திருப்பம்-08
அந்த மாபெரும் ஜவுளி அரங்கத்தில் மொத்த குடும்பமும் கூடியிருந்தனர்.
இம்முறை பிள்ளைகளுடன் பள்ளிக்கு செல்லவிருப்பதால் தீபிகாவும் மகாதேவனும் வர மறுத்துவிட,
திரிபுராவும் தான் வர விருப்பப்படாததை நாசூக்காக தெரிவித்தாள்.
“இப்ப எதுக்குடி இப்படி ஒதுங்கி ஒதுங்கி நிக்குறவ?” என்று தெய்வா அதட்டியே கேட்டுவிட,
“ஆமா மூத்தவனு எனக்கு உரிம கொடுத்து எல்லாம் சொன்னீயளா நீங்க? நீங்களா பொண்ணு போட்டோ பாத்து, ஜாதகம் எல்லாம் பாத்து முடிவு பண்ண பொறவு, பொண்ணு பாக்கும் முன்னுக்க தான எனக்கு சொன்னீய? அதுவும் அசலூர்காரி” என்று திரிபுரா கூறினாள்.
“ஏ அவ அம்மா இந்த பக்கட்டுதான்டி” என்று தெய்வா ஆதங்கமாய் கூறினார்.
“அம்மா பக்கமா ம்மா முக்கியம்? ஐயா எந்த பக்கமுனுல பாக்கனும்?” என்று திரிபுரா கேட்க,
தெய்வா குழப்பமாய் விழித்தார்.
“பொண்ணு பாக்க நான் வரலங்கேன் சரினுட்ட. உன் ரெண்டாது மவ, மருமவேன்னு கூட்டிட்டு போய் அறிமுகம் பண்ணிவச்சிருக்க. எனக்கு இப்ப அங்கன ரெண்டாம்பச்சமால்ல மருவாத இருக்கும்?” என்று திரிபுரா கேட்க,
“நீ வாடி. உன்ன மரியாத கொறவா நடத்த அம்மா விட்டுடுவேனா?” என்று அவளை எப்படியோ பேசி, சரிகட்டி சிவபாதசேகரனையும் சேர்த்து வரவைத்திருந்தார்.
சங்கமித்ரா, சச்சிதானந்தம், மற்றும் தாட்சாயணி கடை வாசலிலேயே இவர்களுக்காக காத்திருக்க,
சுயம்புலிங்கம், தெய்வநாயகி, திருவிக்ரமன், கார்த்திகா, ஒளிசுடர், திரிபுரா, சிவபாதசேகரன், வடிவேலு மற்றும் திருமாவளவன் வந்து சேர்ந்தனர்.
“வாங்க சம்மந்தி, வாங்க சம்மந்தியம்மா, வாங்க மாப்பிள்ளை” என்று வரிசையாய் ஒவ்வொருத்தருக்கும் சச்சிதானந்தம் மற்றும் தாட்சாயணி வணக்கம் வைக்க, சங்கமித்ராவும் கரம் கூப்பி அனைவரையும் வணங்கினாள்.
தெய்வநாயகி தன் கணவரிடம் கண்காட்ட, சுயம்புலிங்கம் தனது மூத்த மகள் மற்றும் மருமகனை முறையே அறிமுகம் செய்துவைத்தார்.
மனம் நிறைந்த புன்னகையுடனும் மரியாதையுடனும் அவர்களுக்கும் வணக்கம் கூறியவர்களைக் கண்டு தெய்வா புன்னகைத்து மகளை நோக்க, அவளும் சளிப்பாய் தலையசைத்தாள்.
“வாங்க உள்ள போவலாம்” என்று சுயம்புலிங்கம் கூற, “இந்தோ சம்மந்தி. மூத்த மருமகனும் மகளும் வர்றதா சொன்னாங்க. இந்த கடை அவங்களுக்கு தெரியாது. வந்துட்டாங்களானு கேட்டுட்டு வரேன்” என்ற சச்சிதானந்தம், “நீங்களாம் உள்ள போங்க. தாட்சா, நீயும் பாப்பாவக் கூட்டிட்டுப் போமா” என்று கூறினார்.
அனைவரும் அதை சாதாரணமாக கடந்தபோதும், தெய்வநாயகிக்கு மனதோடு கொஞ்சம் நெருடியது. தனது மகனுக்கு மருமகன் என்ற மரியாதை இரண்டாம் பட்சமாகத்தான் கிடைக்குமோ? என்று யோசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை அவராள்.
அனைவருமாக உள்ளே செல்ல, சங்கமித்ராவின் நீல நிறப் புடவையைக் கண்டு கார்த்திகாவும் விக்ரமனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டனர்.
பெரியவர்கள் முன்னே நடக்க, இளையவர்கள் பின் தங்கி நடந்தனர். ஆனால் சங்கமித்ரா அம்மாவுடன் முன்னேயே சென்றிருந்தாள்.
“தங்கபுள்ள.. ஒருத்தேன் காலைல ஒத்த சட்டைக்கு அக்கப்போரு கூட்டினியான்ல? இப்பதேம் புரியுது” என்று வேலு கூற,
“பின்னல்லாம்? கலர் கோட் மாறிபுடும்ல?” என்று விக்ரம் கூறினான்.
“ம்ம்.. எம்புள்ள இம்முட்டு உச்சா போனதுக்கு, நீல சட்டத்தான் தந்தா ஆச்சுனு எம்புட்டு ஒடக்கு?” என்று கார்த்திகா கூற,
“நீ வேறமா. நீல சட்ட எடுத்துட்டு வராட்டி சவட்டி (மிதித்து) தள்ளிருப்பாம் என்னைய” என்று வேலு கூறினான்.
அனைவரும் கொள்ளென்று சிரிக்க, சங்கமித்ரா மெல்லத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
அனைவரது கேலி கிண்டலில் வெட்கப் புன்னகை சிந்த நடந்துவரும் வளவன், தன் சிகை கோதிக் கொள்ள, அவனது சுருள் கேசத்தை ஆசையோடு பார்த்துத் திரும்பிக் கொண்டாள்.
அனைவரும் புடவை எடுக்கும் தளத்திற்கு வர,
ஐந்து நிமிடத்தில் அவிநாஷ் மற்றும் சங்கீதாவுடன் சச்சிதானந்தமும் வந்து சேர்ந்தார்.
கிட்டத்தட்ட அரைமணி நேரம் யார் யாருக்கு முறை செய்ய வேண்டும், யார் யாருக்கு உடை எடுத்துக் கொடுக்க வேண்டும், எத்தனை சடங்குகளுக்கு உடை வாங்க வேண்டும் என்று இருவீட்டின் முறைபடி பேச்சுக்கள் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
சச்சிதானந்தம் அனைத்தையும் அவிநாஷை முன் நிறுத்திக் கேட்டுக்கொண்டே செய்தார். அவனும் அவருக்கு மகன் போல் துணை நின்று பக்கபலமாய் தானிருப்பதை உணர்த்திக் கொண்டிருந்தான். அதில் பெரியவருக்கு ஒரு தைரியம்.
அனைத்தும் முடிவு செய்யப்பட, ஒவ்வொரு பக்கமும் புடவைகள் எடுக்கப்பட்டது.
சங்கமித்ராவும் அவர்களுடன் அமர்ந்துகொண்டு புடவையைப் பார்வையிட்டாள்.
அவள் அருகே சங்கீதாவை அமர்த்தி பருக நீர் கொடுத்து அவள் வியர்வை முத்துக்களைத் துடைத்துவிட்டவன், “பாப்பா புடிச்சதை எடு. விலை எல்லாம் பாக்காத. எதுனாலும் வாங்கலாம் சரியா?” என்று சங்கமித்ராவிடம் கேட்க,
அவன் தன் அக்காவை கவனிப்பதை ரசனையாய் பார்த்தவள், “ம்ம் ம்ம்” என்றாள்.
அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தவன் அவளது நக்கல் புரிந்து புன்னகைத்தவனாய், “வாண்டு” என்று அவள் மூக்கை பிடித்து நிமிண்டிவிட்டுச் சென்றான்.
“மக்ளே இதப்பாரு” என்று தெய்வா ஒரு புடவையைக் காட்ட,
“நல்லாருக்குத்தை” என்றாள்.
“பாரு. உனக்கு புடிச்சதா பாரு” என்று கூறியபடி அவரும் தேட, இவளுக்கு எதை எடுப்பதென்றே புரியவில்லை.
அவள் இரண்டு புடவைகள் காட்ட, அதில் ஏதாவது ஒரு குறை கூறி திரிபுராவும், தெய்வாவும் மறுத்திருந்தனர்.
“உங்கம்மாவும் அக்காவும் அந்த புள்ளைய எடுக்க விடமாட்டாவ” என்று கார்த்திகா விக்ரமிடம் கூற,
அவனுக்குமே அதுதான் தோன்றியது.
இவற்றைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த வளவனும் அமைதியாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அழகாய் மயில் கழுத்து நிறத்தில், மருதாணிப்பச்சையில் பட்டைக் கரை வைத்து, ஒளியில் மினுமினுக்கும் ஒரு புடவை அவளை வெகுவாய் கவர்ந்தது.
அதை எடுத்துப் பார்த்தவள் மென்மையாய் வருட, “விரிச்சு காட்டட்டுமா மேம்?” என்று கேட்ட பணிப்பெண், அதை விரித்துக் காட்டினாள்.
அவள் சந்தன நிறத்திற்கு மிக அழகாய் பொருந்திப்போகும் வகையில் அட்டகாசமாய் இருந்த புடவையை அவள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அடர் பச்சையில் பளீர் சிவப்பு கரை வைத்தப் புடவையைக் காட்டிய திரிபுரா, “உன் நெறத்துக்கு இது நல்லாருக்கும்ல” என்று கொடுத்தாள்.
புன்னகையுடன் சங்கமித்ரா அதை வாங்கிப் பார்க்க, அது அழகாய் இருந்த போதும் இந்த புடவையில் உணர்ந்த பிடித்தத்தை அதில் உணர இயலவில்லை.
“நல்லாருக்குல? ஒனக்கு கட்டினா நல்லாருக்கும்” என்று அவள் அதை எடுக்க வழியுறுத்தும் விதமாய் திரிபுரா பேச, மெல்ல புன்னகைத்து சமாளித்தாள்.
கண்கள் அந்த புடவையின் பக்கம் செல்ல, “ம்மா.. இந்தா இதப்பாருவ. இந்த பச்ச உம்மருமவளுக்கு தோதாருக்கும்” என்று திரிபுரா கூறினாள்.
தன்னைப் போல் இன்னொரு பெண்ணின் திருமணம், அவள் விருப்பம் முக்கியம் என்பதெல்லாம் திரிபுரா மனதில் இல்லை. தான் என்ற முதன்மை உணர்வு தான் அங்கேயும் அவளுக்கு எழுந்தது.
சிவபாதசேகரனை அழைத்து அந்த புடவையைக் காட்டி அவள் கேட்க, “அவோளுக்கு பிடிச்சா எடுக்கட்டும்” என்றுவிட்டான்.
சிவபாதசேகரன் பெரிதாக அவர்கள் குடும்ப விவகாரங்களிலெல்லாம் தலையிட விரும்ப மாட்டார். தான் உண்டு தன் பணி உண்டு என்றுதான் இருப்பார். அதேநேரம் மனைவி தலையிடுவதிலும் கவனம் கொள்ள மாட்டார். அவள் அவ்வீட்டு மூத்தப் பெண், அதனால் பேசுகின்றாள் என்பதாய் கடந்துவிடுவார்.
இவற்றைப் பார்த்த அவிநாஷ், அந்த புடவையை எடுக்க உதவும் விதமாய் முன்வர, “அம்மா.. அந்தா அந்த மயில் கழுத்து பொடவைய எடுங்க” என்று வளவன் கூறினான்.
தெய்வாவும் அதனை எடுத்துப் பார்க்க, “அது நல்லாருக்குல” என்றான்.
சங்கமித்ரா அவனைத் திரும்பியும் பார்க்கவில்லை. ஆனால் உள்ளம் மத்தளம் இசைத்துக் கூத்தாடிக் கொண்டிருந்தது.
“ஒனக்கு புடிச்சுருக்காமா?” என்று பெயருக்கு தெய்வா அவளிடம் கேட்டார். தன் மகன் பிடித்துள்ளது என்று கூறி, அதை அவள் மறுத்திவிடக்கூடாது என்று அதிகபட்சமாக எல்லா மாமியாரையும் போலத்தான் அவருக்கும் தோன்றியது.
“ம்ம் பிடிச்சிருக்கு அத்தை” என்று அவள் கூற,
“அப்ப இத நிச்சயத்துக்கு எடுப்பம்” என்றுவிட்டார்.
திரிபுராவிற்கு வந்ததே கோபம்.
“அம்மா இதுகூட நல்லாருக்கே” என்று அவள் தான் எடுத்தப் புடவையைக் காட்ட,
மகளின் குணம் புரிந்தவராய், “இத கல்யாணத்துக்கு காலையில முகூர்த்தத்துக்கு முன்னுக்க கட்டிக்கிடட்டும்” என்று கூறினார்.
அதன் பிறகுதான் ஏதோ கொஞ்சம் போல், திரிபுராவுக்கு மனம் சமன்பட்டது.
“நீ நடத்துலே நடத்து” என்று வேலு அவன் காதில் கிசுகிசுக்க,
“பாவம்லே. இந்தம்மாவும் அக்காவும் அவியள பாக்க வுடுதாவளா?” என்று வருத்தமாய் கூறினான்.
“உங்கம்மாவும் அக்காவும் எப்படித் தெரியுமா? அவியளும் ஒருப்படியா பாக்க மாட்டாவ, மத்தவிளயும் பக்கா விடமாட்டாவ” என்று வேலு கூற,
“சும்மாருலே” என்றான்.
“என்னட்டி மசமசனு நிக்குறவ? அதான் இம்புட்டு மலத்து (கவிழ்த்து) போட்டிருக்காவல்ல? போய் ஒனக்கும் எடு” என்று தெய்வா கார்த்திகாவிடம் கூற,
‘ஹப்பா ராஜமாதா உத்தரவு போட்டுட்டாவ’ என்று மனதோடு நினைத்துக் கொண்டவள், “சரிங்கத்த” என்றாள்.
“அப்படியே போய் தனத்துக்கும் எடுத்துடு” என்றவர், “டேய்.. அவோளோட போயி தீபிக்கும் மாப்பிள்ளைக்கு எடுத்துடுடா” என்று விக்ரமனிடமும் கூற,
“ம்ம் சரிம்மா” என்ற விக்ரமன் வேலுவைப் பார்த்தான்.
“சரிடா மாப்ள.. நீ பாத்துட்டு இரு. நான் போய் விக்ரம் கூட பாத்துபோட்டு வரேம்” என்று வேலு கூற,
“என்னடா எங்கன போற?” என்று கேட்டான்.
“மண்டைக்கு வழியில்லாதவனோட (ஒன்றுக்கும் ஆகாத) ஒக்காந்து எனக்கென்னலே ஆவப்போது? நீ கெட. நான் விக்ரம் கூட போய்வாரேம்” என்று கூறியபடி வேலு நகர,
‘என்னமோ திருட்டு கோட்டு சோலியாருக்குதாவ’ என்று நினைத்துக் கொண்டான்.
இப்படியே நேரம் செல்ல, அத்தனைக் கூட்டத்திற்கு நடுவிலும் கூட, தங்கள் கண் பார்வையில் ஒருவரை ஒருவர் உணர்ந்த வண்ணமாகவே அமர்ந்திருந்தனர்.
அங்கே விக்ரம் மகளைத் தோளில் போட்டுக் கொண்டு, “கார்த்தி ஒனக்கு பொறவாட்டி மித்தவோளுக்கு பாப்பம்” என்று கூற,
இடுப்பில் கைவைத்து விக்ரமையும் வேலுவையும் பார்த்தவள், “பாவம் எங்கொழுந்தருதேன் ஒன்னும் புரியாம இருக்காவ. எனக்கு தெரியாமல்ல? தனத்துக்கு அண்ணா எடுக்கப்போறாவ. அதான?” என்று கேட்க,
ஆண்கள் இருவரும் அதிர்ந்து திருதிருவென விழித்தனர்.
“இஞ்சார்ரா.. ஆம்பளங்கை நீங்க பேசிகிடுதாப்ல பொம்பளைங்க நாங்களும் பேசிகிடுவம்ல? தனம் உங்கட்டலாம் சொல்லுதோயில்லியோ எங்கிட்ட எல்லாம் பேசிகிடும்” என்று கார்த்திகா கூற,
“கார்த்தி” என்று புன்னகையாய் ஆச்சரியம் கொண்டான், விக்ரமன்.
ஆம்! தனலட்சுமியும் வடிவேலுவும் அவளது கல்லூரி காலத்திலிருந்தே காதல் பறவைகள். இன்னும் சொல்லப் போனால், பள்ளிப்பருவம் முடியும் தருவாயிலிருந்தே ஒருவர் மீது மற்றவருக்கு சின்ன ஈர்ப்பு இருக்கவே செய்தது. அவள்மீதான தன் ஈர்ப்புக்குக் காதலென்று மகுடம் சூட்டாது அமைதி காத்தவன் அமைதியைத், தன் நேசம் கொண்டுதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தகர்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அதை அவர்கள் சொல்லிக்கொண்டதே ஒரு வருடம் முன்புதான்.
வடிவேலு ஒருநாள் இவர்கள் வீட்டிற்கு வந்து இரவு புறப்படும் வேளை, கதவை அடைத்துவருவதைப்போல் வெளியே தனலட்சுமியும் சென்றாள்.
அவளைக் கண்டு எப்போதும் மனதில் எழும் மின்னலுடன் புன்னகைத்தவன், “வரேம்லே” என்க,
“எப்போ வருவீய?” என்று கேட்டாள்.
அவளது கேள்வி புரியாமல் விழித்தவன், “என்னம்மா?” என்க,
கண்கள் பனிந்தது அவளுக்கு.
கிட்டதட்ட ஆறு வருடமாக அவனை விரும்புகின்றாள். சொல்லிக்கொள்ளவில்லை என்றாலும் கூட அவனுக்கும் தன்னைப் பிடிக்கும் என்று அவனது பார்வையில் உணரப்பெற்றுத்தான் வருகின்றாள். அவனுமே தனத்தின் பார்வை, சிலநேரம் மறைமுகமாய் அவள் உள்ளம் வெளிப்படும் விதம், மற்றும் அவள் பேசும் கேலி பேச்சுக்களை வைத்து அறிந்து தான் இருந்தான் அவள் ஆசையை!
இருப்பினும் கூட இருவரும் வெளிப்படையாய் பேசிக்கொள்ளவில்லை. தங்கள் வீட்டு பிள்ளையாய் நம்பி உள்ளே அனுமதிக்கும் அக்குடும்பத்தாரை மனதில் வைத்து அவள் படிக்கும் வரை பொறுத்திருக்கத்தான் காத்திருந்தான். அவன் எண்ணம் அவளும் உணர்ந்தாள் போலும். படித்து முடிக்கவுள்ள தருவாயில் அவனிடம் தன் உள்ளம் உரைத்திட வந்துவிட்டாள்.
அவள் இதழ்களில் அழகிய நாணப் புன்னகை, கண்களில் கண்ணீரின் நிறைவு!
இரும்புக் கதவின் சாயத்தை உரித்துக் கொண்டே, “எனக்கு ஒங்க மேல சினேகமுண்டு” என்று கூற,
“ஏம்லே? என்னது? கேக்கல?” என்று கேலியாய் கூறியபடி அருகே வந்தான்.
அதில் சிரித்துக் கொண்டவள், “ஒங்களுக்கு தெரியும்னு எனக்கு தெரியும்” என்று கூற,
தயக்கத்துடன் அவள் கரத்தின் மேல் தன் கரம் வைத்தவன், “பிடிக்காமென்ன?” என்று கூறினான்.
அதில் உடல் சிலிர்த்தவள், “நான் மேல படிக்க போறேம்” என்று கூற,
“படிம்லே.. ஆரு வேணாங்கா” என்றான்.
“அதுக்காக கல்யாணத்த ஒதுக்கவெல்லாம் வேணாம்” என்று அவள் கூற,
பக்கென்று சிரித்தவன் அவள் தலை வருடி, “நீ பாவடச்சட்ட போட்டப்பவே ஒனக்கு மனசுக்குள்ள பொடவ கட்டி குடிவச்சுபுட்டேம் புள்ள. நீ படி. அம்மா மட்டுந்தேம். ஒரே பய. சொந்தமா நாலு காசு சம்பாதிச்சு வீடு காடு வாங்கிட்டு வந்து பேசுதேம்” என்று கூறினான்.
கண்களில் கண்ணீருடன் கை நீட்டியவள், “வுட்டுபுட கூடாது. நான் விடவும் மாட்டேம் சொல்லிட்டேம்” என்று கூற,
அவள் கரத்தை அழுந்த பற்றிக் கொண்டு, “விடுப்புட முடியுமாலே? மனசுக்குள்ள ஒட்டிக்கிட்ட புள்ள” என்றவன், “வாரேம்” என்று புறப்பட்டிருந்தான்.
அதையடுத்து தற்போது ஒருமாதம் முன்புதான் தனத்தின் கல்லூரி பக்கமாக அவளைப் பார்க்க சென்றபோது இருவருமாய் கோவிலுக்குச் சென்று விக்ரமிடம் மாட்டிக் கொண்டனர்.
கைநிறைய மல்லிகையை வாங்கிய வேலு அதை அவளுக்கு அணிவித்துவிட்டுத் திரும்ப, கோவில் வாசலில் தனது வண்டியில் அமர்ந்துகொண்டு கரங்களை மார்பிற்குக் குறுக்கே கட்டிக் கொண்டு அழுத்தமான பார்வையோடு அமர்ந்திருந்தான் திருவிக்ரமன்.
குளிருக்காக தலையை மறைத்து குள்ளா போன்று அணிந்திருந்தமையால் அது விக்ரமனா வளவனா என்று இருவருக்குமே தெரியவில்லை.
“ஆத்தே அண்ணே” என்று பயந்தபோதும் தனலட்சுமி வேலுவின் கரத்தை மிக இறுக்கமாய் பிடித்துக் கொண்டாள்.
அவளையும் அவள் கரத்தையும் பார்த்த வேலுவிற்கு தோன்றியதெல்லாம் ஒன்றுதான். பயத்திற்கு பற்றுகோலாய் தன்னைப் பற்றிக்கொள்ளும் அவள் கரங்களுக்கும் காதலுக்கும் என்றும் துரோகம் இழைத்துவிடக் கூடாது என்பதே.
தைரியத்தைத் திரட்டிக் கொண்டு அவன் முன்னே வந்தவன், “ஏம்லே ஒந்தக்கச்சிய எனக்குக் கட்டித்தானா தரமாட்டியா? எனக்கு உரிமையில்லையா?” என்று கேட்க,
அழுத்தமான பார்வையோடு தனத்தைப் பார்த்தான்.
பயத்திலும் கூட துணிவாய், “அவியல ரொம்ப பிடிக்கும் அண்ணே. கோபமுன்னா திட்டுவ. அடிக்கனும்னாலும் நாலு வப்பு செவுல்ல வச்சு கூட்டிகிட்டு போங்க. ஆனா அவியள விட்டுபுட மட்டும் சொல்லிபுடாதீய” என்று கூற,
வேலுவிற்கு கண்கள் கலங்கிவிட்டது. தனக்காக ஆசை அண்ணனிடம் அடிவாங்கவும் அவள் துணிந்திருப்பதை எப்படி எடுத்துக்கொள்ளவென்றே புரியவில்லை அவனுக்கு.
“மாப்ள” என்று வேலு அழைக்க, தன் தலைப்பாகையைக் கழட்டினான் விக்ரம்.
அதில் வந்திருப்பது விக்ரமன் என்பதைக் கண்டு இருவரும் அதிர்ந்த போதும், ‘என்றாவது ஒருநாள் தெரியப்போவது தானே?’ என்று தங்களைத் தேற்றிக் கொண்டனர்.
“விக்ரம்” என்று வேலு அழைக்க,
“எங்கூட வளந்தவம்லே நீ. ஒன்னைய தெரியாத எனக்கு?” என்று கேட்டு அவன் மனதை குளிர்வித்தான்.
தனம் கண்ணீருடன், “அண்ணே” என்று அவனை அணைக்க, “இப்படிலாம் வெளிய சுத்தும்போது வீட்டுலருந்து நம்ம கூப்பிட யாராது வருவாவோனு தெரிஞ்சுருக்கனும். வெளிய போவுறதா இருந்தா சொல்லிவையு” என்று கூறியவன், “அடிக்கடியெல்லாம் வரக்கூடாது” என்று கண்டிக்கவும் செய்தான்.
“நானே எப்போவாதுதாம்லே கூட்டியாரேம்” என்று வேலு கூற,
சரியென்று சமரசம் பேசி தனத்தை அழைத்துச் சொன்றான்.
ஆனால் இதில் யாருமே அறியாத ஒன்று, தனது ஆசையை ஆரம்பத்திலிருந்தே கார்த்திகாவிடம் தனம் கூறிக்கொண்டே இருப்பது தான்.
“என் நாத்துனா எங்கிட்ட அம்புட்டயும் சொல்லிடுவா. ஒங்களபோல திருட்டுகோட்டெல்லாம் இல்ல” என்று கார்த்திகா கூற,
விக்ரமும் வேலுவும் ஒருவரை ஒருவர் அதிர்வாய் பார்த்துக் கொண்டு சிரித்துவிட்டனர்.
“சரி சரி. அண்ணே தனத்துக்கு எடுக்கட்டும். நீங்க வாங்க. எனக்கு, தீபி மைணிக்கு மகா அண்ணேனுக்குலாம் எடுக்கனும்ல?” என்று கார்த்திகா அழைக்க, புன்னகையாய் தலையசைத்தான்.
“கத்தரிப்பூ கலருல எடுப்பமாடி ஒனக்கு? அன்னிக்கு ஒரு கடையில பாத்து நல்லாருக்குதுனு சொல்லிட்டு இருந்தியே?” என்று என்றோ அவள் பேசியதை நினைவு வைத்து விக்ரமன் கேட்க,
களுக்கென்று சிரித்தபடி தலையசைத்தாள்.
இப்படியே அவரவர் பேச்சோடும், சிரிப்போடும், செல்ல சிணுங்கள்களோடும், கேலிகளோடும் துணி எடுக்கப்பட்டது.
“சங்கீ.. உனக்கு அத்தான் எதும் பாக்கலையா?” என்று சங்கமித்ரா கேட்க,
“பாக்காம என்ன?” என்று கேட்டாள்.
“எங்க? வந்ததுலருந்து உன்னத்தான் பாக்குறாரு. உனக்கு புடவைய பாத்த மாதிரி இல்ல” என்று இவள் கேலி செய்ய,
“கொழுப்புடி உனக்கு” என்று அவள் தோளில் அடித்தாள்.
இவர்கள் பேசிக் கொண்டிருக்க, “கீதாமா.. உனக்கு இதுல எது புடிச்சுருக்கு?” என்றபடி அவிநாஷ் ஐந்து புடவைகளுடன் வந்தான்.
“ஹப்பாடியோ” என்று சங்கமித்ரா கன்னத்தில் கை வைக்க,
“கண்ணு வைக்காதடி” என்று சங்கீதா கூறினாள்.
“நான் ஏன் வைக்குறேன்?” என்று அவள் கூற,
“அதான, அவளுக்கும் கேட்க ஆள் வந்துடுச்சு கீதா” அவிநாஷ் கேலியில் இறங்கினான்.
“அத்தான்” என்று வெட்கம் கொண்டு சிணுங்கியவளைத் தூரத்திலிருந்தே ரசித்துக் கொண்டிருந்தான் திருமாவளவன்.
ஒருவழியாக புடவைகள் எடுத்து முடித்து, அனைவரும் கடையைவிட்டு வெளியே வர,
சங்கமித்ரா தவிப்போடு அவளவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
கையில் இருக்கும் கடிதத்தை அவனிடம் கொடுத்து, முந்தைய கடிதத்திற்கு இன்னும் பதில் மடல் வாங்கியிருக்கவில்லையே? அதோடு அவனுடன் ஒருபுகைப்படம் வேறு எடுக்க ஆசை கொண்டிருந்தாள். அதில் இப்படி மண் விழும் விதமாய் அவன் அருகே கூட அவளை அமர விடாமல் சுற்றியிருந்த பெரியோர் பட்டாலம் தடா போட்டுவிட்டனரே?
“பாப்பா எதும் வேணுமா?” என்று அவிநாஷ் அவள் முகம் கண்டு கேட்க,
அத்தானை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் இல்லையென்று தலையசைத்தாள். ஆனால் விழிகளில் அப்பட்டமான தவிப்பு.
அது அவிநாஷுக்கும் புரிந்தது போலும். “மாமா வந்தது வந்தாச்சு. மணி வேற ஆச்சு. எல்லாருமா சாப்பிட்டுட்டுப் போலாம்ல?” என்று அவிநாஷ் கேட்க,
மாப்பிள்ளைப் பக்கமிருந்து விக்ரமனும், “நானும் நினைச்சேங்க. மணியாச்சுல்ல? இனிபோயி அண்டைய பத்த வச்சு ஆக்கனும்னா நேரமாவும். இப்பவே உப்புகுத்தியெல்லாம் (குதிக்கால்) நோவுது” என்று கூறினான்.
இருவீட்டிலிருந்தும் ஒருவர் பேசி முடிவு செய்ததில் இரண்டு பக்க ஆட்களும் ஏற்றுக்கொள்ள,
பெரிய உணவகம் ஒன்றை நோக்கிச் சென்றனர்.
மதியம் மூன்று மணியானபோதும் கூட அவ்வுணவகத்தில் கூட்டம் இருக்கத்தான் செய்தது.
ஆங்காங்கே இடம் கிடைக்கும் வண்ணம் இருக்க,
“இந்தாமா மாசமாருக்க பொண்ணு நீதாம். நீபோய் எடங்கிடைக்குற எடத்துல போய் உக்காந்து சாப்பிடு மொத” என்று தெய்வா கூற,
சங்கீதாவும் புன்னகையாய் தலையசைத்தாள்.
முதலில் கிடைத்த இடத்தில் மனைவியை அமர்த்தியவன், அவளோடு தனது மாமியாரையும் அமர்த்திவிட்டு வந்தான்.
அவிநாஷும் வேலுவும் சேர்ந்து, ஆட்கள் எழும் இடங்களில் வீட்டு ஆட்களுக்கு இடம் பிடித்துக் கொடுத்து முதலில் பெரியோர், பிறகு திரிபுரா மற்றும் அவளது கணவனை அமர்த்தினர்.
சரியாக ஆறு பேர் கொண்ட ஒரு குழு உணவை முடித்துக் கொண்டு எழுந்திட, அவ்விடத்தை, அவிநாஷ், சங்கமித்ரா, திருமாவளவன், வேலு, கார்த்திகா, விக்ரம் மற்றும் ஒளிசுடர் பிடித்துக் கொண்டனர்.
உள்ளே அவிநாஷ் அமர, அவனையடுத்து சங்கமித்ரா அமர்ந்துகொண்டாள்.
எதிர்ப்புரம் கார்த்திகா, விக்ரமன் மற்றும் வேலு அமர்ந்துகொண்டு, குழந்தையை மடியில் வைத்துக் கொள்ள, புன்னகையுடன் வளவன் சங்கமித்ராவின் அருகே அமர்ந்து கொண்டான்.
உள்ளுக்குள் தூவிய மழைச்சாரலில் இன்பமாய் நனைந்தபோதும் மனம் படபடக்கவே செய்தது.
பதட்டத்தோடு யாரும் ஏதும் கூறிவிடுவரோ என்று அவள் சுற்றி முற்றி பெரியோரைப் பார்க்க, “பாப்பா” என்று அவளுக்கான உணவை எடுத்து வைத்து அவிநாஷ் அழைத்தான்.
சட்டெனத் திரும்பியவள் விழிகளில் தெரிந்த பயத்தைக் கண்டு சிரித்துக் கொண்டவன், “எல்லாரும் சாப்பிட்டுட்டு தான் இருக்காங்க. ஒன்னும் சொல்ல மாட்டாங்க” என்று அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் விதமாய் கூற, மென்மையான புன்னகையுடன் தலையசைத்தாள்.
வந்திருந்த உணவு வகைகளில், மட்டன் வருவலை அவன் தட்டிற்கு இவள் இடம் பெயர்க்க, சிக்கன் சுக்காவை இவள் தட்டிற்கு அவன் இடம்பெயர்க்க, இவற்றைக் கண்டபோதும் எதுவும் பேசி அவர்களை சங்கடப்படுத்தாமல் அனைவரும் அமைதியாய் உண்டனர். நடுநடுவே குழந்தையை வைத்து கார்த்திகாவிடமும் தயங்கியபடி மித்ரா பேச்சு வளர்க்க, அவள் முயற்சி புரிந்த கார்த்தியும் அவளோட நன்கு பேசினாள்.
காரமான உணவுகளை ருசிபார்த்ததோடு சங்கமித்ரா நிறுத்திவிட, வளவன் காரமான உணவாக தெரிவுசெய்து வெளுத்து வாங்கிக் கொண்டிருந்தான்.
‘நிறையா காரம் சாப்பிடுறவங்களுக்கு கோபம் சுள்ளுனு வருமாம். இவங்களுக்கு ரொம்ப கோபம் வருமோ?’ என்று மனதோடு நினைத்துக் கொண்டு உண்டு முடித்தவள் அவனோடு கை அலம்ப எழுந்து சென்றாள்.
இருவருமாக கைகளைக் கழுவிக் கொள்ள,
தனது கைக்குட்டையில் துடைத்துக் கொண்டவள் அவனிடம் அதை நீட்டினாள்.
சின்ன சிரிப்போடு அதை வாங்கிக் கொண்டவன், சுற்றி முற்றி பார்த்துக் கொண்டு தனது சட்டைப் பையிலிருந்து கடிதத்தை எடுத்து நீட்ட, தானும் பத்திறப்படுத்திக் கொண்டுவந்த கடிதத்தை அவனிடம் கொடுத்தாள்.
புன்னகையாய் வாங்கி உள்ளே வைத்தவன், ‘போலாமா?’ என்று கண்களால் வினவ,
“உங்க கூட ஒரு ஃபோட்டோ எடுக்கனும்” என்று தயக்கமாகக் கேட்டாள்.
கரத்தினை மார்பிற்குக் குறுக்கே கட்டிக் கொண்டவன் அவளை ஒற்றை புருவம் உயர்த்தி சிரிப்போடு பார்க்க, “ஒரே கலர்ல போட்டுட்டு வர சொன்னதே ஃபோட்டோ எடுக்கலாம்னு தான்” என்று சிரம் தாழ்த்தி மெல்லொலியில் கூறினாள்.
“வெளிய வச்சு எடுப்பம்” என்று அவன் கூற,
“எல்லாரும் இருப்பாங்க” என்று கூறினாள்.
“வேலுவவிட்டு எல்லாம் முன்ன போனபொறவாட்டி எடுக்க சொல்லுறேம்” என்று அவன் கூற,
கண்களில் உற்சாகத்தைத் தேக்கி தலையசைத்தாள்.
சொன்னதைப்போல் நண்பனின் காதில் சென்று அவன் விடயத்தைக் கூற,
“ஏம்லே கள்ளக்காதலா பண்ணுதீய? கட்டிக்கப் போறவக்கூட இன்னும் நாலு போட்டோ எடுக்கலையா? பரிகேடுலே. பரிகேடு” என்று கேலி செய்தான்.
“நளியடிக்காத உதவுடா” என்று வளவன் கூற,
“தலையெழுத்துடா. சேத்துமாத்தா வாங்குதேம்லே.. வாங்குதேம்” என்று கூறினான்.
எப்படியோ பெரியோரை முன்னே நடத்திச் செல்ல, பேச்சு சுவாரஸ்யத்தில் அவர்களும் பின்னே திரும்பவில்லை.
அதற்குள் அவளைத் தன் தோள் வளைவில் இழுத்துக் கொண்ட வளவன், சுயமி எடுக்க,
அவன் கைபட்டதில் அதிர்ந்து உடல் சிலிர்த்து அவனைப் பார்த்தாள்.
“அங்க ஃபோன பாரும்லே. என்னைய பாக்க. யாரும் திரும்பிடப் போறாவ” என்று வளவன் கூற,
அலைபேசியைப் பார்த்தவள் மெல்ல புன்னகைத்தாள்.
நாணம் படர்ந்த விழிகளில் சந்தோஷத்திற்குத்தான் பஞ்சமேது?
புகைப்படம் எடுத்ததும் அவளை விட்டவன், “அழகாருக்கா?” என்று கேட்க,
“சூப்பராருக்கு. எனக்கு அனுப்பி வைங்க” என்று கூறினாள்.
சிரித்தபடி அவள் கன்னம் தட்டியவன், “போட்டேக்கு எம்புட்டு அக்கப்போறாருக்கு” என்று கூற,
“வித்யாசமா பேசுறீங்க” என்றாள்.
“நம்ம பாஷ அதேம். ஒனக்கு புரியமாட்டிக்குனுதேம் அப்படி பேசல” என்று அவன் கூற,
“புரியலைனா சொல்லிக்குடுங்க. நானும் தெரிஞ்சுக்குறேன்” என்று கூறினாள்.
“ஆமா ஆமா. நிறைய சொல்லிக்குடுக்க வேண்டி இருக்கு. ஒன்னும் தெரியலை. தோள்ள கைபோட்டதுக்கே பயந்தாரியா துள்ளுரவ” என்று இருபொருள்பட அவன் பேச,
அவனை விழிகள் விரிய பார்த்தவள், பதிலாற்றத்தெரியாமல் தடுமாறினாள்.
அதில் சிரித்துக் கொண்டவன், “வா. தேடப்போறாவ” என்று கூறி அவள் கரம் பற்றி அழைத்துக் கொண்டுவந்து கூட்டத்தோடு கலந்தான்.
பின் இருவீட்டாரும் பரஸ்பரம் விடைபெற்றுக் கொள்ள,
தன் மாமனார் மாமியாரை வணங்கியவளும் அவனிடம் கண்களால் விடைபெற்று மற்றவர்களிடமும் கூறிக் கொண்டு, அன்னை தந்தையுடன் புறப்பட்டாள்.
