
அத்தியாயம்-36
அந்த இரவு வேளையிலும் வீடே கலைகட்டிக் கொண்டிருந்தது. எங்கும் குழந்தைகளின் சப்தம் கேட்டுக் கொண்டிருக்க, “மைணி அங்க நம்ம வீட்டுல கோலம் போட்டாச்சா?” என்று கார்த்திகா திரிபுராவிடம் கேட்க,
“ம்ம்.. இவரு தங்கச்சி ஊருலருந்து வந்தாவ. அவியளோடத்தேம் போட்டேம்” என்று திரிபுரா கூறினாள்.
“ஓ.. அவியள கூட்டிகிட்டு வரலியே” என்று கார்த்திகா கேட்க,
“அவோ ஆச்சி வீட்டுக்குப் போயிட்டாவ” என்றாள்.
“சரிசரி மைணி” என்று அவள் கூற,
“என்னத்தடி ரெண்டேரும் வம்பளக்கீய? அனக்கத்தக் கூட்டாம போயி கோலத்தப் போடத்தான? எல்லு நோவுது கல்லு நோவுதுனு குட்டியாப்போட்டுப்புடாதீயட்டி. நல்லா வாசல நெறக்க போடனும்” என்று கூறிய தெய்வா, “தீபி எங்க வரக்காணும்? புள்ளையலயும் காணலயே” என்று கேட்டார்.
ஆம்! பொங்கல் வேலைகள் தான் அவ்வீட்டில் நடந்துகொண்டிருந்தது.
“ஹப்பா.. கொஞ்சம் மூச்சுவிட்டுத்தான் பேசேம்மா” என்று திரிபுரா கூற,
“சங்கு வாசல்ல கோலம் போடுது அத்த. தீபி அக்கா அவோ ஓரகத்தி வீட்டுல இல்ல இருக்காவ? இந்த பொங்கலுக்கு இல்ல.. மாட்டுப் பொங்கலுக்குத்தேம் வருவாவ” என்று கார்த்தி வருத்தமாய் கூறினாள்.
“அட ஆமன்ன?” என்று தானும் சோகமாய் அவர் முகம் சுறுக்க,
“அதுசரி.. எம்பொண்டாட்டி முந்தின பொங்கல அவோ வூட்டுல கொண்டாட கேட்டதுக்கு அப்புடி குதிச்சீய? மகா அத்தானாருக்க போயி அம்புட்டு பொங்கலயும் நம்மூட்டுலயே கொண்டாடுறாவ” என்று விக்ரமன் வந்து கூறினான்.
தெய்வா மகனை முறைத்துவிட்டு மருமகளை நோக்க, “ஆத்தே! அத்த சத்தியமா இதுக்கும் எனக்குஞ் சம்மந்தமே இல்ல. இவராதேம் வந்து பேசுறாவ” என்று கூறியவள்,
“நாம்போயி சங்குக்கூட கோலம்போடப் போறேம்” என்று வெளியே ஓடிவிட, அனைவரும் கலகலவென்று சிரித்துக் கொண்டனர்.
பெரிய வாசலை நிறைக்கும்படியான ரங்கோலியைப் போட்ட சங்கமித்ரா அதற்கு வண்ணம் தீட்டத் துவங்கியிருக்க, மாவிலை தோரணங்களையும், இன்னபிற பைகளையும் சுமந்துக் கொண்டு வடிவேலுவுடன் வந்திறங்கினான் வளவன்.
வடிவேலுவுடன் பேசியபடியே வந்தவன் கோலத்தை மிதிக்க முற்பட, “ஏங்க..” என்று அவன் கவனம் கலையும் வண்ணம் கத்தி அழைத்தாள் பெண்.
“கொழுந்தரே.. அந்த புள்ள எல்லு நோவ கோலத்த போட்டுகிட்டு இருக்கு. இப்புடி மிதிச்சுப்பத்த பாத்தீயளே” என்று கார்த்திகா கூற,
கோபப் பார்வை வீசும் மனைவியைப் பார்த்து, “கவனிக்கலட்டி” என்றான்.
“கவனிக்கனும்” என்று அழுத்திக் கூறியவள் வேலையைத் தொடர, “இஞ்சார்ரா கோலம் நல்லா பெருசாருக்கே” என்ற வடிவேல், சுற்றி முற்றிப் பார்த்தபடி, “நீ மட்டுமாத்தா போட்ட?” என்று கேட்டான்.
“அண்ணே… கேள்வி எனக்கானது போல தெரியலையே” என்று வண்ணப்பொடி தூவிக் கொண்டே கூறியவள், அவனைப் போல் சுற்றி முற்றிப் பார்த்துக் கொண்டு, “உங்காளு பின்கொள்ளையில இருக்காப்டி” என்று கூற,
“ஏ சங்கு.. தேரிட்ட புள்ள” என்று கன்னத்தில் கைவைத்தபடி கார்த்திகா கூறினாள்.
அதில் அவள் சிரித்துக் கொள்ள, தன்னவள் கோலத்தையும், கோலம் போடும் அழகையும் ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றான் வளவன்.
“ஏம்லே வேல சோலி இருக்குனு நெனவிருக்கா இல்லியா? ஆச்சுனு காரியங்கண்ண முடிச்சுட்டுப்போய் படுத்தாதேம் பொழுதுக்கு எழ முடியும்” என்றபடி விக்ரமன் வர, ஆடவர்கள் இருவரும் கொண்டுவந்த பொருளோடு உள்ளே சென்றனர்.
“நானுங்குடுக்கேம் சங்கு. உள்ள வேல பாக்கத்தான் அம்புட்டு பேர் இருக்காவளே” என்று கார்த்திகா கூற,
“அந்த வட்டத்துல சிகப்புப்பொடி கொடுங்க க்கா” என்றவள், “எனக்கு இந்த மாதிரி சூழல்ல இதுதான் முதல் பொங்கல் க்கா” என்றாள்.
“அங்க நம்மூட்டுல எப்புடி வைப்பாவ சங்கு?” என்று கார்த்திகா கேட்க,
“அம்மா அப்பாகூட பெருசா கொண்டாட்டம் பலமில்ல க்கா. காலைல நல்ல நேரம் பார்த்து ஆர அமரதான் பொங்கல் வைப்போம். மதியம் எல்லா வகையும் சாப்பாடு பலமா இருக்கும். சூரியப்பொங்கல் மட்டும்தான். இங்கபோல மாட்டு பொங்கல் எல்லாம் கொண்டாடினதில்ல” என்று கூறினாள்.
“ஆஹாங்.. இங்கன சூரியப்பொங்கலு சுசுபி சங்கு. மாட்டு பொங்கலுதேம் அம்சமா இருக்கும். நம்ம நந்நியையும் லச்சுவயும் அவோ குடும்பத்தையும் கூட்டி நாள காலயிலருந்து ரகலதேம் பாரு” என்று கார்த்திகா கூற,
“அவங்க சொன்னாங்க க்கா. சங்கிக்கு கல்யாணம் ஆயி முதல் பொங்கல் மட்டும் நாங்க தனித்தனியா செலிபிரேட் பண்ணோம். அடுத்தப் பொங்கல் அத்தான் வந்து என்னைக் கூப்பிட்டாங்க. சரினு போனேன். அதுக்கு அடுத்துலருந்து எல்லாப் பொங்கலும் அத்தான் கூடதான். அம்மா அப்பாவைப் பாக்கவே சாயிந்தரம் தான் போவேன்” என்று சங்கமித்ரா கூறி சிரித்தாள்.
“அத்தாங்கூட நல்லா ஒட்டிகிட்டன்ன?” என்று கார்த்திகா கேட்க,
“ரொம்ம்ம்ம்ப க்கா. நாளைக்கு ஈவ்னிங்காது பாக்க போனும்னு யோசிச்சேன். இவங்கட்ட இன்னும் கேட்கலை. மிந்தாநேத்து முட்டிகிட்டதுலருந்தே நானும் அத்தையும் பேசிக்கவுமில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனா.. எனக்கு பேச மனசும் வரலை. மறுபடி என்னமாது வந்தா நல்ல நாளும் பொழுதுமா பிரச்சனையாகுமேனு விட்டுட்டேன். அத்தான் ஆச்சும் பாக்க வந்தா நல்லாருக்கும். ஆனா அக்கா பாப்பா வரமுடியாது” என்று வருத்தமாய் கூறினாள்.
அவளைப் பார்க்கவே கார்த்திகாவிற்கு பாவமாய் இருந்தது. இரண்டு நாட்கள் முன்பு நடந்த சண்டைக்குப் பின் தெய்வாவும் சங்கமித்ராவும் பெயரளவில் கூட பேசிக்கொள்ளவில்லை. இதில் வியக்கத்தக்க விஷயம், எப்போதும் சண்டைக்குப் பின் சிறுபிள்ளைபோல் அவரிடம் பேச முயற்சி எடுக்கும் சங்கமித்ராவும் இம்முறை பேச விளையவில்லை. அதுவே அவள் மனம் பட்ட பாடை எடுத்துக் கூறியிருந்தது. அவளாக பேசுவாள் என்ற இறுமாப்பில் இருந்த தெய்வாகூட, அவள் பேசாததில் முதலில் அதிர்ந்து பின், அதற்கும் கோபம் கொண்டு விலகிக் கொண்டார்.
“ஒன்னய நெனச்சா பாவமாத்தேம் இருக்கு சங்கு” என்று கார்த்திகா கூற,
“அட போங்கக்கா.. ‘ரெண்டு நாளா எங்கம்மா ஒடக்கிழுக்காம இருக்காவடி. பேசாம பேசிகிடாமலே இருந்துடுவ’ அப்படினு அவர் கேலி பேசுறாரு” என்று அவனைப்போலவே பேசிக் காட்டினாள்.
அதில் கிளுக்கிச் சிரித்த கார்த்திகா, ‘’விடு புள்ள. நீ கோச்சுகிடாத. எனக்குமே கூட அதுதேம் பட்டுது. நீயும் நிம்மதியாருக்க, அவியளும் அனக்கத்தக்கூட்டாதுருக்காவல்ல?” என்று கூற,
“ஹ்ம்..” என்று பெருமூச்சு விட்டாள்.
உள்ளே திரிபுரா பொங்கல் பானையை அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்க, சுயம்புலிங்கம் வயலில் காலை பொங்கல் வைப்பதற்கான ஆயத்தங்களைப் பார்க்கச் சென்றார்.
விக்ரமன் காய்கறிகளை அடுக்கிக் கொண்டிருக்க, தெய்வா பூஜையறையைச் சுத்தம் செய்துக் கொண்டிருந்தார். கொண்டுவந்த மாங்குலைகளை வளவன் கட்டிக் கொண்டிருக்க, பின்பக்கம் கோலம் போட்டுக்கொண்டிருந்த மங்கையின் கரத்தோடு கண் பயணிக்க வடிவேல் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.
“பாத்துட்டே இருந்தா எப்புடி?” என்று தனம் கேட்க,
அவளை அதிர்ந்து பார்த்தவன், “என்னடி சொல்லுத?” என்றான்.
எதற்காக இந்த அதிர்ச்சியென்று புரியாத பாவத்தில், “கோலம்போட ஹெல்ப் பண்ணத்தானன்னு கேக்க வந்தேம்?” என்று கூற,
நெஞ்சில் கைவைத்து பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டான்.
“யோ என்னம்யா? என்னத்து நெனச்சீய நீங்க?” என்று அவள் அவசரமாய் கேட்க,
திணறலாய் விழித்தவன், “ஒன்னுமில்லடி. எனக்கு இந்த பொடிலாம் கொட்ட வராது. அம்மா போட கேக்கும். நான் மொந்து மொந்துனு கொட்டிவச்சுபுடுவேம்னு வைவாவ” என்றான்.
“வேணாம் சாமி. எங்கோலத்த அலங்கோலமாக்கிடாதீய” என்று அவள் கூற,
“என்னடி அவேம்ட வம்பளக்க?” என்றபடி தெய்வா வந்தார்.
வடிவேலு அரண்டுபோய் விழிக்க,
தனம் இலகுவாய், “கொல கட்ட வந்தாவ. கோலம்போட்டதானனு கேட்டேம்மா” என்று கூறினாள்.
“இஞ்சாரேம்.. ஏம் மருமவேம் ஒனக்கு சோலி பாக்கத்தேம் வந்தானாக்கும்?” என்று தெய்வா கூற,
“ஏன் ஒனக்கு சோலி பாக்குறாவ. எனக்கு பாக்கக்கூடாதாக்கும்?” என்று கேட்டாள்.
“வம்பளக்காது கோலத்தப் போடு. வாயிக்கு வாயி பேசமட்டுங்கத்துகிட்டா. கட்டிகிட்டு போற வீட்டுல என்னத்தக் குப்பக் கொட்டப்போறியோ?” என்று தெய்வா கூற,
“குப்ப என்னத்துக்குக் கொட்டுறேம்? குடும்பந்தான நடத்தப்போறேம்?” என்று கூறினாள்.
“அந்த லச்சனத்தத்தேம் சொல்லுறேம்டி” என்று தெய்வா கூற,
“சொல்லுக்கென்ன? பாக்கத்தானப் போற? என்ன அழகுல குடும்பம் நடத்துறேம்னு பாரு. கட்டின மறு வருஷம் கையில ஒன்னுத்தோட வந்து இதே வூட்டுல எம்புருஷனோடத்தேம் கொண்டாடுவேனாக்கும்” என்றாள்.
இவர்கள் பேச்சுவார்த்தைக்கு நடுவில் நிற்க வடிவேலுவிற்குத்தான் வெட்கமாக இருந்தது. ஆனால் தனலட்சுமிக்கு அப்படியெல்லாம் இல்லவே இல்லை போலும்.
“பேச்சப்பாரு பேச்ச” என்று மகளைக் கடிந்தவர், “நீ வாய்யா. செத்த காபி தண்ணி குடி” என்று கூறி வடிவேலை அழைத்துச் செல்ல,
பிடிமாடுபோல் பின்னோடே சென்றவனைக் கண்டு இதழ் பிரிய புன்னகைத்துக் கொண்டாள்.
அனைத்து வேலைகளும் முடியவே, அனைவரும் சிரித்து பேசியபடி இரவு உணவு உண்டுவிட்டு உறங்கச் சென்றனர்.
மறுநாள் அதிகாலையே வைத்த அலாரத்தின் உபயத்தில் எழுந்தவள், “ஏங்க.. எழுந்திரிங்க” என்று அவனை எழுப்ப,
அவளை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டு, “அஞ்சு நிமிஷோம்டி” என்றான்.
அவன் கன்னத்தில் வலிக்காது ஒரு அடி போட்டவள், “ஒங்கம்மா பத்து நிமிஷம் லேட்டானாகூட ஸ்டிரிக்ட் ஆபிஸர் மாதிரி என்னை ஆஞ்சுடுவாங்க. என்னையாது விடுங்க” என்று பயம் போல் அவள் கூற,
“எங்கம்மா மேல ஒனக்கு ரொம்பத்தேம் லவ்ஸு போல. அவிய பேசலனா கூட நீயு ஜாட மாடயா அவியள பத்திதேம் பேசுற” என்றான்.
அவள் முகமே அதில் மாறிப்போக, அவள் முகவாயைப் பற்றிக் கொண்டு, “என்னடி?” என்றான்.
“ப்ச்.. ஒன்னுமில்ல விடுங்க..” என்று அவள் எழ முற்பட,
“சொல்லிட்டுப்போ. அப்புடிலாம் எம்பொஞ்சாதி மூஞ்சி வாடிபோனபடிக்கு அனுப்ப முடியாது” என்று மேலும் இறுக்கிக் கொண்டான்.
“நீங்க ஏன் என்னை அவங்கட்டப் போய் பேசச் சொல்லிச் சொல்ல மாட்றீங்க?” என்று அவள் கேட்க,
“ஏன் சொல்லனும்?” என்றான்.
அவன் கேள்விக்கு என்ன பதில் கூறவென்று தெரியாது சில நொடிகள் மௌனம் காத்தவள், “நீங்க சொல்லிருந்தா பேச முயற்சி பண்ணிருப்பேன்” என்க,
“அதேம் சொல்லல” என்றான்.
எங்கோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் அவன் விழிகளை நோக்க,
அவள் நெஞ்சில் விரல் வைத்துக் குத்திக் காட்டியவன், “இங்கன தோனனும்டி. அவிய அம்புட்டு பேசுறாவ. நாலு அஞ்சு மாசத்துல ஒன்னய சிரிச்சாமேனிக்கு பாத்ததவிடவும் அழுதாப்ல பாத்ததுதேம் அதிகம் போலன்னு தோனுது. பொறவு எப்புட்ரி போயி பேசும்பேம்?” என்று கேட்டான்.
“உங்களுக்கு வருத்தமா இல்லையா?” என்று கேட்டவள், அவன் மார்பு ரோமங்களில் விரல் கொண்டு கோலம் கிறுக்கியபடி, “பேசக்கூடாதுனுலாம் இல்லைங்க. என்னமோ பேச தோனலை. முன்னலாம் சண்ட நடந்ததுக்கு அப்றம் நானா போய், இத பண்ணவாத்த அத பண்ணவாத்தனு கேட்டு அவங்கள சமாதானம் ஆக்குறபோல எதாது செய்ய ட்ரை பண்ணுவேன். ஆ..ஆனா இ..இப்..இப்ப அப்படி பண்ணத் தோனலை” என்று வெகு தயக்கமாய் கூற,
மௌனமாய் அவளைப் பார்த்தான்.
அவனது அமைதியில் நிமிர்ந்து பார்த்தவள், “நீங்க சொன்னா போய் பேசிடுவேன். நானா போய் பேசனும்னா.. எ..எப்பனு தெரில.. எ..எனக்கு பயமாருக்கு..இப்ப இப்படி..” என்று பேச வெகுவாய் அவள் தயங்க,
“தெய்வநாயகி புள்ளையாவோ ஒம் புருஷனாவோ இல்லாம கூட்டுக்காரனா நெனச்சுகிட்டு சொல்லு மித்ரா. நான் ஒன்னய சாமி சத்தியமா தப்பா எடுத்துகிட மாட்டேம்” என்று அமைதியாய் கூறினான்.
அவன் கூற்றில் அவளுக்குக் கண்கள் கலங்கியது. அவன் பாசம் மிகுந்த அன்னையைப் பற்றியக் குற்றத்தையும், அதனால் தான் பாதிக்கப்பட்டதையும் அவனிடமே மனம் விட்டுப்பேசச்சொல்லிக் கேட்கின்றான்.. அதுவும் தன் உணர்வுகளை பாதிக்காத வகையில்! இப்படியொருவன் தன் வாழ்வில் கிடைத்திட தான் என்ன செய்திட்டோம்? என்ற உவகையில் கலங்கிய விழிகளை சிமிட்டிக் கொண்டு அவன் மார்பில் தலை சாய்த்தாள்.
மௌனமாய் நொடிகள் கடக்க, “இன்னிக்கு அண்ணி குடும்பத்து முன்ன பேசினவங்க நாளைக்கு வெளி மனுஷங்க முன்ன பேசிட்டா? அவி அ..அத்தான் முன்ன? அத்தான் ஒடஞ்சு போயிடுவாங்கங்க. எ..என்னால தான் தாங்க முடியுமா? அ.. அன்னிக்கே அவ்ளோ வருத்தமா இருந்துச்சு.. அ..அப்ப கூட பெருசா தெரியல. அ..அண்ணியோட மாமா அத்தை வந்தா, அவங்கள பேஸ் பண்ண ரொம்ப கூச்சமாருக்கு” என்று அவள் கூறவும்,
அவள் தலையை பரிவாய் கோதிக் கொடுத்தான்.
“அ..அத யோசிச்சு யோசிச்சு, இப்பப் போய் பேசனும்னே தோனலை எனக்கு. இனிபோய் நான் அவங்கட்ட பேசனும்னா ஒன்னு அவங்கக்கிட்டருந்து ஒரு உந்துதல் வரனும், இல்லை, நீங்களோ மத்தவங்களோ என்னை அதுக்கு உந்தித்தள்ளனும். அப்படி ஒரு உந்துதல் இருந்தாதான் பேசுவோமோனு பயமாருக்கு” என்று அவள் கூற,
“ஒன்னய ஒருத்தவ உள்ளார புடிச்சு தள்ளிதேம் நீயு பேசனுமுனு இல்ல மித்ரா. அத புரிஞ்சுக்க. ஒனக்கா தோனினா பேசு. அவிய பேசி நீயொன்னும் மூஞ்ச வெட்டிகிட்டு போவல. அவியளும் நீயா எப்பமும் வந்து பேசுறனுதான அகம் காட்டுறாவ. நீயா போயி போசாம இருந்துதாம் பாப்பமே. மத்ததெல்லாம் விடு மித்து.. வீடு ரெண்டு நா அமைதியாருக்கு ஒங்க ஒடுக்கில்லாம” என்று கூறினான்.
அவனை முறைத்துப் பார்த்தவள், “டெய்லி பிரச்சினை பண்றேன்னு சொல்றீங்களா?” என்க,
“சத்தியத்துக்குமில்ல. ரெண்டு நாளா அவிய திட்டாததுக்கு நீயும் இப்படி ஒத்த செகேன்ட் கூட நெனக்கலனுதேம் சொல்லேம் பாக்கேம்” என்றான்.
அதில் பாவம் போல் அவள் சிரம் தாழ்த்த, “ஒன்னய இந்தூட்டுக்கு நிம்மதியா, சந்தோஷமா வாழதேம் கூட்டிட்டு வந்தேம் மித்ரா. என்னோட சந்தோஷத்துக்கு நிம்மதிக்குனு நீயு நாலு விட்டு கொடுக்குறாப்ல, நானும் ஒனக்காவ என்னமாது விட்டுக்கொடுக்குறதுக்கென்ன? நெசத்துக்குமே சொல்லுறேம்.. நீயும் அம்மாவும் வெட்டிகிட்டு நிக்குறது வெசனமாதேம் இருக்கு. ஆனா அதுக்காவ நீயு போயி பேசனும்முனு எனக்கு தோனல மித்ரா. ஒன்னய வருத்திட்டுலாம் நீயு ஒன்னுஞ்செய்ய வேணாம். நீ போடுற எஃபோர்டுல அவிய ஓங்கூட ராசியாவாவனு ஒன்னு இருந்தாகூட கொஞ்சம் சுயநலமாதேம் ரோசிச்சு போயி போசேன்டினு சொல்லிருப்பேம். அதுவும் இல்லங்கையில திட்டு வாங்கனு என்னத்துக்கு போயி நீயு பேசனுமுனுதேம் விட்டுபுட்டேம்” என்று கூறினான்.
சிலநிமிடம் அறையில் பெரும் மௌனம் நிலவ, அவனிடமிருந்து எழுந்து குளியலறைக்குள் சென்றாள்.
சென்ற ஐந்துநிமிடத்தில் புத்துணர்ச்சி பெற்று வந்தவள், அவனை இறுக கட்டிக் கொண்டு அவன் நெற்றியில் எம்பி முத்தம் பதித்தாள்.
“வேற ஒன்னும் வேணாம். இப்படியே இதேபோல பேசிட்டு எங்கூட இருங்க. என் புலம்பல கேட்டுட்டு, முடிஞ்சா நாலு வார்த்த சமாதானம் செஞ்சுட்டு இருந்தா போதும். வேற ஒன்னுமே கேக்க மாட்டேன்” என்று குரல் கமர அவள் கூற,
“நெத்தில ஒத்த முத்தம் கொடுக்கத்தேம் போயி பல்லு வெளக்கிட்டு வாந்தியாக்கும்?’ என்றான்.
“ப்ச்.. போங்கங்க” என்றவள், “நீங்க எனக்காக இவ்ளோ பண்றீங்க. ஆனா யோசிச்சுப் பார்த்தா உங்களுக்காக நான் எதுமே பண்ணாத மாதிரி இருக்குங்க” என்று கூற,
“எங்கூட நீயிருக்குறத தவிர வேறென்னடி பெருசா பண்ணிடப் போற?” என்று ஒரே வார்க்தையில் முடித்தான்.
“உசுரா நெனக்குறவோள விட்டுட்டு எங்காதலுக்குனு வந்துருக்க. எங்கம்மா பேசின அம்புட்டு பேச்சுக்குப் போறவுங்கூட ஒருநா, ஒருத்தவோளகூட கொற சொல்லாதபடிக்கு, இருக்க. இம்புட்டுக்கு போறவுங்கூட நீயு எப்புடி கூட இருக்கனு நானே ஆச்சரியபட்டுகிட்டு இருக்கேம். நீயு என்னடானா கோம்பத்தனமா கேக்க” என்று அவன் கூற,
புன்னகையாய் அவன் தலைகோதி, “இல்லாம எங்க போக?” என்றாள்.
காதலாய் கசியம் அத்தருணம் கொடுத்திடும் இதம், நூறு வருடம் கூட இவனு(ளு)னுடன் சேர்ந்து வாழ தவம் பெற்று வாங்கினால் தகுமென்றே உணர்த்தியது.
தன்னையே காதலாய் பார்த்து நிற்பவள் கண்டு சிரித்தவன், “இப்பத லேட்டாவலையாங்க மவாராணி? எங்கம்மா வைய மாட்டவளா?” என்க,
விழிகள் விரிய அவனைப் பார்த்தவள், “போயா யோ” என உள்ளே சென்றாள்.
“யோவா? சரிதேம்டி” என்று அவன் கூற,
“சரியேதான். போங்க போங்க” எனக் குளிக்கச் சென்றாள்.
இருவரும் குளித்துத் தயாராகி புத்தாடையுடுத்திக் கீழே வர,
“ஏட்டி ஒழுங்கா நிக்கத்தான? ஏஞ்ஜீவன வாங்குதியே” என்று ஒளிசுடருடன் தனலட்சுமி போராடிக் கொண்டிருந்தாள்.
சிரித்தபடியே அங்கு வந்த மித்ரா, “என்ன தனம் ஆட்டம் காட்டுறா போல?” என்க,
“அய்யோ மைணி.. முடில.. எப்புடித்தேம் புள்ளையலாம் பெத்து வளங்காவளோ?” என்று பெருமூச்சு விட்டாள்.
“நேத்து கட்டினதும் புள்ளனு பெருசா சபதமெல்லாம் போட்டியாக்கும்?” என்று கேட்டபடி தெய்வா வர,
“ஆமா இப்பவும் அதேம் சொல்லுதேம். கட்டின மறு வருஷம் கையில புள்ளயோடதேம் வருவேம்” என்றாள்.
“யாரு புள்ளையோட தனம்?” என்று கேட்டபடி கார்த்திகா வர,
நெஞ்சில் கைவைத்தவள், “என்ன மைணி இப்புடி கேட்டுபுட்டீய? எங்க புள்ளையோடதேம்” என்றவள், “அதேம் வளக்க இம்புட்டு பேரு இருக்கீயளே.. பொறவென்ன கவல” என்றாள்.
அதில் அங்குள்ளோரெல்லாம் கலகலவென்று சிரிக்க,
இந்த இடைவெளியில் குழத்தையைப் பிடித்துக் கொண்டு சங்கமித்ரா உடை உடுத்தி முடித்தாள்.
“எய்யா மறக்கரியெல்லாம் வண்டில ஏத்துவோ. வெரசா போயி பானைய ஏத்தனும்ல?” என்று சுயம்புலிங்கம் கூற,
“சரிங்க மாமா” என்று மருமகள்கள் இருவரும் ஒன்றுபோல் கூறினர்.
பொங்கல் வைக்க நேற்று திரிபுரா அலங்கரித்துவைத்த மண் பானை, நாட்டு காய்கறிகள், தங்கள் வயலில் விளைந்த நெல் மணிகள், தென்னையிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட இளநீர் மற்றும் தேங்காய்கள், ரப்பர் தோட்டத்திலிருந்து கொண்டுவந்த பிசின், ஒரு மூங்கில் தட்டு நிறைய பூந்தோட்டத்திலிருந்து பறித்துவந்த பூக்கள் என அனைத்தையும் வாகனத்தில் அவர்கள் ஏற்றி முடிக்க,
“பொங்கலுக்கு வேண்டியது எல்லாம் எடுத்தாச்சா?” என்று கார்த்திகா கேட்டாள்.
“எல்லாம் இருக்கு மைணி. அண்ணே இப்பதேம் சரிபாத்தாவ” என்று தனம் கூற,
“லே வளவா.. நானு எல்லாத்தையும் காருல கூட்டிட்டுப் போயிடுதேம். நீயு சங்கக் கூட்டிகிட்டு வந்துபுடு. இந்த வேலுக்கு ஒருவார்த்த சொல்லிபுடு. அவேனாட்டுக்கு கனா கண்டுகிட்டு மல்லாந்துகெடக்கப் போறியாம்?” என்று விக்ரமன் கூறினான்.
“மைணி உங்க அவியட்ட சொல்லி வைங்க. அதெல்லாம் அவிய மூனு மணிக்கே எழுந்து வீட்டுச் சோலியலாம் பாத்துபோட்டு குளிச்சு புதுத்துணி உடுத்திட்டாவ” என்று கார்த்திகாவிடம் தனம் கோபம் போல் கூற,
“ஆத்தே.. சரிடியம்மா. ஒங்காள ஒன்னும் சொல்லல” என்று கன்னத்தில் கைவைத்தபடி ராகமிழுத்தாள்.
“மசமசனு நிக்காது எல்லாஞ்சரியாருக்கானு பாத்துபோட்டு வண்டில ஏறுங்கடி” என்று கூறிய தெய்வா, “ஏங்க திரிபுராக்குக் கூப்பிடுங்க” என்க,
“போட்டுட்டேம்மா. வந்துடுறேனுட்டா” என்று கூறினார்.
அனைவருமாய் புறப்பட்டு அருகிருக்கும் அவர்களது வயலுக்குச் செல்ல, பத்து நிமிட நடைதான் என்றாலும் இருட்டாக இருப்பதால் தன்னவளோடு வண்டியில் சென்றடைந்தான் வளவன்.
நெல் பரப்பிவைக்க இருக்கும் வெற்றிடத்தில் நேற்றே மூன்று அடுப்புகள் அமைக்கப்பட்டிருக்க, அவற்றுக்கு ஆளுக்கொருவராய் இளம் பெண்கள் மஞ்சள் குங்குமம் வைத்தனர்.
ஆண்கள் கொண்டுவந்த கட்டைகளை அடுக்கி நெருப்பை மூட்டத் துவங்க, வடிவேலு, சுந்தராம்பாள், திரிபுரா மற்றும் சிவபாதசேகரன் வந்து சேர்ந்தனர்.
ஆளுக்கொரு அடுப்பில் தங்கள் வீட்டிலிருந்து எடுத்துவந்த பானையை வைத்து பொங்கல் வைக்கும் பணியில் இறங்கினர்.
“ஏத்தா சங்கு.. ஒனக்குதேம் தல பொங்கலு. நீயே பொங்க வைத்தா” என்று சுயம்புலிங்கம் கூற,
அவள் கார்த்திகாவைப் பார்த்தாள்.
அவள் பார்வைக்கான அர்த்தம் மற்றவர்களுக்கு புரியவில்லை என்றாலும் கார்த்திகாவிற்கு புரிந்தது. மனம் நிறைந்த புன்னகையுடன் “சேந்தே வப்போம். நாங்கூடருந்து சொல்லுதேம்” என்று கார்த்திகா கூற,
மருமகள்களின் ஒற்றுமையில் பெரியவரும் மகிழ்ந்து போனார்.
சங்கமித்ரா மற்றும் கார்த்திகா ஒரு பானையிலும், திரிபுரா ஒரு பானையிலும், சுந்தராம்பாள், அவருக்குத் துணையாய் தனலட்சுமி ஒரு பானையிலும் என்று பொங்கல் வைக்க, ஆண்கள் கருப்பட்டியை தட்டிக் கொடுப்பது, கரும்பை வெட்டி வைப்பதென்று உதவிகள் செய்துக் கெண்டிருந்தனர்.
இதற்கு நடுவில், கரும்பை ஆண்கள் தொடையில் தட்டி உடைத்து வீர சாகம் எல்லாம் செய்துகொண்டிருக்க, இளம் வயது நினைவுகளோடு துள்ளி எழுந்த சுயம்புலிங்கம், தனது வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு கரும்பை கையிலெடுத்தார்.
“ஐயா!” என்று மகன்கள் ஆச்சரியமாய் நோக்க,
தன் மீசையை முறுக்கிக் கொண்டு சிரித்தவர், கரும்பை தட்டி உடைத்துவிடவும், “அப்புடி போடு அருவாள.. அசத்தலுதேம் மாமா” என்று வடிவேலு விசிலடித்தான்.
“இஞ்சார்ரா.. ஐயா சொல்லிட்டு ஒடைக்கத்தான? நானு வீடியோ புடிச்சு இளமை திரும்புதேனு பாட்டு வச்சுருப்பேம்ல?” என்று தனம் கூற,
“ஏன்டி என்னத்த எளம திரும்புதுனு பாட்டு வெக்கனும்? ஒங்கைய்யாக்கு அப்புடிக்கு ஒன்னு வயசான கணக்கா இல்ல. அந்தாரு.. ஒங்கண்ணேனுக்கே அண்ணேம்போலத்தாம் இருக்காவ” என்று தெய்வா கூறினார்.
“ஏ அம்மோ.. ம்ம் ம்ம்” என்று திரிபுரா கேலியாய் கூற,
“அத்தேக்குதேம் அந்த பாட்டு போடனும் போலாருக்கு தனம்? மொகமெல்லாஞ் செவக்குபோல? எதுக்கும் இதயும் போட்டோ புடிச்சு வச்சுகிடு” என்று சிவபாதசேகரன் கூறினான்.
“அதான அத்தான்” என்று பிள்ளைகள் கோரசாய் சொல்ல, உண்மையில் வந்த வெட்கத்தை மறைத்துக் கொண்டு, “ஆமா இப்பதேம் வருது. போங்கடி சோலியபாத்துட்டு” என்று முகவாயைத் தோளில் இடித்துக் கொண்டார்.
மனைவி எண்ணம் புரிந்த சுயம்புலிங்கம் கர்வமாய் சிரித்துக் கொள்ள, அவரைக் கண்டு தெய்வாவும் புன்னகைத்தார். இத்தனைக் குறைகளுடனும் காதலிக்க இயலுமா என்றால் நிச்சயம் இயலும் என்பதற்கு சுயம்புலிங்கத்தின் காதலே சாட்சியெனலாம். காதலுக்கென்று என்று அகராதிகள் இருந்தன? சரி தவறென்று பிரித்திட?
பானையில் பால் பொங்கி வரும் நேரம், தெய்வாவும் திரிபுராவும் கொளவை போட, ஒவ்வொருவராய் வந்து ஒருபிடி சம்பா அரிசியைப் போட்டனர்.
பின் இடித்துவைத்த கருப்பட்டியையும் சேர்த்து பொங்கல் கிண்டி முடிக்கப்பட, பரப்பிவைத்த காய்களோடு சேர்த்து அதனையும் வைத்தனர்.
சரியாய் அப்போதே வெளிச்சம் வரத்துவங்க, சூரிய ஒளியும் வைத்த படையல்களில் பட்டு எழுந்தது!
மனநிறைவோடு அனைவரும் சூரியனை தொழுது முடிக்க, அங்கேயே இலைபோட்டு சக்கரைப் பொங்கலும், கட்டிக் கொண்டுவந்த வென்பொங்கலும் பரிமாறப்பட்டன.
சிரித்து பேசி மகிழ்ந்து அனைவருமாக உண்டு முடிக்க, அனைத்தையும் ஏற்றிக் கொண்டு அவரவர் இல்லம் சென்று இறைவனை வணங்கினர்.
அத்தோடு மதிய உணவுக்கான பணிகள் துவங்கிட, அனைத்து வகையான தமிழ் காய்கறிளையும் வெட்டிப் போட்டு கலவைக் குழம்பு வைத்தனர்.
“என்னக்கா எல்லா காயும் போடுறோம்?” என்று சங்கமித்ரா கேட்க,
“இத கலவ கொழம்பு, இல்லாட்டி கதம்ப கொழம்புனு சொல்வாவ சங்கு. அம்புட்டு நாட்டுக் காயும் போட்டு, பயறு வக, வடையெல்லாம் கொழம்புல மொத்தமா போட்டு செய்வாவ. சூடா சோத்துல ஊத்தி இம்புட்டு நெய் ஊத்திகிட்டு சாப்டா அம்சமா இருக்கும்” என்று கார்த்திகா சிலகாதித்துக் கூறினாள்.
“நீங்க சொல்லும்போதே சாப்பிடுற ஆச வந்துடுது க்கா” என்று அவள் கூற,
“சாப்பிட்டுட்டா மறுக்கா மறுக்கா சாப்ட தோனும் சங்கு” என்றாள்.
அதன்படியே உணவு தயாரிக்கப்பட்டு அனைவருமாய் சேர்ந்து சந்தோஷமாக உண்டு முடித்தனர்.
“எய்யா வளவா.. மோந்திக்குப் போயி பெயின்டு வாங்கியா. மறந்துபுடாத” என்று தெய்வா கூற,
“சரிம்மா... செவப்பா பச்சையா?” என்றான்.
“நீலம் வாங்குயா இந்த மொற. நம்ம லச்சு நெறத்துக்கு எடுப்பாருக்கும்ன? நம்ம நந்திக்கு எப்பவும் போல செவப்பே வாங்கிடு” என்று அவர் கூற,
“சரிங்க ம்மா” என்றான்.
அன்னை சொல்படி மாலை சாயம் வாங்க புறப்பட்டவன், “சங்கு ரெடியா?” என்க,
“நாயெங்க?” என்று கேட்டாள்.
“ஏதே?” என்று திரும்பியவன், “நேத்து படுக்கும்முன்ன சொன்னேம்தான?” என்க,
“என்ன சொன்னீங்க? தூக்கத்துல எதும் கவனிக்கல” என்றாள்.
“ரைட்டு. அப்பத கெளம்பிவா. சர்பிரைஸா இருக்கட்டும்” என்று அவன் கூற,
“அதெல்லாம் எதுக்குங்க. ஆர்வந்தாங்காது எனக்கு மண்ட வெடிக்கும். எங்கனு சொல்லிடுங்க டான்னு ரெடியாகிடுறேன்” என்றாள்.
“கோம்ப” என்று அவள் முடியைப் பிடித்து அவன் இழுக்க, அவன் சிகையை கொத்தாய் பற்றி அவள் இழுக்க என செல்ல சண்டைகளோடு இருவருமாய் புறப்பட்டுச் சென்றது அவிநாஷின் வீட்டிற்குத் தான்.
“ஏ பாப்பா.. வா வா.. தம்பி வாடா” என்று இன்முகமாய் வரவேற்ற அவிநாஷ், “நானே வர இருந்தேன். வளவனே வரேன்னு சொல்லிட்டான்” என்று கூற,
தன்னவனைத் திரும்பி காதலாய பார்த்தாள்.
“ஏ சங்கு” என்று குழந்தையுடன் வந்த அக்காவை அணைத்துக் கொண்டவள், “குட்டி பாப்பு” என்று குழந்தையைத் தூக்கிக் கொள்ள,
புன்னகையாய் அமர்ந்தாள். பொங்கல் கொண்டாடுவதற்காக, சங்கீதாவும் குழந்தையுடன் மாமியார் வீடு வந்திருந்தாள்.
“என்னண்ணே ஸ்பெஷலு பொங்கலுக்கு?” என்று வளவன் கேட்க,
“நீங்க வந்ததுதான்” என்று உளமாற அவிநாஷ் கூறினான்.
அதில் புன்னகைத்துக் கொண்ட வளவன், “உங்கினதுல கேட்டேம்” என்க,
“எல்லாம் அத்தை ஸ்பெஷல். ஃபுல் மீல்ஸ் வித் நொங்கு சர்பத்” என்று சப்புகொட்டியபடி சங்கீதா கூறும்போதே பாமா சர்பத்தோடு வந்துவிட்டார்.
“ஆஹா நொங்கு சர்பத்தா அம்மா?” என்று ருசித்தவன், “ம்ம்.. மைணி சப்பு கொட்டி சொன்னதுக்கு வர்த்துதேம். ஜோராருக்கும்மா” என்று கூற,
பாமா நிறைவாய் புன்னகைத்தார்.
தன் அத்தானுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தவள் தற்செயலாய் குழந்தையை மடியில் போட்டு தட்டிக் கொண்டே தனது அக்காவுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் தன்னவனைப் பார்த்து ரசனையோடு உறைய,
அதை கண்டு சிரித்துக் கொண்ட அவிநாஷ், “ஹாப்பியாருக்கியா பாப்பா?” என்றான்.
“அவங்க இருக்காங்களே அத்தான்.. அதவிட நான் சந்தோஷமாருக்க வேறென்ன வேணும்” என்று அவிநாஷை அவள் நோக்க,
மனம் நிறைந்த புன்னகையுடன், “இப்படியே சந்தோஷமாருடா” என்றான், அதன் ஆயுள் உடையப்போவதறியாமல்….
உங்கள் மேலான கருத்தை பதிவிட்டு எழுத்தாளரின் எழுத்துக்கு நாணயங்களையும் வழங்கி ஊக்குவியுங்கள்
You must be logged in to post a comment.


Yeen yeen ipdi