திருப்பம்-29
உவர் காற்றின் இதம் அவள் தேகமெங்கும் தீண்டிச் செல்ல, அதை கண்கள் மூடி ரசித்தபடியே தன்னைச் சுற்றியிருக்கும் கடலை ரசித்து அதன் ஓசையைக் காதின் வழி மூளையில் நிறப்பிக் கொண்டிருந்தாள், சங்கமித்ரா.
இயற்கை அன்னையை ரசித்துக் கொண்டிருந்த அவளது அழகிய விழிகளை, மறவோனது விழிகள் ரசித்துக் கொண்டிருந்தது.
உற்றாகம் பொங்கும் அந்த விழிகளில், அவள் உணரும் உவகையை காணும் நொடி, அவன் உணரும் சந்தோஷத்தையும், கண்ணீர் ததும்பிநின்று, சிவப்பேறி துடிக்கும், வலிகளை விழுங்கிய அவள் விழிகளைக் காணும் நொடி, அவன் உணரும் வேதனையையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தவனுக்கு உள்ளத்தில் சொல்லொண்ணா உணர்வு.
தன்னை வான்புகழுக்கே ஒப்புவித்த வள்ளுவனின் சிலைக்கடியில் நின்றிருப்பதாலோ என்னவோ? அந்த தருணம், அவன் உணர்ந்த ஒப்பீட்டிற்கு நிகராய் ஒரு குறள் அவனுக்கு நினைவு வந்தது.
“இருநோக்கு இவளுண்கண் உள்ளது ஒருநோக்கு
நோய்நோக்கொன் றந்நோய் மருந்து” என்று அவள் கேட்கும்படி அக்குறளை அவன் உச்சரிக்க,
அவனை மகிழ்வும், குழப்பமும் கலந்த பார்வையோடு ஏறிட்டாள்.
“அவளுடைய கருணைமிகுந்த கண்களுக்கு இரண்டு பாத்திரமுண்டு. ஒன்று கொல்வது, இன்னொன்று குணப்படுத்துவது” என்று அவன் விளக்கம் கொடுக்க,
அவள் விழிகள் மகிழ்வோடு விரிந்தன.
“சீனிபட்டாசு, என்னத்துக்கு இந்த விழி விழிக்கவ?” என்று அவன் கேட்க,
“திருக்குறள் இவ்வளவு மனப்பாடமா சொல்றீங்களே” என்றாள்.
“புடிக்குந்தா. ஒன்னு ரெண்டு இப்புடி மனனம் பண்ணி வச்சிருப்பியேன். எல்லாமுல்லா மனப்பாடமா தெரியாது. ஆனா பஸ்ஸுலலாம் ஏறினாக்கா, அதுல போட்டுருக்க திருக்குறள வாசிக்காது எறங்கமாட்டேம்” என்று சின்ன சிரிப்போடு அவன் கூற,
“செம்மங்க” என்றாள்.
“இங்கனலாம் வந்ததில்லயா புள்ள நீயு?” என்று வளவன் கேட்க,
“சின்ன வயசுல ஸ்கூல் ட்ரிப்ல வந்திருக்கேங்க. பெருசா நினைவுகள்னு எதுவும் இல்லை. ஆனா ஃபோட்டோஸ் இருக்கு. அதைப் பார்த்து தான் இங்க வந்துருக்கேன்னே எனக்கு தெரியும்” என்று கூறினாள்.
“அதுசரி” என்று சிரித்தவன், “நம்ம கன்னியாகுமரில சுத்திப்பாக்க பஞ்சமேயில்ல மித்ரா. இப்புடி நேரங்கிடக்கையில கூட்டிவாரேம்” என்று கூற,
சிறுபிள்ளையின் உற்சாகத்துடன், “சரிங்க” என்றாள்.
அவ்விடம் ரசித்து முடித்த திருப்தியுடன் கரைக்குத் திரும்பிய இருவரும் துணி கடைக்குச் சென்றனர்.
கடைக்காரரும் பத்து பதினைந்து புடவைகளை எடுத்து விரிக்க, சங்கமித்ராவுக்குத்தான் எதை எடுக்கவென்றே தெரியவில்லை.
“எதாது செலெக்ட் பண்ணுங்க” என்று அவள் கூற,
அலைபேசியை நோண்டிக் கொண்டிருந்தவன், “ஒனக்கு புடிச்சதா எடுக்கத்தான?” என்றான்.
“அதான் தெரியலை. எனக்கு ஒரு புடவை பார்க்கும்போது அது நல்லாத் தெரியுது. அடுத்தத பாக்கும்போது அது நல்லா தெரியுது. அப்றம் எப்படி எடுக்க? கன்பியூஸ்டாருக்கு” என்று அவள் கூற,
“அட கோம்ப” என்று சிரித்தவன், அவள் நிறத்திற்கும், கார்த்திகா நிறத்திற்கும் எடுப்பாய் இருக்கும்படி நான்கைந்து புடவைகளை எடுத்து வைத்தான்.
அவற்றைப் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு கார்த்திகாவிற்கு அனுப்பியவள் அழைப்பு விடுத்துத் தெரியப்படுத்த, அவளும் புகைப்படங்களைப் பார்த்துவிட்டு, மருதாணி நிறத்தில், அறக்கு நிற கரைவைத்த புடவையை தெரிவு செய்தாள்.
“புடவை எடுத்தாச்சு. அடுத்து சட்டை எடுக்கப் போகலாமா?” என்று அவள் கேட்க,
“ரெடிமேட் ப்ளௌஸ் எடுக்க போறியா?” என்று கேட்டான்.
“ஹலோ மிஸ்டர் திருமாவளவன். நான் உங்களுக்கு சட்டை எடுக்கப்போறதைப் பத்தி சொன்னேன்” என்று மிரட்டல் தொணியில் அவள் கூற,
“எனக்கெதுக்குட்டி?” என்றான்.
“நானும் அக்காவும் ஒன்னுபோல போட்டுக்குறோம் தானே? அதேபோல நீங்களும் விக்ரமத்தானும் ஒன்னுபோல போட்டாதான நல்லாருக்கும்?” என்று சங்கமித்ரா கேட்க,
“இஞ்சார்ரா.. இதென்னடி கணக்கு? நீங்க கட்டிக்க விருப்பப்படுதீய. கட்டிகிடுவ. நாங்க என்னத்துக்கு?” என்றான்.
“ப்ச்” என்று சப்தம் போட்டவள், “ரெட்டப் பிறவிங்கதான நீங்க? ஒன்னுபோல சட்டைலாம் எடுத்தது இல்லையா?” என்று கேட்க,
“பொறந்தநாளுக்கு எடுக்கையில அப்புடி எடுத்துப்போம். மத்தபடி தெனத்துக்குமுலாம் அப்புடி போடுறதில்ல மித்ரா. அம்புட்டுக்குலாம் எங்களுக்கு பொரும இல்ல” என்று சிரித்தான்.
“விசேஷத்துக்குதானங்க?” என்று அவள் கொஞ்சலில் இறங்க, அதை ரசித்துப் பார்த்தவன், “வா” என்று அவளுடன் சட்டை எடுக்கச் சென்றான்.
அவர்கள் புடவையின் கறையிலுள்ள அரக்கு நிறத்தில் தேடி பிடித்து அவள் இரண்டு சட்டைகளை எடுக்க, அதை ரசித்து புன்னகைத்துக் கொண்டவன் அவனது வங்கி கணக்கு அட்டையை நீட்டினான்.
அதை அவனிடமே திருப்பிக் கொடுத்தவள், அவளது சம்பாத்தியத்தில் அந்த சட்டைகளுக்கு பணம் கொடுக்க, தன் பச்சரிசிப்பற்கள் பிரகாசிக்க புன்னகைத்துக் கொண்டான்.
இருவரும் வெளியே வர, கடை வாசலில் ஒரு வயோதிகர் வண்ண வண்ண நிறங்களில் கோழிக் குஞ்சுகள் விற்றுக் கொண்டிருந்தார்.
அதை ஆர்வமாய் பார்த்த சங்கமித்ரா, “ஐ கலர் கோழிக்குஞ்சு” என்று குதூகலமாய் அவனிடம் கூற,
“போயி பாத்துட்டு வரதோட இருக்கட்டும். அத வாங்கித்தானு என்ட கேட்டுபுடாத மித்ரா” என்றான்.
“ஏங்க?” என்று இறங்கிய குரலில் அவள் கேட்க,
“பாக்க அழகாத்தேம் இருக்கும் மித்து. வாங்கி வளக்க முடியாது” என்றான்.
“ஏன் வளக்க முடியாது? ரொம்ப சேட்டை பண்ணுமா?” என்று அவள் கேட்க,
“இல்லமா. செத்துபோயிடும்” என்றான்.
“செத்துடுமா?” என்று அதிர்வாய் அவள் கேட்க,
“ஆமாடி. ரெண்டு மூனு நாளுகூட தங்காது. பொக்கு பொக்குனு செத்துடும். தேவிகா வாங்கியே ஆவேம்னு அடம் பண்ணினானு ஒன்னு வாங்கி தந்தேம். அதோட அப்புடியொரு வெளாட்டு. அதுக்கு பேரு வைக்கேம் சோறு வைக்கேம்னு அந்த ரெண்டு நா அவ பண்ண அட்டூழியமிருக்கே. யப்பா.. ஆனா அது செத்துபோனதுதேம் போச்சு, துட்டி வீடு போல ஆவிபோச்சு வீடே. என் கோழிகுட்டி செத்துபோச்சுனு உருண்டு உருண்டு கரிச்சு, உங்காம கொள்ளாம, காச்சல இழுத்துவிட்டுகிட்டு ஆஸ்பத்ரில டிரிப்ஸ ஏத்திதேம் புள்ளைய தேத்தி கூட்டிகிட்டு வந்தோம். நாம வாங்கியாராம இருந்தா புள்ளைக்கு இப்புடி ஆயிருக்காதேனு ரொம்ப வெசனமா போச்சு. அதுலருந்து இந்த கோழிக்குஞ்ச பாத்தாலே ஓட்டந்தேம்” என்றான்.
“அம்மாடீ. இத்துனூண்டு கோழிக்குஞ்சுல இப்படியொரு ஃப்ளாஷ்பேக்கா? வேணாம் சாமி வேணாம். எனக்கு கோழிக்குஞ்சே வேணாம்” என்று சங்கமித்ரா கூற,
வாய்விட்டு சிரித்தவன், அவளை அழைத்துக் கொண்டு வீடு வந்து சேர்ந்தான்.
அப்போதே வேலை முடித்து கார்த்திகா மற்றும் விக்ரமும் வீடுவர, வாங்கி வந்த உடைகளை அவர்களிடம் காட்டினாள்.
“எனக்கெதுக்குடா புதுத்துணி?” என்று விக்ரமன் கேட்க,
“நான் வாங்கலலே. அவோ வாங்கினது. நீயாச்சு அவளாச்சு” என்று வளவன் கூறினான்.
“அத்தான் என் ஆசைக்காக வாங்கினேன். நானும் அக்காவும் மேட்சிங் போல, நீங்களும் அவங்களும் ஒன்னுபோல போட்டாதானே நல்லாருக்கும்?” என்று ஆசையாய் அவள் கூற,
அதில் புன்னகைத்துக் கொண்டவன் சட்டையைப் பிரித்துப் பார்த்து, “ரொம்ப அழகாருக்குத்தா” என்றான்.
“தேங்ஸ் அத்தான். அக்கா உங்களுக்கு புடவை ஓகே தானே? அரக்கு ப்ளௌஸ் உங்கட்ட இருக்குல? அதான் நான் தனியா ரெடிமேட் ப்ளௌஸ் எடுக்கலை. இதுக்கு சட்டை பிறகு கூட தெச்சுப்போம்” என்று சங்கமித்ரா கூற,
“ம்ம் இருக்குது சங்கு. நானுமே அத ரோசிச்சுதேம் இத செலெக்ட் பண்ணேம்” என்று கார்த்திகா கூறினாள்.
“சூப்பர் க்கா. நாளைக்கு நாம ஜமாய்க்குறோம்” என்று சங்கமித்ரா கூற,
“நீங்க மட்டுமா? நாங்க சிஸ்டர்ஸ் மூனுபேரும் கூட ஒன்னுபோல புடவை கட்ட ப்ளான் போட்டிருக்கோம்” என்றபடி தனலட்சுமி வந்தாள்.
“பாருடா! மைணி இப்பதேம் பொடவ எடுத்தேம்னாவ” என்று கார்த்திகா கூற,
“அதுக்கு சட்ட தெச்சு வரலியாம். நாந்தேம் அக்காட்ட, முன்ன பொங்கலுக்கு நானு, திரிக்கா, தீபிக்கா ஒன்னுபோல எடுத்தத போடுவம்னு .ரோசனை சொன்னேம். வீட்டு மருமவளுவ ஒருபக்கம் கலக்கட்டும், நாம ஒரு பக்கம் கலக்குவோமின்னேன்” என்று தனம் உற்சாகமாய் கூறினாள்.
“பாருடா.. கலக்குங்க கலக்குங்க” என்ற கார்த்திகா, “பாத்தியா சங்கு? நமக்கு போட்டியா வாராவ. நம்ம கெட்டப்தேம் நாளைக்கு பலமாருக்கனும்” என்று கூற,
“ஆமா ஆமா க்கா” என்று அவளும் ஒத்து ஊதினாள்.
“இஞ்சார்ரா.. அப்புடி போவுதா கதை? இருங்க இருங்க, நாங்களும் பந்தோஸ்தா கெளம்பி வரோம் ஒங்களுக்கு டஃப் குடுக்க” என்று கூறி தனலட்சுமி சிரிக்க, அவள் பேச்சில் அனைவருமே சிரித்துக் கொண்டனர்.
“ஏத்தா ஏதோ வேல வந்துருக்குனு சொன்னியே. என்ன சொல்றாவ?” என்று வளவன் கேட்க,
“அடுத்த வாரமிருந்து சேரச் சொல்லி இப்பதேம் சொன்னாவ அண்ணே. அதச்சொல்லத்தேம் வந்தேம். பேச்சு பொடவ பக்கட்டு வந்துடுச்சு” என்று கூறினாள்.
“சோலிக்கு நடுல படிக்க ஒனக்கு தோதுபடுமா தனம்?” என்று விக்ரமன் கேட்க,
“பெருசா பிரெச்சன வாராதுனுதேம் தோனுதுன்னே. எறங்கி பாத்தாதான தெரியும்?” என்றாள்.
அதில் புன்னகைத்துக் கொண்டவன், “சரிதாம்தா. ஒனக்கும் நாலு காசு சம்பாதிக்குற தெம்பு வாருமில்ல. கொஞ்ச நாளுக்கு கஸ்டமாருந்தாலுங்கூட வேலை பாத்துபோட்டுட்டு கூட மறுக்கா படிக்கப் போ. கூட ஒருவருஷமானா ஆவட்டுமே” என்று கூற,
“அதேதாம் அண்ணே என் ரோசனையும்” என்றாள்.
இந்த பேச்சு வார்த்தை நிகழும்போதே வடிவேலும் உள்ளே நுழைந்தான்.
அவனையும் தன் தங்கையையும் ஒரு பார்வை பார்த்துக் கொண்ட வளவன், “ஏம்லே வேலா, நீ நாளைக்கு விசேஷத்துக்கு என்னம்லே உடுத்தப்போற?” என்று கேட்க,
ஓரவிழியால் தனத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு, “சந்தனக்கலருலே” என்றான். அவள் புடவை பச்சை மற்றும் சந்தனம் நிறம் கொண்டதாயிற்றே!
“அட என்னம்லே நீயு? நல்லா நெறமாருக்கவேன் என்னத்துக்கு சந்தனக்கலர உடுத்திகிட்டு. செவப்பு உடுத்திட்டுவா. நாம ஒரே கலருல உடுத்துவோம்” என்று வளவன் கூற,
“செவப்பா?” என்றபடி தனத்தைப் பார்த்தான்.
வளவன் கண் காட்டியதிலேயே அவனது குறும்பை புரிந்துகொண்ட விக்ரம், “ஆமாலே. செவப்பு உடுத்து. நானும் வளவேனும் இதோ, இதேம் உடுத்தப்போறம்” என்று சட்டையைக் காட்ட,
தனம் அவனை தீயாய் முறைத்தாள்.
‘சரினு சொல்லிடுவியலோ?’ என்ற அப்பட்டமான மிரட்டல் அவள் பார்வையில் தெரிய, ‘ஆத்தீ கண்ணாலயே எரிச்சுபுடுவா போலியே’ என்று தனிச்சையாய் நெஞ்சில் கைவைத்து நீவிக்கொண்டு மூச்சுவிட்டான்.
“என்னம்லே தெனயா வருதா?” என்று அவன் செயலில் சிரிப்பை கடினப்பட்டு அடக்கியபடி விக்ரமன் கேட்க,
“இருக்காதா பின்ன அனலாருக்குதுல்ல? அதேம் அண்ணேனுக்கு காந்துது போல” என்று கார்த்திகாவும் தன் பங்கிற்கு கேலியில் இறங்கினாள்.
முதலில் இவர்கள் விளையாட்டு புரியாது விழித்த சங்கமித்ரா, தனலட்சுமியின் கோபப் பார்வையைக் கண்டபின் வந்த சிரிப்பை இதழ் மடித்து அடக்கிக் கொண்டு, “ஆமாண்ணா நீங்களும் செகப்பு கலர் போடுங்க” என்றாள்.
‘நீயுமாடா தங்கபுள்ள?’ என்பதாய் அவளைப் பார்த்தவன் தன் குரலை செறுமிக் கொண்டு, “இல்ல இல்ல. நான் அந்த சட்டதேம் போடுவேம். அந்த சட்ட புதுசுதேம். நல்லாருக்கும்” என்க,
“ஏம்லே மக்கா.. யாரும் அதுதேம் போடனும்முனாவளோ?” என்று விக்ரமன் படு நக்கலாய் கேட்டான்.
தற்போது தன் அண்ணனை முறைத்தவள், “ஏன் எல்லாம் அவியள நளியடிக்கீய?” என்க,
“பாருடா! சப்போர்டு” என்று சங்கமித்ரா கூறினாள்.
“அண்ணேனுக்கு நீங்க சப்போர்ட் பண்ண மாட்டியளாக்கும்?” என்றவள், “அவிய நாஞ்சொன்னதத்தேம் உடுத்துவாவ” என்று சட்டமாய் கூற,
“எவியட்டி நீ சொன்னத உடுத்தோனும்?” என்றபடி வெளியே சென்றிருந்த தெய்வநாயகி நுழைந்தார்.
அவர் வருகையில் ஒருநொடி சர்வமும் ஆட்டம் காண, ஒரு பெருமூச்சில் தன்னை சமன் செய்தவள், “அக்காவ சொன்னேம்மா. இவியளாம் அக்காவ வேற சீல கட்டவைப்பேம்னு நளியடிக்காவ. அதேம் நாஞ்சொன்னததேம் அக்கா உடுத்துவாகன்னே” என்று கூற,
“நீயு சொல்லி அவிய ரெண்டேரும் மறுப்பாவளா? அதெல்லாம் உடுத்துவாவட்டி” என்றவர், “எய்யா வேலு எப்ப வந்த?” என்றார்.
அவளைப்போல் அவனால் சட்டென்று அதிர்விலிருந்து வர முடியவில்லை.
“அ..அத்த” என்று அவன் தடுமாற,
‘சரியான பயப்பத்தி’ என்று மானசீகமாய் தனம் தலையில் அடித்துக் கொண்டாள்.
“என்னம்லே ஆடு திருடினவனாட்டம் முழிக்க” என்று தெய்வா கேட்க,
“ஆடுதாம்மோய் நம்மூட்டு ஆட்டத்தேம் திருடிபுட்டியாம்” என்று வளவன் நக்கலாய் கூறினான்.
அதில் வடிவேலு இன்னும் பதற, “அய்யோ அண்ணே ஏதோ சோலி வெசயமா பேச படபடத்துட்டு வந்துச்சு. மாத்தி மாத்தி கேள்வியா கேட்டு இன்னும் தெனயாவுது பாருங்க. இருங்கண்ணே நான் காபி தண்ணி கொண்டாரேம்” என்று சூழலை சரிசெய்தபடி கார்த்திகா உள்ளே சென்றாள்.
தெய்வநாயகி பார்வை தற்போது சங்கமித்ரா கையிலுள்ள புடவைக்குத் திரும்ப, அவர் பார்வை புரிந்து வாங்கிவந்த உடைகளை காட்டினாள்.
அவள் தனக்கு மட்டுமாய் வாங்கியிருப்பதாக நினைத்தவர், “வீடுங்குற வீட்டுல ஓங்கூட இம்புட்டு பேரு இருக்காவ. இப்புடி போயி மினுக்க ஒனக்குனு வாங்கிட்டு வந்தியாக்கும்?” என்று கேட்க,
“அம்மா வாய்க்கு வந்தத பேசாதீய. அவோ மைணிக்கு, எனக்கு விக்ரமனுக்குனு சேத்துதேம் வாங்கிருக்கா. அப்புடியே அவளுக்கு மட்டுமா வாங்கினாலுந்தான் என்ன தப்புருக்கு? அவோ அக்கா விசேஷம். அவ புதுத்துணி உடுத்தத்தான?” என்று வளவன் பொறிந்தான்.
அவன் செய்தியில் சற்றே அதிர்ந்தாலும் அதை காட்டிக் கொள்ளாதவர், “ஓம் பொண்டாட்டிய ஒன்னும் சொல்லலைய்யா. ஆனா ஒன்னு கையும் கணக்குமா இருந்துகிடு. அவோ ஆடுதானு நீயும் செலவ வாரி எறைக்காத” என்றுவிட,
கோபமாய் பேசவந்தவனைக் கெஞ்சுதலான பார்வையில் பெண்ணவள் தடுத்தாள்.
அதில் ஆத்திரம் கொண்டு, “ச்சை.. இந்தூட்டுல எம்பொண்டாட்டிக்குனு ஒரு மருவாதியில்ல” என்ற முனகலுடன் அவன் எழுந்து செல்ல,
“சும்மா அத என்னமாத வைய்யாதீய ம்மா. அதுபாட்டுக்கு செவனேனு கெடக்கு” என்ற விக்ரம், “ஏத்தா நீயு போயி துணிக்கு மஞ்சவச்சு எடுத்துட்டுப்போ” என்று அவளை அவ்விடம் விட்டு அப்புறப்படுத்தினான்.
நேரம் அதன் இசைவில் நகர, மாலை வேளை திரிபுரா வந்து சேர்ந்தாள்.
அவள் வந்தாளே தெய்வாவிற்கும் சங்கமித்ராவிற்கும் இடையே கலவரம் மூண்டுவிடுவது வலமை என்பதால், சங்கமித்ரா ஒருவித படபடப்புடனே இருந்தாள்.
நாளும் பொழுதும் கடக்கும் சிறுசிறு சண்டைகளும் கூட, திரிபுரா இருந்தால் பூதாகரமாய் அமையும். அதனாலேயே வாக்குவதாங்களைத் தவிர்த்திடும் முனைப்போடு அமைதியாக இருந்தாள் பெண்.
திரிபுராவைப் பார்த்ததும் அவிநாஷின் குறுஞ்செய்தி நினைவு வந்தோனாய், “அக்கா நாளைக்கு ரெடியாயி இங்கன வந்துடு. எல்லாம் ஒன்னா போயிடலாம்” என்று வளவன் கூறினான்.
“நான் வரலலே. நீங்க போயி வாங்க” என்று திரிபுரா கூற,
“அன்..மைணி ஏன் மைணி? நீங்களும் வாங்க” என்று சங்கமித்ரா கூறினாள்.
அவள் வரவில்லை என்றதும், பரபரப்பாய் அழைத்தவளுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. தான் எதாவது பேசி அவர் எதாவது தவறாக புரிந்துகொள்வாரோ? என்ற அச்சத்தில் என்ன பேசுவதன்று தெரியாது விழித்தாள். இதில் அண்ணிக்கும் மைணிக்கும் இடையான தடுமாற்றம் வேறு வந்து தொலைத்தது.
“இல்லத்தா.. நீங்க போய் வாங்க” என்று திரிபுரா கூற,
“அக்கா நீயா ஏதும் நெனச்சுக்காதக்கா. அண்ணே எனக்கு தனியா அழச்சு அக்காவ கண்டிப்பா கூட்டி வாயா. அவிய ஆசிர்வாதம் எம்புள்ளைக்கும் பொஞ்சாதிக்கும் வேணுமின்னு கேட்டாவ” என்று வளவன் கூறினான்.
அவன் செய்தியில் சுயம்புலிங்கம் நெகிழ்ந்துபோய் நோக்க,
“அவிய ஏதும் சொல்லுவாவனு நாஞ்சொல்லலைலே. எனக்குந்தெரியும் அவோ ஒன்னுஞ்சொல்ல மாட்டாவனு. அவிய அழச்சதுலயே தெரிஞ்சுது” என்றாள்.
“அப்றம் ஏம்மைணி வரமாட்டேங்குறீங்க. நீங்க வந்தா சங்கி ரொம்ப சந்தோஷப்படுவா” என்று சங்கமித்ரா கூற,
“வாரவக எல்லாம் அப்புடி நெனக்க மாட்டாவ புள்ள” என்றவள் வளவனைப் பார்த்து, “வற்புறுத்தாதைய்யா. அவியளுக்கும் புள்ளைக்கும் எங்க ஆசிர்வாதம் கண்டிப்பா உண்டு. ஆனா வந்து, யாரும் நாலு வார்த்த பேசிபுட்டா நாஞ்சும்மாருக்குற ஆளுயில்ல. எகன மொகனயா பேசிபுடுவேம். அந்த புள்ள சடங்குல தேவையில்லாத பிரச்சனையாயிப்போவும். எனக்குஞ்சரி, அவியளுக்குஞ்சரி அதுல விருப்பமில்ல. அந்த மனுஷந்தேன் வீடு தேடி அழைச்சுருக்காவ, மொய்யாது ஏதும் கொடுத்தனுப்பு ஓந்தம்பிட்டனு சொன்னாரு. அதேம் அதயெடுத்துட்டு வந்தேம். சொவமா புள்ளைய பெத்து எடுக்கட்டும். நீ குடுத்துபுடு இத” என்று நீட்டினாள்.
அனைவருக்குமே அந்த நிமிடம் பெரும் கனமாக இருந்தது.
திரிபுராவின் குணம் கொஞ்சம் பிசிறாக இருந்தாலும்கூட, குழந்தை விடயத்தில் அவளுக்கிருந்த தவிப்புகளை அங்குள்ள அனைவருமே பார்த்துள்ளனரே. அதனால் அதற்குமேல் அவளை வற்புறுத்தத் தோன்றவில்லை அவர்களுக்கு.
சரியென்று வளவன் அதை வாங்கிக் கொள்ள, சங்கமித்ராவைப் பார்த்து, “வேணுமின்னுதான் வராமருந்தேன்னு ஒன்னுக்கு ரெண்டா கூட்டிப்புடாத தாயி” என்றாள்.
“ச்ச.. அப்படிலாம் சொல்லமாட்டேன் மைணி” என்று சங்கமித்ரா கூற,
“ம்ம் ம்ம்.. வரேம்” என்று பொதுவாய் கூறிவிட்டுச் சென்றாள்.
“எம்புட்டு தவங்கெடுக்கேன். எம்பொண்ணுக்கு ஒரு நல்லது நடக்கமாட்டுதே” என்று வாய்விட்டு புலம்பிக் கொண்டு தெய்வா செல்ல,
“அவிய அவிய தலையில என்னருக்கோ அதுபடிதான நடக்கும்?” என்ற சுயம்புலிங்கம், “அந்தத் தம்பிய தப்பா நெனச்சுக்க வேணாமினு சொல்லிடுய்யா” என்று கூறினார்.
“ச்ச அண்ணே அப்படிலாம் நெனக்க மாட்டாவப்பா” என்று வளவன் கூற,
“ம்ம்..” என்ற பெருமூச்சுடன் எழுந்து சென்றார்.
“எகன மொகனயா பேசினாலுங்கூட அண்ணிக்கு புள்ளையனா கொள்ள பிரியம் சங்கு. நான் அசலூருக்காரினு என்னயுமே அவியளுக்கு அவாது. ஆனா நானு உண்டான சமயம் அம்புட்டு நல்லா பாத்துகிட்டாவ. என்ன உக்காத்தி வச்சு எல்லாஞ் செஞ்ச புண்ணியத்துக்காது அவியளுக்கு ஒரு புள்ள வரனும்முனுதேம் வேண்டிகிட்டேம்” என்று கார்த்திகா கூற,
“பாவம் க்கா” என்று வருத்தமாய் கூறினாள்.
அந்த சோக மனநிலையோடே அனைவரும் உறங்கச் செல்ல, வளவன் ரேடியோ கேசட்டை வைத்துத் திருகிக் கொண்டிருந்தான்.
குளித்து இரவு உடைக்கு மாறி வந்த மித்ரா, “என்னங்க பண்றீங்க?” என்று கேட்க,
“சும்மாடா. மோந்திக்கு அக்கா வந்து பேசிப்போனதுலருந்தே ஒருமாதிரி இருக்கா. அதேம் இதுல பாட்டு எதும் கேப்பமுனு பாத்துட்டுருக்கேம்” என்றான்.
“ஹ்ம்.. எனக்கும் ரொம்ப வருத்தமாருந்துதுங்க. ஆனா அண்ணி வந்துருக்கலாம். இப்படியே எல்லாம் ஒதுங்கினா பேசுறவங்களுக்கு அவங்களே காரணம் கொடுத்தாப்ல ஆகாதா?” என்று சங்கமித்ரா கேட்க,
“அக்கா அதொல்லாம் சும்மாருக்காது மித்ரா. நீ வேற. அடுத்தவிய பேசுவாவனு வரலைங்கலை. அவிய எதும் பேசினா இது சண்டைக்குப் போயிடும். கலவர பூமியாயிபோவுமுனு வேணாங்குது. கார்த்தி மைணி வளபூட்டுக்கு யாரோ என்னமோ சொல்ல, வச்சு கிழிச்சுவுட்ருச்சு. மைணிக்கு அதேம் மொதல வளபூட்டிச்சு. ஆனா அவிய பேசினதுக்கு ரொம்ப வெசனப்பட்டு கரிச்சுச்சு. புள்ள பொறந்ததும் நான் வளபூட்டி அதுக்கு என்னமும் ஆவிபோச்சா? ஒங்க எண்ணந்தேம் இன்னேரத்துக்கு வெந்துபோயிருக்கும்னு செம்ம போடு போட்டுச்சு” என்று பெருமை கலந்த புன்னகையுடனே கூறினான்.
“அம்மாடி” என்று சிரித்தவள், “சரியாதான் பேசிருக்காங்கங்க. இந்தமாதிரி ஆளுங்களுக்கு அண்ணி மாதிரி அடாவடி பதில் தான் சரி” என்று கூற,
“சந்துல சிந்துபாடுற கதையா எங்கக்காவ அடாவடினுட்ட பாத்தீயா? இரு போட்டுத் தாரேம்” என்றான்.
“ஆத்தாடி” என்று நெஞ்சில் கைவைத்துக் கொண்டவள், “ஏற்கனவே எங்களுக்குள்ள ரொம்ப அழகாதான் போகுது உறவு. இந்தோ போற போக்குலயும் என்னை போட்டு தாக்கிட்டுத்தான போனாங்க” என்று அவள் கூற,
அதில் வாய்விட்டு சிரித்துக் கொண்டு கேசட் ஒன்றை உள்ளே செலுத்தினான்.
‘சங்கத்தில் பாடாத கவிதை உன்
அங்கத்தில் யார் தந்தது
சந்தத்தில் மாறாத நடையோடு என்
முன்னே யார் வந்தது
தமிழ்ச் சங்கத்தில் பாடாத கவிதை உன்
அங்கத்தில் யார் தந்தது
கையின்றே செங்காந்தழ் மலரே
நீ சொன்னால் நான் நம்பவோ
கால் என்றே செவ்வாழை இலைகளை
நீ சொன்னால் நான் நம்பி விடவோ
மை கொஞ்சம்…….
பொய் கொஞ்சம்……..
கண்ணுக்குள் நீ கொண்டு வருவாய்
காலத்தால் மூவாத உயர் தமிழ்
சங்கத்திலே….
அந்திப்போர் காணாத இளமை
ஆடட்டும் என் கைகளில்
சிந்தித்தேன் செந்தூர இதழ்களில்
சிந்தித் தேன் பாய்கின்ற உறவை
கொஞ்சம் தா..அ…
கொஞ்சம் தா..ஆ..
கண்ணுக்குள் என்னென்ன நளினம்
காலத்தால் மூவாத உயர் தமிழ்
சங்கத்திலே
ஆடை ஏன் உன் மேனி அழகை
ஆதிக்கம் செய்கின்றது
நாளைக்கே ஆனந்த விடுதலை
காணட்டும் காணாத உறவில்
கை தொட்டு…ஆ
மெய் தொட்டு..ஆ
சாமத்திலே தூங்காத விழிகளில்
சந்தித்தேன் என்னென்ன மயக்கம்
தமிழ் சங்கத்திலே பாடாத கவிதை உன்
அங்கத்தில் யார் தந்தது’ என்ற பாடல் ஒலித்து அடங்க, வளவனின் பார்வை பாடல் வரிகளுக்கேற்ப மாறியது.
‘ரைட்டு.. சிறுத்து சைலென்ட் ஆகுது’ என்று நினைத்தவள், ஒரு காகிதத்தை எடுத்துக் கொண்டு மடல் எழுதத் துவங்கினாள்.
‘அன்புள்ள திருமாலுக்கு,
பார்வை பறிமாற்றம் எல்லாம் பலமாதான் இருக்கு. ஆனா நாளைக்குக் காலையில சீக்கிரம் எழுந்து ரெடியாகனும். அதனால உங்க சங்கக்கவிதையெல்லாம் நாளைக்குப் பாடிச்சுக்கோங்க. அப்றம் ஒன்னு.. நாளைக்கு எனக்கு வளைகாப்பு நடக்கும்போது.. நாளைக்குனா நாளைக்கே இல்லை. பியூச்சர்ல நடக்கும்போது நாம திரிபுரா அண்ணியவே முன்ன நின்னு நடத்த சொல்லுவோம். இது அவங்க மேல உள்ள கரிசனத்தால சொல்லலை. பலர் தயங்கும் விஷயத்தை ரொம்ப அழகா முறியடிச்சு காட்டின அவங்க செயல்விதத்துக்கு அடுத்த சான்றா நம்ம பிள்ளையும் அவங்க கண் பார்வையோடவே நல்லவிதமா பிறக்கும்னு காட்டுவோமேனு சொல்றேன். சரி சரி. எனக்கு தூக்கம் வருது. கையக்கால சும்மா வச்சுட்டு வந்துபடுங்க’ என்றெழுதி அந்தத் தாளை நீட்டினாள்.
அதை வாங்கி மேஜையில் வைத்தவன், அலமாரியிலிருந்து ஒரு பரிசுப்பெட்டியை எடுத்து நீட்ட, “ஏய் கிஃப்ட் வாங்கியாச்சா? எப்ப வாங்கினீங்க?” என்று ஆர்வமாய் அதை வாங்கினாள்.
சட்டென்று ஒரு சந்தேகம் தோன்ற, “எனக்குத்தானா இல்ல நாளைக்கு பங்ஷன்ல சங்கிக்கு குடுக்க வாங்கினதா?” என்று மித்ரா கேட்க,
“அதுக்கு வாங்கிருந்தா உங்கிட்ட கலந்து பேசாம வாங்கிருப்பனாடி?” என்று கேட்டான்.
“வாஸ்தவம் தான்” என்று கூறியவள், “என்னது?” என்று கேட்க,
“தொறந்து பாரேம்டி” என்று சிரித்தான்.
ஆர்வமாய் அதனை பிரித்தவள் பெட்டிக்குள்ளிருந்து அப்பரிசை எடுத்துப் பார்க்க, அவள் விழிகள் வியப்பில் விரிந்தது.
அதுவொரு ‘ரெசின் க்ளாக்’. கண்ணாடிபோன்ற திரவத்தால் செய்யப்படும் கலைபொருள் வகையைச் சேர்ந்தது. அதில் என்ன சிறப்பம்சம் என்றால், பன்னிரெண்டு மணிநேரத்திற்காகவும் காட்சிப்படுத்தப்படும் எண்களுக்குப் பதிலாக, அவள் கடிதத்தோடு வைத்துக் கொடுக்கும் சங்குப்பூக்களே வைக்கப்பட்டிருந்தது.
இருவரும் திருமணத்தின்போது, அக்னியை வலம் வரவேண்டி கரம் கோர்த்துக் கொண்டபோது, கோர்த்துக் கொண்ட கரத்தைமட்டும் புகைப்படமாய் படம் பிடித்திருக்க, அப்படத்தை கடிகாரத்தின் மையத்தில் ஒட்டியிருப்பதாய் அமைத்திருந்தான்.
“ஏங்க ரொம்ப அழகாருக்கு” என்று அதனை வருடியபடி அவள் கூற,
“இதைதான்டி கல்யாணத்தப்பவே கொடுக்கருந்தேம். ஆனா மறந்தே போச்சு. நீ கேக்கவுந்தேம் நெனவு வந்தது. ஒடனே சொல்லிவச்சு வாங்கிட்டேம்” என்று கூறினான்.
“பாருங்களேன். நான் நினைவு படுத்தினதும் ஒருவகையில நல்லதாப்போச்சு” என்று கூற,
“நெசந்தாம். வேலையில இப்புடி சிலது மறந்துபோவேம் மித்ரா. வெசனப்படாது நீயே நெனவு படுத்திட்டனா புடிச்சுட்டு சரியா செஞ்சு புடுவேம்” என்று கூறினான்.
அதில் புன்னகைத்துக் கொண்டு அந்த கடிதார்த்தை மாட்ட அவள் இடம் தேட, அவர்கள் படுக்கைக்கு நேரே உள்ள சுவரில், கொஞ்சம் உயரத்தில் ஒரு ஆணி இருந்தது.
“அதுல மாட்டு” என்று அவன் கூற,
அவனைத் தீயாய் முறைத்தவள், “அதுயெப்டி எனக்கு எட்டும். நீங்க மாட்டுங்க” என்றாள்.
அவளை அப்படியேத் தன் கைகளில் அள்ளிக் கொண்டவன், “இப்புடித்தேம் எட்டும்” என்று தூக்க,
“கீழ போட்டுடப்போறீங்கங்க” என்று பயத்தோடு கூறினாள்.
“நீ சட்டுனு மாட்டி முடிக்காட்ட, பொத்துனு போட்ருவேம்” என்று அவன் கூற,
அவசர அவசரமாய் அதை அந்த ஆணியில் ஒழுங்காக மாட்டினாள்.
அவளை மெல்ல அவன் கீழே இறக்க, “கொழுப்புதான உங்களுக்கு. இப்புடியா சட்டுனு தூக்குறது. அதைகீழ மேல போட்டிருந்தா என்னாகிருக்கும்” என்று கடிந்து கொண்டாள்.
“அடுத்தமொற இந்த வாயிக்கு ஒரு பூட்டுதாம்டி பரிசா வாங்கப்போறேம்” என்று அவன் கேலி செய்ய,
“அத எதுக்கு தனியாவாங்கிகிட்டு” என்று கேலியாய் கூறி சிரித்துவிட்டுச் சென்றாள்.
“ஆஹாங்? ஏற்கனவே இருக்குங்குறியா?” என்றவன் அவளை இழுத்து அணைத்தபடி கேட்க,
“இல்லையா பின்ன?” என்று நாணம் படர்ந்த குரலில் கூறினாள்.
“தெரியிலியே? டெஸ்ட் பண்ணிடுவோமா?” என்றவன், சோதனையை செயல்படுத்திமுடிக்க, அது கொடுத்த உவகையான விடையில், இனிய பல்லவியொன்று இசைந்து, கடிதம் எழுதியவளயே அதுகுறித்து மறக்க வைத்திருந்தான்.
