திருப்பம்-31
‘அசைத்து இசைத்தது வளைக்கரம் தான்
இசைந்து இசைத்தது புது ஸ்வரம் தான்
சிரித்த சிரிப்பொலி சிலம்பொலி தான்
கழுத்தில் இருப்பது வலம்புரிதான்
இருக்கும் வரைக்கும் எடுத்துக் கொடுக்கும்
மனதை மயிலிடம் இழந்தேனே
மயங்கி தினம் தினம் விழுந்தேனே
மறந்து இருந்து பறந்து தினம் மகிழ
உன் பார்வையில் ஓராயிரம் கவிதை நான் எழுதுவேன் காற்றில் நானே
நிதமும் உன்னை நினைக்கிறேன் நினைவினாலே அணைக்கிறேன்’ என்ற பாடல் அவ்வரையில் மெல்லிய ஒலியில், டேப் ரெக்கார்டர் உபயத்தில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.
“இந்த புறா கூடுக்கு இவ்ளோ நேரமா? தள்ளி நில்லுங்க நான் தலைப்பின்னனும்?” என்று சங்கமித்ரா கூற,
“ஒனக்கு ஏத்தம்தான்டி” என்று கூறியபடி அவள் கண்ணாடி பார்க்கக் கொஞ்சம் இடைவெளி கொடுத்தான்.
“இருக்காதா பின்ன? நம்ம வீட்டுக்குப் போறோம்ல” என்று அவள் முறுக்கிக் கொள்ள,
“அதுசரி.. அப்ப இது?” என்று ஒற்றைப் புருவம் உயர்த்தி சின்ன சிரிப்போடு கேட்டான்.
“இதுவும் நம்ம வீடுதான். இங்க நான் வந்ததால இது நம்ம வீடாகுதுனா, அங்க நீங்க வர்றதால அதுவும் நம்ம வீடுதான?” என்று அவள் வியாக்கியானம் பேச,
“எப்புட்ரி இப்புடி தினுசு தினுசா ரோசிக்குறவ?” என்று கேட்டபோதும் அவள் பேச்சை உளமாற ரசித்தான்.
“அதுலாம் அப்படித்தான்” என்று தனது சிகையை அவள் பின்னி முடிக்க,
அவள் பின்னலைப் பிடித்துத் தன்னை நோக்கி அவளை இழுத்தான்.
“ஆ முடி” என்று அவன் மீது மோதி நின்றவள் அவன் முடியை இறுக்கிப் பிடிக்க,
“ஏய் முடிய வுடுடி” என்றான்.
“என் பின்னலவிட்டாதான் உங்க புறாக்கூடுலருந்து கைய எடுப்பேன்” என்று அவள் மிரட்டலாய் கூற,
“அகம்புடிச்சவடி நீயு” என்று அவள் பின்னலைவிட்டவன் அவள் இடை சுற்றிக் கரமிட்டு அவளைத் தன்னை நோக்கி இழுத்துக் கொண்டான்.
அதில் பட்டென அவன் சிகையிலிருந்து கரமெடுத்தவள் அவன் புஜங்களைப் பற்றிக்கொள்ள, “ஒன்னய எப்புடி ஆஃப் பண்ணனுமுனு எனக்குத் தெரியாதாக்கும்?” என்றபடி அவள் கன்னங்களைத் தன் கரங்களுக்குள் பொத்திக் கொண்டான்.
அவன் இடையைப் பிடித்துக் கொண்ட போதுகூட எழாத ஒரு நாணம் கன்னம் பற்றியதும் அவளை சூழ்ந்துக் கொண்டது.
“கெ..கெளம்பனும்” என்று மெல்லிய குரலில் அவள் சிணுங்கலாய் கூற,
“கெளம்பிடலாம்” என்று கூறி, அவள் இதழ் வியர்வையைத் தன் இதழ்கொண்டு துடைத்து, அவளோட வேறொரு உலகம் புறப்பட்டான்.
தன்னை மறந்து அவன் அணைப்பில் கட்டுண்டவளும் அவன் விலகிய நொடி, அவன் மாரோடு தன் முகம் புதைத்துக் கொள்ள, அதை ஒருவித மந்தகாசப் புன்னகையோடு பார்த்தவன், “அகம்பாதம்புடிச்சவளே. இப்பத புடிடி எம்முடிய” என்றான்.
“சும்மாருங்க” என்று அவன் கரத்தினில் அவள் கிள்ளிவைக்க,
“ஸ்ஸ் ஆ.. ஏட்டி” என்று துள்ளியவன், “இன்னுமொன்னு போட்டுத்தேம் திருத்தனும்போல?” என்றான்.
“அய்யா சாமி கெளம்பனும்” என்று துள்ளி நகர்ந்தவள் மடமடவென தயாராக, இருவருமாய் வீட்டாரிடம் கூறிக்கொண்டு சச்சிதானந்தம் மற்றும் தாட்சாயணி இல்லம் சென்றனர்.
இருவரும் வீட்டை அடைய, தடபுடலான மரியாதையுடன் அவர்களை சச்சிதானந்தம் மற்றும் தாட்சாயணி வரவேற்றனர்.
“வாங்க வாங்க மாப்ள” என்று சச்சிதானந்தம் அவனை அழைத்து வரவேற்க,
“மாமா, அண்ணே இன்னும் வரலியா?” என்று சுற்றி முற்றிப் பார்த்தபடிக் கேட்டான்.
அவிநாஷையும் கூட அவர்கள் அழைப்பதாகவே இருந்தது. ஆனால் ஏற்கனவே அவனது அன்னைக்கு அவிநாஷிடம் மட்டுமே தாங்கள் மரியாதை காட்டுவதாய் ஒரு எண்ணம் இருந்தமையால், இது வளவனுக்கான விருந்து தானே என்று அவிநாஷை அழைக்கும் முடிவை கைவிட்டிருத்தனர்.
“மாப்பிள்ளைக்கு வேலை நாளேனு அழைக்கலை மாப்ள” என்று பனிவாய் அவர் கூற,
இளம் தம்பதியர் இருவருக்குமே காரணம் தெளிவாக பிடிபட்டது.
“நீங்க கேட்டீங்களா மாமா? அண்ணேனுக்கும் விடுப்புருக்க நாளா பாத்து கேட்டிருக்கலாமுல? நாங்க மட்டும் வந்து என்னத்தச் செய்யப்போறோம்? அவியளும் வந்தா எனக்கும் பேச்சு தொணைக்கு ஆவுமின்ன?” என்று வளவன் கேட்க,
சச்சிதானந்தத்திற்கு என்ன பதில் கூறுவதென்றே தெரியாது விழித்தார்.
“சமையலெல்லாம் ஆச்சுதா மாமா?” என்று அவன் கேட்க,
“காலைலைக்கு ஆச்சுங்க மாப்ள. மதியத்துக்கு இனிதான்” என்று தாட்சாயணி கூறினாள்.
சுருங்கியிருக்கும் தன்னவள் முகத்தை ஓரவிழியால் பார்த்துக் கொண்டவன், “மதியத்துக்கு அண்ணேனுக்கும் மைணிக்கும் சேத்தே ஆக்குங்க. நான் வரச்சொல்லுதேம்” என்க,
“மாப்ள..” என்று சச்சிதானந்தம் தயங்கினார்.
“நான் கூப்டா அண்ணே வரும். அண்ணே வாரதுல எனக்கும் சங்கடமில்ல, அண்ணேக்கும் இருக்காது. ஒங்களுக்கு எதும் பிரச்சினைனா சொல்லுவ நாங்கூப்பிடல” என்று வளவன் கூற,
“ச்ச ச்ச. எங்களுக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்ல மாப்ள” என்று அவசரமாய் கூறினார்.
“ம்ம். அப்பத நான் அண்ணேக்கு சொல்லிடுறேம். நீங்க அண்ணே மைணிக்கு சேத்து செஞ்சுடுங்க” என்று வளவன் கூற, பெரியவர்களுக்கு பயத்தைத் தாண்டிய ஒரு மகிழ்வு குடிகொண்டது.
சங்கமித்ரா முகம் நிறைந்த புன்னகையுடன் வளவனை நோக்க, அவள் கரத்தை அழுத்திக் கொடுத்துவிட்டு எழுந்தவன், அலைபேசியில் அவிநாஷுக்கு அழைத்தபடி நகர்ந்தான்.
தன் வீட்டில் மனைவி மற்றும் பெற்றோருடன் அமர்ந்து காலை உணவு உண்டுகொண்டிருந்த அவிநாஷ், அழைப்பது வளவன் என்பது தெரியவும் உடனே ஏற்றுவிட்டான்.
“என்னடா மாமனார் வீட்டுக்கு விருந்துக்குப் போயாச்சா? எப்புடி நம்ம மாமனார் கவணிப்பு?” என்று உற்றாகமாய் அவிநாஷ் கேட்க
“அதுசரி.. நம்ம மாமனார் கவனிப்புக்கு கொறனு சொல்லிட முடியுமாண்ணே?” என்று வளவன் கூறினான்.
அதில் மேலும் அழகாய் புன்னகைத்தவன், “சாப்டீங்களா வளவா?” என்று கேட்க,
“இல்லண்ணே. ஒரு சின்ன கொற தென்பட்டுச்சு. எம்மாமனார் விருந்துல கொறையேதும் இருந்துகிட வேணாமேனு தான் உங்களுக்குக் கூப்பிட்டேன்” என்று கூறினான்.
“என்னாச்சு வளவா? எதும் வாங்கிட்டு வரனுமா? அதெல்லாம் ரெடியா கறியெடுத்துட்டாரே?” என்று அவிநாஷ் யோசனையாய் கேட்க,
“அதெல்லாம் இல்லண்ணே. எம்மாமனாருக்கு மொத்தம் ரெண்டு மோளே. ரெண்டாது மோளேயோட புருஷன கூப்பிட்டாச்சு. மூத்த மோளேவயும் அவிய புருஷனயும் கூப்பிடக்காணுமாக்கும். அதேம் நானே கூப்பிட்டுட்டேம்” என்று கூறினான்.
புன்னகையாய் உணவு உண்டு கொண்டிருந்தவன் அப்படியே உறைந்து நின்றிட, “அண்ணே” என்று வளவன் அழைத்தான்.
“டேய்.. இது ஒங்க மறுவீட்டு விசேஷம்” என்று அவிநாஷ் கூற,
“ஒங்களுக்கும் மைணிக்கும் விருந்து வச்சப்ப எம்பொண்டாட்டி மண்ணயா தின்னா?” என்று கேட்டான்.
“வளவா..” என்று அவிநாஷ் புரியா அதிர்வில் அழைக்க,
“ஒங்க விருந்து சாப்பாட அவ சாப்பிடக்கூடாதுனு மறுக்க தானண்ணே? ஒங்க விருந்துல நாங்கருந்து மரியாத செஞ்சாப்ல எங்க விருந்துல நீங்க மரியாத செய்ய வேணாமா? அவதானலே சாப்டா நீயெங்கன சாப்டனு கேக்காதீய. அப்றம் அவளும் நானும் வேறயானு பழைய டயலாக்கெல்லாம் அடிக்க வேண்டி வரும்” என்று சிரித்தான்.
அவிநாஷிற்கு என்ன பதிலாற்றவென்றே புரியாத நிலை. மனம் அத்தனை நெகிழ்வாய் உணர்ந்தது.
மாமனார் அழைக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் அவன் நினைக்கவேயில்லை. இது அவர்களுக்கான விருந்தென்ற எண்ணமே அவனிடம். ஆனால் ஆசை இருந்தும்கூட மாமனார், அவரது இரண்டாம் சம்மந்திக்குப் பயந்து அழைக்காததில் தான் அவனது வருத்தமே.
இருந்தும் கூட தான் வரவேண்டும் என்று மனமார ஆசைகொள்ளும் திருமாவளவனின் நேசத்தை என்னவென்று சொல்லிடுவது? சில உறவுகள் ரத்த சொந்தங்கள் கேட்பதில்லை. சோகத்தில் சாய்த்துக் கொள்ள ஒரு தோள், அனுசரனையாய் ஒரு அரவணைப்பு, ஆறுதலாய் நான்கு வார்த்தைகள்.. அவ்வளவு தான் உறவின் மகிமை!
அதை இருவரும் உளமாற உணர்ந்ததன் வெளிப்பாடே இந்த அழகிய நேசம்.
லேசாய் கலங்கத் துண்டித்தக் கண்களை சிமிட்டி சீர் செய்த அவிநாஷ், “என்னடா வேணும் உனக்கு?” என்க,
“நீங்களும் மைணியும் மதியத்துக்கு உங்(ண்)க இங்கன வரனும்” என்றான்.
முகம் மலர புன்னகைத்தவன், “வரோம்டா ராசா. வரோம்” என்று கூறி, “மாமா பொருள் எல்லாம் வாங்கிட்டாவளானு விசாரிச்சியா?” என்று கேட்க,
“அதெல்லாம் நான் கேட்டு வாங்கியாந்து தருவேம். நீங்க மைணிய கூட்டிட்டு கெளம்பி வர்ற வேலையை மட்டும் பாருங்க” என்று கூறினான்.
இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாய் சிரித்தவன், “தேங்ஸ் வளவா” என்க,
“இஞ்சார்ரா.. எனக்கு இதெல்லாம் வேணாம்ணே. முடிஞ்சா ஒங்க நன்றிய வர்றச்ச ரெண்டு மொழம் கனகாம்பரம் வாங்கியாந்துத் தந்துக் காட்டுங்க. எம்பொஞ்சாதிக்கு வாங்கி வெக்க நெனச்சு மறந்துட்டேம். கனகாம்பரத்துலயே பாத்துபோட்டு மல்லில பாத்தா ஒப்பாதுருக்கு” என்று கூறினான்.
அதில் அட்டகாசமாய் சிரித்த அவிநாஷ், “ஒனக்கு இருந்தாலும் குசும்பு அதிகம் தான்டா. எப்புடித்தான் என் பாப்பா உன்ன சமாளிக்குறாளோ போ” என்றுவிட்டு, “கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. முடிச்சு சீக்கிரம் வரப்பாக்குறேன். அப்ப வாங்கிட்டு வரேன்” என்றான்.
“ரொம்ப சந்தோஷம்ணே. வாங்க. வச்சுடுதேம்” என்ற வளவன் அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டுத் திரும்ப,
சுவரில் சாய்ந்து கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு நின்றிருந்த சங்கமித்ரா அவனைக் காதல் ததும்பும் பார்வையால் மூழ்கடித்தாள்.
“என்னடி சீனிப்பட்டாசு.. திடீர்னு ஜில்லடிக்குறவ?” என்று சூடுபறக்கக் கைகளைத் தேய்த்துக் கொண்டே அவன் கேட்க,
“ரொம்ப புடிக்குது” என்று கூறி பெருமூச்சு விட்டு உள்ளே ஓடினாள்.
அவள் கூற்றில் நல்லதொரு கணவனாய் உணர்ந்து கர்வம் கொண்டு புன்னகைத்தவன், தன் நுனி மீசையை முறுக்கிக் கொண்டு உள்ளே சென்றான்.
தாட்சாயணி காலை உணவு வகைகளை எடுத்து வைக்க, சங்கமித்ரா வீட்டிற்கு பின்புறமுள்ள வாழை மரத்திலிருந்து இலைகள் பறித்து வந்தாள்.
“வாங்க மாப்பிள்ளை சாப்பிடலாம்” என்று சச்சிதானந்தம் அழைக்க,
சிறு தலையசைப்புடன் அமர்ந்தான்.
மகள், மருமகன் மற்றும் கணவரையும் அமர்த்தி மூவருக்கும் தாட்சாயணியே உணவு பரிமாற, உணவை வாயில் வைத்த சங்கமித்ராவிற்கு தாய் கையால் பல நாட்கள் கழித்து உண்ணுவது அத்தனை ருசித்தது.
“நல்லாருக்காமா?” என்று மகளின் முகம் கண்டே புன்னகையாய் கேட்ட தாட்சாயணி, அவள் சந்தோஷமாய் தலையசைப்பதைக் கண்டு சிரித்தபடி மாப்பிள்ளையைப் பார்த்து, “உங்களுக்கு புடிச்சுருக்கா மாப்ள?” என்று கேட்டார்.
சின்ன புன்னகையுடன், “ரொம்ப நல்லாருக்கு அத்தை” என்று அவன் கூறவும் தான், உணவின் காரம் அவளுக்கு பிடிபட்டது.
என்றோ ஒருநாள் தான் மிச்சம் வைத்த உணவையே காரம் இல்லையென முகத்தை சுழித்துக் கொண்டு அவன் உண்டது நினைவு வர, தற்போது காரமில்லா இவ்வுணவை அவன் எந்தவித முகபாவமும் காட்டாது சந்தோஷமாய் உண்ணுவதை விழியெடுக்காது பார்த்திருந்தாள்.
‘அம்மா சாப்பாடு அப்படியே எனக்கேத்த மாதிரி தான் இருக்கும். இவருக்கு இது உள்ளயே எறங்காதே’ என்று நினைக்கையில் தனக்காகவும் தன் பெற்றோருக்காவும் அவன் உண்ணுவது மகிழ்வைக் கொடுத்த அதேநேரம் வருத்தமாகவும் இருந்தது.
மகள் உண்ணாது அவள் கணவனையே பார்த்திருப்பதைக் கண்ட தாட்சாயணிக்கே வெட்கம் வந்துவிட, ‘கூடத்துல உக்காந்துட்டு என்ன பண்றா இவ?’ என்று மனதோடு நினைத்துக் கொண்டவராய், “தோசை வைக்கவாடி?” என்று அவள் கவணம் கலைத்தார்.
“ஆங்..” என்று கனவிலிருந்து விடுபட்டவளாய் விழித்தவள் மீண்டும் அன்னை கேட்ட கேள்விக்குத் தலையசைத்துவிட்டு, உணவை உண்டாள்.
அவள் பார்வையை உணர்ந்திருந்த வளவனுக்கு வந்த சிரிப்பை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு உண்ணுவதுதான் பெரும் சிரமமாக இருந்தது.
உணவு வேளை சின்னச் சின்னப் பேச்சு வார்த்தைகளோடு முடிய,
கை கழுவ வேண்டி சென்ற கணவன் பின்னோடே ஓடினாள்.
“ஏட்டி ஒங்கம்மா பாத்துட்டே இருக்காவ உன்னைய. என்ன நெனப்பாவ? காலைலயே ஒன்னு குடுத்துத்தான கூட்டிட்டு வந்தேம். இப்புடி பட்டிக்காட்டான் பஞ்சுமிட்டாய பாத்த கணக்கா பாக்கியே?” என்று கேலி நிறைந்தக் குரலில் வளவன் கேட்க,
“எப்புடி சாப்டீங்க?” என்று கேட்டாள்.
“எல்லாம் எப்புடி சாப்பிடுவாகலோ அப்படித்தேம் சாப்டேம்” என்று அவன் கூற,
“ப்ச்.. கொழுப்பா?” என்றவள், “எனக்கு சரியாத்தான் இருந்துச்சு. ஆனா உங்களுக்கு அதுல சுத்தமா காரமே இருந்திருக்காதே” என்று பெரும் வருத்தத்துடன் கேட்டாள்.
“அதுக்கென்னடா? அத்த ஆசையா பண்ணிருக்காவ. சொன்னா சங்கடமாவாதா? இன்னொன்னு, சாப்பாடுல எப்போவும் என்ன கெடைக்குதோ அத ஏத்து சாப்பிடனும். நம்ம தட்டுக்கு இதாது வருது. இதுகூட இல்லாம எம்புட்டு பேரு தவிக்காவனு ஐயா அடிக்கடி சொல்லுவாவ. சாப்பாடு என் சுவைக்கு இல்லங்குறதுக்காக அது சுவையாயில்லனு இல்லியே” என்று வளவன் கூற,
அவனை வியப்பாய் பார்த்தாள்.
அவள் மூக்கை பிடித்து ஆட்டியவன், “அவியட்ட என்னமாது சொல்லிட்டு இருக்காத. நான் புடிச்சுதேம் உங்கினேம்” என்றபடி அவள் முந்தியில் கைகள் துடைத்தான்.
என்ன பதில்கூறவென்றே புரியாது அவள் பாவம் போல் விழிக்க, “சீனிப்பட்டாசு.. வந்ததுலருந்து நீ என்னைய ரொம்ப சோதிக்கடி. மனுஷன பாடா படுத்துற. போடி அங்கிட்டு” என்று புன்னகையாய் கூறியபடி சென்றான்.
சிலநிமிடம் சச்சிதானந்தம் மற்றும் திருமாவளவன் பேசிக் கொண்டிருக்க, உள்ளே சமையலறையில் அன்னைக்கு உதவிக் கொண்டிருந்த சங்கமித்ராவிடம் தாட்சாயணி, “அங்க உனக்கு எப்புடிமா இருக்கு? எல்லாம் ஓகேவா?” என்றார்.
“அங்கென்னமா குறை? எல்லாமே ஓகேதான்” என்று புன்னகையாய் அவள் கூற,
“சந்தோஷமா இருக்கியாடா?” என்று கேட்டார்.
அந்த வார்த்தையே அவளுக்குப் பெரும் சந்தோஷத்தைக் கொடுத்து அவன் நினைவுகளால் ஆக்கிரமிக்கச் செய்தது.
உண்மை தான்.. தெய்வாவின் வசைபாடுகளோடு நாட்கள் செல்வதும், அழுகையோடு கரைவதும் உண்மை தான். ஆனால் அவர் ஒருவரின் செயலை மட்டுமே நினைத்துக் கொண்டு, அவ்வீட்டில் மற்ற அனைவரும் காட்டும் அலாதியான நேசத்தை புறக்கணிப்பது முட்டாள்தனம் ஆகிவிடாதா?
அதை நன்கு உணரப் பெற்றவளாய் மந்தகாசப் புன்னகையுடன், “ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கேன் ம்மா” என்று அவள் கூற,
தாட்சாயணிக்கு மனம் குளிர்ந்து போனது.
மகள் சந்தோஷமான வாழ்வை வாழ்கின்றாள் என்பதைத் தவிர தாயாய் அவர் வேறு என்ன எதிர்ப்பார்த்திடப் போகின்றார்?
நிமிடங்கள் பொன்னாய் கழிய, தனக்கு சமையலில் உதவும் மகளிடம் “இதெல்லாம் நான் பாத்துக்குறேன். நீ போய் மாப்பிள்ளை கூட கொஞ்சம் நேரம் இரு” என்று தாட்சாயணி கூற,
“சரிமா” எனச் சென்றாள்.
சச்சிதானந்தம் சிறு வேலையாக வெளியே சென்றிருக்க, கூடத்தில் அமர்ந்து தனது அலைபேசியில் வேலை விடயமாக வடிவேலுவிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் அருகே அவள் வந்து நிற்கவும் நிமிர்ந்து பார்த்து, ‘இரு நிமிடம்’ என விரல் அபிநயம் பிடித்து அவகாசம் வேண்டியவன் பேசி முடித்துவிட்டு அழைப்பைத் துண்டிக்க,
“வாங்க நம்ம ரூம் காட்டுறேன்” என்று அழைத்தாள்.
‘நம்ம ரூம்’ என்ற அவளது விழிப்பின் தித்திப்பே அவனுக்கு அத்தனை இனித்தது.
அந்த இனிப்பின் இன்பத்துடன் அவன் எழ, அவர்களது அறையாக மாறிய அவளது அறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.
அவளில்லாதபோதும் கூட அறையை தாட்சாயணி அழகாகவே பராமரித்து வந்திருப்பது அதன் சுத்தத்திலேயே தெரிந்தது.
“நாங்கூட இவ்ளோ க்ளீனா வச்சுக்க மாட்டேன்” என்று அவள் கூற,
“அதாம் தெரியுமே” என்று சிரித்தான்.
அவனை முறைத்துப் பார்த்தவள் “என்ன தெரியுமே? அப்ப நம்ம ரூம நான் நீட்டா வச்சுக்கலைனு சொல்றீங்களா?” என்று கேட்க,
“இப்பத நீதானடி சொன்ன? அதயே நாஞ்சொன்னா நோவுதா?” என்று சிரித்தபடி கேட்டான்.
“நான் சொன்னாகூட நீங்க என்ன சொல்லனும்? அப்படிலாம் இல்லடா. நீ நம்ம ரூம நீட்டாதான வச்சுக்குறனு சொல்லனும்” என்று அவள் கூற,
“நீட்டா வச்சுகிடலனு சொல்ல மாட்டேம் மித்ரா. ஆனா இந்தளவெல்லாம் நீ..” என்று இழுத்தவன் அவளது முறைப்பைக் கண்டு வாயை மூடிக் கொண்டான்.
அறையை சுத்தமாக வைத்துக் கொள்வதையெல்லாம் மித்ரா செய்வாள் தான். ஆனால் அவளாக பார்த்து செய்வது குறைவு. வளவன் நீ செய் நான் செய்கின்றேன் என்று போட்டியெல்லாம் போட மாட்டான். பெரிதும் வீட்டில் சமையல் வேலைகளைப் பெண்கள் தான் அங்கு செய்கின்றனர் என்பதால் அறையில் உள்ள வேலைகளை அவனே பார்த்துக் கொள்ளவே நினைப்பான்.
அவளை வேலையே வாங்க மாட்டான் என்றும் இல்லை. சமயங்களில் அவளிடம் இதை செய், அதை செய் என்பதையும் உரிமையாகக் கூறவே செய்வான். அவளும் அவன் ஏவல்களில் குறைகூறி சண்டையெல்லாம் பிடிக்காது அவன் சொற்படி செய்திடுவாள். அவர்களிடையே இருக்கும் புரிதலே அதற்கான சான்று. வளவன் செய்திடுவான் என்பதால் அறையை சுத்தமாக வைத்துக் கொள்வதில் மித்ரா சிரத்தை எடுத்துக்கொள்ள மாட்டாள் என்பதையே அவன் கூற விழைந்திருக்க, அவனை தீர்ப்பார்வை பார்த்திருந்தாள்.
இருகரம் கொண்டு தன் வாயை மூடிக் கொண்டவன் பனிவாய் தலையசைக்க, அதைகண்டு பக்கென சிரித்தவள், “ஒத்துக்குறேன் ஒத்துக்குறேன். நான் ரூம் க்ளீனிங்ல கொஞ்சம் லேசி (சோம்பேறி) தான். ஆனா நீங்க சொன்னா செய்யத்தான செய்றேன்” என்றாள்.
“இப்பத இல்லனு நாஞ்சொல்லவே இல்லயேடி” என்றவன், “வீட்டுல வெளிய வேலையெல்லாம் நீ நல்லா பாத்துகிட்டாலும், ரூமுக்குள்ளார பாக்குற அம்புட்டு வேலையிலயும் நீக்கொஞ்சம் மந்தந்தேம்” என்று நக்கலாய் கூற,
அவனது இருபொருள் பேச்சில் விழிகள் விரித்தவள், கட்டிலில் கிடக்கும் தலையணையை எடுத்து அவனை அடித்தாள்.
அதில் வாய்விட்டு சிரித்தவன், “பரவாலயே.. எம்பொண்டாட்டிக்கு சட்டுனு புரிஞ்சுடுச்சு. தேரிட்டா போல” என்று கூற,
“ச்ச.. வரவர தப்புத்தப்பாவே பேசுறீங்க. பேட் பாய்” என்றாள்.
“குட்டாவும் பேடாவும் உங்கிட்டத்தான இருக்க முடியும்?” என்று சிரித்தவன், அங்குள்ள சில புகைப்படங்களைச் சுற்றிப் பார்த்தான்.
அதைக் கண்டதும் ஏதோ நினைவு பெற்றதாய் குதூகலித்தவள், சென்று பரணிலுள்ள பெட்டியிலிருந்து ஒரு பெரிய புகைப்படத் தொகுப்பை எடுத்து வந்தாள்.
“என்னது மித்ரா?” என்று அவன் கேட்க,
அவனை அமர்த்தித் தானும் அமர்ந்தவள், “என் சின்ன வயசு ஃபோட்டோஸ் எல்லாம் சங்கி ஆல்பமா போட்டு ஒருமுறை கிப்ட் பண்ணினாங்க” என்று கூறினாள்.
“இஞ்சார்ரா.. கொண்டா பாப்பம்” என்று வாங்கிக் கொண்டவன் அவளுடன் அமர்ந்து புகைப்படங்களைப் பார்த்தான்.
முதன்முறை குப்புற விழுந்தபோது எடுத்தப் படங்களில் துவங்கி, முதல் பள்ளி சீருடையில், பள்ளி விழாக்களின் போது போட்ட வேடங்களில், பரிசு வாங்கும்போதென்று என்னற்றப் படங்களைக் கொண்டிருந்தது அத்தொகுப்பு.
“இது நீயாடி?” என்று உருண்டு திரண்ட உடலுடன் புசுபுசுவென்று இருந்த குழந்தையைப் பார்த்து வியப்பாய் அவன் கேட்க,
“ஆமாங்க. நான் பிறக்கும்போதே நல்லா புசுபுசுனு இருந்தேனாம். மூனேமுக்கா கீலோவாம். வெயிட் தாங்காமதான் அம்மாக்கு டெலிவரியே ஆச்சுனு அடிக்கடி சொல்லுவாங்க” என்று அவள் கூற,
அடுத்தப்படத்தில் வாய் கன்னமெல்லாம் பருப்பு சாதம் பூசிக் கொண்டு உணவு கின்னத்துடன் நிற்கும் அன்னையை ‘இன்னும் கொஞ்சம் உணவு தா’ என்பதைப் போல் அவள் பார்த்திருக்கும் புகைப்படத்தை பார்த்தவன், “ஏட்டி மித்ரா.. கியூட்டாருக்கடி” என்றான்.
நிஜத்திலும் அத்தனை அழகாக இருந்தது அப்படம். சின்ன வயதிலிருந்து தற்போதுவரை அக்கம் பக்கத்துப் பிள்ளைகள், அக்கா பிள்ளைகள், அண்ணன் மகள் என்று வளர்ந்து வந்தவனுக்கு இயல்பிலேயே குழந்தைகள் மீதான பிடித்தமும் அதிகம் இருந்தது. மேலும் அவன் தலைமுடியில் விளையாடி, அவன் சிரிப்பில் மயங்குவதற்கென்றே குழந்தைகள் எளிதில் அவனுடன் ஒட்டிக் கொள்ள, இன்னும் தான் அதன்மீதான ஆர்வம் அவனுக்குக் கூடியது.
தற்போது தன்னவளின் குழந்தைக் கால படங்களைப் பார்த்து, அவளது அழகில் பூரித்தவன் முகம் அதனை வெளிப்படுத்த, மகிழ்வும் நாணமுமாய் பாவை புன்னகைத்தாள்.
சிறு வயது குழந்தையாய் உணவின் பாதியிலேயே தந்தைமடியில் கட்டைவிரலைச் சப்பிக் கொண்டே அவள் உறங்கியதாய் ஒரு படம் இருக்க, அதைப் பார்த்துவிட்டு, “ஏய்” என்று அவன் கூறவும் சட்டென அதை மறைத்தாள்.
“ஏட்டி வெரல் சப்புவியாக்கும்?” என்று கேலி நிறைந்தக் குரலில் வளவன் கேட்க,
“அ..அது ஏதோ தூக்கத்துல.. அதுலாம் எதுக்கு பாக்குறீங்க?” என்றாள்.
அதில் அட்டகாசமாய் சிரித்தவன், “ஏ சீனிப்பட்டாசு. சொல்லுட்டி. எத்தன வயசுவர போட்ட? உண்மையச் சொல்லு” என்று கேட்க,
“சொன்னா சிரிக்கக்கூடாது” என்றவள் மெல்ல தன் விரல்களில் ஆறு விரல்களைத் தூக்கிக் காட்டினாள்.
“ஆறு வயசு வரைக்கா?” என்று அவன் சிரிக்க,
மெல்ல இல்லையென தலையாட்டினாள்.
“பொறவு?” என்று அவன் புரியாமல் கேட்க,
“ஆறாங்கிளாஸ் வரை” என்று வெகு சங்கோஜமாய் கூறினாள்.
“ஏதே?” என்றவனுக்கு சிரிப்பை சுத்தமாகக் கட்டுப்படுத்த இயலவில்லை.
சிரமப்பட்டு இதழ் மடித்து, கட்டுப்படுத்தியவன், “பொறவு எப்புட்ரி விட்ட?” என்க,
“எங்க பாட்டிதான் என்ன என்னமோ ட்ரை பண்ணாங்க. வேப்பெண்ணை தேய்க்குறது, மிளகாதூள் வைக்குறது, சூடு வைப்பேன்னு மிரட்டுறதுனு என்ன என்னமோ பண்ணாங்க. நான் எதுக்குமே மசியலை. ஒரு நாள் தீக்குச்சி கொழுத்தி விரல்ல வச்சு விட்டுட்டாங்க” என்றாள்.
அத்தனை நேரம் சிரித்துக் கொண்டிருந்தவன், சூடு வைத்ததாய் கூறியதும், “ஏதே? சூடு வச்சாங்களா?” என்க,
“ம்ம்..” என்று தலையாட்டியவள், “எங்கப்பா சும்மாருப்பாங்களா? போய் சண்டை போட்டுட்டு வந்துட்டாங்க நல்லா. அதுலருந்து பாட்டி என் பக்கமே வரமாட்டாங்க. ஆனா சிக்ஸ்த் போனதுக்கு அப்றம் ஸ்கூல்ல தெரிஞ்சா ஃபிரென்ஸ் கேலி பேசுவாங்கனு அம்மா பயமுறுத்திட்டே இருந்தாங்க. அதுக்கு பயந்துதான் விட்டேன்” என்று கூறினாள்.
அவள் குழத்தைத் தனத்தில் முறுவலித்தவன், அவள் மூக்கைப் பிடித்திழுத்து, “சரியான வாலுடி நீயு. ஆனா எங்கட்டலாந்தேம் வாயு. வேற எங்கனயாது போயி காட்டுனா காட்டிபுடாத” என்று கூற,
“மனசு விட்டு வெளிப்படுத்த முடியுறவங்கக்கிட்டதான வாய் காட்ட முடியும்?” என்றாள்.
அதில் இதழ்பிரியாது புன்னகைத்தவன் அடுத்தடுத்த படங்களைக் காண, நேரம் ரம்மியமாய் ஓடியது.
வெளியே சத்தம் கேட்கவும் இருவரும் எழுந்து செல்ல, அவிநாஷ் மற்றும் சங்கீதா வந்திருந்தனர்.
“ஏ சங்கி” என்று அக்காவை அணைத்துக் கொண்டு அமர வைத்தவள், ஆசையாய் அவள் வயிற்றில் கரம் வைத்துப் பார்த்து, “குட்டி சங்கி என்ன பண்றீங்க?” என்று கேட்க,
அவள் காதைப் பிடித்துத் திருகிய சங்கீதா, “ஏன்டி குட்டி சங்கி சொல்ற? உள்ள குட்டி அவி இருக்க மாட்டானா?” என்றாள்.
“அதெல்லாம் இல்ல. என் அத்தான் கேட்ட மாதிரி குட்டி சங்கிதான் வருவா” என்று திடமாய் இவள் கூற,
“அதெல்லாம் இல்ல. எனக்கு பாய் பேபி தான் வேணும்” என்று சங்கீதா கூறினாள்.
அடுத்து சங்கமித்ரா ஏதோ கூறவர, “கீதா.. மூத்தப் பிள்ளை என்னக் குழந்தை பிறக்கும்னு சொல்லுதோ அந்த பேபிதான் செகென்ட் பேபியா இருக்கும். நீ வேணும்னா பாரு நமக்கு கேர்ள் பேபிதான் பிறக்கும்” என்று அவிநாஷ் கூறினான்.
அவனை உருக்கமாய் நிமிர்ந்து பார்த்த சங்கமித்ரா, கண்கள் மூடித் திறந்து அவன் தலையசைத்த பாவத்தில் நெகிழ்வாய் புன்னகைத்துக் கொண்டு, “பாத்தியா? அத்தான் சொன்னத கேட்ட தான? கேர்ள் பேபிதான்” என்று சங்கமித்ரா உற்சாகமாய் கூறினாள்.
“உங்கத்தான் ஒன்னு சொல்லிட்டா போதுமே உனக்கு. வானமே தலைகீழாருக்குனாலும் ஆமானு சொல்லிடுவ” என்று சங்கீதா கூற,
திருமாவளவன் இவர்கள் பேச்சு வார்த்தையை ரசனையாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் தோளில் கரம் போட்ட அவிநாஷ், நெகிழிப் பை ஒன்றை கொடுக்க, அதனுள் கனகாம்பரப்பூ இருந்தது.
அதை கண்டு சிரித்தவன், “தேங்ஸ் அண்ணே” எனக் கூறி, சங்கமித்ராவிடம் கொடுக்க, அத்தானின் நக்கல் பார்வை கண்டு வெட்கம் கொண்டவளாய் வாங்கிச் சென்றாள்.
அனைவருக்குமாய் பூவைப் பகிர்ந்து கொண்டு வந்தவள் வைத்துக் கொண்டு தன்னவனைப் பார்க்க, விழிகளாலேயே அவளுக்கான பதில் மொழியைக் கொடுத்தான்.
மதிய உணவு சமையலும் தடபுடலாய் நடந்துகொண்டிருக்க, அனைத்திற்கும் உதவிய சங்கமித்ரா, இறுதியாக சமைத்து முடித்த பண்டங்களில் எல்லாம் அவளவன் சாப்பிடும் அளவு உணவைத் தனியாக எடுத்து வேறு பாத்திரங்களில் மாற்றினாள்.
“என்ன பண்ற சங்கு?” என்று சங்கீதா கேட்டதில் தாட்சாவும் திரும்பிப் பார்க்க,
அவற்றில் எல்லாம் இரண்டு தேயிலைக்கரண்டி அளவு வத்தல் பொடியை அள்ளி அள்ளிப் போட்டுக் கலந்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அதில் பதறிப்போன தாட்சாயணி, “ஏய் என்னடி பண்ற? லூசா உனக்கு?” என்று அதட்ட,
“பதறாதம்மா. இதுல எடுத்து வச்சிருக்குறத உன் சின்ன மாப்பிள்ளைக்குப் போடு” என்றாள்.
அவளைத் தீயாய் முறைத்த தாட்சாயணி, “என்ன விளையாட்டு இது சங்கு? சாப்பாட்டுல போய் யாரும் இப்புடி பண்ணுவாங்களா? இம்புட்டு வத்தபொடிய அள்ளி போட்டா அவங்க எப்பட சாப்பிடுவாங்க?” என்று கேட்க,
“நீ போட்டுதான் பாரேன்” என்றாள்.
அவள் விளையாடுவதாய் நினைத்துக் கொண்ட தாட்சாயணிக்கு இன்னும் கோபம் வர, “அம்மா கோவப்படாத. நான் விளையாட்டுக்குலாம் பண்ணலை. நெஜமாவே அவங்க நிறைய காரம் சாப்பிடுற ஆளு. வீட்ல எல்லா சாப்பாட்டுலயும் காரம் தூக்கலாதான் இருக்கும். அதுவும் அசைவத்துல கண்ணுமண்ணு தெரியாதளவு காரம் மிதக்கும்” என்று கூறினாள்.
அதில் பதறிய தாட்சாயணிக்கு மகளை நினைத்து நெஞ்சம் அதிர்ந்தது. கொஞ்சம் கூட காரம் சாப்பிட்டுப் பழகிடாத தன் மகள் எப்படி அங்கு இதை உண்டு வாழ்கிறாள்? என்று அவர் பதறிவிட,
“அம்மா அம்மா.. ஷாக்கக் குறை. நான்லாம் அங்க அதை சாப்பிடலை. உன் பொண்ணு அந்தளவு காரம் சாப்பிட்டா ஒரேடியா அம்புட்டுதான்” என்றவள், அவரது குழப்பமான முகத்தைக் கண்டு, “சுடர் பாப்பாக்கு காரம் போடும்முன்ன சாப்பாடு தனியா எடுத்து வைப்பாங்க. அதுலயே எனக்கும் சேர்த்து அத்தை எடுத்து வச்சுட்டு, காரம் சேத்துப்பாங்க” என்று கூறினாள்.
“அதான? இவளாது காரம் சாப்பிடுறதாது” என்று சங்கீதா கூற,
“சங்கீ.. சத்தியமா உன்னாலகூட இவிங்க சாப்பிடுற காரத்த சாப்பிட முடியாதுடி. அம்புட்டுக்காரம். யப்பா” என்று கூறி உடலை உதறிக்கொண்டாள்.
அதில் சிரித்த தாட்சா, “எல்லாத்தையும் எடுத்து வையு வா” என்க,
சிரித்தபடி சென்றாள்.
அனைவரும் அமர, உணவும் பரிமாறப்பட்டது. வளவனுக்கு மட்டும் தனி உணவு பரிமாறினாள், பார்ப்போருக்கு சங்கடத்தை ஏற்படுத்துமென்று, உணவை எடுத்து வருதைப் போல் சென்று அவனுக்கானதை கொண்டு வந்து பரிமாறினார் தாட்சாயணி.
பேச்சும் சிரிப்புமாய் உணவை எடுத்து வாயில் வைத்த வளவன், அதன் காரம் உணர்ந்து அதிர்வாய் தன்னவள் நோக்க, அவள் உணவை ரசித்து உண்டு, “ம்மா.. சூப்பராருக்குமா” என்றாள்.
“மாப்ளா நல்லாருக்கா?” என்று தாட்சாயணி கேட்க,
சட்டெனப் பார்வையை அவர் புறம் திருப்பினான்.
“காரெமெல்லாம் சரியாருக்கா?” என்று அவர் கேட்க,
‘இந்த சீனிப்பட்டாசு வேலைதான் போல’ என்று எண்ணியவன், “நல்லாருக்குத்தே” என்றான்.
தன்னவன் தன்னைப் பார்ப்பது புரிந்தும் நிமிராது தனது அத்தான் புறம் திரும்பி அவள் பேசி சிரிக்க, ‘இருட்டி ஒன்னய அப்பறம் வச்சுகிடுதேம்’ என்று நினைத்துக் கொண்டு உணவை ரசித்து உண்டான்.
உணவுவேளை இனிமையாகக் கடந்து செல்ல, கைகள் கழுவிவந்தவன் அவளைப் பிடித்துக் கொண்டு, “என்னடி சொன்ன?” என்றான்.
“நான் ஒன்னுமே சொல்லலை. அவங்க செஞ்சதுல உங்களுக்கு மட்டும் கொஞ்சம் எடுத்து காரம் எக்ஸ்ட்ரா சேர்த்தேன். அவ்ளோதான்” என்று சங்கமித்ரா கூற,
“எதுக்குடி இந்த வேலையெல்லாம் பாக்க?” என்று கேட்டான்.
“அங்க எனக்கு ஆகாதுனு தனியா காரமில்லாம எடுத்து வைக்குறீங்க தானே? அப்ப இங்க நானும் உங்களுக்குப் பிடிச்ச போல நடந்துக்கனும்ல? நீங்க செஞ்சதுக்கு பதிலா செய்யுறேனானு உடனே கேட்காதீங்க. என்னால முடியாத ஒரு விஷயம் சாப்பாடு சாக்ரிபைஸ் பண்றது. அப்ப மத்தவங்களும் எனக்காக அதை செய்யனும்னு நான் எதிர்ப்பார்க்கக்கூடாது தானே? உங்களுக்குத் தனியா எடுத்து ரெண்டு ஸ்பூன் வத்தபொடி சேக்குறதால ஒன்னும் ஆகிடலை” என்று சங்கமித்ரா கூற, அவளைக் காதலாய் பார்த்தான்.
“ஸ்ஸ்.. ஜில்லடிக்குது” என்று காலையில் அவன் கூறியதைப்போல் கூறி, சூடுபறக்க அவள் கைகளைத் தேய்த்துக் கொள்ள, “ரொம்ப குளிருதோ?” புருவம் உயர்த்திக் கேட்டான்.
அதில் சிரித்துக் கொண்டு அவள் தலையசைக்கவும், அவள் மூக்கைப் பிடித்து ஆட்டி நெற்றியில் முட்டிவிட்டு அவன் செல்ல, அவனை அகம் மகிழ்ந்து பூரிக்கக் காதலாய் பார்த்து நின்றாள்.
உங்கள் மேலான கருத்தை பதிவிட்டு எழுத்தாளரின் எழுத்துக்கு நாணயங்களையும் வழங்கி ஊக்குவியுங்கள்
You must be logged in to post a comment.
💗💕💞💜💛