வானம் அன்று ஏனோ வழக்கத்திற்கு மாறாகக் கோபத்தில் இருந்தது. கருமேகங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டு, பிரபஞ்சமே அதிரும் வகையில் இடி முழக்கங்களை எழுப்பின. மேகங்கள் கிழிந்து, பூமி தாங்க முடியாத வேகத்தில் மழை நீர் ஊற்றெடுத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த நள்ளிரவு நேரத்தில், சென்னையின் ஒதுக்குப்புறமான அந்த நெடுஞ்சாலை, மனித நடமாட்டமே இன்றி மரண அமைதியில் இருந்தது. ஆனால், அந்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒரு பெண்ணின் காலடிச் சத்தம் மட்டும் வேதனையோடு கேட்டது.
நிலா… தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். அவளது நுரையீரல் காற்றிற்காக ஏங்கித் தவித்தது. ஒவ்வொரு முறை மூச்சை உள்ளிழுக்கும் போதும் குளிர்ந்த காற்று நுரையீரலை ஊசி கொண்டு குத்துவது போல் இருந்தது. மழையினால் நனைந்து பாரமாகிப்போன அவளது சுடிதார், அவளது வேகத்தைத் தடுத்தது. காலில் இருந்த ஒரு செருப்பு எப்போதோ கழன்று ஓடிவிட்டது. வெறும் காலால் அந்தச் கரடுமுரடான சாலையில் ஓடும்போது, கூர்மையான கற்கள் அவளது பாதத்தைக் கிழித்தன. ஆனால், அந்த வலியைக் காட்டிலும் அவளது பின்னாலிருந்து வரும் அந்த “அபாயம்” அவளை அதிகமாக வதைத்தது.
மின்னல் வெட்டும் அந்த நொடிப் பொழுதில், சாலை ஒரு கணம் வெண்மையாக ஜொலித்தது. அந்த வெளிச்சத்தில் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்த நிலாவிற்கு இதயம் ஒரு கணம் துடிப்பதை நிறுத்தியது. தூரத்தில் சில உருவங்கள் மழையையும் பொருட்படுத்தாமல் அவளை நோக்கி வெறியுடன் ஓடி வந்து கொண்டிருந்தன.
”யாராவது காப்பாத்துங்க… ப்ளீஸ்…” என்று கத்த முயன்றாள். ஆனால் பயம் அவளது தொண்டையை இறுக்கிப் பிடித்திருந்தது. மழையின் இரைச்சலில் அவளது மெல்லிய குரல் அந்தப் பெருங்காற்றோடு கரைந்து போனது. அவளது கண்கள் கண்ணீரால் மங்கலாகத் தெரிந்தன; அந்தக் கண்ணீர் மழையோடு சேர்ந்து வழிந்தது.
திடீரென, அவளுக்கு முன்னால் இரண்டு ராட்சதக் கண்கள் போல ஹெட்லைட் வெளிச்சம் பாய்ந்தது. ஒரு கார் டயர்கள் தரையை உரசிக்கொண்டு ‘கீச்’ என்ற பயங்கர சத்தத்துடன் அவளுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றது. அந்த வெளிச்சத்தின் வேகத்தில் நிலாவின் கண்கள் இருண்டன. கார் கதவுகள் திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டது.
”காப்பாற்ற வந்த தேவதூதர்களா?” என்று அவள் எண்ணிய அந்த வினாடி, அவளது நம்பிக்கை சுக்குநூறாக உடைந்தது. காரில் இருந்து இறங்கியது மனித உருவம் கொண்ட மிருகங்கள். கருப்பு நிற உடையில், மழையில் நனைந்தபடி நின்ற அந்த இருவரின் கண்களில் இரக்கத்தின் சுவடு கூட இல்லை. அவர்களின் முகத்தில் படர்ந்திருந்த அந்த விகாரமான புன்னகை, நிலாவின் முதுகெலும்பில் ஒரு நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
ப்ளீஸ்… என்னை விட்ருங்க… நான் என்ன தப்பு பண்ணேன்? உங்ககிட்ட இருக்கிற பணத்தை எல்லாம் எடுத்துக்கோங்க, என்னை மட்டும் விட்டுடுங்க…” என்று கைகளை ஏந்திப் பிச்சை கேட்காத குறையாகக் கதறினாள் நிலா.
ஆனால், முன்னால் வந்த அந்த முரடன் அவளை ஏளனமாகப் பார்த்தான். “பணமா? நீதான் எங்களுக்குப் பணமே! ரொம்ப நேரமா எங்களை ஓட விட்டு வேடிக்கை காட்டின இல்ல?” என்று கர்ஜித்தான். அவனது குரல் இடிச் சத்தத்தை விடக் கொடூரமாக இருந்தது. அடுத்த வினாடி, மின்னல் வேகத்தில் அவனது கை நிலாவின் கன்னத்தில் இறங்கியது.
’பளார்!’
அந்த அடியின் வேகத்தில் நிலா சுழன்று போய் தரையில் விழுந்தாள். தார்ச் சாலையில் இருந்த மழை நீரும் சேறும் அவளது முகத்தில் தெறித்தன. அவளது காதுகளில் ஒருவித ரீங்காரம் கேட்டது. தலை சுற்றியது. மழையின் சத்தம் மெல்ல மெல்ல மங்கிப் போவது போல் அவளுக்குத் தோன்றியது. அவளது விழிகள் மெல்ல மெல்லச் செருகின. சுயநினைவை இழக்கும் அந்த இறுதி நொடியில், அவளுக்குத் தெரிந்தது அவளைச் சூழ்ந்திருந்த அந்த இருண்ட நிழல்கள் மட்டுமே.
”சீக்கிரம் தூக்குடா… யாராவது வந்துடப் போறாங்க,” என்று மற்றொருவன் அவசரப்படுத்தினான். இருவரும் சேர்ந்து நிலாவை ஒரு மூட்டை போல அலாக்காகத் தூக்கி காரின் பின் இருக்கையில் போட்டனர். கார் கதவுகள் பலமாக மூடப்பட்டன. என்ஜின் உறுமியது.
அந்தக் கார் இருளையும் மழையையும் கிழித்துக்கொண்டு மின்னல் வேகத்தில் அங்கிருந்து மறைந்தது. அந்த இடத்தில் இப்போது மழை நீர் மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருந்தது, நிலாவின் ஒரு செருப்பு மட்டும் அனாதையாகச் சாலையில் கிடந்தது.
