திருப்பம்-33
அவ்வீடே பெரும் கலகலப்போடு காணப்பெற்றது. கூடியிருந்ததென்னவோ சொற்ப மனிதர்கள் தான் என்றாலும், மகிழ்விற்கும் மனநிறைவிற்கும் பஞ்சமிருக்கவில்லை.
“பச்ச உடம்புக்காரி அவ. அவளுக்கு எதாது குடுத்தீங்களா சம்மந்தி?” என்று தெய்வநாயகி தாட்சாயணியிடம் கேட்க,
சமையலறைக்குள் நீர் போத்தல் எடுக்க நுழைந்த சங்கமித்ரா மனம் குளிர்ந்து போனாள்.
முந்தைய நாள் கூட, வீட்டில் அவர்களுக்குள் மனஸ்தாபம் ஒன்று உருவாகி மறைந்திருந்தது. ஆனால் வளவன் எப்போதும் போல் அமைதியாக இல்லாது சற்றே கோபமாய், ‘சும்மா அவள என்னமாது சொன்னீயனா சும்மாருக்க மாட்டேம்மா’ என்று ஆரம்பித்து மனைவிக்கு ஆதரவாய் பேசி சண்டையிட்டிருந்தான்.
அதற்கும் கூட அவள் எதிர்ப்பார்த்ததைப் போல், ‘எம்மகன என்டருந்து பிரிச்சுடுவா போலயே’ என்று அழுதுவிட்டே ஓய்ந்தார்.
‘பேசி சண்டைபோட்டு நியாயம் வாங்க முடியாம இல்லைங்க. ஆனா என்ன பேசினாலும் அடுத்து ஒரு காரணம் என்னைக் குத்தம் சொல்ல வச்சிருப்பாங்க. ஒரு விஷயத்துக்கு சண்டை போட்டு ஒன்பது பிரச்சினையை இழுக்க விரும்பாமதான் அமைதியாருக்கேன்’ என்று கணவனிடம் அமைதியாய் எடுத்துக்கூறியவளை ஆயாசமாய் பார்த்துவிட்டு நகர்ந்தான்.
தன்னிடம் எப்படி நடந்துகொண்டாலும் தெய்வநாயகி, அக்குடும்பத்தின் மூத்தப் பெண்மணியாய் முன்னிருந்து செய்ய வேண்டியவற்றை, அது தன்வீட்டாருக்கானதாக இருந்தாலும் கூட முகம் சுளிக்காமல் செய்வதில் அவளுக்கு மகிழ்ச்சியே.
அவள் அன்னையிடம், ஒட்டி உறவாடா விட்டாலும், புன்னகையாய் பேசுவது, நலம் விசாரிப்பதென்று நல்விதமாகவே நடந்துகொள்வார். அதேபோல் சங்கீதாவிடமும் நல்லவிதமாக என்பதையும் விட ஒரு அக்கறை இருக்கும். காரணம் வேறொன்றுமில்லை. மகள் கருத்தரிக்காது பட்ட கஷ்டங்களைக் கண்கூடாக பார்த்திருந்தமையால், இரு வருடம் கஷ்டங்கள் பல பட்டு கரு தரித்து பிள்ளையும் பெற்றிருக்கின்றாள் என்ற பட்சாதாபத்தால் உருவான அக்கறையே அது.
அவர் அக்கறையில் புன்னகைத்துக் கொண்ட சங்கமித்ரா, “இப்பதான் குடுத்துட்டு வந்தேன் அத்தை” என்று கூற,
“ம்ம்” என்று தலையசைத்துக் கொண்டார்.
“சம்மந்தி இந்தாங்க பூ. நீங்களும் வச்சுகிட்டு சங்குக்கும் வச்சுடுங்க” என்று இருவருக்குமான பூவை கத்தரித்துக் கொடுத்த தாட்சாயணி அடுத்த வேலையைக் கவனிக்க, அவர் என்ன செய்யப் போகின்றாரோ என்று ஆர்வமாய் பார்த்தாள்.
தனக்கான பூவை வைத்துக் கொண்டு அவளுடையதை அவர் நீட்ட, சிறு சிரிப்போடு வாங்கி வைத்துக் கொண்டாள். அவள் புன்னகையில் விசித்திரமான உணர்வை உணர்த்தவரும் வெளியே சென்றுவிட, அங்குவந்த கார்த்திகா, ‘’என்னட்டி நடக்குதிங்க?” என்று அவள் தோளிடித்தபடி கேட்டாள்.
“நம்ம மாமியாவ கரெக்ட் பண்ண ஒரு ஐடியா குடுக்குறதுதான?” என்று சங்கமித்ரா கூற,
“அடியேய்” என்று வாய்விட்டு சிரித்தவள், “எங்கொழுந்தர கரெக்ட் பண்ண ஐடியா கேட்டாலும் தகும். மாமியாக்கு போயி கேக்குதியே” என்று கூறி மேலும் சிரித்தாள்.
“உங்கக் கொழுந்தர புதுசா வேற கரெக்ட் பண்ணனுமாக்கும்?” என்று அவள் கேட்கும் நேரம் சரியாய் வளவன் உள் நுழைந்திட,
“இந்தா சரீயா என்ட்ரி தராப்புடி” என்றவள், “என்ன கொழுந்தரே.. சங்கு ஒங்கள கரெக்ட் பண்ணிடுச்சாம்.. எப்புடி பண்ணிச்சுனு சொல்லத்தான?” என்று கேட்டாள்.
அவன் வரவை எதிர்பாராது கூறிய சங்கமித்ரா, அவனைக் கண்டு திருதிருவென விழிக்க,
அவளை நக்கலாய் பார்த்தவன், “அவதான? ரொம்ப நல்லா கரெக்ட் பண்ணிப்டா மைணி” என்று நக்கல் போல் கூறினான்.
“ப்ச்.. வளவளனு பேசாம எல்லாரும் போயி வேலையப் பாருங்க. நாம்போய் எம்புள்ளைய ரெடி பண்றேன்” என்றவள் நாசூக்காய் அவ்விடம் விட்டு நகர முற்பட, அவள் பின்னலைப் பிடித்து நிறுத்தித் தன்னோடு இழுத்திருந்தான்.
பழக்கதோஷத்தில், “ஸ்ஸ் ஆ..” என்றவள் சட்டென அவன் புதர் முடியைப் பிடித்துவிட, “அடிப்பாவி” என்று சிரித்தபடி கார்த்திகா தன் வாயில் கைவைத்துக் கொண்டு வேடிக்கைப் பார்த்தாள்.
“மைணி.. எப்புடி கரெக்ட் பண்ணானு கேட்டீயத்தான? இந்தா இப்புடித்தேம்” என்று அவளது கோபம் கொதிக்கும் விழிகளை ரசனையோடு பார்த்தபடி அவன் கூறிய பின்புதான் அவ்விடமே அவளுக்கு உரைத்தது.
சட்டென அவன் தலையிலிருந்து கரம் எடுத்தவள் தன் அன்னையோ மாமியாரோ உள்ளனரா என்று சுற்றிமுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டு, அவர்கள் இல்லையென்று புரியவும் பெருமூச்சு விட்டுக்கொள்ள, கார்த்திகாவும் வளவனும் கலகலவென்று சிரித்தனர்.
“என்ன அண்ணியும் கொழுந்தரும் சேந்து என்னை வச்சு செய்யப் ப்ளான் போட்டுட்டீங்களா?” என்று கோபம் போல் சங்கமித்ரா கேட்க,
“ப்ளான் வேற தனியா போடனுமா உன்னய செய்ய?” என்று கேட்டு சிரித்தபடி தன் அண்ணியுடன் ‘ஹை-ஃபை’ தட்டிக் கொண்டான்.
“அக்கா யூ டூ?” என்று ஆச்சரியம் போல் பார்த்தவள், “உங்களுக்கு அப்றம் இருக்கு” என்றபடி தன் அக்காவின் அறைக்குச் சென்றாள்.
சங்கமித்ரா கதவைத் தட்ட, அவிநாஷ் வந்து திறந்துவிட்டான்.
அவன் கையில் அவர்களது பத்து நாள் பெண் குழந்தை மிக சொகுசாய் உறங்கிக் கொண்டிருந்தது.
“பாப்புமா முழிக்கலையா?” என்று கேட்டபடி உள்ளே வந்தவள், தயார் நிலையிலிருக்கும் அக்காவைப் பார்த்து, “அம்சமா இருக்கடி சங்கி” என்க,
சற்றுமுன் அவிநாஷ் இதே வரியை வேறு விதங்களில் கூறியதை எண்ணி நாணப்பூப் பூக்க புன்னகைத்துக் கொண்டாள்.
“பாப்பாவை ரெடி பண்ண வேணாமா அத்தான்?” என்று சங்கமித்ரா கேட்க,
“பண்ணனும்டா. அந்தோ அதுல துணி இருக்கு. நீங்க ரெடி பண்ணிடுங்க. நான் போய் வேட்டி மாத்திட்டு வந்துடுறேன்” என்றவன் மெல்ல, பாதுகாப்பாய் குழந்தையைக் கட்டிலில் கிடத்தினான்.
அதை ரசனையோடு பார்த்த சங்கமித்ரா அவன் சென்றதும், “அத்தான் பாப்பாவ புடிச்சுக்குறதே ரொம்ப அழகாருக்குல சங்கி?” என்க,
“நம்ம அம்மா சொல்லுவாங்க நினைவிருக்கா? அம்மாவும் பாட்டியும் நம்மல ரொம்ப ஈசியா ஹான்டில் பண்ணுவாங்க, ஆனா அப்பா தூக்கி வைக்கும்போதுலாம் பயத்தோடு எக்ஸ்ட்ரா பாதுகாப்பா செய்வாங்க, பார்க்க ரொம்ப அழகாருக்கும்னு. இவர் பிள்ளையத் தூக்கும்போதுலாம் எனக்கு அதுதான் நினைவு வரும்” என்றபடி உறங்கும் குழந்தையின் கன்னம் வருடினாள்.
“தூங்குற பிள்ளைய ரசிக்காத சங்கி. கண்ணு பட்டுடப்போகுது” என்று குழந்தை கன்னம் வழித்து திருஷ்டி எடுத்த சங்கமித்ரா சிரிக்க,
“சரிடியம்மா” என்றபடி குழந்தையின் துணிகளை எடுத்தாள்.
பல்லில்லா பொக்கை வாயை சற்று முன் பாலுண்ட நினைவோடே சப்புக் கொட்டும் குழந்தையின் அழகு, உறக்கத்தில் கொடுக்கும் சின்னச் சின்ன அசைவுகள், அருகே சென்று தூக்கம் பொழுது எழும் பால் மணம் என்று ஒவ்வொன்றையும் ரசித்து ரசித்து குழத்தைக்கானதை சங்கீதா செய்து கொண்டிருந்தாள்.
அவளுக்கு உதவிக் கொண்டிருந்த சங்கமித்ரா, அக்காவின் ரசனை மிகுந்த விழிகளையும், முக பாவத்தையும் ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
குழந்தையை இருவரும் தயார் செய்து முடிக்க, அவிநாஷும் தயாராகி வந்தான்.
“அத்தான் பாப்பாக்கு என்ன பெயர்? நீங்க சூஸ் பண்ணதா இல்ல சங்கி செலெக்ஷனா?” என்று சங்கமித்ரா ஆர்வமாய் கேட்க,
“ரெண்டு பேருமா சேர்ந்துதான் யோசிச்சோம்டா பாப்பா” என்றவன், ‘சொல்லவா?’ என்று அனுமதி வேண்டி தன்னவளைப் பார்த்தான்.
சின்ன சிரிப்போடு அவள் தலையசைக்க, “ஹ்ம்.. அங்கருந்து பர்மிஷன் கிரான்ட் ஆனாதான் எனக்கு சொல்லுவீங்களோ?” என்று செல்லச் சண்டை ஒன்றுக்கு பெண் ஆயத்தமானாள்.
“அப்படிலாம் இல்லடா பாப்பா” என்று சிரித்தவன்,
“நீயே கெஸ் பண்ணு. எங்க ரெண்டு பேரோட பெயரையும் மெர்ஜ் பண்ணிதான் பாப்பாக்கு வச்சிருக்கோம்” என்று கூற,
“உங்க பெயரா? சங்கீதா அவிநாஷ்.. சங்கி, அவி அத்தான்..” என்று சற்றே யோசித்தவள், “அத்தான்.. சங்கவியா?” என்றதும் அத்தம்பதியர் அவளை ஆச்சரியமாய் பார்த்தனர்.
அவர்களது ஆச்சரிய பாவத்திலேயே அவளது விடை சரியான விடையென்று புரிந்துகொண்டவள், “ஐ கரெக்டா.. சூப்பரா இருக்கு பெயர்” என்று உற்சாகமாய் கூற,
“உனக்கு புடிச்சுருக்காடா?” என்று கேட்டான்.
தன்னவன் தன் தங்கையின்மீது இத்தனைப் பாசத்தோடு இருப்பதில் எப்போதும் போல் சங்கீதா மனம் நெகிழ்ந்து புன்னகைக்க,
“ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு அத்தான். சூப்பர் நேம்” என்று உற்சாகமாய் கூறினாள்.
இவர்கள் மூவரும் சிரித்து பேசிக் கொண்டிருக்க, கதவைத் தட்டிவிட்டு உள்ளே வந்த வளவன், “வேலையிருக்கு வெட்டியிருக்குனுட்டு வந்துட்டு என்னத்தடி வம்பளக்க?” என்று கேட்டான்.
“ஹலோ.. நாங்க குட்டிபாப்பாவை ரெடி பண்ணிட்டுதான் இருந்தோம்” என்று மித்ரா கூற,
அதில் சிரித்துக் கொண்டவன் குழந்தையைக் கண்டு, லாவகமாய் தூக்கிக் கொண்டான்.
“என்னங்க பட்டுனு ஈசியா தூக்கிட்டீங்க?” என்று சங்கமித்ரா ஆச்சரியமாய் கேட்க,
“அக்கம் பக்கத்து புள்ளைய நம்மூட்டு புள்ளையனு அம்புட்டு புள்ளையல வளத்துருக்கேம்டி. புள்ள தூக்கக்கூடவா பழகிருக்க மாட்டேம்?” என்று கூறினான்.
“அப்ப என் பாப்பாக்கு அவ பாப்பாவ பாத்துக்கக் கஷ்டமேயிருக்காதுனு சொல்லு” என்று அவிநாஷ் கூற,
தன்னவளைப் பார்த்தபடி, “ஆமா.. நானே பாத்துக்கேம். பெத்து மட்டும் தரச்சொல்லுவ” என்றான்.
‘அச்சோ.. இவர் இருக்காரே’ என்று நாணம் கொண்ட சங்கமித்ரா, “எங்க போனாலும் எல்லாரும் என்னையே ஓட்டுறீங்க. லேட்டாச்சு புள்ளைய குடுங்க” என்று கைநீட்ட,
“அத்தே கூப்டாவ ஒன்னய. நீயு போ” என்று சிரித்தபடி கூறி அவளை அனுப்பினான்.
நேரமும் காலமும் பொன்போல் நகர, தம்பதியர் இருவரும் குழந்தையோடு கீழே வந்தனர்.
நெல் பரப்பி, குழந்தையின் பெயரை அதில் எழுதி, தொட்டிலில் போடப்பட்ட குழந்தையைத் தூக்கி, அவள் காதில், “சங்கவி சங்கவி சங்கவி” என்று பெற்றோர் மூன்று முறைக் கூற, அவர்களைத் தொடர்ந்து மற்றோரும் கூறினர்.
குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்ட சங்கமித்ரா, “சங்கவி பாப்பா” என்று அழைக்க,
குழந்தைக்காக வாங்கிவந்த தங்கச் சங்கிலியை வளவன் அணிவித்தான்.
அவனைத் தன் சொந்தத் தம்பியாகவே பாவிக்கும் அவிநாஷ் ‘எதுக்குடா இதெல்லாம்’ என்ற சம்பிரதாயக் கேள்விகள் ஏதும் கேட்காது, சந்தோஷத்துடனே அவன் பரிசை ஏற்றுக் கொண்டான்.
வந்திருந்த உறவினர்கள் அனைவரும் உண்டு முடித்து புறப்படத் துவங்க, சிலர் “அடுத்து நீதான?” என்று வெளிப்படையாகவும், “மூனு நாலு மாசம் ஆச்சுல கல்யாணமாயி? நீ எப்ப நல்லசேதி சொல்லப்போற?” என்று குதர்க்கமாகவும் கேட்டுவிட்டேச் சென்றனர்.
சிலர் வேண்டாத அறிவுரைகள் வேறு கொடுத்துவிட்டுச் செல்ல, மருண்டு விழித்தவள் முகபாவம் கண்டு, அவளிடம் வந்த வளவன், “விசேஷத்துக்கு வந்தமா சந்தோஷமா கொண்டாடினமா புள்ளைய தூக்கி வச்சு சிரிச்சமானு இருக்கனும். கண்டதயும் போட்டு ஒலட்டக்கூடாது” என்று கூறி அவளை உணவு உண்ண அழைத்துச் சென்றான்.
பெயர் சூட்டு விழாவிற்கு திரிபுராவும் சிவபாதசேகரனும் கூட வந்திருந்தனர். குழந்தைக்கு பொம்மை, உடை, கிலுகிலுப்பென்று சிவபாதசேகரன் அனைத்தையும் பார்த்துப் பார்த்து வாங்கிவந்து பரிசாய் கொடுக்க, அதனை மனநிறைவோடு வாங்கிக் கொண்டனர்.
“என்ன சங்கு அட்வைஸ் பலம் போல?” என்று கார்த்திகா கேட்க,
அவளை ஆச்சரியமாய் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“நான்லாம் கட்டிகிட்ட மூனாது மாசம் உண்டாயிட்டேம். அதுக்கு முன்னயே இப்புடி ஏதோ வலகாப்பு வைபவத்துக்கு போனதுக்கு இந்த கெழவியளாம் வந்து அட்வைஸு பண்றேம்னு உசுர எடுத்துப்புட்டாவ” என்று கார்த்திகா கூற,
“ரெண்டு மாசத்துக்கேவா?” என்று ஆச்சரியமாய் கேட்டாள்.
“அட ஆமா சங்கு. எனக்கே பக்குனு ஆச்சுது. இன்னுங்கொஞ்ச நேரம் கேட்டிருந்தா பயத்துல அழுதே வச்சுருப்பேம் போல. இவிய தூரத்துலருந்தே பாத்து இழுத்துட்டு வந்துட்டாவ. வயசாயிட்டு, ஆனாலும் சிலவியளுக்கு இங்கீதமே இருக்காது புள்ள. ஒன்னு ரெண்டு பேரு நெசமான அக்கறையோட சொல்லுவாவதேம். ஆனா இதுலலாம் நீயா போயி கேக்காம யாரு என்ன வந்து சொன்னாலும் காதுல வாங்கிக்கிடாத. வேண்டாத நொச்சு. அது அது நடக்கனுங்குறப்ப நடக்கும்” என்று கார்த்திகா கூற,
கொஞ்சம் சங்கோஜம், கொஞ்சம் நிம்மதியோடு தலையசைத்தாள்.
இனிதே விழா முடிந்து வீட்டு ஆட்களின் பேச்சு மட்டுமே சில நிமிடங்கள் ஓட, சுயம்புலிங்கம் தன் குடும்பத்துடன் விடைபெற எழுந்தார்.
அக்காவை அணைத்துக் கொண்டு, குழந்தைக்குப் பட்டும் படாமல் முத்தம் வைத்த சங்கமித்ரா, “அத்தான் இந்த பாப்பாவ என்னை எப்படி கூப்பிட வைப்பீங்க?” என்று கேட்க,
அழகாய் தன் பச்சரிப்பற்கள் தெரிய புன்னகைத்த சங்கீதா, “இதயேதான் நான் நேத்து கேட்டேன்” என்றாள்.
“பாரேன்.. வேவ்லென்த் சங்கி” என்றவள், “என்ன அத்தான் சொன்னீங்க?” என்று கேட்க,
“பாப்புமானு கூப்பிட வைப்பேன்” என்று கூறினான்.
“பாப்புமாவா?” என்று வளவன் கேட்க,
“ஆமா.. எனக்கு இவ பாப்பா. என் பொண்டாட்டிக்குத் தங்கச்சி. பாப்பா சின்ன வயசுல அடிக்கடி உன் பாப்பாவை என்னை அம்மானு கூப்பிட வைப்பியா சங்கினு கேட்பாலாம். அதான் பாப்புமானு கூப்பிட வைப்பேன்னு சொன்னேன்” என்று விளக்கம் கொடுத்தான்.
வெளியிருந்து கேட்போருக்கு சிறுபிள்ளைத்தனமாகத் தோன்றலாம் என்றாலும், அவன் அவள்மீது கொண்ட பாசத்தை அறிந்தவர்களுக்கே அந்த உணர்வு புரியும்.
“இப்படியொரு விளக்கத்தை நான் எதிர்ப்பார்க்கவே இல்ல அத்தான்.. தேங்க் யூ” என்று கூறியவள், “குட்டிபாப்பு.. பாப்புமானு நீங்க கூப்பிட நான் வெயிட்டிங்” என்று கூறவும்,
அனைவரும் அத்தருணத்தை ரசித்துப் புன்னகைத்துக் கொள்ள, வந்தோர் யாவரும் விடைபெற்றனர்.
பெயர்சூட்டு விழா முடிந்து மதியம் போல் அவர்கள் வீட்டை அடைய, இருந்த களைப்பிற்கு அனைவரும் அவரவர் அறைக்குச் சென்று படுத்துக் கொண்டனர்.
“ஷ்ஷ்.. எப்படா வந்து இதெல்லாம் கழட்டிட்டு கொண்டை போடுவோம்னு ஆகிடுச்சு” என்றபடி தன் முடியைத் தளர்த்திக் கொண்டை போட்டுக்கொண்டவள், அணிகலன்களையும் கலைந்து வைத்தாள்.
தானும் சென்று புத்துணர்ச்சிப் பெற்று தளர்வான உடைக்கு மாறி வந்தவன், கட்டிலில் சாய்ந்தமர, தானும் வந்து அவன் அருகே அமர்ந்துக் கொண்டவள், சிலநிமிட மௌனத்திற்குப் பின் அவன் கழுத்தடியில் முகர்ந்து பார்த்தாள்.
“என்னடி நாய் மாறி மோப்பம் பிடிக்க?” என்று அவள் செயலில் எழுந்த கூச்சத்தில் நெளிந்தபடி அவன் கேட்க,
“உங்க மேல பாப்பா ஸ்மெல் வருதுங்க” என்று சிரித்தபடியே கூறினாள்.
தன் உள் சட்டையை முகர்ந்து பார்த்தவன், சின்ன சிரிப்போடு, “புள்ள நெஞ்சுலயே கொஞ்ச நேரம் படுத்துருந்தால்ல? அதேம் வாசம் ஒட்டிகிச்சு போல” என்று கூற,
அவன் முகம் காட்டிய ரசனைகளைக் கண்டு ரசித்தவள், “அங்க ஒரு பாட்டி நாலு மாசமாச்சே மாசம் மாசம் தலைக்கூத்துறியா என்னனு கேட்குறாங்க. எனக்கு ஒருமாதிரி ரொம்ப சங்கடமா போச்சு எல்லார் முன்னவும் அவங்கக் கேட்டது” என்று கூறினாள்.
அவள் தோள் சுற்றிக் கரமிட்டவன், “எம்பொண்டாட்டி எங்கிட்டயே ரொம்ப கூச்சப்படுவானு அவியளுக்குத் தெரியலடி மித்ரா” என்று சிரிக்க,
அவனை முறைத்துப் பார்த்தவள், “கொழுப்பா?” என்றாள்.
அவளை ஏற இறங்கப் பார்த்தவன், ‘’அப்படித்தான் நினைக்குறேன்” என்றபடி அவள் கன்னத்தைக் கிள்ள,
அவன் கரத்தைத் தட்டிவிட்டு இரண்டடி தள்ளி அமர்ந்து கொண்டாள்.
“அம்புட்டு தூரத்துலயே உன்னய சட்டுனு ஒரு பார்வையில பக்கம் இழுத்துகிடுவேம். இந்தா ரெண்டடி தூரம் சுண்டு வெரல புடிச்சு உசுப்புனா வந்து விழுந்துபுட மாட்டியா?” என்றவன், சொன்னபடி செய்து அவளைத் தன்மீது சாய்த்துக் கொண்டான்.
அவனைப் பாவம் போல் பார்த்தவள் மூக்கைப் பிடித்து ஆட்டியவன், “பேசி முடி” என்க,
“இன்னும் ரெண்டு மாசம் போயும் புள்ள தங்கலைனா உடனே ஆஸ்பத்ரி போய் பாத்துடுனு ஒருத்தங்க சொல்றாங்க. ஆஸ்பத்ரிலாம் வேணாம் கண்ட மாத்திரையத்தருவாங்க நீ நாவல் கொட்டைய அரைச்சு குடினு ஓரம்மா சொல்லுறாங்க. குளிச்சுட்டு அரச மரத்து புள்ளையார சுத்துனு ஒரு பாட்டி சொல்றாங்க, எனக்கு ஒரு நல்ல கைனோ தெரியும், உனக்கு ரெண்டு மூனு மாசத்துல புள்ள தங்கலைனா போய் பாத்துட்டு வந்துக்கோனு ஒரு அத்தை சொல்றாங்க” என்று மெல்லிய குரலில் சோகமாய் கூறியவள், “பயமாருக்குங்க” என்று அவனைப் பார்த்தாள்.
“மொத ஒன்னு புரிஞ்சுக்க மித்ரா.. இது நம்ம அந்தரங்கம். அவிய பேச ஆரமிக்கயிலேயே நீயு எம்பாடு எம்புருஷம்பாடுனு வந்துருக்கனும். முழுசுக்கும் கேட்டுக்கனுமுனு நிக்கனா, இந்த செவுல்ல வாங்கிட்டு அந்த பக்கட்டு விட்டுடனும். இதெல்லாம் மூளைக்குள்ள ஏத்திகிட கூடாதுமா. அது அது நடக்க வேண்டியதெப்பனு அந்த ஆண்டவனுக்குத் தெரியாதத்தத்தேம் இவிய சொல்லப் போறாவளாக்கும்? இதெல்லாம் நீயு கடந்துவரத்தேன் ஆவும் மித்ரா. போன ஜெனரேஷன நாமலாம் நெனச்சாலும் மாத்த முடியாது. இனி வாரவியட்டதேம் அத எதிர்ப்பார்க்கலாம். அதனால இதுக்கெல்லாம் நீயு முக்கியம் கொடுக்காம விடு” என்று பனிவாய் அவன் எடுத்துக்கூற,
சிலநிமிடம் மௌனமே அவ்வறையில் நிலவியது.
ஒருக்களித்துப் படுத்துக் கொண்டு அவன் வயிற்றில் முகம் புதைத்தபடி “நான் ரொம்ப புலம்புறேன்ல?” என்று அவள் கேட்க,
அவள் தலையைக் கோதியபடி, “கேக்கத்தேம் நாயிருக்கேம்ல” என்றான்.
அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் அவன் மீசையை முறுக்கி விட்டு, “லவ் யூ” என்க,
அவள் கன்னங்களைப் பிடிக்க வந்தவன், “எழுந்துக்கடி.. எசவாவே இல்ல” என்றான்.
அதில் பக்கென்று சிரித்தவள், “போயா யோ” என்று எழுந்து நகர்ந்து படுத்துக் கொள்ள,
“ஏய்.. அவிய அப்புடி பேசினாவ இவிய இப்புடி பேசுனாவனு மட்டும் சொல்றியே பகவத் கீதைல என்ன சொல்லிருக்குனு கேட்டுக்கலியாடி நீயு? வாரந்தவராம அவரு கோயிலுக்குப் போயி போயி கும்பிடுமட்டும் போட்டுட்டு வாரத்தான?” என்று கேட்டான்.
புரியாத பார்வையோடு அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தவள், “என்ன சொல்றீங்க?” என்று கேட்க,
“கடமையைச் செய், பலனை எதிர்ப்பார்க்காதே நீ கேள்விபட்டதில்ல?” என்றான்.
முதலில் புரியாது விழித்தவள், அதுபுரியவும் எழுந்து அவன் புஜங்களில் மாறி மாறி அடித்தபடி, “அவ்வா.. பேச்சப்பாரு.. பகவத் கீதைய எதுக்கு உதாரணமா சொல்லனு ஒரு வெவஸ்த இல்ல” என்று கூற,
சிரித்தபடியே அவள் அடிகளை வாங்கியவன், “வாழ்க்கைய நல்ல மொறையில வாழத்தான்டி சொல்லிருக்காவ. நானும் நீயு நல்லபடியா வாழத்தான சொல்லுதேம்” என்றான்.
“நல்லா சொன்னீங்க போங்க” என்று அவள் நகர எத்தனிக்க,
“ஐ லவ் யூ சொல்லி உசுப்பிவிட்டுட்டு எங்கடி ஓடுத?” என்றான்.
“பட்ட பகலு.. என்ன வெளையாட்டா உங்களுக்கு?” என்று கோபம் போல் அவள் கேட்க,
“இஞ்சார்ரா.. ஆச ஒனக்குதாம்டி.. நான் ஒத்த கிஸ் மட்டுந்தேம் ப்ளான் பண்ணிருந்தேம். நீயுதாம் வேறென்னமோலாம் நெனச்சுருக்க போலாட்ருக்கு?” என்று குறும்பு கொப்பளிக்க அவன் கேட்ட கேள்வியில் அதிர்ந்து விழித்தவள் முகம் செஞ்சாந்தாய் சிவந்து போனது.
“ச்ச ச்ச.. நான்லாம் எதும் நினைக்கலை” என்று அவள் தடுமாற,
அவள் முகம் பற்றியவன், “எதும் நெனக்கல?” என்று ஒற்றைப் புருவம் உயர்த்திக் கேட்டான்.
விழிகள் உருள அவனைக் கண்டு விழித்தவள், “பயங்காட்டுறீங்க” என்று கூற,
வாய்விட்டு சிரித்தவன் அவளை நெஞ்சோடு அனைத்துக் கொண்டு, கொடுக்க வந்ததையும் கொடுத்துவிட்டே விட்டான்.
மாலை நேரம் அனைவரும் கூடத்தில் கூடியிருக்க, வெளியே சென்றிருந்த சுயம்புலிங்கமும் விக்ரமனும் பேசியபடி உள்ளே வந்தனர்.
நீள்விருக்கையில் அலைபேசியைப் பார்ப்பதும் வைப்பதுமாய் ஒளிசுடரை நெஞ்சில் போட்டுத் தட்டிக் கொண்டிருந்தவன் அருகே வந்தமர்ந்த விக்ரமன், “என்னம்லே ஃபோன பாக்கவும் வைக்கவுமா இருக்க?” என்று கேட்க,
“இந்த வேலு பய ஒரு சோலியா காலையில நெல்ல வார போயிருந்தியாம். இன்னும் ஆளயே காங்கல. அதாம் யோசிக்கேம்” என்றான்.
“அவேம் என்ன கொழந்தையாலே? வருவியாம்” என்று ஆறுதல் கூறிய விக்ரமன், “கார்த்தி” என்று அழைக்க,
சமையலறையிலிருந்து, “வரேம்” என்று குரல் கொடுத்தபடியே வந்தாள்.
தனது அறையிலிருந்து குழப்பமான முகத்தோடு வந்த தனம் வளவன் அருகே சென்று அமர்ந்துகொள்ள,
ஒரு பையை நீட்டி, “பழம்பொறிச்சி வாங்கிட்டு வந்தேம். எல்லாருக்குமா பிரிச்சுக்கொடு” என்றான்.
கண்கள் விரிய அவனைப் பார்த்தவள், “சரிங்க” என்று துள்ளலோடு உள்ளே செல்ல,
“ம்ம்.. மைணிக்கு புடிச்சுபோச்சுனு அடிக்கடி பழம்பஜ்ஜிய வாங்கிட்டு வாரியளோ?” என்று தனம் கேலியாய் கேட்டாள்.
சின்ன சிரிப்போடு, எழுந்தவன், “ஏட்டி” என்று அவளை நிறுத்தி, அதிலிருந்த இன்னொரு பையை எடுத்துத் தனியே கொடுத்து, “ரூமுல வச்சுடு” என்றான்.
“என்னதுங்க?” என்று ஆர்வமாய் அவள் கேட்க,
“மைணி அண்ணே உங்களுக்குத்தேம் என்னமோ வாங்கிருக்கு போல?” என்று தனம் கூறினாள்.
“அப்படியாங்க?” என்று ஆர்வமாய் கேட்டவள் அந்த பையிலிருந்த காகிதக் கவரை பிரித்துப் பார்க்க, உள்ளே ஐந்து டஜன் கண்ணாடி வளையல்கள் இருந்தன.
அதை விழிகள் விரிய பார்த்தவள், சுற்றியுள்ளோரைப் பார்த்துவிட்டு அவனை நோக்கினாள்.
அலைபேசியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த விக்ரமன், அவள் பார்வை உணர்ந்து அவளை நிமிர்ந்து, ‘என்னடி?’ என்பதாய் புருவம் உயர்த்திப் பார்க்க,
“என்ன இது புதுசா?” என்று கேட்டாள்.
அவள் கண்ணாடி வளையலெல்லாம் வளைகாப்பு சமையத்தில் அணிந்தது தான். அதையடுத்து கைக்கிரண்டு தங்க வளைகள் மட்டுமே எப்போதும் அணிந்திருப்பாள்.
விசேஷ நேரங்களில் அவற்றுக்கிடையே பட்டையான தங்க வளை ஒன்று பூட்டிக்கொள்வாள்.
அவளுக்குக் கண்ணாடி வளைகள் பிடிக்காதென்று இல்லை. அதே நேரம் வாங்கி அணிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று ஆசைகொண்டதுமில்லை.
“சும்மாதேம்” என்று தோள்களைக் உலுக்கிக் கொண்டவன் மேலே சென்றுவிட, செல்பவனையே மகிழ்வோடு பார்த்து நின்றவள் அருகே வந்த சங்கமித்ரா, “அக்கா எதுவாருந்தாலும் அந்த பஜ்ஜிய என்கிட்ட குடுத்துட்டு ஃபீல் பண்றீங்களா?” என்று கேட்டாள்.
அதை கேட்டபடி வந்த சுயம்புலிங்கம் சிரித்துவிட,
“சூடு ஆரிடும்ல மாமா? அக்கா பொருமையா ஃபீல் பண்ணிட்டு வரட்டும். நாம நம்ம பங்கை சாப்பிடுவோமே” என்றாள்.
“சரிதேம் தாயி” என்று அவர் கூற,
பஜ்ஜியை அவள் கையில் கொடுத்துவிட்டு மேலே அறைக்கு ஓடினாள்.
உப்பரிகையிலேயே அலைபேசியை நோண்டிக்கொண்டே நடந்துகொண்டிருந்த விக்ரமன் அருகே வந்த கார்த்திகா, “என்னங்க புதுசா இவ்ளோ கண்ணாடி வளையலு?” என்று கேட்க,
“சும்மாதாம்டி.. ஏன் நான் வாங்கியாரக்கூடாதா?” என்றான்.
“அப்படிலாம் இல்ல. ஆனா என்ன புதுசானுதான்..” என்று அவள் இழுக்க,
“விசேஷத்துல வந்த புள்ளைய நெறையாபேரு இந்த கண்ணாடி வள போட்டிருந்தாவடி. நம்ம சங்குகூட போட்டிருந்துச்சுல்ல? நீயும் அழகாருக்குனு சொன்ன. வேல முடிச்சுட்டு வாரயில ஒரு தாத்தா தள்ளுவண்டில வளையகட போட்டிருந்தாரு. அதேம் வாங்கினேம். பக்கத்துல பஜ்ஜி கட இருந்துச்சு. ஒனக்கு புடிக்குமேனு எல்லாருக்குமா சேத்து வாங்கினேம்” என்று கூறினான்.
தன்னவன் தனக்குப் பிடித்ததையும், தான் ரசித்ததையும் குறித்து வைத்துக் கொண்டு இயல்பாய் வாங்கித்தருவதில் தான் பெண்களுக்கு எத்தனை மகிழ்ச்சி?
அவன் செயலில் ஊரியிருந்த அவள்மீதான அவன் நேசத்தில் இனிப்பாய் உணர்ந்தவள், “நல்லாருங்குங்க” என்று மகிழ்வோடு கூறினாள்.
எட்டி படிகளை ஒரு பார்வை பார்த்துக் கொண்டவன், அவளை அணைத்துக் கொண்டு நெற்றிமுட்டிவிட்டு விலக, வெட்கச் சிரிப்போடு அவன் கரம் பற்றி நிறுத்தியவள் அவன் முன்னே வந்து கன்னத்தில் முத்தமிட்டுவிட்டு அறைக்குள் ஓடிமறைந்தாள்.
கீழே அனைவருக்குமான தேநீர் மற்றும் பஜ்ஜியை அடுக்கி வந்து சங்கமித்ரா வைக்க,
‘அண்ணே அவிய காலையிலருந்து ஃபோனே அடிக்கல. நாம்போட்டாலும் எடுக்க மாட்றாவளே என்னனு பாக்கீயளா?’ என்று அருகே அமர்ந்துகொண்டே தனம் வளவனுக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள்.
அதைப் பார்த்தவன் தனத்தை நிமிர்ந்து பார்க்க, ‘ப்ளீஸ்’ என்று இதழசைத்து கெஞ்சுதலாய் பார்த்தாள்.
சிறு தலையசைப்போடு தான் வேலுக்கு அழைத்துப் பார்த்தவன் அவன் எடுக்காததால், “இந்த வேலு என்னப்பா எடுக்கவே மாட்றான்” என்க,
“அம்மாக்குனா கூப்பிட்டு பாருங்களேங்க” என்று மித்ரா கூறினாள்.
சரியென்று கூறியவன் வேலுவின் தாய்க்கு அழைக்க, அவர் கூறிய அதிர்ச்சி செய்தியில், “ஏதே? எப்பத்தே?” என்று அதிர்வோடு எழுந்து விட்டான்.
