திருப்பம்-15
அருகிலுள்ள கோவிலுக்குச் சென்று இறைவனைத் தரிசித்து முடித்த கார்த்திகா, தீபிகா, சங்கமித்ரா மற்றும் ஒளிசுடர் ஆகியோர் பிராகத்தில் அமர்ந்திருந்தனர்.
“பாப்பாக்கு என்னக்கா ஊசி?” என்று தன் மடியில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒளிசுடரை மெல்ல வருடியபடி சங்கமித்ரா கேட்க,
“ஒரு வயசுல தடுப்பூசி போடனும்லடா? அது இன்னும் போடலவேயில்ல. அதேம் போட்டு வரேம்” என்று கார்த்திகா கூறினாள்.
சரியென்று அவள் தலையசைக்க,
“வேலையெல்லாம் எப்படி போவுது மக்கா?” என்று தீபிகா அக்கறையுடன் விசாரித்தாள்.
“நல்லா போகுது அண்ணி” என்று அவள் கூற,
கார்த்திகா பக்கென்று சிரித்து வைத்தாள்.
அவள் சிரிப்பின் காரணம் புரிந்த தீபிகாவும் லேசாய் சிரிக்க, ஒன்றும் புரியாத சங்கமித்ரா திருதிருவென விழித்தாள்.
“ஒன்னுமில்லடா. நானும் அசலூரு தான். விருதுநகர் பக்கம். கல்யாணமான புதுசுல இவங்க யார் பேசுறதும் புரியாது. என்னடா பேசுறாங்கனு திருதிருனு முழிப்பேன். அண்ணினுதான் இவியளையும் மூத்தவகளையும் கூப்பிட்டேன். இவிய ஒன்னும் சொல்லல. ஆனா பெரியவக அதென்ன அண்ணினு வேத்தாலாட்டம்? ஒழுங்கா மைணினு கூப்பிடுனுட்டாங்க. பொறவு அவுகள மைணினு கூப்பிட இவியள வச்சுதான் ஒரு மாசம் பிராக்டிஸ் பண்ணேன்” என்று கார்த்திகா கூற,
தீபிகா வாய்விட்டு சிரித்தாள்.
ஆனால் சங்கமித்ராவிற்கு அவள் பேச்சில் பயம் தான் எழுந்தது. தனக்கு இந்த பாஷை புரிந்துகொள்ள கொஞ்சம் சிரமமாக இருந்தாலும், ஏதோ சில மாதங்களவாது இங்கே வாழ்ந்ததில் ஓரளவு புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆனால் நிச்சயம் பேச இயலாது. எப்படி அங்கே சென்று தனது பேச்சு வழக்கை மாற்றிக் கொள்ளப் போகிறோம்? என்ற அச்சம் அவள் மனதை வந்து கவ்விக் கொண்டது.
கார்த்திகாவிற்கு அது புரியவில்லை என்றாலும் தீபிகாவிற்கு அவள் முகம் கண்டதும் புரிந்துபோனது.
அவள் தோளில் கரம் வைத்த தீபிகா, “பயப்படாத புள்ள. அக்கா மூத்தவக. அதனால கொஞ்சம் அவிய சொல்றது எடுபடனும்னு நெனப்பாவ. அதுக்காக நீ வெசனப்படுத போலயெல்லாம் வைய மாட்டாவ” என்று தன் அக்காவின் குனத்தை அவளை விட்டுக் கொடுக்காத வகையில் விளக்க,
சங்கமித்ரா பயம் நீங்கா புன்னகை ஒன்றை மட்டும் கொடுத்தாள்.
தற்போது ஆறுதல் கூறிய தீபிகா வரும் நாட்களில் அக்கா, தன் தம்பி மனைவி வாழ்வில் ஆடப்போகும் ஆட்டத்தை அறிந்திருக்கவில்லை.
“அட பயப்படாதடா. நீ அங்க வந்த பொறவு நாம சேந்து நல்லா என்ஜாய் பண்ணலாம்” என்று கார்த்திகா அவளை சமாதானம் செய்ய,
அதில் தெளிந்த புன்னகை ஒன்றை சிந்தினாள்.
சிலநிமிட பேச்சு வார்த்தைகளுக்குப் பின் அனைவரும் எழுந்து கோவிலை விட்டு வெளியே வர,
குழந்தையை வாங்கிக் கொண்ட கார்த்திகா, “சரிடா. பார்த்து போ” என்று கூறினாள்.
“நீங்க எப்படி போறீங்க க்கா?” என்று சங்கமித்ரா கேட்க,
“மகா அண்ணே வருவாங்கடா” என்று கூறினாள்.
அவள் கூறிக் கொண்டிருக்கையிலேயே, “கார்த்தி அவிய வந்துட்டாவ” என்று தீபிகா கூற,
சிறு புன்னகையுடன், “சரிடா நாங்க வரோம்” என்றாள்.
“பாத்து போடா. போயிசேந்துட்டு ஒரு வார்த்த சேதி சொல்லு” என்று தீபிகா கூற,
“சரிங்கண்ணி” என்றவள் சிறு தயக்கத்துடன் கார்த்திகாவைப் பார்த்து, “அக்கா ஒரு உதவி” என்றாள், இழுவையாய்.
“என்னது சங்கு?” என்று அவள் கேட்க,
தனது பையிலிருந்து பார்சலை எடுத்தவள் அவளையும் தீபிகாவையும் வெட்கம் பாதி தயக்கம் மீதியாய் பார்த்து, “அ..அவங்கட்ட குடுக்கனும்” என்றாள்.
“இஞ்சார்ரா.. என்னமா? நீயும் ஓன் அவங்களும் சேந்துகிட்டு என்னையும் என் அவியளையும் அமேசான் டெலிவரி மேனா மாத்திட்டு இருக்கீயலா?” என்று கேலியாய் கார்த்திகா கேட்க,
இவள் இதழ் கடித்து, “அக்கா..” என்று சிணுங்கினாள்.
கார்த்திகா தோளில் வலிக்காது தட்டிய தீபிகா, “வெளாடாத புள்ள. அவளே கூச்சபட்டுகிட்டு கேக்கா” என்று கூற, அதில் இன்னும் தான் வெட்கம் வந்தது அவளுக்கு.
சிரித்தபடி அதை வாங்கிக் கொண்ட கார்த்திகா, “குடுத்துபுடுதேம் தாயி. வெசனப்படாதுபோ” என்று கூற,
புன்னகையாய், “தேங்ஸ் க்கா” என்றாள்.
மகாவும் அவளிடம் இரு வார்த்தைகள் பேசி நலம் விசாரித்து முடிக்க, மூவரும் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.
தானும் தன் வீடு வந்து சேர்ந்தவளுக்கு அவன் அந்த பரிசைக் கண்டு எப்படி உணர்வான் என்பதை அவன் வரிகள் வழி உணர ஆசையாய் இருந்தது.
நேரம் சிறகில்லாமல் பறக்க, இரவு வெகு தாமதமாய் வேலைகளை முடித்து மிகுந்த சோர்வுடன் வீடு வந்து சேர்ந்தான், திருமாவளவன்.
அனைவரும் உறங்க சென்றிருக்க கார்த்திகா கூடத்தில் குழந்தையை மடியில் போட்டுத் தட்டியபடி அமர்ந்திருந்தாள்.
சமையலறையிலிருந்து அவளுக்காக பாலை ஆற்றியபடி திருவிக்ரமன் வர, தூக்கம் சொக்க மகளைத் தட்டிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்த கார்த்திகாவைப் பார்த்து, பரிவாய் சிரித்தபடி மகளைத் தான் தூக்கிக் கொண்டிருந்தான் திருமாவளவன்.
அந்த அசைவில் அவள் விழித்தெழ, “மைணி மைணி நாந்தேம்” என்று அவன் கூற,
சோபையாய் புன்னகைத்தாள்.
“போய் ஒறங்கத்தான? இப்படி திராணியில்லாம தூங்கி விழனுமா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டவன், “ஏம்லே புள்ளைய நீ வச்சுகிட்டு மைணிய ஒறங்கச்சொல்லத்தான?” என்று விக்ரமிடம் கேட்க,
“சரிதாம்லே. நீ சொல்லுவ” என்றவன் அவளிடம் பாலை நீட்டினான்.
அதில் புன்னகைத்தவள், “சும்மாருங்க கொழுந்தரே. அவியதான் இம்புட்டு நேரம் வச்சுருந்தாவ” என்று கூற,
“அதேம் பொங்குறானாக்கும்?” என்றவன், “ஊசி போட்டாச்சா?” என்று குழந்தையின் கையில் பார்த்தபடிக் கேட்டான்.
“ம்ம் போட்டாச்சு” என்று அவள் கூற,
“அழுதாளாடி ரொம்ப?” என்று விக்ரமன் கேட்டான்.
“ஊசி போட்டா சிரிப்பாவளா? அழத்தான் செய்வா” என்று கார்த்திகா கூற,
“ப்ச். அழுவானு தெரியாதா? ரொம்ப தவிச்சுதோ புள்ளனு கேட்டேம்” என்றான்.
“ஆமா ஆமா. தவிச்சு போறாவ” என்று நொடித்துக் கொண்ட கார்த்திகா பாலைக் குடிக்க,
“ஒனக்கு பொறாமத்தான்” என்றான்.
முகவாயைத் தோளில் இடித்துக் கொண்டவள், “ஆமாங்கேம். இப்ப என்ன?” என்க,
இவர்கள் செல்ல சண்டையை அழகிய புன்னகையுடன் வேடிக்கைப் பார்த்து நின்றான் வளவன்.
“கொழுப்பெடுத்தவ” என்றவன், “சாப்டியாலே? ஒனக்கு போடத்தான் அம்மா உக்காந்துருந்தாவ. பொறவு இவதேம் அவியள போவச்சொல்லிட்டு வந்து உக்காந்தா” என்று கூற,
“ஏம்மைணி? நான் போட்டுக்க மாட்டியனா?” என்று கேட்டான்.
“அதெல்லாம் நீங்க போட்டுப்பீய கொழுந்தரே. ஆனா உங்கட்ட நான் ஆத்த வேண்டிய கடமனு ஒன்னுருக்குல?” என்று கார்த்திகா சூசகமாய் கூற,
“என்னது மைணி?” என்று புரியாமல் கேட்டான்.
தனக்கு அருகே உள்ள பையை எடுத்து அதிலிருந்து குரியர் கவரை அவள் நீட்ட, விழிகளில் மின்னல் தெரிக்கப் பார்த்தான்.
“என்னம்லே பெருசாருக்கு? கடிதாசிலருந்து கதையெழுத ஆரமிச்சுட்டீயலா ரெண்டேரும்?” என்று விக்ரம் கேலி செய்ய,
“ஏம்லே?” என்று சிரித்தவன், “வையுங்க எடுத்துக்குறேம்” என்றான்.
“புடிங்க புடிங்க கொழுந்தரே. உங்க அவியட்ட நான் சேதி சொல்லனும்ல?” என்று அவன் கையில் குடுத்தவள், “பாத்துகிடுங்க. இவிய ரெண்டேரும் கல்யாணத்துக்கு நம்மல நல்லா கவினிக்கனும். நாமதேம் இவியளுக்கு குரியர் சர்விஸ் வேலையெல்லாம் பாத்துருக்கோம்” என்று கணவனிடம் கூற,
“ஆமா கார்த்தி” என்று சிரித்த விக்ரமன், “கணக்கு போட்டு உங்கல்யாணத்துல காட்டுதோம் பாரு” என்றான்.
“எல்லாம் படியா செஞ்சுபுடுவோம்” என்று அமர்ந்தவன் குழந்தையைக் கொடுத்துவிட்டு அந்த கவரை வாங்கிப் பிரித்தான்.
“பாத்து கொழுந்தரே. எங்க முன்னுக்க பிரிச்சு பொறவு என்னமாது இருந்து நாங்க நளியடிக்கோம்னு கரிச்சுபுடாதீய” என்று கார்த்திகா கேலி செய்ய,
“அவோள பத்தி நல்லா தெரிஞ்சதாலதேம் இங்கனகுள்ளயே பிரிச்சு பாக்கேம் மைணி” என்று சிரித்தபடி பிரித்தான்.
அழகாய் அவள் கைவண்ணத்தில் உருவான அந்த அலங்காரப்பொருளைக் கண்டவனுக்கு அப்படியொரு சந்தோஷம். பத்து பைசா செலவில்லாது, பெரிய ஆடம்பரமில்லாத பரிசு தான் அது. ஆனால் அதற்காக அவள் எடுத்த முயற்சியும், அந்த முயற்சியை எடுக்க வைத்த அவளது நேசமும் அந்தப் பரிசில் தாங்கித் தேங்கி நிற்பது அவன் அகமெல்லாம் தித்தித்தது.
“அழகாருக்குலே” என்று விக்ரமன் கூற,
“சங்கு கைவெனபொருள் எல்லாம் சாய்வாளா? ரொம்ப அழகா பண்ணிருக்காளே?” என்று கார்த்திகாவும் கூறினாள்.
“அதென்னட்டி அந்த புள்ளய சங்கு நொங்குனுட்டுருக்க?” என்று விக்ரமன் செல்லமாய் அதட்ட,
“அவிய வீட்ல அப்படித்தேம் கூப்பிடுவாவனு அவதேம் சொன்னாங்க” என்று கூறினாள்.
இவர்கள் பேச்சு வார்த்தையெல்லாம் வளவனுக்கு காதில் விழவேயில்லை.
அவள் கொடுத்த பரிசை மென்மையாய் வருடியபடி பார்த்தவன் கண்களில் மின்னலின் ஒலியோடு பார்வையிட்டான்.
அவர்களது பெயர், இரண்டு பொம்மைகள், பெயர்களின் முதல் எழுத்து எனச் சின்னச் சின்ன அழகான மேற்கோள்கள் அவர்களது காதலுக்கு மகுடம் சூட்டியது.
“கொழுந்தரு வேற ஒலகத்துக்கு போயிட்டாருபோல. போய் சாப்பாடு போட்டு கொண்டாங்க அவியளுக்கு” என்று கார்த்திகா கூற,
“எங்கம்மா இருக்குற வரிய நானே பாக்கேம், நானே செய்யுதேனுட்டு, அவிய தூங்கப் போனதும் அதக்கொண்டாங்க இத எடுத்தாங்கனு நல்லா வேல வாங்குறட்டி” என்று கூறினான்.
“ம்க்கும்” என முகவாயைத் தோளில் இடித்தவள், “உங்கம்மா முன்னுக்கயே வேல வாங்க ஆசதேம். பொறவு உங்கம்மாவும் அக்காவும் மாநாடு நடத்தி என்னைய பொட்டிய கட்டவச்சுபுட்டா என்ன செய்ய? எகன மொகனயா பேசாம போய் சாப்பாடு போட்டு கொண்டாங்க அவியளுக்கு” என்று கூற,
சிரித்தபடியே, “வாயாடி” என்றுவிட்டுச் சென்றான்.
உணவை எடுத்து வந்த விக்ரமன், “ஏம்லே.. ரசிச்சது போதும். இந்தா. சாப்டு போய் ஒறங்கு” என்று கூற,
சிரித்தபடி அதை மீண்டும் உள் வைத்து, உணவை உண்டான்.
பேச்சும் சிரிப்புமாய் உண்டு முடித்தவன் மறக்காமல் அவள் பரிசை எடுத்துக் கொண்டு தனதறைக்கு வந்து, அதை சுவரில் இருந்த ஆணி ஒன்றிலே தொங்கவிட்டுப் புகைப்படம் எடுத்தான்.
அதைப் பார்க்கவே அவனுக்குப் பரவசமாக இருந்தது. உடனே அவளுக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பிட அலைபேசியை திறந்தவன் பின் யோசனையோடு அதை அணைத்து வைத்தான். அவன் இதழில் மென்னகை ஒன்று படர, மேஜையின் அருகே சென்று காகிதத்தைக் கையிலெடுத்தான்.
‘அன்புள்ள மித்துக்கு,
ஏ மித்து. பரிசு நல்லாருக்குமா. அம்புட்டுக்கு புடிச்சுருக்கு. அழகா பண்ணிருக்கு. ஒனக்கு இதெல்லாஞ் செய்ய வருமா? ரொம்ப நல்லாருக்குனு மெசேஜ தட்டிவிடத்தேம் போனேம். ஆனா காத்துகெடக்கட்டுமேனு தோனிடுச்சு. நம்ம உணர்வ இந்த தாளுதேம் சரியா கடத்திக் கொண்டுபோவுதுல்ல? அதேம் இதுலயே எழுதி போட்டுவுடுவமுனு எழுதுறேம். வெறிச்சுட்டுருந்த வானத்துல திடுதிப்புனு மழமேகம் கூடினமாறி குளுகுளுனுதேம் இருக்குது இத சொவத்துல பாக்க. ரொம்ப அழகாருக்குமா. நன்றி’ என்று எழுதி முடித்தவன் புன்னகையுடன் அதை மடித்து வைத்துவிட்டுச் சென்று படுத்தான்.
அவளுக்கு பதிலளிக்காமல் படுப்பதும் அவனுக்கே சற்று அவஸ்தையாக இருக்கவும், அலைபேசியில் ஒருமுறை அவளது சுயவிவரப் புகைப்படத்தைப் பார்க்க அவன் எடுக்க, அவள் நிலைபாடு வைத்திருப்பது தெரிந்தது.
உள்ளே சென்று பார்க்க, ‘காத்திருந்து காத்திருந்து காலங்கள் போகுதடி’ என்ற பாடலை வைத்திருந்தாள். பார்த்ததும் பக்கென்று சிரித்து விட்டான். “கொழுப்பெடுத்த கழுத. வாடி வா. கொழுப்பெல்லாம் அடக்கியாளுதேம்” என்று முனகியப் பின்புதான் கூறிய வார்த்தைகளின் சுவை அவன் நரம்பு மண்டலம் வழி பாய்ந்து மூளைக்குச் சென்றது.
ஒருநொடி உடல் சிலிர்த்து அடங்கியது. இதுவரையில் அவர்கள் பெரிதாக அந்தரங்கப்படிக்குள் நுழைந்து எதையும் பேசியிருக்கவில்லை. அவளது நிலையும் சங்கோஜமும் அவனுக்குப் புரிந்த ஒன்று என்பதைவிட, அவன் வளர்ந்த இடமும் சூழலும் கூட அவனுக்கு இது பற்றியெல்லாம் பேசவேண்டும் என்ற உந்துதலைக் கொடுக்கவில்லை.
தற்போது வாய் வார்த்தையாக கூறிவிட்ட ஒன்று சற்றே பரவசத்தைக் கொடுத்தது. அதில் சிரித்துக் கொண்டான். ‘கொழந்தபுள்ள மெரண்டுபோவும்’ என்று அவளை நினைக்கையில் இன்னும் தான் சிரிப்பு வந்தது.
ஒரு நிமிடம் மீண்டும் கற்பனைக்குச் சென்று, அவளும் அவனும், அவளைப் போலொரு ஆண் குழந்தையும், தன்னைப் போலொரு பெண் குழந்தையும், என்று கற்பனை செய்துப் பார்த்தான்.
அத்தனை அழகாய் அமைந்தது அவன் கற்பனை. ‘அவோ சின்ன புள்ளையில எப்புடி இருந்திருப்பா?’ என்று ஆர்வம் மேலிட, அதையும் அவளுக்குக் கடிதத்தில் எழுத வேண்டும் என்று மனதோடு நினைத்துக் கொண்டான்.
மேலும் ‘நீலவானம்’ பாடலில் வரும், ‘என்னைப் போலே பெண் குழந்தை, உன்னைப் போலொரு ஆண் குழந்தை’ என்ற வரியும் நினைவு வர, இணையத்தில் தேடிப் பிடித்து, அவ்வரிகள் இடம் பெற்றிருக்கும் காணொளியை எடுத்து அவளுக்கு அனுப்பிவைத்தான்.
கற்பனையில் பார்ப்பதற்கே மிகவும் அழகாய் இருந்த காட்சி நினைவில் உதிக்கையில் எப்படி இருக்கும்? என்று யோசித்தவனுக்கு உடல் சிலிர்த்து உள்ளம் பூரித்தது.
அந்த இன்பமான மனநிலையோடு அவன் உறங்கிப் போக,
அவனாலும் அவன் அனுப்பிய பாடலாலும் உறக்கம் தொலைத்தவள், “பாத்துட்டு ஒரு வார்த்தையும் சொல்லலை. லெட்டர்ல தான் குடுக்கனுமா? எப்ப லெட்டர் இங்க வந்து நான் படிக்க? சோதிப்பாருயா மனுஷன்” என்று செல்லமாய் அவனை வருத்தெடுத்தபடி படுத்தாள்.
அக்காணொளியை மீண்டும் திறந்துப் பார்த்தவள் ‘காதல் என்று பெயர் சூட்டியே காலம் தந்த சொந்தமிது’ என்ற வரிகளில் தன்னைத் தொலைத்து ரசனையில் மூழ்கினாள்.
நிஜம் தானே? இந்த காலம், கணவனாகப் போகின்றவன் என்றில்லாமல் காதல் என்ற பெயர் சூட்டியல்லவா தனக்குக் கொடுக்க விளைகிறது என்று யோசிக்கையிலேயே அவளுக்கு உள்ளம் பூரித்தது.
அதேநேரம் மனதில் ஒரு எண்ணம் உதித்தது. ஆனால் அதை செயலாற்றத்தான் பெரும் பிரச்சனை ஒன்று உள்ளது. அதை எப்படி சரிசெய்வதென்று யோசித்தவளுக்கு சட்டென்று ஒரு எண்ணம்.
சட்டென தனது அலைபேசியை எடுத்தவள் அவிநாஷுக்கு அழைத்துவிட்டாள். பின்பு தான் நேரத்தையே கண்டாள். ‘அச்சோ சங்கு’ என்று தலையில் தட்டிக் கொண்டு உடனே அழைப்பைத் துண்டித்து விட்டாள்.
ஆனால் அடுத்த நிமிடம் அவனிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. இத்தனை தாமதமாக அவள் அழைத்திருக்கவும், எதுவும் அவசர உதவியாக இருக்குமோ என்ற எண்ணத்தில் உடனே அழைத்திருந்தான்.
சிறு சங்கோஜத்துடன் அழைப்பை ஏற்றவள், “சாரி அத்தான். நேரத்த பாக்கலை” என்க,
“பரவால பாப்பா. நான் முழிச்சு தான் இருக்கேன்” என்றான்.
“இன்னும் தூங்கலையா? ஏன் அத்தான்? அக்கா என்ன பண்றா?” என்று அக்கறையாய் சங்கமித்ரா வினவ,
“தூங்கிட்டாடா. ரொம்ப டயர்டாயிடுறா. ஆறாது மாசம் கம்ப்ளீட் ஆகப்போகுதுல? அடுத்த வாரம் செக்கப் இருக்கு. நல்லாதான் சாப்பிடுறா. இருந்தாலும் அவ டயர்டாகுறதைப் பார்த்து எனக்குதான் கஷ்டமாருக்கு” என்று மனைவியிடம் வெளிப்படுத்தாத அவனது உண்மையான பயத்தை, மச்சினியிடம் வெளிப்படுத்தினான்.
“அச்சுச்சோ. அதுக்கா அத்தான் தூங்காம இருக்கீங்க?” என்று அவள் கேட்க,
“இல்லடா. ஒரு ப்ராஜெக்ட் லீட் பண்றேன் சொன்னேனே? அந்த வேலையா தான் முழிச்சிருந்தேன். இப்பதான் முடிச்சேன்” என்றான்.
“ஓ.. ஓகே அத்தான். சாப்டீங்களா?” என்று அவள் கேட்க,
“ஆச்சு பாப்பா. நீ சாப்பிட்டியா? என்ன விஷயமா கால் பண்ணடா?” என்று கேட்டான்.
“சாப்டேன் அத்தான்..” என்றவள் அடுத்துப் பேச தயங்க,
“லெட்டர் எதும் டெலிவரி பண்ணனுமோ?” என்று நமட்டு சிரிப்போடு கேட்டான்.
“அத்தான்..” என்று அவள் வெட்கம் கொண்டு சிணுங்க, அதில் மெல்ல சிரித்தவன், “சொல்லுடா பாப்பா” என்றான்.
“எனக்கு ஒரு ஹெல்ப் வேணும் அத்தான். முடியுமா?” என்று அவள் கேட்க,
“நீ என்னனு சொல்லு. முடியுமா முடியாதானு நான் சொல்றேன்” என்றான்.
“நான் சின்ன பொண்ணா இருக்கரச்ச, அப்பா வீட்ல ஒரு டேப் ரெக்கார்டர் வச்சிருப்பாங்க. எனக்கு அது போல ஒன்னு வேணும். ரெகார்ட் பண்ணி ஸ்டோர் பண்ணி வச்சு திரும்ப போட்டு கேட்குற போல” என்று ஆர்வம் ததும்பும் குரலில் அவள் கேட்க,
“சரியா போச்சு. டேப் ரெக்கார்டர் எல்லாம் இப்ப மேனிபேக்சரே பண்றதில்லடா” என்றான்.
“அச்சுச்சோ..” என்று சுருதி பிசகிய ராகத்தில் அவள் கூற,
சற்றே யோசித்தவன், “பழைய கடைல கூட இருக்குமானு சந்தேகம் தான்டா. பழைய ஆளுங்க வீட்டில் வச்சுருந்தாதான் உண்டு. அதுவும் என்ன கண்டீஷன்ல இருக்குமோ தெரியலையே?” என்றான்.
“அப்படியா அத்தான்..” என்று மெல்லிய ஒலியில் கேட்டவள், “சரி ஓகே அத்தான். இப்ப எங்கும் கிடைக்குமானு தெரிஞ்சுக்கத்தான் கேட்டேன்” என்று கூற,
“எனக்கு தெரிஞ்சவரை டேப் ரெக்கார்டர் இப்ப இல்லைடா. நான் எதுக்கும் யார்கிட்டயும் விசாரிச்சுப் பார்க்குறேன்” என்றான்.
“ஓகே அத்தான். சாரி இவ்ளோ லேட் நைட் கால் பண்ணி தொல்லை பண்ணிட்டேன்” என்று அவள் கூற,
“ம்ம்.. என்ன பாப்பா. வரவர பெரிய வார்த்தை எல்லாம் பேசுற?” என்றான்.
“அட அத்தான். ரொம்ப நேரமாச்சேனு சொன்னேன்” என்று சங்கமித்ரா கூற,
“இன்னும் நாலு மாசம் கழிச்சு எங்களுக்கு இன்னொரு பாப்பா வரும். அப்ப தூங்கக் கூட நேரமிருக்காது. அதை தொல்லைனு சொல்லிட முடியுமா என்ன?” என்று அமைதியான குரலில் கேட்டான்.
மனம் நிறைந்த புன்னகை அவள் முகத்தில் சிம்மாசனமிட்டு அமர்ந்தது. ‘இவங்கட்ட நாம காட்டும் உரிமைக்கு அன்பால் இன்னும் இன்னும் அடித்தளம் போடுறாங்க’ என்று மனதோடு நெகிழ்ந்தவள், “நாளைக்கு பன்னிரண்டு மணிக்குக் கால் பண்றேன் பாருங்க” என்று கூற,
‘ஹாஹா’ என்று வாய்விட்டு சிரித்தான்.
தானும் சிரித்தவள், “ரொம்ப நேரமாச்சு அத்தான். உடம்பை கெடுத்துக்காம தூங்குங்க” என்று கூற,
“உனக்கும் அதேதான். சீக்கிரம் படுடா. நைட் இப்படி ரொம்ப நேரம் முழிக்காத” என்று கூறினான்.
“ஓகே அத்தான். குட் நைட்” என்று அவள் கூற,
“குட் நைட் டா பாப்பா” என்று அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு மனைவி அருகே சென்று படுத்தான்.
மெல்ல தன் வயிற்றை தாங்கியபடி அவன் பக்கமாகத் திரும்பிப் படுத்தவள் அவன்மீது கைபோட்டுக்கொள்ளவும், “கேடி. இன்னும் தூங்கலையா நீ?” என்று அவிநாஷ் கேட்க,
“மூத்த புள்ளைகூட பேசிட்டு இருக்கும்போதே முழிச்சுகிட்டேன்” என்றாள்.
“சத்தம்போட்டு எழுப்பிட்டோமா?” என்று அவிநாஷ் கேட்க,
“பாசத்தால் மூழ்கடிச்சுட்டீங்க” என்று சங்கீதா மனமார கூறினாள்.
அவள் சிகை கோதி நெற்றியில் முத்தமிட்டவன் அவள் மணி வயிற்றை வருட, உள்ளே குழந்தை மெல்ல அசைந்துக் கொடுத்தது.
அதில் உடல் சிலிர்க்கப் புன்னகைத்தவன், “பாப்பா அசைவு ஃபீல் பண்ண ரொம்ப நல்லாருக்குல?” என்று கேட்க,
அவன் கன்னம் கில்லியவள், “என் புருஷன் அதை ரசிக்குறது இன்னும் அழகா இருக்கு” என்றாள்.
புன்னகையாய் அவள் தலைகோதியவன் அவளை அணைத்துக் கொண்டு தட்டிக் கொடுத்தபடி, “இன்னும் மூனு வாரம்தான் இருக்கு பாப்பா கல்யாணத்துக்கு” என்று ஆழ்ந்தக் குரலில் கூறினான்.
அவன் முகத்தையே சங்கீதா அமைதியாய் பார்க்க,
“அவங்க அம்மாவை நினைச்சாதான் பயமாருக்கு. நீ சொன்னது உண்மைதான். குடும்பத்தில் எல்லா உறவுமே அனுசரணையா அமையாது தான். ஆனா பாப்பா ரொம்ப சாதுடி. சட்டுனு கத்தி பேசினாகூட பயந்துடுவா. சூழ்நிலையை அனுசரிச்சு நடந்துக்கும் அளவு பக்குவமான பொண்ணு என்பதில் சந்தேகமே இல்லை தான். அ..ஆனா.. எப்படி சொல்ல? ரொம்ப சாது” என்று தன் மனைவியிடம் அவள் தங்கையைப் பற்றித் தான் அவளிடம் விளக்கிக் கொண்டிருக்கின்றோம் என்பதையே மறந்தவனாய் கூறிக் கொண்டிருந்தான்.
சங்கீதா இதழ்கள் மிதமாய் விரிந்தன.
“அவங்க எதும் பேசி, இவ கஷ்டப்படுட்டுட்டா?” என்று உள்ளார்ந்த பதட்டமாய் அவிநாஷ் கேட்க,
“கஷ்டத்துலருந்து எப்படி சமாளிக்கலாம்னு கத்துப்பா” என்று கணவன் மூக்கைப் பிடித்து ஆட்டியபடி கூறினாள்.
அவிநாஷ் அமைதியாய் அவளை நோக்க, “அவ சாது தான். பயந்த சுபாவம் தான். ஆனா எப்பவும் எதுலயும் தேங்கி நின்னுட மாட்டா. கஷ்டம் வந்தா அழுவா. நிறைய அழுவா. ஆனா அதுக்கடுத்து அதை எதிர்கொண்டு கடந்துபோக முயற்சி பண்ண ஆரமிச்சுடுவா. நிச்சயம் அவ புகுந்த வீட்டுலயும் போனதும் கொஞ்சம் சிரமப்பட்டாலும், போகப் போக புரிஞ்சுப்பா” என்று சங்கீதா கூறினாள்.
தான் பெறாத, தனது பிள்ளைக்காக மனதில் அவனுக்கு எழுந்த பயம் நீங்காத போதும், சற்றே மனைவியின் வார்த்தைகள் ஆறுதல் கொடுத்தது.
“அவகிட்ட பேசனும் கீதா. எல்லாரும் அவ கல்யாண சந்தோஷத்தில் இருப்பதால இதுபத்தியெல்லாம் பேசாம இருப்பாங்க. பேசி பயப்படுத்திட வேணாம்னு நினைப்பாங்க. ஆனா நான் அவளுக்கு இதையும் சொல்லி, இதுக்கும் தயார்படுத்தி அனுப்பனும்னு நினைக்குறேன். இப்ப அனுபவிக்கும் சந்தோஷம் மட்டுமே கல்யாணத்துக்குப் பிறகு இருக்காது. எல்லா வகையான உணர்வுகளையும் கடக்க வேண்டி இருக்கும். எல்லாத்தையும் அனுசரிச்சு, ஏற்று அதுக்கேற்றப்போல் வாழ துணிவோட இருக்கனும்னு அவளுக்கு சொல்லி அனுப்பனும் கீதா” என்று அவிநாஷ் கூற,
“நம்ம குழந்தை ரொம்ப ரொம்ப லக்கி தெரியுமா?” என்றாள்.
எங்கோ பார்த்துப் பேசிக் கொண்டிருத்தவன், மனைவியின் கூற்றில் அவள் முகம் நோக்க,
“பெறாத மகளுக்காகவே இத்தனை துடிக்கும் மனுஷன். பெத்த பிள்ளைக்கு எவ்வளவு பாத்து பாத்து சொய்வீங்க?” என்று கேட்டாள்.
“பெத்தா என்ன? பெறாட்டி என்னடி? அவளும் நம்ம பொண்ணுதான்” என்று உண்மையாய் மனமார அவன் கூற,
“உங்களுக்கு பொண்டாட்டினு காலர தூக்கிவிட்டு நான் பெருமைப்பட தினம் தினம் ஓராயிரம் காரணம் கொடுத்துட்டே போறீங்க” என்றாள்.
அதில் புன்னகையாய் அவளை அணைத்தவன், அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, “குட் நைட்” என்க,
தானும் கணவனை அணைத்துக் கொண்டு, “குட் நைட்” என்றாள்.
