திருப்பம்-28
காலை வேளை, தன்னுடன் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கும் மனையாளின் முகம் பார்த்தபடியே படுத்திருந்தான், திருமாவளவன்.
அவிநாஷின் நலவிசாரிப்புகளையும், அதற்கு அவள் கூறிய பதிலையும் கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டவனுக்கு மனதில் சொல்லொண்ணா உணர்வு.
மெல்ல எழுந்து மேஜைக்கு வந்தவன், காகிதத்தையும் பேனாவையும் எடுத்தான்.
‘அன்புள்ள மித்துக்கு,
அடியே சீனி பட்டாசு. மனசுக்குள்ள ஏன்டி கண்ட நேரத்துல வெடிக்குறவ? உன்னால ஆர அமர எழுந்துட்டுருந்தவேன் அதிகாலக்கு எழுந்து தவிக்கேம். நீயே என்னைய நெறயா லவ்வு பண்ணினா, நானு லவ் பண்ண பொறவு என்னருக்கும் சொல்லு? என்னையவுட நீயு நெறையா காதலிக்க புள்ள. போவப்போவ ஓன் காதலு முன்னுக்க ஏங் காதலு குட்டியாப்போவும் போல. மலையும் பள்ளமுமாதேம் தெரியபோவுது போ.
அம்புட்டுக்கு பொறவும் எப்புட்ரி அண்ணேன்ட ஓன் நிம்மதிக்குக் கொறவில்லங்குற? மிந்தாநேத்து நீயு பயத்துல நடுங்கினதுலாம் கண்ணுக்குள்ளாரயே நிக்கிடி.’ என்றெழுதி நெஞ்சை நீவிக் கொண்டு தொடர்ந்தான்.
‘மித்ரா, வீட்டுல இப்புடியே இருக்காதட்டி. அம்மா ஏதும் ஆகாத ஒடக்கிழுத்தா பதிலு பேசிபுடு புள்ள. என்ன நானே இப்புடி சொல்லுறேமுனு நெனக்காதட்டி. நீயு எங்கம்மாவ மருவாத கொறவா நடத்த மாட்டனு நல்லா தெரியும் எனக்கு. அவியளுக்கு நீ கொடுக்க மதிப்ப ஒனக்கு அவிய கொடுக்காட்டியும் பரவால. வெசனபடுத்தாதிருக்கனுமேனுதேம் மனசு தவிக்குது. நீ கம்மினுருந்து ஒன்னியும் சாதிக்கப்போறதில்ல. கொறஞ்சது பேசினாவாது அவோ அமைதியானா சரிதேம்ல? ஒன்னயும் ஒடக்கிழுக்கச் சொல்லலட்டி. ஒம் மேல தப்பில்லங்குறதயாது வாயத்தொறந்து பேசு. என்னையும் பேசவுடு. அழுதுட்டே கைய புடிச்சுட்டு வேணாங்குற. நல்லா சவட்டியெடுக்கனும்போலனு வருது. போ புள்ள. காலையிலியே என்னைய பொலம்ப வுட்டுபுட்ட’ என்று அவன் எழுதி முடிக்க, வானமும் மெல்லிய கதிர் பரப்பத் துவங்கியிருந்தது.
படுக்கையில் பிரண்டு படுத்தவளும், சூரிய ஒளியால் கண் விழிக்க, காகிதத்தை மடித்து வைத்துவிட்டு அவளிடம் வந்தான்.
அவனையும் மேஜையையும் ஒரு பார்வை பார்த்துக் கொண்டவள், “காலையிலேயே லவ்ஸா?” என்க,
“அம்புட்டுக்கு ஆசையாருக்குனா சொல்லு. என் லவ்ஸ காட்டுறேம்” என்று அவளை அணைத்துக் கொண்டான்.
“யப்பா நான் ஒன்னும் கேக்கல சாமி. ஆளை விடுங்க” என்று அவள் நகர முற்பட, “எட்டி என்னமோ ஒன்னயா நாளு விடாம தெனம் படுத்தியெடுக்கப் போலத்தேம் சளிச்சுக்குறவ?” என்றான்.
முகம் சிவக்க அவனை முறைத்தவள், “என்ன பேச்சிது?” என்க,
அவள் மூக்கை கிள்ளியவன், “பேச்சுக்கே சரசரனு செவக்குது பாரு என் சீனி பட்டாசு” என்றான்.
“இதுக்கொரு கொறச்சலில்ல. கல்யாணத்துக்கு கிஃப்ட் வாங்கித்தரேன்னு கல்யாணத்துக்கு முன்னவே சொல்லிருந்தீங்க. நினைவிருக்கா?” என்று அவள் கேட்க,
அவளை அதிர்ந்து பார்த்தவன், “ஏ மறந்துபுட்டேம் புள்ள” என்றான்.
“ம்ம்.. நல்லா மறக்குறீங்க. நானும் மறந்தேபோனதால சரியாபோச்சுனு இருந்துகிட்டீங்கன்ன? நேத்து லெட்டர்லாம் அடுக்கி வைக்குறச்சதான் பாக்குறேன். கல்யாணமாகி ஒரு மாசம் ஆகப்போகுது. இன்னும் கிஃப்ட் வரல” என்று கோபம் போல் அவள் கூற,
“நெசத்துக்கே மறந்துட்டேம்டி. கொடுக்கத்தேம் இருந்தேம். வாங்க மறந்துட்டேம். சரியென்ன? மன்த் ஆனிவர்ஸரிக்கு வாங்கியாரேம்” என்று கூறினான்.
“பாப்போம் பாப்போம்” என்று நொடித்துக் கொண்டபடி எழுந்தவள் சென்று காலைக்கடன்களை முடித்து வந்தாள்.
தானும் சென்று பூச்செடிகளுக்கு வணக்கம் கூறியவன், நீர் பாய்ச்சிவிட்டு ஓய்வறை சென்றுவர, சங்கமித்ரா அந்தக் காகிதத்தை எடுத்துப் படித்தாள்.
முழுதாய் படித்து முடித்தவள் முகத்தில் மென் சிரிப்புத் துள்ளிக் குதித்தது.
“ரேடியோ கொடுத்தேனே அதை எங்க வச்சிருக்கீங்க?” என்று மிரட்டல் போல் அவள் கேட்க,
“யம்மாடி” என்று கூறியபடி எழுந்தவன் பரண் மேலிருந்து எடுத்து மேஜையில் வைத்தான்.
“இப்பிடி பரண் மேல போட்டு வைக்கத்தான் குடுத்தேனா நானு?” என்று அதிருப்தியுடன் அவள் கேட்க,
“ஏட்டிக் கோம்ப. நிச்சயத்தன்னிக்கு மோந்திவார கீழதேம் வச்சுருந்தேம். அடுத்து ரவைக்கு அம்புட்டுபேரும் என் ரூமுலதேம் வந்து படுத்தாவ. அதேம் யாரும் என்னமாது நோண்டிவச்சுடப்போறாவனு பரணுல போட்டேம். கலியாண பரபரப்போட ரெண்டு வாரமோடிபோச்சுது. பொறவு வேலையுனு ஓடிபோச்சுது. அதுல மறந்துட்டேம்” என்று கூறினான்.
அவன் பேசியதையெல்லாம் கேட்டபடியே அதில் ஆராய்ந்தவள், தான் பாடி பதவு செய்த டேப்பை எடுத்து, அதில் கொஞ்சம் பொத்தான்களையெல்லாம் திருகினாள்.
‘உன் பேரை சொன்னாலே
நான் திரும்பி பார்க்கிறேன்
உன் பேரை மட்டும்தான்
நான் விரும்பி கேட்கிறேன்
இருவர் ஒருவராய்
இணைந்து விட்டோம்
இரண்டு பெயர் ஏனடி
உனக்குள் நான் என்னை கரைத்துவிட்டேன்
உன்னையே கேளு நீ
அடி உன்னை நான் மறந்த வேளையில்
உன் காதல் மாறுமா
விடிகாலை தாமரை பூவிது
விண்மீனை பார்க்குமா
உன் மேல் நான் கொண்ட காதல்
என் மேல் நீ கொண்ட காதல்
எதை நீ உயர்வாக சொல்வாயோ
போடா பொல்லாத பையா
நம் மேல் நாம் கொண்ட காதல்
அதை நீ ரெண்டாக பார்ப்பாயா’ என்று அவளது குரலில் அப்பாடல் ஒலிக்க, மேஜையில் கரங்களைக் கட்டிக் கொண்டு சாய்ந்து நின்றபடி அவனைப் பார்த்தாள்.
‘நீ என்னய நெறயா காதலிக்க புள்ள. நம்ம காதலு மலையும் பள்ளதாக்கும் போலருக்கு’ என்ற அவன் வரிகளுக்கு இசையால் அவள் கொடுத்த பதிலதென்று புரிந்தது.
மனம் நிறைந்த புன்னகை, அவன் அகத்திலிருந்து பயணித்து முகம் வந்து சேர்ந்தது.
அவன் கன்னம் ஸ்பரிசித்த அவளது கரங்கள் தலைகோதியபடி, “வேண்டாத பேச்செல்லாம் பேசக்கூடாது. ரெண்டு பேருமே காதலிக்குறோம்தான? பிறகென்ன உங்கக் காதல் என் காதல்னு பிரிச்சு பேசிக்கிட்டு? இது நம்ம காதல். எங்க சொல்லுங்க பாப்போம்” என்ற கூற,
அவள் முகத்தைத் தன் கரத்தில் தாங்கிக் கொண்டவன், “சொல்லிட்டா போச்சு” என்றபடி அவள் இதழை சிறையெடுத்தான்.
தீண்டலின் வழியே அவள் கேட்கத்துடித்த வார்த்தைகளைக் கடத்திவிட்டு அவன் நிமிர, நாணம் கொண்டு அவன் மார்பில் குத்தியவள், “இப்புடிதான் சொல்லுவாங்களா?” என்று மெல்லிய குரலில் சிணுங்கலாய் கேட்டாள்.
“வேற வழியெல்லாம் கூட இருக்குது. சொல்லட்டுமா?” என்று அவன் கேட்ட நக்கல் குரலே, அவளுக்கு புரிந்துகொள்ள போதுமானதாய் இருக்க,
“ஆள விடுங்க சாமி” என்று குளிக்க ஓடியவளை அவனது வெடி சிரிப்பின் இன்னிசை பின்தொடர்ந்து வந்தது.
பெண்ணவள் குளித்துமுடித்து வெளியே வர, அலைபேசியில் யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் நின்று பேசும் தோரணையே வேலை விடயமாகப் பேசுகின்றான் என்பதை அவளுக்கு உணர்த்த, நகர எத்தனித்தவளை அவனது நுனிநாக்கு ஆங்கிலம் ஆணி அடித்தார் போல் நிற்க வைத்தது.
“I will add what you need as always, sir. The payment details were discussed earlier. All the items will arrive on time. Send someone to collect them (உங்களுக்கு தேவையானதை நான் எப்போதும் போல சேர்த்து விடுகிறேன், ஐயா. கட்டண விவரங்கள் முன்பே விவாதிக்கப்பட்டன. எல்லா பொருட்களும் சரியான நேரத்தில் வந்து சேரும். அவற்றை சேகரிக்க யாரையாவது அனுப்புங்கள்.)” என்று சரலமாய் அவன் பேசியதைக் கேட்டு அவளுக்கு உண்மையில் ஆச்சரியம் தான்.
நல்ல மேல்தட்டு ஆங்கிலத்தில் ஒலித்த அவன் உச்சரிப்புகளைக் கேட்டு வியந்தவள், அவன் பேசி முடிக்கும் வரை காத்திருந்தாள்.
அழைப்பைத் துண்டித்ததும், “ஏம்லே ஓம் புருஷேன் அம்புட்டுக்கா அழகாருக்கேம்? குளிக்கக் கூடயில்ல இன்னும். அப்புடி பாக்குறவ?” என்று வளவன் கேட்க,
“ஏங்க வெளிநாட்டுல ஏதும் போய் படிச்சுட்டு வந்தீங்களா?” என்று வியப்பாய் கேட்டாள்.
“ஏன்டி? என்னத்துக்கு கேக்க?” என்று வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு வந்தபடி அவன் கேட்க,
“யப்பா.. இவ்ளோ ஃப்லூயன்டா எப்படிங்க பேசுறீங்க?” என்று கேட்டாள்.
“ஏன்? கிராமத்து காரவ பேசக்கூடாதாக்கும்?” என்று ஒற்றைப் புருவம் உயர்த்தி அவன் கேட்க,
“அப்படி நினைக்கும் ஆள் நான் இல்லைங்க. உங்களுக்கு ஆங்கிலம் தெரியாதுனு நான் நினைக்கலை. அதேநேரம் இவ்வளவு ஃப்லூயன்டா பேசுவீங்கனும் நினைக்கலை” என்று கூறினாள்.
அதில் பச்சரிசிப்பற்கள் மின்ன புன்னகைத்தவன், “படிச்சு முடிச்ச பொறவுலாம் இம்புட்டு பேச வாரலை மித்ரா. பேசி பழகினதுதேம். நம்மட்ட ஒரு ரெண்டு வருஷம் முன்னுக்க வர ஒரு வெளிநாட்டு டீலரு இருந்தாவ. அவியட்ட பேசிப் பேசிதேம் பழகிச்சு. வேலு இன்னும் நல்லா பேசுவியான். வெள்ளக்காரவ போல பேசுவியான். ஆனா ரெண்டேரும் ஊருக்குள்ளாரல்லாம் ஆங்கிலத்துல பேசிகிட மாட்டோம்” என்று கூற,
“ஏன்?” என்று தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தில் கேட்டாள்.
“வேற மொழிய கத்துக்குறது அந்த மொழிகாரவட்ட பேசிக்குறதுக்குதேம். இங்கன எல்லாம் தமிழ் பேசுறவியதேம். பொறவு என்னத்துக்கு சீனுக்கு இங்கிலிஷ பேசிக்கிட்டு?” என்று அவன் கேட்க,
“ச்ச ஒரு பிரின்ஸிபலோட வாழுறீங்கங்க” என்று அவன் கன்னம் கிள்ளி முத்தமிட்டாள்.
“ஆஹாங்?” என்று கேட்டபடியே அவன் அவளை நோக்கி சாய, அவன் பின்னந்தலையில் கைவைத்து சிகையை இறுக்கிக் கொண்டவள், “இந்த ஆஹாங் ஓஹாங்கெல்லாம் வேணாம். போயி குளிச்சுட்டு வாங்க. அழுக்கு மூட்ட” என்றாள்.
“ஆ ஏட்டிக் கோம்ப. முடிய வுடுடி. வலிக்கி” என்று அவன் கூற,
“புறா கூடுபோல இருக்குறதும் நமக்கு யூஸ்ஃபுல்லாதான் இருக்கு” என்று கைகளைத் தட்டிக்கொண்டு சென்றாள்.
“கொழுப்புடி ஒனக்கு” என்று கூறிக் கொண்டவன் குளிக்கச் செல்லப் போக, அவன் அலைபேசிக்கு அவிநாஷிடமிருந்து குறுஞ்செய்தி வந்தது.
‘காலை வணக்கம் டா. நேற்றே போய் திரிபுரா அக்கா வீட்டுலயும் அழைச்சோம். ஆனா அவங்க வர ரொம்ப தயக்கப்படுற போல தெரிஞ்சுது. நானோ மாமாவோ அந்த இடத்தில் ஆறுதலா பேசினாலும் அது நல்லாருக்காது. அவங்க விசேஷத்துக்கு வந்து எங்க பிள்ளைய வாழ்த்தனும். அவங்களையும் கூட்டிட்டு வாடா தம்பி’ என்ற குறுஞ்செய்தியை வாசித்தவன் இதழ்கள் பூவாய் மலர்ந்தன.
‘கண்டிப்பாண்ணே. அவியளையும் விசேஷத்துக்கு கூட்டிகிட்டு வாரது எம்பொருப்பு’ என்று அவன் பதில் அனுப்ப, புன்னகைக்கும் பொம்மைகளை அனுப்பி வைத்தான்.
‘ச்ச! எவ்வளவு நல்ல மனசு இவியளுக்கு. அம்மா இவியட்ட போயி என்னைய போட்டியா நிறுத்துறாவளே’ என்று அவன் மனம் வேதனை கொள்ளவும் செய்தது.
சிலர் இப்படித்தான் என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டால், அவர்கள் செய்யும் நல்லவைகூட தீயதாய் தான் விளங்கும். தெய்வநாயகியும் அப்படியான கட்டத்தில் தான் இருக்கின்றார்.
அவர் இன்னார் இப்படித்தான் என்ற எண்ணத்தைத் தன் மனதில் பதிய வைத்துவிட்டார். அதனால் அவரது எண்ணங்களுக்கு சாதகமான செயல்களை மட்டுமே கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு செயல்படுகின்றார்.
எப்போதும் எந்த செயலிலும், விடையை தெரிந்துகொள்ளாமல் அனைத்தையும் உள்வாங்கி நல்லவை கெட்டவைகளை மட்டும் பிரித்து எடுத்துக் கொள்வதில் தான் சாமர்த்தியம் என்று நம்பும் வளவனுக்கு, அன்னையின் மாறுபட்ட குணத்தை மாற்ற இயலவில்லை.
தான் கடலளவு பாசமும் மரியாதையும் கொண்ட தன் அன்னை, தான் உயிராய் பாவிக்கும் தன்னவளின் மனம் கோண நடந்துக்கொள்வதையும் எப்படி சரிசெய்வதென்றே தெரியவில்லை.
இப்படியான யோசனைகளோடு அமர்ந்திருந்தவனுக்கு, அவளுக்கு பரிசு கொடுக்காது விட்டது பிறகே நினைவு வந்தது.
தனது அலைபேசியை எடுத்தவன் சில பல தகவல்களை அனுப்பிவிட்டு, தனது அலமாரியிலிருந்து ஒரு பெட்டியை எடுத்து அதையும் தயார் செய்து வைத்துவிட்டுக் குளிக்கச் சென்றான்.
கீழே காய்கறிகள் நறுக்கும் பணியை செவ்வனே செய்துகொண்டிருந்த சங்கமித்ராவிடம் வந்து, “கூட நறுக்கு. தீபா பிள்ளையளும் சாப்புட வாராவ” என்று தெய்வநாயகி கூற,
“குழந்தைங்களுக்கு லீவா அத்தை?” என்று கேட்டாள்.
“ஏன்? என் பேரப்புள்ளைய ஏன் சாப்பிட வாராகனு கேக்கியாக்கும்?” என்று நொடித்துக் கொண்டவர், “லீவுதேம்” என்க,
“ச்ச குழந்தைங்க சாப்பிடவர நான் ஏன் அப்படி கேக்க போறேன்?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.
“கேட்டுத்தாம் பாரேம். திருவலுல போட்டு திருவிட மாட்டேம்?” என்றவர் உள்ளே செல்ல, “அவியட்ட ஏன்டி வாயகுடுத்து வாங்கிக்குறவ? என்னமாது சொன்னா சரினுட்டு வேலையப்பாரேம்” என்று கார்த்திகா கூறினாள்.
“அப்றம் எப்படித்தான் நான் அவங்களோட பேசிப்பழக க்கா?” என்று பாவம் போல் அவள் கேட்க,
சின்னதாய் சிரித்த கார்த்திகா, “போடி இவளே. இவியளுக்கே இந்த தாங்கு தாங்குற. ஒனக்குலாம் நல்லா பாத்துக்குடுற மாமியா வந்துருந்தா சொகமா வாழ்ந்துருப்பாவோ” என்று கூறினாள்.
அதில் சிரித்துக் கொண்டவள், “அக்கா, சங்கி வளைகாப்புக்கு நாம ஒரே கலர்ல புடவை கட்டிப்போமா?” என்று கேட்க,
“ஒரே கலரென்ன? பேசாம ஒரே புடவையா எடுப்போமா?” என்று கார்த்திகாவும் கேட்டாள்.
“நல்ல ஐடியாவாருக்கே” என்று அவள் கூறுகையிலேயே, விக்ரமனும் வளவனும் அவ்விடம் நுழைந்து, “என்ன ஐடியா?” என ஒன்றுபோல் கேட்டனர்.
அவர்களைத் திரும்பிப் பார்த்த சங்கமித்ரா, “என்ன டிவின்ஸ்னு காட்ட கோரஸ் போடுறீங்களா?” என்று சிரித்தபடி கூறி, “இந்த புறாகூடு மட்டுமில்லனா அடையாளமே கண்டுபிடிக்க முடியாது போங்க” என்று கூற,
“புறா கூடா?” என்று கார்த்திகாவும் விக்ரமனும் ஒன்றுபோல் கேட்டனர்.
‘அச்சுச்சோ உளரிட்டோமே?’ என்று நாக்கைக் கடித்துக் கொண்டு திருமாவளவனை அவள் நோக்க,
செல்லமாய் முறைத்தபடி அடிக்க வாகாய் ஏதும் கிடைத்திடுமா என்று சுற்றி முற்றித் தேடினான்.
மேஜையில் கிடந்த முறுங்கை காய் ஒன்றை எடுத்து தம்பியிடம் நீட்டியவன், “வேணுமாலே?” என்க,
“கொண்டா” என்று பிடுங்கிக் கொண்டான்.
“அம்மாடி அத்தான்! இப்படியா அடிக்க ஆயுதம் தருவீங்க?” என்று அவள் அலற,
“அய்யோ தரக்கூடாதா?” என்று சிரித்தவன், “டேய் குடுடா அத” என்றான்.
“அவளுக்கு சப்போட்டாக்கும் நீயு? கூட பொறந்தவேன் தலைய புறாகூடுங்கா. நீயும் பாத்துகிட்டு நிக்கவ” என்று வளவன் அதட்ட,
“இருக்குறத தானலே சொல்லுறா” என்று அவன் சிகை கலைத்தான்.
“மைணி… சொல்லி வையுவ. ஒங்க வீட்டுக்காரவ ரொம்ப ஒடக்கிழுக்காவ” என்று வளவன் அண்ணியிடம் மிரட்டலைத் தொடர,
“நீயளாச்சு, அவியளாச்சு” என்று நொடித்துக் கொண்டபடி கூறினாள்.
“அடப்பாவியளா” என்று இரட்டையர்கள் இருவரும் வாயில் கைவைக்க, அவர்களது மனைவிமார்கள் கொள்ளென்று சிரித்து, கைகளைத் தட்டிக் கொண்டனர்.
சில நிமிடங்களிலேயே இவர்களது கலகலப்பினுள் தீபிகா தன் பிள்ளைகளுடன் வந்து ஆஜர் ஆனாள்.
“ஏ தீபி க்கா. வா வா” என்று விக்ரமன் கூற,
“வாரம்லே” என்றபடி வந்தாள்.
“மாமா” என்று அவனை ஓடிச்சென்று மகிழ் கட்டிக்கொள்ள,
“அம்மாடி. வாலே ராசா” என்று தன்மீது வந்து பொத்தென்று விழுந்தவனைத் தாங்கிக் கொண்டான்.
“அத்தே” என்றபடி உள்ளே ஓடிய தேவிகா கண்ணில் பட்ட இரண்டு அத்தைகளையும் கட்டிக் கொண்டு, “இன்னிக்கு என்ன ஸ்பெஷல்?’ என்று கேட்க,
“வாடி ராஜாத்தி” என்று அவளை அள்ளி முத்தமிட்ட கார்த்திகா, “ஒங்க பாட்டிதேம் செய்றாவ. போயி கேளு” என்று கூறினாள்.
“பாட்டீ” என்று உள்ளே ஓடியவளை வைத்து சீராட்டிய தெய்வநாயகி, உணவு பட்டியலையும் கூறி அனுப்பினார்.
தனம் அறையின் உள்ளே ஒளிசுடர் அழும் குரல் கேட்க,
“ஆத்தா சிங்காரி ஆரமிச்சுட்டாளே” என்று கார்த்திகா அழுப்பாய் கூறினாள்.
“இருங்க நாந்தூக்கிட்டு வரேன்” என்று சங்கமித்ரா கூற,
“ஒனக்கு கொடுத்த வேலைய மொத செய்யு. வந்து நாஞ்செய்யுறேம் நாஞ்செய்யுறேமுனு ஒக்காந்துட்டு ஒன்னுத்த நவட்டக்காணும். அங்கன அத்தனப்பேரு இருக்காவ புள்ளைய பாத்துகிட. இங்க தூக்கிட்டு வருவ, அவ என்னத்தையாது அள்ளி மேல கீழ கொட்டிகிட்டானா நீயா பாப்ப? அவதேம் அல்லல் படோனும்” என்று தெய்வநாயகி அதட்டினார்.
குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு உள்ளே வந்த தீபிகா, “ஏம்மா கொஞ்சமாது மனசோட பேசுதியா நீயு? அந்த புள்ள நா வந்த பொறவாட்டிலருந்தே அம்புட்டு மறக்கறிய நறுக்கி போட்டிருக்கா. ஒன்னுத்தியும் நவட்டலனு சொல்றீயே? அது தேங்க துருவிபோட்ட கொட்டாங்குச்சிய பாத்தே எனக்கு எல்லு நோவுது. அத என்னமாது போசாம போயி சோற ஆக்கு. எம்புள்ளைய பசினுட்டு வந்துடுவாவ” என்று அதட்டலாய் கூறினாள்.
அவர் அமைதியாக உள்ளே செல்ல வேண்டும் என்பதற்காகவே தனது பிள்ளைகளை உள்ளிளுத்து அவள் பேசியது சரியாய் வேலை செய்ய, முகவாயைத் தோளில் இடித்துக் கொண்டு உள்ளே சென்றார்.
முகம் வாடிப்போன சங்கமித்ராவின் அருகே அமர்ந்த தீபிகா, “இந்தாரு சங்கு.. எங்கம்மாட்ட இப்புடி எதாது அவிய மறுக்காதபடிக்கு பேசி அனுப்பினாதேம் உண்டு. இல்லனா ஒன்னிய சவட்டியெடுக்காது ஓய மாட்டாவ. நீ வெசனப்படாதுரு” என்று கூற,
மெல்லிய இதழ் விரிப்போடு புன்னகைத்தாள்.
“மைணி, நானும் சங்கும் அவிய அக்கா வளகாப்புக்கு ஒன்னா பொடவெடுக்கருக்கோம். நீயளும் வாரியலா?” என்று கார்த்திகா கேட்க,
“ஒங்க அண்ணே இப்பததான்டி ரெண்டு பொடவ ஊருலருந்து எடுத்துருக்காவ. அந்த தம்பி வந்து அழக்கையிலேயே அதுக்கு ப்ளௌசு தெக்க போட்டேம். நீங்க ரெண்டேரும் எடுத்து கண்ணுக்கு நெறவா உடுத்தி போலாந்தான? சீக்கிரமே அடுத்து நம்மூட்டுலயும் ஓம்மவகூட சண்டபோட ஒன்னு வரட்டும்” என்று கூறிய தீபிகா, சங்கமித்ராவின் தோளிடித்தாள்.
முகம் பூரித்து புன்னகைத்தவள் கண்டு கொள்ளெனச் சிரித்த கார்த்திகா, “மைணி வெக்கத்த பாத்தீயளா? சீக்கிரமே அடுத்து எம்மவகூட வம்பிழுக்க ஆளிழுத்துட்டு வந்துடுவா போலயே” என்க,
“அக்கா..” என்று சிணுங்கியவள் அதற்கு மேலும் தொடர்ந்த அவர்களது கேலி பேச்சுக்களைத் தாங்க இயலாதவளாய், குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு வெளியேறி இருந்தாள்.
வெளியே வளவன் மார்போடு சாய்ந்துக் கொண்டு தன் அழகிய மொழியில் கதை பேசிக் கொண்டிருந்த தேவிகாவின் கதைகளை துளியும் சலிப்பில்லாமல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான், திருமாவளவன்.
அவன் முகம் அவள் பேச்சுக்கேற்ற உணர்வுகளின் ஏற்ற இறக்கங்களைக் காட்டிக் கொண்டிருக்க, ஒரு நிமிடம் அப்படியே அதை ரசித்து நின்றவள், ஒளிசுடரின் அசைவில் தான் சுயம் பெற்றாள்.
அவள் வரும்போதே கவனித்திருந்த வளவன் அவள் தன்னை ரசித்து நின்றதையும், தற்போது சுயம் மீண்டதையும் உணர்ந்தோனாய் அவளைப் பார்த்து விஷமமாய் சிரித்துக் கொண்டு திரும்பினான்.
அவன் அருகே சென்று அமர்ந்தவள், “நாளைக்கு சண்டே தானே? நீங்க ஃப்ரீயா?” என்று கேட்க,
“தொழில் பண்றவேனுக்கு சண்டே மண்டேலாம் ஒன்னுதேம்டி” என்று கூறினான்.
அதில் அவள் முகம் வாடிவிட, “ஒனக்கு என்ன வேணுமின்னு சொல்லு, அதுகேத்தபோல நேரத்த வச்சுகிடுதேம்” என்று கூறினான்.
பளீரென்ற புன்னகையுடன், “சங்கி வளைகாப்புக்கு நானும் கார்த்தி அக்காவும் ஒன்னுபோல புடவை கட்டலாம்னு இருக்கோம். அதான் நாளைக்கு போலாமானு கேக்க கேட்டேன்” என்று அவள் கூற,
“எடுப்போமின்ன. மைணீட்ட எப்பனு கேட்டுட்டு சொல்லு. போவம்” என்றான்.
“தேங்ஸ்ங்க” என்றுவிட்டு குதூகலமாய் எழுந்தவள் மீண்டும் உள்ளே செல்ல,
“என்ன போன வேவத்துல வந்துட்டவ? நளி போதலையாக்கும்?” என்று கார்த்திகா வம்பிழுத்தாள்.
“ஆனைக்கு ஒரு காலம் வந்தா பூனைக்கு ஒரு காலம் வரும் க்கா. எனக்கும் உங்கள கேலி பேச ஒரு வாய்ப்பு அமையும். அப்ப பாத்துக்குறேன்” என்று அமர்ந்தவள், “நாளைக்கு புடவையெடுக்க போவோமா க்கா?” என்று கேட்க,
“நாளைக்கேவா?” என்று கார்த்தி கேட்டாள்.
“ஏட்டி பொறவு எப்பத போவீய? விசேஷம் திங்கக் கெழம” என்று தீபிகா கேட்க,
“ஆத்தே இது நெனவில்லாது போச்சே. நாளைக்கு மில்லுல சோலி கெடக்கே எனக்கும் அவியளுக்கும்” என்று கார்த்திகா கூறினாள்.
“அச்சுச்சோ” என்று சோகமாய் சங்கமித்ரா ராகமிழுக்க,
அவளை மன்னிப்பாய் பார்த்தாள்.
“சரிவிடுங்க க்கா. அடுத்த முறை எதும் பங்ஷனுக்கு நாம ஒன்னா எடுப்போம்” என்று சங்கமித்ரா கூற,
“ஏம்புள்ள? நீயு போயி எடுத்தா” என்று கார்த்திகா கூறினாள்.
“அக்கா உங்களுக்கு புடிச்ச போல பார்த்து எடுக்க வேணாமா?” என்று சங்கமித்ரா கூற,
“நீயு எது எடுத்தாலும் எனக்கு பிடிக்கும் சங்கு” என்று புன்னகையாய் கூறினாள்.
இருந்தும் சங்கமித்ரா யோசிக்க, “நீயு அங்கன போயி நல்ல பொடவையா பாத்து போட்டோவ இவளுக்கு அனுப்பு. இவ பாத்து சொல்லட்டும். அம்புட்டுதேம் ஆச்சு” என்று தீபிகா யோசனை சொல்ல,
“அதான? நீயு போயி படம் புடிச்சு அனுப்பு சங்கு. நானு பாத்து சொல்லுதேம்” என்று கார்த்திகாவும் கூறினாள்.
அவளுக்கும் அதுவே நல்ல யோசனையாய் பட, “சரிக்கா” என்று ஒப்புக்கொண்டாள்.
அதன் பின் பேச்சும் கலகலப்புமாய் மதிய உணவு வேளையும் செல்ல, பரிமாறுகையில் தெய்வநாயகி தவறுதலாய் காரம் அதிகமுள்ள குழம்பை சங்கமித்ராவிற்கு ஊற்றிவிட்டார்.
அவளும் கறிகுழம்பின் மீதுள்ள ஆசையில் அதன் நிறத்தையெல்லாம் கவனியாமல் பிசைந்து, ஆர்வத்துடன் வாயில் போட்டுவிட, அவள் வாய் வயிறெல்லாம் வெந்துவிடுவேன் என்று தவித்தது.
சைவ உணவில் போட்ட காரத்திற்கே அவள் பட்ட பாடு சொல்லில் அடங்காது. அசைவம் பொதுவாகவே காரம் அதிகமாக சேர்த்து சமைக்கப்படும் பட்சத்தில், அவ்வீட்டில் வெகு தூக்கலாகவே இருக்கும். அத்தனைக் காரமாக இருந்தால்தான் அவ்வீட்டில் அனைவருக்குமே உணவு இறங்கும்.
வாயில் வைத்த உணவின் சாறு உள்ளே சென்றதற்கே அவளுக்குக் காதில் புகைவந்துவிட, அனைவருக்கும் பரிமாறிவிட்டு பாத்திரத்தை உள்ளே வைக்கும்போதுதான் அருகிருந்த அவளுக்காக தனியாக வைத்த குழம்பு பாத்திரம் தெய்வா கண்ணில் பட்டது.
“ஆத்தே” என்று அவர் வெளியே பதட்டமாய் வர,
வாயில் வைத்த உணவோடு எழுந்து ஓடக்கூட முடியாமல் தவித்து கண்களிலிருந்து கண்ணீர் பொழிய உணவை கண்டு விழித்தாள்.
“ஏட்டி கோம்ப, எந்திச்சு போயி துப்பு” என்று தெய்வநாயகி அதட்ட,
அதிர்ந்து மூச்சிழுத்தபடி நிமிர்ந்தவளுக்கு உணவு மூக்கில் ஏறியது.
வாயை சட்டென பொத்தியவள் எழுந்து இருமியபடியே பின்கட்டிற்கு ஓட,
அனைவருமே அவள் சென்ற திசையை புரியாது பார்த்தபடி தெய்வாவைப் பார்த்தார்கள்.
“என்னத்த புள்ளையோ?” என்று தலையில் அடித்துக் கொண்டவர், ஒரு டம்பிளர் பாலை எடுத்துக் கொண்டு அவள் பின்னே செல்ல,
வளவனுக்கு என்ன நடந்ததென்று புரிந்து போனது.
தானும் எழுந்தவன் பின்கட்டிற்குச் செல்ல, காதுகளைப் பிடித்துக் கொண்டு காரம் மூக்கில் ஏறிய எரிச்சல் தாங்காமல் இருமிக் கொண்டிருந்தாள்.
கண்ணிலிருந்தும் மூக்கிலிருந்தும் நீர் வழிய, எரிச்சலைத் தாங்கவே முடியவில்லை அவளுக்கு.
“மித்ரா” என்று அன்னைக்கு முன்னே ஓடியவன் அவளைத் தாங்கிக்கொள்ள, அவளுக்கு அழுகையாய் வந்தது.
அவன் சட்டையை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு கால்களைத் தரையில் உதைத்துக் கொண்டு அழுதவளுக்கு எரிச்சலைத் தாங்க முடியவில்லை.
“ஏட்டி வாயில போட்டதும் ஒரப்புன்னு தெரியுதுதான? ஓடிபோயி துப்புறத விட்டுட்டு சொவச்சுட்டே இருப்பியாக்கும்? இப்பத தையா தக்கானு குதிக்கவ?” என்று கத்தியபடி வந்தவர் பாலை நீட்ட,
அதை வாங்கிக் கொண்டவன், “டேய் பாலக்குடிடா. ஒரப்பு மட்டுப்படும்” என்றான்.
அவளால் அவனை நிமிர்ந்து கூட பார்க்க முடியவில்லை. எரிச்சலின் மிகுதையைத் தாங்க முடியாமல் அப்படி அழுகை வந்தது.
“ஏட்டி பால குடி. அப்பதேம் ஒரப்பு மட்டுப்படும்” என்று அதட்டிய தெய்வா, “ஏன்டா அவளுக்கு பால குடுனு கொடுத்தா பச்ச புள்ளக்கு சமாதானம் சொல்லுறவேம் போல கெஞ்சிட்டிருக்கவ?” என்று மகனையும் திட்ட,
“ம்மா இருங்கம்மா. அவளே கரிச்சுட்டுருக்கா. இதுவும் பொறக்கேறிட போவுது” என்று கூறினான்.
“ஓம் பொண்டாட்டி கரிக்காமருந்தாதேம் அதிசயம்” என்றவர் அவளை அங்குள்ள கல் மேடையில் உட்காரவைத்து, பாலைக் கொடுக்க, மெல்ல மெல்ல அதை குடித்தாள்.
தலையெல்லாம் வின் வின் என்று தெரிக்காத குறையாய் வலித்தது.
முழு பாலையும் குடித்து முடித்தவளுக்கு, எரிச்சல் முற்றுமாய் குறையாதபோதும் கொஞ்சம் மட்டுப்பட்டிருந்தது.
“கொஞ்ச நேரத்துக்கு காந்தலாதேம் இருக்கும். இப்பத தண்ணிய குடிச்சுபுடாத” என்று கூறியவர், “போயி உங்குடா நீயு” என்க,
கையைக் கழுவிக் கொண்டு வந்தவன், “நீங்க போங்க வரேம்” என்றான்.
அவனை ஒரு பார்வை பார்த்துக் கொண்டவர், “நல்லா வந்த பாரு? இம்புட்டூண்டு ஒரப்பு ஆவுதா?” என்று அவளிடம் புலம்பியபடி உள்ளே செல்ல,
அவர் அவர்கள் பார்வையிலிருந்து மறைந்ததும், அவனை மிக இறுக்கமாய் கட்டிக் கொண்டு, “சத்தியமா முடியலங்க” என்று அழுதாள்.
மிகுந்த வருத்தத்தோடு, “வாயில போட்டதும் தெரிஞ்சுட்டுதான? வெரசா எழுந்து போயி துப்ப என்னட்டி ஒனக்கு?” என்று அவன் கேட்க,
“எல்லாரும் சாப்பிட உங்காந்துருக்குற இடத்துல அப்படி எப்படிங்க எழுந்துஓட?” என்று இரும்பியபடி கூறினாள்.
“இதென்னடி வம்பு? இப்பத அவஸ்த ஒனக்குதான” என்று வருந்தியவன் அவளை நோக்க, “நீங்களாம் மனுஷங்களே இல்ல தெரியுமா? குடல் வெந்துபோயிடும்போல இருக்கு” என்று அறற்றினாள்.
சிரிப்பதா அழுவதாயென்று புரியாத நிலை அவனுக்கு.
“சாரிடி” என்று அவள் முகத்தைத் தன் கையில் பொத்திக் கொண்டவன், இடம் பொருளெல்லாம் யோசிக்காது அவள் இதழை சிறைபிடித்தான்.
மறுப்பின்றி ஏற்றுக் கொண்டவளுக்கு, இருக்குமிடம் பின்புதான் உறைத்தது. கழுவப்பட்டாத கரத்தை வைத்துக் கொண்டு அவனை நகர்த்தவும் முடியாதவளுக்கு அவன் பிடியில் வெட்கம் பிடுங்கித் தின்றது.
தானாக துவங்கி, தானாய் முடித்து வைத்தவன் அவள் முகம் காண, அத்தனை வெட்கம் கொண்டு தவித்தாள்.
மெலிதாய் சிரித்தவன், “போச்சா?” என்க,
பட்டென நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
“எரிச்சலு போச்சா?” என்று அவன் சிரிக்க,
“ப்..பச்ச புள்ளைங்க இருக்க வீட்டுல இப்படியா வெட்ட வெளியில வச்சு” என்றவள் மேலும் பேச முடியாமல் தவிப்பாய் இதழ் கடித்தாள்.
கடிபடும் இதழை விரல் கொண்டு எடுத்துவிட்டவன், “அம்புட்டு பேரும் உங்கிட்டு இருக்காவ. வந்து பாத்தா அம்மாதேம் பாக்கோனும். பாத்துட்டு போவட்டுமே” என்று லஜ்ஜையே இன்றி கூற,
“ச்சி” என்று முகம் சுழித்துவள் அவனை விட்டு நகர்ந்து சென்றாள்.
கையைக் கழுவிக் கொண்டு வந்தவளிடம், “மோரு ஏதும் குடிக்கியாடி?” என்று அவன் கேட்க,
“ஆசையா கறிக்குழம்பு சாப்ட வந்தேன். இப்ப காரமில்லாத குழம்பைக்கூட சாப்பிட முடியாதபடிக்கு இருக்கு” என்று மனம் பொறுக்காமல் புலம்பிவிட்டவள், பேசியபின்பே தன் வார்த்தைகள் உணர்ந்து அவனை அதிர்ந்து பார்த்தாள்.
அவளைப் பாவம் போல் பார்த்தவன் பேச வரும் முன், “சாரி செல்லி சங்கடப்படுத்திடாதீங்க” என்று அவள் கூற,
மெலிதாய் புன்னகைத்தவன், “வந்து உங்கு” என்று அழைத்துவந்தான்.
அழுததில் அவள் முகம் நன்றாகவே சிவந்திருந்தது.
தெய்வாவிற்கே என்னவோபோலானது. உணவு விஷயத்தில் எப்போதும் யாருக்கும் வஞ்சகம் செய்யக்கூடாது என்பதில் திண்ணமாய் இருப்பவர் அவர். இன்று ஆசையாக உண்ண வந்தவள் உண்ண இயலாதபடியாகிப்போனதே என்று வருந்தினார். ஆனால் அதுவும் அவளால் தான், அவள் உணவை துப்பியிருந்தால் இத்தனை பிரச்சினை இல்லை என்றே தனக்குள் கூறிக் கொண்டார்.
“ஏத்தா காந்தலடங்கிச்சா?” என்று தீபிகா பரிவாய் கேட்க,
“பரவால்ல அண்ணி” என்றாள்.
அவளிலை எடுக்கப்பட்டு புதவிலை வைக்கப்பட்டிருக்க, தற்போது அத்தனை பண்டம் இருக்கும்போது, தயிர் சாதம் போதும் என்று கூறவும் சங்கடப்பட்டாள். அவள் நிலை புரிந்து “தயிர் சோறா சாப்புடு. ரவைக்கு மத்தத உங்கிக்கலாம்” என்று வளவன் கூற,
சிறு தலையசைப்போடு அத்தையைப் பார்த்தாள்.
அவரும் ஏதும் பேசாமல் தயிர் சாதம் எடுத்துவந்து இலையிலிட, தயிரின் குளுமை ஓரளவு அவளை சமன் செய்தது. கலகலப்பாய் துவங்கிய உணவு பொழுது ஒருவித அமைதியோடு முடிந்து அவளை சங்கடத்திற்கும், மற்றோரை அவள்மீதான வருத்தத்திற்கும் ஆட்படுத்தியது.
