ஆதித்யா அந்த அறையை விட்டு வெளியேறியபோது, நிலாவுக்குத் தன் உடலில் இருந்த உயிர்ச்சக்தி அனைத்தும் அவனோடே வெளியேறியது போன்ற ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான தேக்கு மரக் கதவு மூடும்போது ஏற்பட்ட ‘தடால்’ என்ற சத்தம், அவளது வாழ்க்கையின் வசந்த காலக் கதவுகள் நிரந்தரமாக மூடப்பட்டதற்கான அடையாளமாக அவளுக்குத் தெரிந்தது. வெளியே பூட்டப்பட்ட அந்த ‘கிளிக்’ என்ற சத்தம், ஒரு மரண தண்டனை கைதிக்குத் தூக்கு மேடையில் கேட்கும் இறுதிச் சத்தம் போல நிலாவின் செவிகளில் அறைந்தது.
அறை இப்போது நிசப்தத்தில் உறைந்திருந்தது. ஆனால், அந்த அமைதி நிலாவிற்குப் பாதுகாப்பைத் தரவில்லை; மாறாக, அது அவளை விழுங்கக் காத்திருக்கும் ஒரு இருண்ட குகையைப் போலப் பயமுறுத்தியது.
நிலா மெல்லத் தரையில் அமர்ந்தாள். அவளது கால்கள் மெழுகு போல உருகிப் போய் பலத்தை இழந்திருந்தன. அந்தப் பிரம்மாண்டமான அறையில் ஒரு ராணி போல அவள் வைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவள் தன்னை ஒரு வேட்டையாடப்பட்ட மிருகமாகவே உணர்ந்தாள். அங்கிருந்த மென்மையான மெத்தையோ, விலையுயர்ந்த வெல்வெட் இருக்கைகளோ அவளை ஈர்க்கவில்லை. அந்தப் பொருட்களில் எல்லாம் ஆதித்யாவின் அதிகாரம் ஒருவித நச்சுத்தன்மையோடு படிந்திருப்பதாக அவள் எண்ணினாள்.
அவள் தன் முழங்கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு, முகத்தைத் தமக்குள் புதைத்துக் கொண்டாள். ஜன்னலுக்கு வெளியே மழை இப்போது சற்று ஓய்ந்திருந்தது. ஆனால், அவ்வப்போது மின்னும் மின்னல்கள் அந்த அறையின் சுவர்களில் பயங்கரமான நிழல்களை உருவாக்கின. வானம் இன்னும் கருமையாகவும், ஏதோ ஒரு பெரும் விபரீதம் நடக்கப் போவதைச் சூசகமாகச் சொல்வது போலவும் இருந்தது. “நான் என்ன பாவம் செய்தேன்? ஏன் என் வாழ்க்கை இப்படி தலைகீழாக மாறிவிட்டது?” என்று அவள் உள்ளம் கதறியது.
சுமார் ஒரு மணி நேரம் கடந்திருக்கும். நிலா அதே நிலையில் உறைந்து போயிருந்தாள். அப்போது கதவின் தாழ்ப்பாள் மெல்லத் திறக்கப்பட்டது. நிலா திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தாள். உள்ளே நுழைந்தது ஆதித்யா அல்ல; சுமார் ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு வயதான பெண்மணி. அவளது கையில் ஒரு வெள்ளித் தட்டில் சூடான உணவும், ஒரு கண்ணாடி குவளையில் தண்ணீரும் இருந்தது.
அந்தப் பெண்மணியின் கண்கள் நிலாவைப் பார்த்தபோது, அதில் ஒரு துளி பரிதாபம் தெரிந்தது. ஆனால், அவள் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. ஒருவேளை ஆதித்யாவின் உத்தரவு அப்படி இருந்திருக்கலாம். மௌனமாக அந்தத் தட்டை ஒரு மேஜையின் மேல் வைத்துவிட்டு, நிலாவிற்கு அருகில் ஒரு தண்ணீர் குவளையை வைத்தாள். நிலா அவளை ஏதோ கேட்க முயன்றாள், ஆனால் அந்தப் பெண்மணி தன் தலையைக் குனிந்தபடி வேகமாக அறையை விட்டு வெளியேறிவிட்டாள்.
நிலாவிற்குப் பசி அறவே இல்லை. தொண்டை வறண்டு போயிருந்தது. நடுங்கும் கைகளால் அந்தத் தண்ணீரை அருந்தினாள். அந்தத் தண்ணீர் அவளது தொண்டைக்குள் இறங்கும்போது ஏற்பட்ட சிறிய சத்தம் கூட அந்த அறையில் பெரிதாகக் கேட்டது.
தண்ணீரை குடித்துவிட்டுத் தலையை உயர்த்திய நிலாவின் பார்வை, தற்செயலாக அறையின் உச்சியில் இருந்த ஒரு மூலையை நோக்கிச் சென்றது. அங்கே ஒரு சிறிய, மிகச் சிறிய சிவப்பு நிற ஒளி விட்டு விட்டு மின்னுவதைக் கண்டாள்.
நிலாவின் இதயம் ஒரு கணம் நின்று துடித்தது. அது ஒரு சிசிடிவி (CCTV) கேமரா!
அவளது உடம்பெல்லாம் ஒருமுறை கூசியது. “அப்போ… நான் என்ன பண்றேன்னு அவன் பார்த்துகிட்டே இருப்பானா? நான் அழுவதையும், நான் உடைந்து போவதையும் அவன் அங்கே உட்கார்ந்து கொண்டு ரசித்துக் கொண்டிருப்பானா?” என்ற எண்ணம் வந்தபோது அவளுக்கு ஆத்திரம் கலந்த அவமானம் ஏற்பட்டது. தன்னை ஒரு குற்றவாளியைப் போலவும், ஒரு காட்சிப் பொருளைப் போலவும் அவன் நடத்துவதை அவளால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை.
அந்தச் சிவப்பு நிற ஒளி, ஆதித்யாவின் ஒரு கண் போலவே அவளைத் துளைப்பது போல இருந்தது. அவளது ஒவ்வொரு அசைவும், ஒவ்வொரு கண்ணீர்த்துளியும் அவனது கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதை அது நினைவுபடுத்தியது. அவளுக்கு அந்த அறையை விட்டு வெளியே ஓட வேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால், கதவுகள் பூட்டப்பட்டிருந்தன.
தன்னுடைய இந்த நிலைக்கே இவ்வளவு வேதனைப்படுகிறோமே, அப்படியென்றால் ரம்யாவின் நிலை என்ன? அவளைக் கடத்தி வைத்திருப்பவர்களும் இப்படித்தான் கேமராக்கள் வைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்களா? அவளுக்குச் சாப்பாடு கொடுக்கப்பட்டிருக்குமா? அல்லது அவளைச் சித்திரவதை செய்து கொண்டிருப்பார்களா? ரம்யா இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறாளா?
கேள்விகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அவளது மூளையைத் தாக்கின. அந்தச் சொகுசு மாளிகை, அதன் விலையுயர்ந்த கலைப்பொருட்கள், அந்தப் பட்டு மெத்தை என அனைத்தும் அவளுக்கு ஒரு ‘தங்கக் கூண்டாகவே’ தெரிந்தன. சுதந்திரம் இல்லாத அந்த சொகுசு அவளுக்கு நரகத்தை விடக் கொடுமையாக இருந்தது. தன் தோழிக்காகத் தான் செய்த தியாகம், தன்னை எங்கே கொண்டு போய் நிறுத்தியிருக்கிறது என்பதை நினைத்தபோது, நிலா மீண்டும் விம்மத் தொடங்கினாள்.
அந்தச் சிவப்பு நிறக் கண் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. நிலா தன் முகத்தை ஒரு துணியால் மூடிக்கொண்டு, கேமராவுக்குத் தெரியாமல் அழ முயன்றாள். ஆனால், அந்த இருண்ட இரவின் மௌனம் அவளது அழுகுரலை அந்த மாளிகையின் ஒவ்வொரு சுவரிலும் எதிரொலிக்கச் செய்தது.
அடுத்த நாள் காலை, ஆதித்யாவிற்கு ரம்யாவைப் பற்றிய ஒரு திடுக்கிடும் தகவல் கிடைக்கிறது. அது நிலாவை இன்னும் பெரிய சிக்கலில் மாட்ட வைக்கப் போகிறது.
அரக்கன் வருவான்.
