொடுத்தா. நமக்கு புடிச்சமான ஷேப் ஆர் டிசைன்ல நாமலே டாலர்ஸ் செஞ்சு நமக்கு பிடிச்சவங்களுக்கு கிப்ட் பண்ணலாம். நம்ம பாப்பாவோட முதல் ஸ்கேன் ஃபோட்டோ என்கிட்டருந்தது. அதை ஹார்டின் டாலர்ல இம்பிரின்ட் பண்ணி அதை செயின்ல போட்டு ரெடி பண்ணிட்டேன்” என்று கூற,
“நீங்களே செஞ்சீங்களா?” என்று சங்கீதா ஆச்சரியமாய் கேட்டபடி அந்த இதயவடிவ டாலரில் இருக்கும் அவர்கள் கருவின் அச்சை வருடினாள்.
புன்னகையுடன் அவிநாஷ் தலையசைக்க, சங்கமித்ரா தோளிடித்த வளவன், “நாளபின்ன உனக்கு கிஃப்ட் கொடுக்க நீயே பேசாம ஐடியா தந்துபுடு மித்ரா. இம்புட்டுக்கு யோசிக்குற அளவு ஓம் புருஷன் வர்த்தில்ல” என்று கூறினான்.
“வர்த்தில்லாத புருஷன் தான் ரெசின் கிளாக் வாங்கித்தந்தீங்களாக்கும்?” என்று புன்னகையாய் சங்கமித்ரா கேட்க,
சிரித்தபடியே கண்ணடித்தான்.
“அங்க ஏதோ தனிப்படம் ஓடுற மாதிரி இருக்குது” என்று அவிநாஷ் கூற,
சட்டென தன்னவனிடமிருந்து பார்வையை விளக்கி மற்றவர்களைப் பார்த்த சங்கமித்ராவிற்கு நாணம் தலைதூக்க, வெட்கப் புன்னகையுடன் தலைகுனிந்தவளை, “ஓஹோ” என்ற கேலி கரகோஷம் தொடர்ந்தது.
“என்னம்லே எல்லாம் எம்பொஞ்சாதிய நளியடிக்கீய? விழா அவியளுக்கு. அவியள ஓட்டுக்கங்கலே” என்ற தன்னவள் தோள் சுற்றி கரம்போட்ட வளவன் கூற,
‘அச்சோ..’ என்று சங்கமித்ரா இன்னும் வெட்கம் கொண்டாள்.
சிரிப்பும் கலகலப்புமாய் பொழுது கழிய, உணவு வேளை முடிந்ததும் சங்கீதாவை சச்சிதானந்தமும் தாட்சாயணியும் அவர்கள் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல ஆயத்தம் செய்தனர்.
“ஆனாலும் தம்பி நீங்க ரொம்ப மோசம். மூனு மாசம் கூட உங்க பொண்டாட்டிய விட்டு இருக்க மாட்டேன்னு சொல்லிட்டீயலே” என்று தீபிகா கேலி செய்ய,
“பிரச்சினை அவளவிட்டுட்டு இருக்குறதில்ல க்கா. இந்த நேரத்துல அவகூட நான் இல்லாமருக்குறதுலதான். மாமாக்காகதான் ஒன்பதாவது மாசம் அனுப்பவே யோசிச்சேன். இல்லனா பிரசவம் முடிஞ்சதும்தான் அனுப்பிருப்பேன்” என்று சங்கீதாவைப் பார்த்தபடியே கூறினான்.
அவன் கூற்றில் கண்கள் கலங்கப் பெற்றவள், அவன் பார்வையில் உணர்ந்ததெல்லாம் தன்மீதான அவனது நேசம் மட்டுமே!
அவள் தழும்பி நின்ற விழிகளைப் பார்த்து அவிநாஷ் இடவலமாய் தலையசைக்க, அதில் மெல்ல புன்னகைத்தவள் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.
மகள் மற்றும் மறுமகனின் உள்ளார்ந்த அன்பை கண்டு மனம் நெகிழ்ந்த சச்சிதானந்தம், மகளின் தலைகோதி அழைக்க, புன்சிரிப்புடன் தந்தையோடு சென்றாள்.
வெளியே சென்று நின்றவள் அவனிடம் விடைபெற வேண்டி திரும்ப, “கெளம்பும்போது மாப்பிள்ளை வரக்கூடாதுடா” என்று தாட்சாயணி கூறினாள்.
அதில் அவள் முகம் முற்றுமாய் வாடிவிட, அவளுக்கு அலைபேசியில் தொடர்புகொண்ட அவிநாஷ், “நாளைக்குக் காலையில என்கூடத்தான் இருப்பா. பத்திரமா போயிட்டுவா” என்று கூறினான்.
“ம்ம்” என்று அவனுக்கு பதில் கொடுத்தவள் முகம், அவன் கொடுத்த பறக்கும் முத்தங்களில் சிவந்து போக, புன்சிரிப்போடு பெற்றோருடன் புறப்பட்டாள்.
விழா இனிதே முடிந்த மகிழ்வுடன் அனைவரும் வீடு திரும்ப வேண்டி விடைபெற, “அடுத்து உன் விசேஷம்தான். சீக்கிரம் நல்ல செய்தி சொல்லு” என்று அவிநாஷின் அம்மா பாமா சங்கமித்ராவிடம் கூறினார்.
அதில் புன்னகைத்தவள் தன்னவனைப் பார்த்துக் கொண்டு தலைக்கு நோகாமல் அவரிடம் தலையசைத்தாள்.
“தெய்வாக்கா மருமவ புள்ளையளுக்கு சுத்திப் போடுவ. வந்தவியலெல்லாம் ஒன்னா புடவை கட்டி ஒத்துமையாருக்காங்ஙளேனு கண்ணு போட்டுட்டாங்க” என்று பாமா கூற,
பெயருக்கொரு புன்னகை பூத்தபடி தலையசைத்தார்.
ஆனந்த உணர்வுடன் அனைவரும் வீட்டை வந்தடைய, சோர்வின் மிகுதியில் அனைவரும் அவரவர் அறைக்குச் சென்று படுத்துக் கொண்டனர்.
அவனிடம் நிறைய கதைபேச வேண்டுமென வந்தவள், இருந்த களைப்பிற்கு அப்படியே உறங்கிப் போனாள்.
மாலை எழுந்து அனைவரும் கூடத்தில் கூடிவிட, பெண்கள் தேநீரைத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
“மித்ரா” என்று கூடத்திலிருந்து வளவன் உரக்க அழைக்க, தேநீரை வடிகட்டிக் கொண்டிருந்தவள் உள்ளிருந்தபடியே, “ஆங்” என்று குரல் கொடுத்தாள்.
“என்ன அவசரமோ கூப்பிடுறான். இங்கனயே இருந்துட்டு என்னத்த கொரல் குடுக்குறவ?” என்று தெய்வா அதட்ட, பால் பாத்திரத்தைப் பிடித்திருந்த துணி விலகி கைகளை உஷ்ணம் தீண்டியது.
“ஸ்ஸ்” என்று பாத்திரத்தை வைத்தவள், “டீ வடிச்சுட்டுருந்தேன் அத்தை. அதான்” என்க,
“எதாது சாட்டு சொல்லிட்டே நில்லு” என்று அவர் கூறும்போது, “மித்ரா” என்று மீண்டும் அழைத்திருந்தான்.
தெய்வா முறைக்கவும் சற்றே பெண்ணவளுக்குக் கோபம் வந்துவிட, விறுவிறுவென கூடத்திற்கு வந்தாள்.
“காலையில எக்ஸ்போர்ட் டீடைல்ஸ் பேப்பர் ஒன்னு கொடுத்தேம்ல? எங்கடி?” என்று கேட்டபடி அவன் கூடத்திலுள்ள மேஜையில் ஆராய, “அதுல இல்லங்க” என்றாள்.
“இங்க தானடி வச்ச?” என்றவன் தேடுதல் வேலையைத் தொடர்ந்தபடியே கேட்க,
“இதுல வைக்கலங்க” என்றவளுக்கு சட்டென அதை ‘எங்கு வைத்தோம்?’ என்பது நினைவில் இல்லை.
“இங்கல்லன்னா பொறவு எங்கன இருக்கு மித்ரா?” என்று அவனும் சற்றே எரிச்சலாகக் கேட்க,
“எனக்கு நினைவு வரமாட்டேங்குதுங்க” என்றாள்.
“ப்ச்… என்ன மித்ரா முக்கியமான பேப்பர்” என்று கோபத்துடன் முனகியவன் அந்த மேஜையிலேயே தேடிக் கொண்டுருந்தான்.
“அதுலதான் இல்லனு சொல்றேன்ல? அப்றமும் அதுலயே தேடினா எங்கருந்து கிடைக்கும்?” என்று மித்ராவும் கோபமாகக் கேட்க,
“ஏ அப்றம் எதுலதான்டி இருக்கு?” என்று கத்திவிட்டான்.
சின்ன விடயம் தான் என்றாலும் இருவரும் இருந்த எரிச்சலான மனநிலை அவர்களை கோபம் கொள்ளவே வைத்தது. சட்டென அவன் அதட்டவும், முதலில் விக்கித்து விழித்தவளுக்கு பிறவி குணத்தில் கண் கலங்கி போனது. பின்பு அவளுக்கும் கோபம் வந்துவிட, “அதான் நெனவில்லனு சொல்றேன்லங்க? பக்கத்துலயே நின்னுட்டு எங்க எங்கனு கேட்டா மட்டும் நினைவு வந்துடுமா? கொஞ்சம் யோசிக்க விடனும்ல?” என்று தானும் கத்தினாள்.
குழத்தைக்கு நடை பயிற்றுவிக்க விக்ரமனும் தனமும் தோட்டத்தில் இருக்க, சுயம்புலிங்கம் மட்டுமே கூடத்திலிருந்தார்.
இவர்கள் சண்டை காதில் விழுந்தபோதும்கூட பெரியவர் அதை கண்டுகொள்ளாது செய்தித்தாளையே பிரட்டிக் கொண்டிருக்க, சமையலறையிலிருந்து இவர்கள் குரல் கேட்டு வந்த தெய்வா, “ஏட்டி என்னத்துக்குடி இந்த கத்து கத்துறவ?” என்று கேட்டார்.
தான் சொல்லச் சொல்ல அந்த மேஜையின் டிராயர்களிலேயே தேடிக் கொண்டிருக்கும் கணவனை முறைத்துப் பார்த்தவள், “காலைல ஒரு பேப்பர் குடுத்தாருத்த. எங்க வச்சேன்னு தெரியலை. இங்க இல்லனு..” என்று முடிக்கும் முன், “கூரிருக்கா ஒனக்கு? முக்கியமா எதயாது குடுத்தா ஒழுங்க வைக்கத்தெரியாதா?” என்று அவளைக் கத்தினார்.
“பாதுகாப்பாதான் வச்சேன் அத்தை. எங்க வச்சேன்னு சரியா நெனவில்ல” என்று அவள் கூற, கார்த்திகா அவ்விடம் வந்தாள்.
“கொழுந்தரே கொஞ்சம் பொருங்க அந்த புள்ள யோசிச்சு எடுக்கும்” என்று சங்கமித்ராவிற்கு சாதகமாய் கார்த்திகா கூற,
“இப்ப வேணும் மைணி. அவரு ஏற்கனவே நாலு தடவ ஃபோன் போட்டுட்டாரு பங்ஷன்ல இருந்தப்பவே. வந்ததும் எடுக்க நினைச்சு களப்புல மறந்துட்டேம்” என்றான்.
“ஏங்க இங்க இல்ல. நான் யோசிச்சு எடுத்துத் தரேன் இருங்க” என்று மித்ரா கூற,
“ப்ச்.. எங்கிட்ட பேசுற நேரத்துக்கு அத ரோசிச்சு எடுக்கலாம் தான? முக்கியமான பேப்பர். உங்கிட்ட குடுக்காம நானே உள்ள கொண்டுபோய் வச்சிருக்கனும். போடி” என்றுவிட்டான்.
“இதான் பேச்சு. நீ போய் உட்காரு. நான் தேடி எடுக்கேம்” என்று தெய்வாவும் மருமகளை மகன் சாடுவதற்கு சாதகமாய் பேச, அவளுக்குக் கண்ணை முட்டிக் கொண்டு கண்ணீர் வந்தது.
அவள் தோள் தொட்ட கார்த்திகா, “சங்கு..” என்று பரிவாய் அழைக்க,
கன்னம் தாண்டிய கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு விறுவிறுவென்று மேலே சென்றாள்.
அப்போதே ஒளிசுடருடன் உள்ளே வந்த விக்ரம் மற்றும் தனம் சூழலைக் கண்டு ஏதோ பிரச்சினை என்பதைப் புரிந்துக் கொள்ள, அலைபேசி ஒலி எழுப்பவும் எரிச்சலுடன் அதை ஏற்ற வளவன், “சார் ஒரு அரைமணி நேரம் சார். எடுத்து அனுப்பிவிடுறேன்” என்று கூறினான்.
எதிர்புரம் உள்ளவரும் அவரது அவசரத்தை அவனிடம் இறக்க, “இந்த பொண்ணுட்ட என்னத்துக்குக் குடுத்த நீயு? ஒரு பொருள ஒழுங்கா வச்சுக்கத்தெரியுதா பாரு?” என்று தெய்வாவும் திட்டியபடியே எதை தேடுகின்றோம் என்றே தெரியாமல் அந்த மேஜையை ஆராய்ந்துக் கொண்டிருந்தார்.
விறுவிறுவென்று கீழே வந்த சங்கமித்ரா, எரிச்சலையும் கோபத்தையும் உள்ளடக்கி நின்றுகொண்டிருந்த வளவனிடம் வந்து அந்தத் தாளை நீட்ட, சட்டென அதை வாங்கிப் பிரித்துப் பார்த்தான்.
“இத எடுத்தார இம்புட்டு நேரமாட்டி ஒனக்கு? எம்புள்ளயோட அழுத்தத்த ஏத்திட்டுதேம் தருவியோ?” என்று தெய்வா திட்ட, “நாயகி” என்று சுயம்புலிங்கத்தின் குரல் ஓங்கி ஒலித்தது.
அந்தத் தாள்தான் என்பதை உறுதி செய்தவுடன் அதை புகைப்படம் எடுத்து அனுப்ப வேண்டியவருக்கு அனுப்பிவிட்டு வளவன் பெருமூச்சுவிட, “அனுப்பிட்டியாப்பா?” என்று சுயம்புலிங்கம் கேட்டார்.
“அனுப்பிட்டேம் ஐயா. ஒரு நிமிஷத்துல பதட்டமாபோச்சுது” என்று பெருமூச்சுவிட,
“ஒனக்கு வேண்டியத அந்த புள்ள எடுத்தாந்து தந்து பதட்டத்த போக்கிடுச்சு. இப்ப நீ கத்தினதுக்கும் உங்கம்மா கத்தினதுக்கும் அந்த புள்ள அடஞ்ச வெசனத்த எப்புடி போக்க போறீய?” என்று அமைதியான குரலில் கேட்டார்.
அப்போதே நிதானம் பெற்றிருந்த வளவன் செய்த பிழையை உணர்ந்து சங்கமித்ராவை நோக்க, கண்கள் சிவக்க கண்ணீரும் கோபமுமாய் பார்த்து நின்றிருந்தாள்.
“ஆமா இதுலென்ன வெசனமாச்சாம் அம்மணிக்கு? அவேம் வெளிய வாசலுல வேலைக்கு அலையுறவன். அவனுக்குத்தான் தெரியும் அவனோட பதட்டம். அவசரத்துக்கு நாலு வார்த்த போசினா அதுக்கு கோவம் வந்துடுமாக்கும்?” என்று தெய்வா கூற,
எப்போதும் அவர் பேச்சுக்கு வருத்தம் மட்டுமே கொள்பவள் இன்று பெரும் கோபத்துடன் அவரைப் பார்த்தாள்.
எதையாவது பேசி பிரச்சினை செய்துவிட வேண்டாம் என்ற மனவோட்டத்துடன் பெருமூச்சுவிட்டவள், “மித்..” என்று அவன் அழைப்பை முடிக்கும் முன் விறுவிறுவென்று மேலே சென்றாள்.
“இஞ்சாருடி.. என்ன அகமா(திமிரா?)? அவேம் கூப்பிடுதாம்ல?” என்று தெய்வா கத்த,
“கூரிருக்காட்டி ஒனக்கு?” என்று சுயம்புலிங்கம் அதட்டினார்.
“என்னத்துக்கு என்னைய திட்டுறீய?” என்று மகன்கள் மற்றும் மகமருகள் முன் திட்டும் கோபத்தில் தெய்வா கொதிக்க,
“ஓம் புள்ளைய முன்னுக்க ஒத்த வார்த்த நான் கேக்கேம்னு ஒனக்கு வந்தா கோவம். அந்த புள்ளைக்கு வந்தா அகமா?” என்று அதே அமைதியானக் குரலில் கேட்டார்.
“ஐயா..” என்று வளவன் பேச வர,
“புருஷம் பொஞ்சாதி சண்டைய அறக்குள்ளக்கயே வச்சுகிடனும்யா. வெளியகொண்டுவந்தா எல்லாரும் வந்து பங்கு போட்டுப்போம்” என்று மகனைப் பார்த்துக் கூறி, “ஒனக்கும் எனக்கும் சண்டவந்தா நம்ம மவேனுவள பேச விடுவியா தெய்வா?” என்று மனைவியிடம் கேட்டார்.
“நேத்து வளந்த புள்ளைய என்ன நம்ம ஒடக்கக் கேக்குறது?” என்று தெய்வா சீற,
“அப்பத நீயும் அவிய ஒடக்குல பூறாம இங்கீதமா இருந்துகிடு” எனக் கூறித் தன் துண்டை உதறிக் கொண்டு சென்றார்.
விக்ரமன் தனத்தை நோக்க, அவள் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு அறைக்குள் சென்றாள்.
கார்த்திகாவும் கணவன் பார்வை புரிந்து, தேநீரை மீண்டும் சுடுபடுத்திக் கொண்டுவர சமையலறைக்குள் செல்ல, அன்னையை பார்த்து ஒரு பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டு மேலே சென்றான்.
முதன்முறை இப்படி சண்டை போட்டதால் வளவன் அறைக்குள் சென்று எப்படி சங்கமித்ராவை சமாதானம் செய்திட என்ற யோசனையோடு உப்பரிகையிலேயே தவிப்பாய் நடந்து கொண்டிருந்தான்.
மேலே படியேறி வந்த விக்ரமன் உடன் பிறந்தவனின் பதட்ட நிலையைக் கண்டு, அடக்கமுடியாது பக்கென சிரித்துவிட, அவன் ஒலியில் திரும்பிப் பார்த்த வளவன், “போயிடுலே. காந்தலடிக்காத” என்று கூறினான்.
“ஆடுற வார ஆடிபுட்டு இப்பத கைய பெணஞ்சா ஆச்சாக்கும்?” என்று கேட்ட விக்ரமனுக்கு சிரிப்பை மட்டும் நிறுத்த முடியவில்லை.
அவனை முறைக்க முயன்ற வளவன் பாவம் போல் விழிக்க, “போயி பேசு போ” என்று கூறினான்.
சுற்றி முற்றிப் பார்த்துக் கொண்டவன் தன் கைச் சட்டையை மடித்துவிட்டுக் கொண்டே, “பயமாருக்குலே” என்க, விக்ரமன் சிரிப்பு இன்னும் அதிகரித்தது.
“சிரிக்காதலே” என்று வளவன் கடுப்பாகக் கூற,
“இப்பத என்னைய என்னலே பண்ண சொல்லுத? அட்வைஸ் பண்ணனுமா?” என்று கேட்டான்.
“ஐடியா குடு” என்று வளவன் கூற,
“பேசாம போயி காலுல விழுந்துபுடு” என்றான்.
அவனை ஏற இறங்கப் பார்த்த வளவன், “எத்தன மொறலே மைணி காலுல விழுந்துருக்க?” என்று கேட்க,
“புருஷம் பொஞ்சாதி ஒடக்குல கால புடிக்குறதும், கால வாருரதும் சகஜம்லே” என்றபடி தன் அறைக்குச் சென்றான்.
ஒரு பெருமூச்சு விட்ட வளவன் அறைக்குள் நுழைய, வழியும் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டே அழுதபடி கடிதம் எழுதிக் கொண்டிருந்தாள், சங்கமித்ரா.
அவன் வந்ததைக் கூட உணராது, மெல்லிய ஒலியில் விக்கி விக்கி அவள் அழ, அவனுக்கு வருத்தமாகிப் போனது.
கோபமும் கண்ணீருமென வேக வேகமாய் கடிதம் எழுதியவள், “பேசவே கூடாது இவர்கூட. ரொம்பதான் கோவப்படுறாரு. இனி வெறும் பருப்பத்தான் கடைஞ்சு ஊத்தப்போறேன். காரமா சாப்டு சாப்டுதானே இந்தக் கோபம் வருது” என்று முனுமுனுக்க, அவனுக்கு லேசாய் சிரிப்பும் வந்தது.
கடிதத்தை எழுதி முடித்தவள் எழ, அவள் பின்னே அமைதியாய் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
அவனைக் கண்டு முதலில் திகைத்து நின்றவள், பின் கோபத்துடன் நகர எத்தனிக்க, அவள் கரம் பிடித்துத் தன்முன் நிறுத்தினான்.
அவன் முகம் நோக்காது தரை நோக்கியவள், மூக்கை உரிந்துக்கொண்டே கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொள்ள,
“மித்தூ..” என்று பரிவாய் அழைத்தான்.
ம்ஹும்.. அத்தனை சீக்கிரம் நிமிர்ந்து பார்த்திடும் எண்ணத்தில் அவளில்லை.
“ஏட்டி.. சாரிடி” என்று அவன் கூற,
கரத்தை பட்டென உறுவிக் கொண்டவள் கடிதத்தை எடுத்து வந்து நீட்டினாள்.
அதை வாங்கித் தன் சட்டைப் பைக்குள் வைத்துக் கொண்டவன், “என்னைய பாரேம்” என்க,
அவள் நிமிர்ந்தாளில்லை.
ஒரு பெருமூச்சு விட்டவன், கடிதத்தை எடுக்க, அவள் நகர எத்தனித்தாள்.
“ஏட்டி” என்று அவசரமாய் கதவை மறைத்துக் கொண்டு நின்றவன், “படிக்குற வர நவரக்கூடாது” என்று கடிதத்தைப் பிரித்தான்.
‘அன்புள்ள கோபமுள்ள திருமாலுக்கு,
எப்பா! எவ்ளோ கோவம். உங்களுக்கு வேலை இருக்குதான் அவசரம் தான். இல்லைனுலாம் சொல்லவேயில்லை. என்னைத்திட்ட உங்களுக்கு உரிமைகூட நிறையாவே இருக்கு. திட்டுறதென்ன? நாலு அடிக்கூட அடிச்சுக்கோங்க. ஆனா அது எல்லாம் நம்ம ரூமுக்குள்ள இருக்குறவர நமக்குள்ளயே முடிஞ்சுடும். கூடத்துல வச்சு அந்த கத்து கத்துறீங்க? நீங்க கத்தினதும் எப்புடி பயந்துட்டேன் தெரியுமா?’ என்று வாசிக்கும்பொழுதே அவனுக்கு வருத்தமாகிப் போனது.
அதிர்ந்து பேசினால் அவளுக்கு பயத்தில் கண்ணீர் வந்துவிடும் என்பது அவன் அறிந்த ஒன்றுதானே?
‘எனக்கு அதிர்ந்து பேசினா பயமாருக்கும் அழுகவரும்னு நீங்க அப்படி பேசக்கூடாதுனு நான் எதிர்ப்பார்த்ததே இல்லைங்க. ஆனா நீங்க கூப்பிட்டதும் நான் போகலைனே அத்தை என்னை சத்தம்போட்டுதான் அனுப்பினாங்க. பால் பாத்திரம் கைய சுட்டது வேற இன்னும் கடுப்பா போச்சு. அதோட வந்தா நீங்களும் கத்துறீங்க. பொறுமையா கேட்டிருந்தா நானே ரெண்டு நிமிஷம் யோசிச்சு எடுத்துக்குடுத்துருப்பேன். நீங்க கத்தவும் அத்தையும் வந்தாச்சு. சும்மாவே என்னைத் திட்ட அவங்களே காரணம் உருவாக்குவாங்க. இப்ப நீங்களே எடுத்து குடுத்துட்டு வரீங்க. என்கிட்ட இனிமே நீங்க ஒன்னும் குடுத்து வைக்க வேணாம். நீங்களே பாத்துக்கோங்க. போங்க’ என்பதோடு கடிதம் முடிந்திருக்க,
“மன்னிச்சுடு மித்ரா” என்றான்.
அவளுக்கு என்ன பதில் கொடுப்பதென்று தெரியாமல் போனது. கோபமும் சரிக்கு சமமாய் இருக்க, சட்டென மன்னித்திடவும் வரவல்லை. ஆனால் மன்னித்துவிடு என்று வந்து நிற்பவனிடம் சட்டென முடியாதென்றும் கூற இயலவில்லை.
அவள் முகம் கண்டே அகம் புரிந்துகொண்டவன், அவளை இறுக அணைத்துக் கொண்டு, “மன்னிச்சுடு. எம்மேலதேம் தப்பு. சாரி. இதுக்குமேல என்ன சொல்லி சமாதானம் செய்யனும்னு சத்தியமா வெளங்கலடி. கோவம் கொறஞ்சு பொறவு வா. இப்பத திட்டனும்முனாலும் திட்டிக்கோ. சாரி” என்றுவிட்டு விலகினான்.
அத்தனை நேரம் அவனை முறைத்துக் கொண்டிருந்தவள் முகம் ‘மியாவ்’ என்றானது. ஆனாலும் அவன் முகம் நோக்காமல் கீழே சென்றுவிட்டவள், இரவு உணவெல்லாம் முடிந்து மீண்டும் மேலே வந்ததும், “எனக்குக் கோவம் போச்சு. மன்னிச்சுட்டேன். நானும் சாரி. கோவம் பட்டு நானுமே கீழ கொஞ்சம் கத்திட்டேன்” என்றாள்.
அவள் பேசியதில் வந்த சிரிப்பை சிரமப்பட்டு அடக்கியவன், அவளிடம் வந்து நிற்க,
அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள், “போனா போகுதுனு உங்களை மன்னிக்குறேன்” என்றாள்.
“இஞ்சார்ரா!” என்று அவளை ஒற்றைப் புருவம் உயர்த்திப் பார்த்தவன் எப்போதும்போல், அவள் முகத்தைத் தன் கரங்களில் பொத்திக் கொள்ள, அவனது அடுத்த செயல் புரிந்து நாணம் கொண்டு சிரம் தாழ்த்தினாள்.
அவள் சிவந்த முகம் ரசித்தபடியே அவள் மூக்கில் முத்தமிட்டவன், “சீனிப்பட்டாசு” என்க,
அவன் மூக்கைப்பிடித்து ஆட்டி, “பச்சமொளகா” என்றுவிட்டு சிரித்தாள்.
