நாயகன் 17

அமளியில் (கட்டிலில்) அலைபேசி இருள் திரையோடு ஒருபுறம் கிடக்க, இவன் முகம் கடுமையாக இருக்க அமர்ந்திருந்தான். அவனது இந்த இறுக்கத்திற்குக் காரணம், அவனது ‘அன்னம்மா’வைத் தவிர வேறு யாராக இருக்க முடியும்? சற்று முன்புதான் இருவரும் கோபித்துக் கொண்டு அழைப்பைத் துண்டித்திருந்தனர்.

இளா தன்னை யாரென்று மறைத்துப் பேசிய கோபத்தில் அவளும், தனது காதலைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவள் மீண்டும் மீண்டும் மறுக்கும் ஆத்திரத்தில் அவனும் பேச்சை நிறுத்தியிருந்தனர்.

இளநந்தன், ஜனனி, விபு பிரசாத் மூவரும் சிறு வயதிலிருந்தே ஒன்றாக, ஒரே பள்ளியில், ஒரே வகுப்பில் படித்தவர்கள்; நெருங்கிய நண்பர்கள். விபு அனைவரிடமும் இயல்பாகப் பேசுவான். ஆனால், ஜனனி குறிப்பிட்ட சிலரிடம் மட்டுமே பேசுவாள். இளாவோ விபு மற்றும் ஜனனியைத் தவிர யாரிடமும் அதிகம் பேச மாட்டான். அங்கே அவனுக்காகப் பேசுவது இவர்கள் இருவர் மட்டும்தான். ஆனால், இவர்களை விட நந்தன் நன்றாகப் படிப்பவன். மற்ற இருவருக்கும் பாடத்தில் சந்தேகம் வரும் வேளையில், இவன்தான் உதவி செய்வான்.

பருவம் வந்த நாளில் ஜனனியின் மேல் நந்தனுக்குக் காதல் துளிர்க்க, அதைச் சொல்லத் தயக்கம். அவளுக்கோ தந்தை என்றால் பயம்; அதனாலேயே விபுவைத் தவிர மற்ற மாணவர்களிடம் பேசவே தயங்குவாள். அதில் நந்துவும் அடக்கம். வகுப்பில் பேசிக்கொள்வதோடு சரி, வெளியிடங்களில் சந்தித்தால் யாரோ எவரோ எனச் கடந்து சென்று விடுவாள்.

நந்தன் கேட்டரிங் கோர்ஸ் (Catering Course) எடுக்க விரும்பியதற்கு ஜனனியே காரணம். அவளுக்குச் சமையல் இயல்பாகவே நன்றாக வரும். அந்தத் திறமையை அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லத் தான் கேட்டரிங் படிக்க விரும்புவதாக அவள் சொல்ல, இவனும் அதையே படிக்கப்போவதாகத் தன் பெற்றோரிடம் திட்டவட்டமாகச் சொல்லிவிட்டான். அவர்களும் மகனின் விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டனர்.

பொதுத்தேர்வு முடிந்த கையோடு, ஜனனியிடம் தன் காதலைத் தைரியமாக வெளிப்படுத்தினான். அவளுக்கோ பேரதிர்ச்சி! ஒரு பக்கம் தந்தை மீதான பயம் அவளை ஆட்கொண்டது. அவளுக்கு அவனைப் பிடிக்கும், ஆனால் காதலிக்கத் துணிச்சல் இல்லை. தந்தையின் மீதான அச்சத்தாலேயே தன்னை அணுகிய பலரை அவள் நிராகரித்திருக்கிறாள்.

ஆனால், நந்தன் இப்படிச் சொல்வான் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. கோபம் வந்தாலும் அவனிடம் காட்டாமல், பக்குவமாகப் பேசினாள்.

 “காதலிக்க வயசு தேவையில்லைன்னு சொல்லுவாங்க நந்து. ஆனா என்னைப் பொறுத்தவரை இது காதலிக்கிற வயசு இல்லை. இன்னும் நாம படிக்கணும், வேலைக்குப் போகணும். நமக்குன்னு சில பொறுப்புகள் இருக்கு. உனக்கே எங்க அப்பாவைப் பத்தித் தெரியும். இப்ப கூட உன்கிட்டப் பயந்துட்டுதான் பேசறேன். நாம நல்ல விதமாப் பேசினாலும், பாக்குறவங்க வேற மாதிரிதான் சிந்திப்பாங்க. இதுல காதல்னு தெரிஞ்சா என் வாழ்க்கையே முடிஞ்சிடும். ஒரு நிலைக்கு வந்ததுக்கு அப்புறம் இதைப் பத்தி யோசிப்போம்,” என்று அவள் சொல்ல, அவனும் அமைதியாகச் சென்றுவிட்டான்.

அதன்பின் அவனது பெற்றோர் இறந்துவிட, அவள் துடித்துப்போனாள். அவளும் அங்கே செல்ல விரும்பினாள், ஆனால் தந்தை மறுத்துவிட்டதால் அவளது பெற்றோர் மட்டுமே சென்றனர். விபுவும் சில நண்பர்களும் மட்டுமே அவனுக்குத் துணையாக இருந்தனர். ஜனனி தன் தந்தைக்குத் தெரியாமல் விபுவின் அலைபேசி வழியாக அவனுக்கு ஆறுதல் சொன்னாள்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தேறி வந்த நந்தன், கேட்டரிங் கோர்ஸ் சேரத் தனக்கும் ஜனனிக்கும் சேர்த்துப் படிவம் (Form) வாங்கினான். மதிப்பெண் சான்றிதழ் வாங்கப் பள்ளிக்கு வந்தபோது, அவளிடம் அதைக் கொடுத்தான்.

“நந்து! இது கேட்டரிங் ஃபார்மா?” என அவள் ஆச்சரியமாகக் கேட்க, “ஆமா ஜனா, உனக்காக ஒன்னு, எனக்காக ஒன்னு,” என்றான். “நீ எடுத்த மார்க்குக்கு இன்ஜினியரிங் சேரலாமே, ஏன் இத எடுக்குற?” என்று அவள் கேட்க, “செலவு அதிகமாகும் ஜனா. இப்போதான் அப்பா அம்மாவுக்கு நிறையச் செலவு பண்ணினோம். அதான். எனக்கு உன் கூட சேர்ந்து படிக்கணும், அவ்வளவுதான்,” என்றான்.

ஜனனி அவனையே அதிர்ந்து பார்க்க, விபுவோ புன்னகையுடன் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். நந்து காதல் சொன்ன அன்றே அவள் விபுவிடம் சொல்லிவிட்டாள். நந்துவிடம் பேசிய விபு, “முதல்ல உன் தகுதியை வளர்த்துக்கோ, அப்புறம் நான் மாமாகிட்ட (ஜனனியின் அப்பா) பேசுறேன்,” என்று வாக்குக் கொடுத்தான். ஆனால், அதன்பின் நடந்த நிகழ்வுகள் நந்துவின் வாழ்க்கையையே புரட்டிப்போட்டன.

ஜனனி கேட்டரிங் சேர விரும்பினாலும், அவள் தந்தை அவளை ஆர்ட்ஸ் கல்லூரியில் கணிதப் பாடத்தில் சேர்த்துவிட்டார். விபு பேசியும் அவர் கேட்கவில்லை. இது நந்துவிற்கு முதல் ஏமாற்றமாக அமைந்தது.

மூன்று ஆண்டுகள் ஓடின. மீண்டும் நந்து தன் காதலைச் சொல்ல, அவளோ தனக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிவிட்டதாகக் கூறி அழுதாள். அவளுக்கு விருப்பமில்லாத திருமணம் அது. மேற்கொண்டு படிக்க வேண்டும் என்ற அவளது ஆசையைத் தந்தை ஏற்கவில்லை. விபுவிடம் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளச் சொன்னார், அவன் மறுத்துவிட்டான். இறுதியில் தூரத்துச் சொந்தத்தில் ஒரு மாப்பிள்ளையைப் பேசி முடித்தார்.

“நீ நந்துவோட ஓடிப்போயிரு, அவன் உன்னைப் பார்த்துப்பான்,” என்று விபு வழி சொன்னாலும், ஜனனி தந்தையை மீற முடியாமல் திருமணத்திற்குச் சம்மதித்தாள். மணமகன் வேறயாருமல்ல, நந்துவின் பெரியப்பா மகன் தான். அந்தத் திருமணத்தை நேரில் கண்ட நந்து நிலை குலைந்து போனான். தற்கொலைக்குக் கூட முயன்றான். நண்பர்கள் அவனைக் காப்பாற்றினர். பின்னர், அவனது மாமா அவனுக்குப் புத்திமதி கூறி, வேலை நிமித்தமாகத் துபாய்க்கு அனுப்பி வைத்தார்.

சில காலத்திற்குப் பிறகு ஜனனியின் கணவன் இறந்த செய்தி அவனுக்கு எட்டியது. அவளுக்காக அழுதவன், அவளது முகநூல் (Facebook) ஐடியைக் கண்டுபிடித்தான். அவள் சமையல் வீடியோக்களைப் பகிர்ந்து வந்த ஒரு குழுவில், இவனும் ஒரு புதிய அடையாளத்துடன் இணைந்து பேசினான். இரண்டு வருடங்களாக அவளிடம் பேசி வருகிறான்.

இந்தியா சென்றதும் உண்மையைச் சொல்ல நினைத்தவன், சூழல் காரணமாகத் தற்போதே சொல்லிவிட்டான். “நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா ஜனா?” என்று நேரடியாகவே கேட்டுவிட்டான்.

“நந்து! இன்னும் உன் எண்ணம் மாறலையா? என் கதை தெரிஞ்சும் என் மேல காதல் இருக்கா?” என்று அவள் கேட்க, “அவன் உயிரோட இருந்தப்போ நான் உன்னைக் கேட்கல. இப்போ அவன் இல்ல. நீ ஒரு பெண், நான் ஒரு ஆண். இந்த முறையில கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். உனக்கும் உன் குழந்தை சின்னுவுக்கும் நான் துணையா இருப்பேன். இது பரிதாபம் இல்ல, என் காதல்,” என்றான் உருகி.

“எனக்குத் திருமணத்தின் மேல் வெறுப்பு வந்துடுச்சு நந்து, தயவுசெய்து இதைப் பேசாதே,” என்று அவள் தடுமாறினாள்.

“நீ பொய் சொல்ற ஜனா! நீ மாறணும். என்னை ஏத்துக்கிற வழியைப் பாரு,” என்று நந்து அதிகாரமாகச் சொல்ல, “உன்னால என்னை மாத்த முடியாது. இந்த எண்ணத்தோட இந்தியா வந்தா அது வீண்,” என்று அவள் சவால் விட்டாள். இருவரும் கோபத்தில் அழைப்பைத் துண்டித்தனர்.

வாக்குவாதம் முற்றிய நிலையில், அருகே இருந்த பூஜாடியால் மித்ரா அவனது தலையில் தாக்க, ரத்த வெள்ளத்தில் நந்தன் சரிந்தான். அதைக்கண்டு மித்ரா உறைந்து போனாள்.