திருப்பம்-19

மலையைச் சுற்றியிருந்த எழிலை மொத்தமும் தன் கண்களில் அடக்கியிருந்த அந்த ஜோடியைத் தன் புகைப்படக் கருவிக்குள் நகலாய் பதித்துக் கொள்ளும் முயற்சியில் இருந்தான் அப்புகைப்படக் கலைஞன்.

“ஏட்டி நேரசாமாச்சுல்ல? என்னத்த இம்பூட்டு நேரம் படம் புடிக்காவ?” என்று தெய்வநாயகிக் கேட்க,

“இன்னும் இருக்குத்தானம்ம? வந்தவகளோடதானே இம்பூட்டு நேரம் படம் புடிச்சாவ? இப்பத்தான் எல்லாம் சாப்பிட கலைஞ்சு போனாவனு அந்த போட்டாக்கார பய இவியள தனியா எடுக்க பொறத்தால கூட்டிபோயிருக்கியான்” என்று தீபிகா கூறினாள்.

திரிபுரா ஏதும் கூறுவாளோ? என்ற பயத்தோடு ஓரக்கண் பார்வை ஒன்றை தீபிகா வீச, அவள் வந்தவர்களை கவனிப்பதில் கவனமாய் இருந்தாள்.

அங்கே காடும் வயலும் படர்ந்திருக்கும் காட்சியை ரசித்தபடி நின்றிருந்த புதுமணத் தம்பதியரை அழகாய் படம் பிடித்தான் புகைப்படக் கலைஞன்.

“அண்ணே அப்படியே அண்ணி தோளுல கையபோட்டு புடிச்சுக்கோவ” என்று அவன் கூற,

திருதிருவென கருவிழிகளை உருட்டி அவனைப் பார்த்தாள்.

கீழிதழை உள்ளிழுத்து சிரித்தவன், பட்டும் படாமல் அவள் தோள் மேல் கையிட்டுப் புகைப்படம் எடுப்பவனை நோக்க, பாவையும் நாணம் படர்ந்த புன்னகையுடன் அவனைக் கண்டாள்.

“அண்ணே அப்புடியே நெத்தில முத்தம் கொடுங்க, மைணி லேசா அண்ணேன பாத்து தலைய சாச்சுகிடுங்க” என்று அவன் கூற,

விழிகள் வட்டமடிக்க அதிர்ந்து விழித்தாள்.

“ஏம்லே சவட்டியடிக்கபோதேம் ஒன்னய. கோயிலுக்குள்ள நின்னுகிட்டு என்னதிது? அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். சாதாரணமா எடு போதும்” என்று கூறிய திருமாவளவனைப் பார்த்து அருகே கன்னம் தாங்கியபடி பாறையில் அமர்ந்திருந்த தனலட்சுமி, “அண்ணே சுத்த வேஸ்டுபா” என்று கூறி பெருமூச்சு விட,

“அவேம் என்னத்த பொல்லாப்பா சொல்லிட்டியான்?” என்று அவள் அருகே கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு அமர்ந்திருந்த வடிவேல் கேட்டான்.

“அதுசரி.. பக்கா நைன்டீஸு கிட்ஸுகிட்ட பெருசா என்னத்த எதிர்பாத்துபுட முடியும்?” என்று நொடித்துக் கொண்ட தனம், “கோவிலுதேம் சாமிதேம் எல்லாஞ்சரி. அந்த சாமிக்குத் தெரியாதா அந்த ஒத்த நெத்தி முத்தத்துல காதலிருக்கா வேறென்னமாதுருக்கானு?” என்று கேட்க,

லேசாய் சிரித்த வடிவேலு, “அதேம் நானும் சொல்லுதேம் புள்ள. இதுலாம் அவிய அவிய காதலிச்சு மனசு உந்தி அவியளா செய்யுறது. ஒனக்கு முத்தம் கொடுக்கனமுனு என் மனசுக்குள்ளார தோனனும். எனக்கா அந்த ஆச வரோனும். யாரோ ஒருத்தரு சொல்லி ஊருக்கு படங்காட்ட கொடுக்குற போல இருந்துகிடக் கூடாதுத்தா” என்று கூறினான்.

“அப்ப அப்படி போட்டோ போடுறவியள குத்தம் சொல்லுவீயலா?” என்று தனம் கேட்க,

“இல்லத்தா. அவியளுக்கு நெசத்துக்குமே அப்படியெல்லாம் போட்டோ புடிக்க ஆசையிருந்தா குடுக்கத்தான? போட்டோ காரன் சொன்னதும் ஒனக்கும் எனக்கும் ஆசவந்து கொடுத்தாகூட சரிதேம். சங்கடமாவோ பயமாவோ இருந்து சும்மா போட்டோகாக பட்டும் படாம கொடுத்தா அதுல என்னருக்கு? இந்த மொத பார்வை, மொத வெட்கம், மொத முத்தத்துக்குலாம் ஒரு தனீ மதிப்பிருக்கு லட்டு. அத நான் மட்டுந்தேம் ரசிக்கோனும். எனக்கு மட்டும் ரசிப்பாருந்தா போதும். அத போட்டோ புடிச்சு பாத்துதேம் நான் ரசிக்கோனுமுனு என்ன? எல்லாத்தையுமே போட்டோ போட்டுதேம் நெனவு வச்சுகிடனும்னா நெனச்சு பாக்குறதுக்கு என்ன இருந்துடும்?” என்று கேட்டான்.

அவன் புறம் லேசாய் தலையை சாய்த்து கண்கள் பிரகாசிக்கப் புன்னகைத்த தனம், “ஹ்ம்..” என்று பெருமூச்சுவிட்டு, “ஆசையாத்தான் இருக்குது” என்று முனக,

“என்ன சொன்ன?” என்று தெரிந்துகொண்டே கேட்டான்.

அதில் வெட்கம் கொண்டு தலைகுனிந்தவளைக் கண்டு ஆடவனுக்கும் வெட்கம் வந்துவிட,

“நம்ம கலியாணத்துக்கு போட்டோ புடிக்க தொணையா வாரேனுட்டு அவிய தனியா லவ்ஸு பண்ணிட்டு திரியுறாவோ பாரேம்” என்று திருமாவளவன் கூறினான்.

“அவங்க லவ் பண்றாங்களா?” என்று பெரும் தயக்கத்துடன் எழுத்துக் கூட்டி வாசிப்பதைப் போல் சங்கமித்ரா கேட்க,

“ஆமா மித்து” என்று புன்னகைத்தான்.

“எல்லாருக்கும் தெரியுமா?” என்று பயத்தோடு அவள் கேட்க,

“அம்மா அப்பா, பெரிய அக்கா குடும்பம் தவிர அம்புட்டுபேருக்கும் தெரியும். எங்களுக்குலாம் தெரியுமினு தொரைக்கு இப்பத கொஞ்ச நாளு முன்னுக்கதேம் தெரியும்” என்று கூறினான்.

“நீங்களாம் ஒன்னும் சொல்லலையா?” என்று அவள் கேட்க,

“என்ன சொல்லனும்?” என்று சிரிப்பாய் கேட்டான்.

அவள் காதல் என்று சென்று நின்றிருந்தால் அவளது தந்தை தோலை உரித்து மொட்டை மாடியில் காய வைத்திருப்பாரே? அதே பயத்தில் மற்ற வீடுகளிலும் அப்படியாகத்தான் இருக்குமென்ற ஒரு எண்ணம் அவளுக்கிருந்தது.

“திட்டமாட்டீங்களா? படத்துலலாம் லவ் மேட்டர் தெரிஞ்சுட்டா திட்டுவாங்க தானே? படத்துலனு இல்ல. நிஜத்துலயும் வீட்ல லவ் மேட்டர் தெரிஞ்சா திட்டுவாங்க தானே?” என்று விழிகளை உருட்டி மருட்சியாய் அவள் கேட்க,

அட்டகாசமாய் சிரித்தவன், “எதுக்குடி திட்டனும்?” என்றான்.

அவள் அவனைப் புரியாமல் பார்க்க,

“அவேம் எங்கக்கூடவே வளந்தவேம் மித்ரா. அவேன எங்களுக்குத் தெரியாதா? தங்கமான மனசுள்ள ஒரு நல்லவனுக்கு எந்தங்கச்சிய கொடுக்க என்னத்த ரோசிச்சு திட்டப்போதேம்? அம்புட்டு ஆசையுங் காதலுமிருக்கு அவியளுக்கு. ஆனா எம்புட்டு வருஷமா சொல்லிக்காமலும், இந்தா ஒரு வருஷமா சொல்லிகிட்டும் காத்திருக்காவ தெரியுமா? அவேம் ஒருநெலையா முன்னுக்கு வந்து எம்புள்ளைய பொண்ணு கேக்கேம்னு சொல்லுறியான். இதவிட வேறென்ன தேவையாயிடுது?” என்று கேட்டான்.

“அத்தை மாமா ஒன்னுஞ்சொல்ல மாட்டாங்களா?” என்று அவள் கேட்க,

“தெரியில மித்ரா. ஆனா சொல்ல மாட்டாவனுதேம் தோனுது. தீபி அக்காவுக்கு காதல் கலியாணந்தான். அத்தான் நேரா அப்பாட்ட வந்தே கேக்க, அத்தான் கொணத்துக்காவ அவியளுக்கே கட்டிவச்சாவ. அப்படியிருக்க எங்கூட்டுக்காரணுக்கு என்னத்த பெருசா மறுத்துட போறாவ?” என்று கேட்டான்.

மெலிதாய் புன்னகைத்தபடி அவள் தலையசைக்க, “நம்ம லவ் மேரஜ வீட்டுல ஒத்துகிட வைக்கலியாக்கும்? அப்படி அவியளோடதையும் சம்மதிக்கு வச்சுபுடுவோம்” என்று கூறி கண்ணடிக்க,

“லவ் மேரேஜா?” என்று வாயில் கை வைத்தாள்.

“இல்லியாக்கும்? நீ என்னைய லவ் பண்ணல?” என்று கண்களில் அத்தனைக் குறும்போடு அவன் கேட்க,

முகம் செஞ்சாந்தாய் சிவந்தது அவளுக்கு. பதில் கூறத் தெரியாமல் அவள் தடுமாறுவதைப் பதறும் அவள் விழிகள் அழகாய் எடுத்துக்காட்ட, “மூச்சுபுடிக்க லவ் யூ, லவ்யூனு உன்ன சொல்ல வைக்கேம் பாரு” என்று சிரித்துக் கொண்டு, “லே மக்கா ஆச்சுதா இல்லியாடா? வயிறு கூவுது” என்று புகைப்படக் கலைஞனிடம் கேட்க, “அண்ணே முடிஞ்சுது ண்ணே” என்று கூறினான்.

தன்னவளைத் திரும்பிப் பார்த்தவன், “பசிக்கிலியாடி ஒனக்கு?” என்று கேட்க,

“பசிக்கலையாவா? படியேறும்போதே பசி கண்ணக் கட்ட ஆரமிச்சுடுச்சுபா” என்றாள்.

அதில் சிரித்துக் கொண்டவன், “அப்ப சொல்லிருக்கலாம்ல? சாப்பிட்டு வந்துகூட ஃபோட்டோ எடுத்துருக்கலாம்ல?” என்று கேட்க,

“பரவலங்க” என்றாள்.

மேலும் பேசி நேரம் கடத்தாமல் திரும்பியவன், தனது அலைபேசியில் ஆசையும், தயக்கமும், பயமும் போட்டிப்போட, சுற்றிமுற்றி பார்த்தபடி வடிவேலுடன் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்த தங்கையைக் கண்டான்.

தானும் திரும்பி அவர்களைப் பார்த்த சங்கமித்ராவின் இதழ்களில் அழகான புன்னகை உதயமானது.

‘ச்ச செம்ம கியூட்ல?’ என்று அவள் மனதோடு ரசித்துக் கொள்ள, “அழகுதேம்” எற்று சிரித்த திருமாவளவன், “ஏலே மக்கா” என்று குரல் கொடுத்தான்.

அதில் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிய இருவரும் அவனைக் கண்டு பெருமூச்சுவிட,

வாய்விட்டு சிரித்தவன், “வாங்கலே. பசியாறப்போவோம்” என்று கூறினான்.

அதன்படி அனைவரும் சாப்பிட அமர, அங்கே ஒரு குட்டிக் குதூகல கலாட்டா நடந்தது. மாப்பிள்ளை மற்றும் பெண்ணை மாறி மாறி ஊட்டிக் கொள்ள சொல்வதும் அதில் அனைவரும் சுற்றி நின்று கேலி செய்து சிரிப்பதும் என மிக அழகான கலாட்டாக்களோடு சென்றது.

“மைணி அண்ணேக்கு அந்த பாதுஷாவ ஊட்டுங்க. ஊட்டனும்முனா எப்புடி ஊட்டனுமுனு நானு சொல்லித்தாரேம். அப்படியே முழுசா உள்ள அமுக்கிடனும். அண்ணே உங்கிட்ட வாயே தொறக்கக் கூடாது. அப்புடிக்கு அமுக்கனும்” என்று தனம் கூறி சிரிக்க, சங்கமித்ரா வளவனைக் கண்டு புருவம் ஏற்றி இறக்கினாள்.

புருவங்கள் உயர அவளைப் பீதியோடு பார்த்தவன், “மித்ரா” என்று மெல்ல அழைத்து இடவலமாய் தலையசைக்க, அவன் பயம் கண்டு அவளும் மற்றோரு வாய்விட்டு சிரித்தனர்.

அனைத்து கலாட்டாக்களும் முடிய, மீண்டும் மலையிலிருந்து இறங்கி, பெண் மற்றும் மாப்பிள்ளையை, அலங்கார வாகணத்தில் அனுப்பி வைத்துவிட்டு மற்றவர்கள் பின்னே புறப்பட்டு வந்தனர்.

வாகனத்தில் செல்லுகையில் மனதோடு சிறு படபடப்புடன், சொல்லொண்ணா மகிழ்ச்சி அவளிடத்தில். செல்வியிலிருந்து திருமதி பட்டத்திற்கு வந்திருப்பது அவளை பூரிப்படைய வைத்த அதே கணம் கொஞ்சம் பயமாகவும் இருந்தது.

அவள் நிலை புரிந்து அவள் கரத்தோடு தன் கரம் கோர்த்துக் கொண்டவன், “கல்யாணத்துக்கு ஓன் கூட்டுகாரவனு யாரையும் காணலையே மித்ரா. வரலியா?” என்று கேட்க,

“அதையேன் கேக்குறீங்க?” என்று ஒருமாதிரி குரலில் கேட்டாள்.

“சும்மாதான். ஓன் தோழியனு ஆரும் காணுமேனு கேட்டேம்” என்ற பின்புதான் அவள் முகம் காட்டும் உணர்வு, செல்ல உடைமை என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.

புரிந்த விடயம் அவனுக்குப் பெரும் சிரிப்பைக் கொடுக்க இதழ் மடித்து சிரிப்பை அடக்கியவன், “புதுசா ஆரையும் பாப்பமேனு பாத்தாக்கா ஆரையும் காணலையே?” என்று கேட்க,

பெண்ணவள் பார்த்தாளே ஒரு பார்வை.

அம்மம்மா.. எரித்துவிடுவாள் போலவே என்று சிரித்துக் கொண்டு, “சுட்டுபுதாடி. காந்தலடிக்கு” என்றவன், “ஆரையும் காணுமேனு தெரிஞ்சுக்கத்தேம் கேட்டேம் புள்ள” என்று கூற,

“இங்க வந்து ஏழு மாசம் தாங்க ஆச்சு. வந்த புதுசு ஒரு ரெண்டு மூனு மாசம் வர்க் ஃப்ரம் ஹோம்ல தான் இருந்தேன். அப்றம் தான் ஜாயின் பண்ணேன். ஒரு செக்ஷன்ல போட்டு மூனு மாசத்துல அடுத்த செக்ஷன் மாத்திட்டாங்க. எனக்கு போய் புதுசா பேசனும்னாலே கொஞ்சம் தயக்கமாருக்கும். ஆனா கொஞ்சம் கொஞ்சமா பேசினா பழகிடுவேன். இப்படி சட்டுனு மாத்தவும் அடுத்த செட்ல அட்டேச் ஆக ரொம்ப கஷ்டமாருந்துது. அதுல ரெண்டு பேர்கூட ஒத்துவேற போகலை. இப்பதான் ஓரளவு அட்டாச் ஆயிருக்கேன். கல்யாணத்துக்கு எல்லாருக்கும் பத்திரிகை வச்சேன். ரெண்டு அண்ணா, ஒரு தம்பி, மூனு பொண்ணுங்க. ஒரு பொண்ணும் அந்தத் தம்பியும் நல்லா பேசுவாங்க. மீது ரெண்டு பொண்ணுங்க கூட எனக்கு செட் ஆகாது. அந்த ரெண்டு அண்ணா தேவைக்கு பேசுவாங்க. மத்தபடி பேச்சும் இல்லை பிரச்சினையும் இல்லை. அண்ணாஸ் ரெண்டு பேரும் ஃபேமிலி ட்ரிப் போறாங்க. அந்த ரெண்டு பொண்ணுங்க வரமாட்டாங்கனு எனக்கே தெரியும். தம்பி அம்மாக்கு உடம்பு முடியலைனு லாஸ்ட் மினிட்ல கிளம்ப வேண்டி போச்சு. மீதி உள்ள பொண்ணால வரமுடியலை” என்று கொஞ்சம் சோகத்துடன் கூறி முடித்தாள்.

“ஹ்ம்.. சரி வீட்டுக்கு வேணாகூட வரச்சொல்லு மித்து” என்று அவன் கூற,

“ம்ம் சரிபா” என்றாள்.

வண்டி அவனது வீட்டை வந்து அடைய, வண்டியை விட்டு இறங்கியவர்களை அவர்களுக்கு முன்பே வந்து சேர்ந்திருந்தக் குடும்பம் வரவேற்றது.

ஆலம் சுற்றி இருவரையும் உள்ளே அனைவரும் வரவேற்க, சாமி கும்பிட்டு பெண்ணவளை விளக்கேற்ற வைத்தனர்.

பெரிய வாயில், அதையடுத்து பரந்து விரிந்த தின்னை, உள்ளே அழகான, விசலமான, பருத்தத் தூண்கள் கொண்ட கூடம் அமைந்திருந்தது. வலதுபுறம் திரிபுரா மற்றும் சுயம்புலிங்கம்-தெய்வநாயகி அறைகளுக்கு நடுவே சின்ன பாதை செல்ல, அந்த பாதையின் முடிவில் இடது புறம் மேல் தளத்திற்கான படிகளும், வலதுபுறம் பெரிய சமையலறை அதையொட்டிய பூஜையறையும் இருந்தது.

கூடத்தின் இடதுபுறம் தனலட்சுமியின் அறை மற்றும் தீபிகாவின் அறை மற்றும் விருந்தினர் அறை இருக்க, மேல் தளத்தில் நீண்ட உப்பரிகையும் இரண்டு விசலமான அறைகளும் இருந்தன.

ஒன்று திருவிக்ரமன் மற்றும் கார்த்திகாவினது, மற்றொன்று திருமாவளவன் மற்றும் அவனது புதுமனைவிக்கானது. அவர்கள் அறையின் முடிவில் சின்ன வெற்றிடமும், அங்கிருந்து மொட்டை மாடிக்கான கம்பிப் படிகளும் இருந்தன.

காலை எழுந்தது, மலை ஏறியது, கல்யாண பரபரப்பு, மதியம் தாமதமாய் உண்டது, தற்போது வீட்டை சுற்றிப் பார்த்தது என பெரும் சோர்வு தம்பதியரை ஆட்கொண்டிருந்தது.

“மைணி. வா என் ரூமுல ரெஸ்ட் எடு. ஈவினிங் போல சடங்கெல்லாம் இருக்கும். அதுக்கு எழுந்து ரெடியாவோனுமில்ல?” என்று தனம் கூற,

சிறு புன்னகையுடன் தலையசைத்தவள் திருமாவளவனைப் பார்த்தாள்.

அவனும் அவிநாஷும் பேசிக் கொண்டிருக்க, “அவங்கட்ட சொல்லிட்டு வரேன்டா” என்றுவிட்டு எழுந்து சென்றாள்.

அவிநாஷ் அவள் புறம் திரும்பி, “பாப்பா. ரெஸ்ட் எடுடா நீ போய். ஈவ்னிங் தான் அடுத்த சடங்குலாம்” என்று கூற,

“சரியத்தான். அக்கா அம்மா அப்பாலாம் எங்க?” என்று கேட்டாள்.

“கீதாவை அம்மா அப்பாவோட அனுப்பிட்டேன்டா. ரொம்ப டயர்ட் ஆயிட்டா. அதான் அலையவேணாம்னு அனுப்பிட்டேன்டா. ஈவ்னிங் கூட்டிட்டு வரேன்” என்று அவன் கூற,

“ஏன்ணே மைணிய இங்கனயே படுக்க சொல்லிருக்கலாம்ல? இதுதான் அலைச்சலு” என்று வளவன் கூறினான்.

“இருக்கட்டும்டா. இங்க சொந்தம் எல்லாம் நிறையா இருக்காங்க. அவங்களுக்குலாம் ரூம் வேணுமே. நான் ஈவ்னிங் கூட்டிட்டு வரேன்” என்றவன், “அத்தை மாமா வெளியதான்டா இருக்காங்க. லிங்கம் பெரியப்பா, சொந்தகாரங்க கிட்டலாம் இன்டர்டியூஸ் பண்ணிட்டு இருக்காங்க. நீ போய் ரெஸ்ட் எடுடா பாப்பா. ரொம்ப டயர்டா இருக்க” என்று அக்கறையுடன் கூற,

“சரியத்தான். நீங்களும் கூட கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுங்க அத்தான். நைட்டெல்லாம் நாளைக்கு பாப்பா கல்யாணம், நாளைக்கு பாப்பா கல்யாணம்னு தூங்காம உங்க அத்தான் ஒரே புலம்பல்டினு அக்கா குற்றப் பத்திரிக்கை வாசிச்சுட்டா” என்று கூறி சிரித்தாள்.

அதில் புன்னகைத்தவன், “வாசிச்சுட்டாளா? உங்கக்கா சொல்லலைனாதான் அதிசயம்” என்று கூற,

தானும் சிரித்தவள், “சரியத்தான். நான் போய் படுக்குறேன்” என்றுவிட்டு வளவனைப் பார்த்தாள்.

“தனம் ரூமு அந்த பக்கட்டு இருக்குது மித்து. அவோ சமையகூடம் பக்கட்டுதான் போனா” என்று வளவன் கூற,

“சரிபா” என்றபடி சென்றாள்.

அவளைக் கண்டுகொண்டு வந்த தனமும் தன் அறைக்கு அழைத்துச் சொன்றாள்.

அவள் சென்ற திசையைப் புன்னகையுடன் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பியவன், “ஒங்களுது லவ் மேரேஜா? அரேன்ஜ் மேரேஜா அண்ணே?” என்று அவிநாஷிடம் கேட்க,

“பக்கா அரேஞ்ச் மேரேஜ்டா” என்று சிரிப்புடன் கூறினான்.

“மித்ராவை முன்னுமே தெரியுமோ?” என்று வளவன் கேட்க,

“இல்லடா. கல்யாணத்துக்கு பிறகுதான்” என்றான்.

“மித்துமேல நிறைய பாசம் போலயே? பாப்பா பாப்பானு அவங்க அப்பாகூட அத்தன மொற கூப்பிடலயே. அதேம் கேட்டேன்” என்று கூறியவன் முகத்தில் கள்ளமில்லா புன்னகையே.

அதைப் புரிந்துகொண்ட அவிநாஷ், “ஒன்னு சொல்லவா வளவா. உன் மித்துக்கு கல்யாண புதுசுல என்னைப் பிடிக்கவே பிடிக்காது” என்று சிரிக்க,

அவனை ஆச்சரியமாய் பார்த்த திருமாவளவன், “என்னண்ணே சொல்றீய?” என்று கேட்டான்.

“ஆமாடா. இவ தர்ட் இயர் படிச்சுட்டு இருப்பானு நினைக்குறேன் எங்க கல்யாணத்தப்ப. அத்தை மாமாவைவிட கீதா கூட ரொம்ப அட்டேச்டா இருப்பா. அப்ப இவங்க எல்லாருமே சென்னைலதான் இருந்தாங்க. எனக்கு இந்த ஊர்தான். கல்யாணம் நிச்சயம் ஆனதிலிருந்து கீதாவை நான் கூட்டிட்டு போயிடுவேன் அப்படிங்குற ஒன்னுதான் அவ மைன்ட்ல பதிஞ்சு போயிருந்தது. அவ்ளோ பொசசிவ். என்னைப் பார்த்தாளே முறைக்கத்தான் தோனும் அவளுக்கும். மாமாக்கு பயந்துட்டு அமைதியா இருப்பா. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி நாள் எல்லாம் அம்மணி தூங்கவே இல்லையாம். ‘சங்கியைக் கூட்டிட்டுப் போயிடுவாங்களாமா?’ அப்படினு கேட்டுக் கேட்டு ஒரே புலம்பல். கல்யாணம் முடிஞ்சு அழுதாளே ஒரு அழுகை. அம்மா இப்ப நினைச்சாலும் பதறும்” என்று நெஞ்சை நீவிக் கொண்டவன், சின்னப் புன்னகையுடன் தொடர்ந்தான்.

“துருதுருனு இருப்பா. இப்பதான் இந்த மெசூரிடிலாம். அதுவும் ரெண்டு வருஷம் அங்க தனியா படிக்கப்போய் வந்தது. பக்கா குழந்தையா இருப்பா. கீதாவை கட்டிக்கிட்டதுல அப்படியே பாப்பாவைத் தத்து எடுத்துக்கிட்ட ஃபீல். கிளம்பும் முன்ன அவளை உக்கார வச்சு பேசினேன். நீ எப்ப பாக்கனும்னாலும் அங்க தாராளமா வா. இல்லைனா மாஸ்டர்ஸ் படிக்க அங்கயே ஏற்பாடு பண்றேன். நீயும் வந்து கூட படினு கேட்டேன். அது அவளுக்கு ஒருமாதிரி ஆயிடுச்சு. நாம ரொம்ப ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணிட்டோம்னு ரியலைஸ் ஆகி என்கிட்ட சாரி சொன்னா” என்று அவிநாஷ் சிரிக்க,

வளவன் இதழ்கள் தாமாய் புன்னகைத்தன.

“அப்பதான் பேசினா. கீதானா அவளுக்கு எவ்ளோ முக்கியம்னு கீதாகிட்டக் கூட வெளிப்படுத்தாத அந்த ஏக்கத்தை என்கிட்ட வெளிப்படுத்தினா. கீதாவுமே அவளை ஒரு குழந்தையாதான் பாத்திருக்கானு புரிஞ்சது” என்றவன் கண்களில் மெல்லிய நீர்ப்படல் ஒன்று கோர்த்து நின்றது.

வளவன் அவனைப் புரியாமல் நோக்க, “எங்..எங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகி ரெண்டு வருஷமா குழந்தை இல்ல. வீட்ல வெளிப்படையா பேச மாட்டாங்கனாலும் அவங்களுக்கும் அதுல கொஞ்சம் வருத்தம்னு அப்ப அப்ப காட்டுவாங்க. கீதாவை யாரும் எதும் சொல்லிடக்கூடாதுங்குறதுல ரொம்ப கான்ஷியஸா இருந்தேன். அப்ப ஒருமுறை பாப்பா வந்திருந்தா. கீதாக்கு அப்போ டேட் தள்ளிபோய் மறுபடியும் இல்லனு ஆயிடுச்சு. பாப்பாட்ட ரொம்ப அழுக. ‘நீ ஏன் சங்கி அழற? உனக்கு குழந்தை இல்லைனு யாரால சொல்லிட முடியும்? அத்தான் என்னைப் பாப்பானு தானே கூப்பிடுவாங்க? நான் இல்லயா உங்களுக்கு? ஒரு புள்ளை பிறந்துதான் உங்கள பெத்தவங்களா ஆக்கனுமா என்ன? நான் இல்ல? ரெண்டாவது புள்ளை பிறக்க லேட் ஆகுதோ என்னமோ? தேவையில்லாம அழுது உடம்பை கெடுத்துக்காம இரு. அதெல்லாம் நடக்கும்’ அப்படினு சொன்னா” என்று தன் விழியோரம் வழிந்தக் கண்ணீரை வேகமாய் துடைத்துக் கொண்டான்.

“அண்ணே” என்று வளவன் அவன் தோள் தொட,

மூச்சை இழுத்துவிட்டுப் புன்னகைத்தவன், “ஒருமாதிரி உடம்பெல்லாம் புல்லரிச்சுடுச்சுடா. எங்களுக்கு பிள்ளையில்லைனு யார் சொல்லிட முடியும்னு ஒரு ஃபீல். என்கிட்ட அவ பேசாம இருந்த இருப்பென்ன தெரியுமா? ஆனா கல்யாணமாகி ரெண்டு மாசத்துலயே அப்படி அட்டேச் ஆயிட்டா.‌ உரிமையா கேட்பா எதுனாலும். அந்த உரிமை தான் அவளை எங்க புள்ள போல பார்க்க வச்சது. அவளே அப்படி சொல்லவும் இன்னும் நெருக்கமான உணர்வு. அவ சொன்ன வாய் முகூர்த்தம் அடுத்த மாசமே கன்சீவ் ஆயிட்டா” என்று மனநிறைவோடு கூற,

வளவன் நெகிழ்வான புன்னகை உதிர்த்தான்.

“பாப்பா ஒருமாதிரி ரொம்ப க்ளோஸ். அம்மா அப்பாவும் பாப்பாட்ட ரொம்ப பாசமாருப்பாங்க. கீதாட்ட கூட அப்படி நான் அவங்கள பார்த்ததில்லை. என்னமோ துறுதுறுனு கண்ணுக்குள்ளயே நிக்குறாடானு தான் சொல்வாங்க” என்று அவிநாஷ் கூற,

“கேக்கவே சந்தோஷமாருக்கு அண்ணே” என்றான்.

அவன் தோள் தட்டிய அவிநாஷ், “நீ அவளை நல்லா பாத்துப்பனு தெரியும்டா. இருந்தாலும் சொல்றேன். பாப்பாவை பத்திரமா பாத்துக்கோ. எனக்குத்தெரிஞ்சு பாப்பா பெருசா அவங்க அப்பாவோட எந்த முடிவுக்கும் மறுத்ததே இல்லை. ஆனா உன் விஷயத்துலதான் மறுக்க முடியாம இருக்கேனு அவ்ளோ அழுதா. அன்னிக்கே புரிஞ்சுது அவ உன்மேல எவ்ளோ எவ்ளோ நேசம் வச்சிருக்கானு. அ..அவள நல்லா பார்த்துக்கோடா” என்று கூற,

அவனை அணைத்துக் கொண்ட வளவன், “கண்ணுக்குள்ளக்க வச்சு பாத்துக்குறேம்ணே” என்று கூறினான்.

அவன் தோள் தட்டிக் கொடுத்த அவிநாஷ் தன் கைசட்டையில் கண்ணீரை அழுந்தத் துடைத்துக் கொண்டு, “சாரிடா” என்க,

“நீங்க கரிக்கயிலேயே புரிஞ்சுதுண்ணே. ஆருட்டயும் சொல்லாததையெல்லாம் இங்கன கொட்டுதீயனு. சும்மாலாம் அண்ணேனு கூப்பிடல. விக்ரமபோல நீங்களும் எனக்கு ஒட்மபொறந்தவியதேம். அதனால இந்த ஃபார்மாலிடி பேச்செல்லாம் வேணாம்” என்று மனதிலிருந்துக் கூறினான்.

அங்கே ஒரு அழகான உறவு பலம் பெற்று துளிர்த்திட, நேரத்தின் ஜாலத்தோடு மாலை பொழுது வந்தது.

தனத்தின் அறையில் கட்டிலில் சங்கீதா அமர்ந்திருக்க, நாற்காலியில் அமர்த்தப்பட்டிருந்த சங்கமித்ராவுக்கு, கார்த்திகா, தீபிகா, தனம், தாட்சாயணி ஆகியோர் அலங்காரம் செய்து கொண்டிருந்தனர்.

‘நாலு நகை போட்டுவிட்டுப் பூ வைக்க இத்தனைப்போரா?’ என்று மனதோடு நினைத்துக் கொண்டு அவள் சங்கீதாவைப் பார்க்க,

அவள் மனதின் ஓசைக் கேட்டதைப் போல் சிரித்த சங்கீதாவின் முன் ஒரு பழச்சாறு கோப்பை நீட்டப்பட்டது.

சங்கீதா அது யாரென்று பார்க்க, திரிபுரா தான் பழச்சாறுடன் நின்றிருந்தாள்.

“மாசமருக்க பொண்ணு நானும் வந்ததுலேருந்து பாக்கேம் ஒன்னுமே திங்க மாட்டிக்கவ? இதக் குடி” என்று திரிபுரா நீட்ட, உள்ளுக்குள் அவள் பாசத்தில் உற்றாகமும் புன்னகையுமாய் வாங்கிக் கொண்டாள்.

அதைக் கண்ட சங்கமித்ராவிற்கும் திரிபுரா மீது ஒரு வித கரிசனம் உண்டாக, தயக்கம் உடைத்து அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.

அவள் சிரிப்புக்குப் பதில் சிரிப்பு சிரிக்கத் தோன்றவில்லை என்பதைப்போல் முகத்தில் அறைந்தார்போல் முகம் திருப்பவும் தோன்றவில்லை. எனவே சிறு தலையசைப்புடன் அவள் நகர்ந்திட, தீபிகாவும் கார்த்திகாவும் பெருமூஞ்சு விட்டுக் கொண்டனர்.

அரிதாரப்பூச்சின்றி அலங்காரங்கள் முடிய, பெண்ணவளை அறையிலிருந்து வெளியே கூட்டிவந்தனர்.

வீட்டுக் கூடத்தில் நடுநாயகமாய் விரிக்கப்பட்ட ஜமுக்காளத்தில் திருமாவளவன் மிகத் தோரணையாய் அமர்ந்திருக்க, பதுமையவள் அவன் அருகே சென்று பவ்யமாய் அமர்ந்துக் கொண்டாள்.

அழகின் இலக்கணம் இன்னதென்று விதிகள் கொள்ளாதவனுக்கு, அவளை மனதில் பதித்த நொடியிலிருந்து அவளே அழகின் இலக்கணமாகிப் போனாள்.

மெல்லிய இளநீலத்தில் கருநீல கரையிட்டப் புடவையும் அளவான நகைகளும், அளவுகடந்த மல்லிகைச் சரமும், அளவில்லா புன்னகையும் என அவள் அமர்ந்திருந்த தோற்றம் இத்தனை நாட்கள் இல்லாத பல ரசாயன மாற்றங்களை அவனுக்குள் ஏற்படுத்தியது.

பெண்ணவளுக்கும் கம்பீரமும் மிடிக்கும் கலந்த நிமிர்வோடும், புன்னகையோடும் அமர்ந்திருந்தவனில் ஒருவித சொல்லில் வடிக்க இயலாத உணர்வுக் குவியல்.

இருவரையும் அமர்த்தி பால், பழம் போன்றவற்றைக் கொடுத்து, பெரியோர் சேர்ந்து கும்மியடித்து என சடங்குகள் முடிய, அனைவரும் இளைப்பாறி அமர்ந்தனர்.

“ஏய்யா.. நம்ம லச்சு கண்ணு வேற போட்டிருந்துச்சுல்ல? போயி லச்சுவயும் நந்தியையும் கும்பிட்டுவாங்க. ஏலே வேலா.. நீயு கூட்டிட்டு போய்வா” என்று சுயம்புலிங்கம் கூற,

“சரிங்க மாமா” என்ற வடிவேலு இருவரையும் அழைத்துச் சென்றான்.

தம்பதியர் இருவரையும் அழைத்துக் கொண்டு நடந்தவன், “இங்கனருந்து பத்து நிமிச நடதேம் தங்கபுள்ள” என்க,

“சரிண்ணா” என்றாள்.

சற்று நேரத்தில் அழகிய வயல்வரப்புகள் கண்களுக்குப் புலப்பட, மாலைநேர மஞ்சள் வெயிலில் அத்தனை அழகாய் காட்சியளித்தது அங்கு விளைந்திருந்த சாமை பயிர்கள்.

“இந்தா கண்ணுக்கெட்டுன தூரம் வார தெரியுறது அம்பிட்டும் நம்ம விக்ரமனோட வயலுதேம். அந்தா அக்கன ஒரு மாமரம் தெரியுதுல்ல? அதுவார அவேம் பாட்டன் காலத்துலருந்தே இருந்தது. அதுக்கு பொறத்தாலருக்குறது அவேம் இப்பத வாங்கி போட்டது. அந்தா தெரியுது பாரு.. அது நம்ம கார்த்தியோட மில்லு” என்று வடிவேல் கூற,

“நான் இப்படி வயல்லாம் பாத்ததே இல்லை அண்ணா” என்று கண்களில் ஆச்சரியம் மின்னக் கூறியவளை வளவன் ரசனையோடு பார்த்தான்.

“அந்தா தென்னந்தோப்பு தெரியுதா?” என்று வடிவேல் கைநீட்டிக் குறிப்பிட்டுக் கேட்க,

“ஆமாண்ணா” என்று தலையசைத்தாள்.

“ம்ம்.. அது அம்புட்டும் ஓம் புருஷனோடது” என்று வடிவேல் கூற, ‘அப்படியா?’ என்ற ஆச்சரிய பாவத்தில் அவனைப் பார்த்தவள், “அப்ப அந்த ரப்பர் தோட்டம்?” என்று கேட்டாள்.

“அதுவும் நம்மதுதேம் மித்ரா” என்றவன், “விக்ரம் இந்த அம்புட்டு வயலயும் கட்டி மேய்க்குறியான். போதா குறைக்கு நம்ம லச்சு குடும்பத்தோட பாலு வியாபாரமும் அமோவமா போவும். மில்ல மைணி பாத்திடுதாவ. நானும் வேலனும் தென்னந்தோப்பு, ரப்பர் தோட்டம், பூந்தோட்டம், ஏற்றுமதி எறக்குமதிலாம் பாத்துகிடுதோம்” என்று கூற,

“சூப்பருங்க” என்று கண்கள் பளபளக்கக் கூறினாள்.

“இருட்டிபோவப்போவுது. நீயி பொறவு ஒருநா பூந்தோட்டம் கூட்டிப்போயி காமிச்சுட்டுவா. சாமந்தி பூத்திருக்கையில போனா ரொம்ப அழகாருக்கும்” என்று வடிவேல் கூற,

“சரிலே” என்று கேட்டுக் கொண்டான்.

வயல் வரப்புகளில் அவர்கள் இறங்கி நடக்க, அவ்விடங்களில் நடக்க பழக்கமில்லாதவள் சற்றே தடுமாறினாள்.

அதை புரிந்துகொண்டு அவளை தனக்கு முன்னே நிறுத்திக் கொண்ட வளவன், அவள் கரம் பற்றிக் கொள்ள, சிறு தீண்டலே அவளுள் குறுகுறுப்பாய் எழுந்து தித்தித்தது.

அவர்களை சங்கப்படுத்தாத வகையில் வடிவேல் முன்னே நடக்க, “கீழ பாத்து நட மித்ரா. பெரட்டி விட்டுபுடும்” என்று வளவன் கூறி, அவளை வழிநடத்தினான். கைப் பற்றிய அவன் கரம் அவள் தோள் பற்றித் தாங்கி முன்னே நடத்த, இன்பமாய் உள்ளுக்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டே அவ்வழி நடந்தாள்.

அவர்கள் வயல் முடிந்து, வயலின் முடிவிற்கும், தென்னந்தோப்பின் துவக்கத்திற்கும் இடைப்பட்ட இடத்தில் இருந்த கொட்டகையை அடைந்தனர்.

“மாடுலாம் இங்கயா இருக்கு? இப்படி தனியா கொண்டுவந்து போட்டிருக்கீங்க?” என்று மித்ரா கேட்க,

“மொத வீட்டு பின்னுக்கத்தேம் இருத்தாவ மித்ரா. அப்றம் கூட ரெண்டு மூனு மக்கா வாங்கிப்போடவும் மொத்தமா வயலு பக்கத்துல கொட்டா கட்டிபுட்டம். நம்ம நந்தியிருக்கானுல? பொறவு என்னத்துக்கு பயமின்னு விட்டாச்சு. விக்ரம் எப்புடியும் காலைக்கு வந்துபுடுவியான். ரவைக்கு பொறப்படுங்குள்ள ஒரு மேச்சலுக்கு ஆளுவுட்டு அனுப்பிப்போட்டுட்டு வந்துடுவியாம்” என்று வளவன் கூறினான்.

லாந்தர் விளக்குகள் வெளிச்சத்திற்காக ஆங்காங்கே தொங்கவிடப்பட்டிருக்க, மேலும் சில விளக்குகளையும் பொருத்தி வெளிச்சமூட்டினர்.

கொட்டகையை வடிவேல் திறக்க முற்பட, உட்புறமிருத்து யாரோ தடுப்பதைப் போலிருந்தது.

“எய்யா நந்தி நாந்தேம்” என்று வடிவேல் குரல் கேட்கவும், அக்கத்தவை தடுத்து படுத்துக் கொண்டிருந்த நந்தி எனும் காளைமாடு எழுந்து நகர, கதவைத் திறக்க முடிந்தது.

சங்கமித்ரா இதனை ஆச்சரியத்தோடு பார்க்க, “இவேன தாண்டியாத்தா ஆரும் நம்ம தங்கங்கள களவானப்போறாவ?” என்று வடிவேல் கேட்டான்.

மூவருமாக உள்ளே செல்ல, நான்கு காளை மாடுகளும், ஐந்து பசு மாடுகளும், இரண்டு கன்றுகளும், ஒரு பிறந்த கன்னுக்குட்டியும் இருந்தது.

“ஏ அப்பா..” என்று அவள் விழிகள் விரிக்க,

“கண்ணு போட்டுடாத மித்ரா” என்று வளவன் பதட்டமாய் கூறினான்.

“அச்சோ.. சாரிங்க” என்று அம்மாடுகளுக்கு உடனே அவள் திருஷ்டி எடுத்திட, வடிவேல் சிரித்துக் கொண்டான்.

கருகருவென்று திடமான திமிலோடு, திடகாத்திரமாக இருட்டில் பார்ப்பதற்கே பயம் கொள்ளும் வகையில் நிற்கும் காளை மாட்டைக் காட்டிய வடிவேல், “இவேம்தாம் நந்தி தங்கபுள்ள” என்க,

அதனை மருட்சியாய் பார்த்தபடி, “ஓ..” என்றாள்.

அதில் சிரித்துக் கொண்ட வளவன், “இவேம் நந்தி, இவேம் கருப்பன், இவேம் முனியன், இவேம் சுடலை” என்று அம்மாடுகளின் பெயரைக் கூற,

“ஜல்லிக்கட்டுக்குலாம் அனுப்பிருக்கீங்களாங்க?” என்று கேட்டாள்.

“அனுப்பிருக்கீங்களாவா? நீவேற எந்த்தா? அதெல்லாம் படியா போயி ஜெயிச்சுட்டு வந்திருக்கானுவ. இங்கருந்து மருதைக்கு கூட்டிப்போவ ஆளுயில்லாமதேம் ரெண்டு வருஷமா போவல. இல்லாங்கட்டி நம்ம முனியனும் நந்தியும் ஒரு காட்டு காட்டிடுவானுவ. நம்ம பயலுவ நாலு பேருமே நல்லா ஆடுவானுவ. ஆனா நந்திக்கும் முனியனுக்கும் பக்கட்டு ஒருத்தேம் வாரதுக்கில்ல. முனியன்னா நம்ம விக்ரமுக்கும் கார்த்திக்கும் கொள்ள பிரியம். ஒருத்தவியள பக்கத்துல விட்டுக்க மாட்டியான். ஆனா அவோ வந்துட்டா போதும். கொழந்தபுள்ள கணக்கா நிப்பியான்” என்று வடிவேல் கூற,

“நந்தி நம்ம பய. நல்லா ஒட்டிக்கும். பொழுதுக்கும் எங்கூட தோப்புக்கு அப்பப்ப கூட்டிகிட்டு போயிடுவேம். செலநேரத்துக்கு சோகமாருந்தா இவேம்ட ஒக்காந்து பொலம்புவேம்” என்று வளவன் நந்தியை தடவிக்கொடுத்தபடியே கூறினான்.

மாடுகளுக்கும் இம்மனிதர்களுக்கும் இடையான ஆத்மார்த்த பந்தத்தைக் கண்டு நெக்குருகி அவள் நோக்க, “அதுக்காக கருப்பனும் சுடலையும் புடித்தமில்லனு இல்லத்தா. இவேனுவள போல இல்லாது அம்புட்டு போரயும் சேத்துப்பானுவ” என்று வடிவேல் கூறினான்.

“போயி தடவிகொடு மித்ரா” என்று வளவன் கூற,

“ஆஹாங் எனக்கு பயம்” என்று வேகமாய் மறுத்தாள்.

“அய்ய தங்கபுள்ள… எல்லாம் நம்ம பயலுவதேம். நீயு வா” என்று வடிவேல் அழைக்க, அவள் பயம்கொண்டு மறுத்தாள்.

அதில் சிரித்துக் கொண்ட வளவன், “நாங்கதாம் இருக்கோம்ன? சும்மா தொட்டுப்பாரு” என்று கூற,

பயம் கலந்த தயக்கத்துடன் மெல்ல அம்மாடின் தலையை வருடிக் கொடுத்தாள்.

அவளை நிமிர்ந்து தன் பளபளக்கும் இருமணிகளால் ஏறிட்ட கருப்பன், அவள் கரத்தை முகர்ந்து பார்த்துத் தன் நாவால் வருட, “ஆ..” என்று பயம்கொண்டு நகர்ந்தாள்.

அதில் ஆடவர்கள் இருவரும் சிரிக்க, “எனக்கு பழக்கமில்லங்க” என்று பாவம் போல் கூறினாள்.

“விடுத்தா.. போவப்போவ பழகிடும்ன” என்ற வடிவேல் பசுமாடுகள் பக்கம் கூட்டிச் சென்று, “இவோ அம்சா, இவோ திலகம், இவோ லச்சு, இவோ பத்துமா, இவோ பாமா. இந்த குட்டி நம்ம அம்சாக்கும் முனியனுக்கும் பொறந்தவேம், சடையன். இது நம்ம லச்சுக்கும் நந்திக்கும் பொறந்தவோ, மாரி, இந்த குட்டியும் நம்ம லச்சு குட்டிதேம். போன வாரந்தேம் பொறந்தான்” என்று கூறி குழந்தைப்போல் அம்மாடை ஏந்திக்கொண்டான்.

“அச்சோ கியூட்டு” என்று ரசனையாய் கூறியவள், “பேரு வச்சாச்சா?” என்று கேட்க,

“இல்ல தங்கபுள்ள. இனிதேம் வக்கோனும். தொர கல்யாணபாட்டுல இந்த குட்டிக்கு பேரு வைக்க முடியில” என்றான்.

“பசுவா காளையான்னா?” என்று மித்ரா ஆசையாய் கேட்க,

“களதேம்த்தா” என்றான்.

அந்த உறங்கும் கன்றுக்குட்டியை ஆசையாய் வருடிக் கொடுத்தவள், “ரொம்ப அழகாருக்கான் அண்ணா” என்க,

“அப்படியே நம்ம லச்சு நெறம்” என்று வளவன் கூறினான்.

“சரிலே. நேரமாவுது. கொண்டாந்த விபூதிய மாடுவளுக்கு பூசிட்டு விழுந்து கும்பிட்டுக்கோங்க” என்று வடிவேல் கூற,

மித்ராவை அழைத்துக் கொண்டு ஒவ்வொரு மாட்டுக்கும் விபூதி பூசிவிட்டான் வளவன்.

சில மாடுகளுக்கு அவளும் பயத்துடனும் ஆசையுடனும் பூசிவிட்டு முடிய, மாடுகளை விழுந்து கும்பிட்டனர்.

நந்தியின் திமிழைத் தட்டிக் கொடுத்த வளவன், “வாரோம்லே. பாத்துகிடு” என்க,

அவன் பேசியவை புரிந்தது போல் மாடும் தலையாட்டியது.

மனம் நிறைந்த புன்னகையுடன் கொட்டகையைப் பூட்டிக் கொண்டு அவர்கள் வீடு வரவும், இரவு உணவு இனிதே முடிய, தூரத்து சொந்தங்கள் கலைந்து செல்வதும், நெருங்கிய சொந்தங்கள் அவர்களுக்கென்று வகுக்கப்பட்ட பண்ணை வீடுகளுக்குச் செல்வதுமாய் இருந்தனர். இறுதியில் அவ்வீட்டார் மற்றும் சச்சிதானந்தம் குடும்பம் மட்டுமே எஞ்சியிருக்க, அவ்விடத்தில் ஒரு ஆழ்ந்த அமைதி நிலவியது.

இனி தன் வீடென்றிருந்த ஒன்று பிறந்தவீடாகிப் போகும் என்ற நிதர்சனம் முன்வந்த மோத, சற்றே தடுமாறித்தான் போனாள் பெண்.

கண்கள் தழும்ப, தன்னவன் கைபற்றி ஏதோ பேசிக் கொண்டிருக்கும் தந்தையைப் பார்த்தவளுக்குக் கண்கள் தாமாகக் கலங்கி நின்றது.

அவள் அருகே வந்த தாட்சாயணி, “சங்கு.. சந்தோஷமாருக்கனும்டா. எதுனாலும் அப்பா அம்மாட்ட சொல்லு. நீ எல்லாரையும் அனுசரிச்சு நடப்பனு அம்மாக்கு தெரியும். இருந்தாலும் சொல்றேன். பார்த்து அனுசரணையா நடத்துக்க” என்று கூற,

“ம்..ம்மா” என்றாள்.

“ச்சு.. எதுக்கு அழுக? இந்த இருக்கு வீடு. நினைச்சா வந்து பார்க்கப் போற. அழாம இருக்கனும். ஒரு வீட்டோட மருமகங்குற பதவிக்கு வந்திருக்க. பொறுப்பா பக்குவமா நடந்துக்கனும்” என்று அவர் கூற,

கண்ணீரோடு தலையசைத்தாள்.

வளவனிடம் பேசிவிட்டு வந்த சச்சிதானந்தம் இளைய மகளின் தலையை வருட, “ப்பா” என்று குரல் கமர அழைத்தாள்.

“சந்தோஷமா இருடா பாப்பா” என்று அவர் கூற,

“அப்பா” என்று அவரை அணைத்துக் கொண்டு அழுதாள்.

பெரியவரும் கண் கலங்கி மகளை அணைத்துக் கொண்டார்.

இரு மகள்களையும் திருமணம் முடித்துக் கொடுத்தாயிற்று.. இனி தன் வீட்டின் வெறுமையை எங்கு தூக்கிக் கொடுப்பது? மகள்கள் வலைய வந்த அவ்வீட்டின் உயிர்ப்பை யாரிடம் சென்று பெறுவது? மகள்களைப் பெற்ற பெற்றோருக்கே உரித்தான சோகம் அவர்களை வருந்தச் செய்த அதே கணம், கல்யாண கோலத்தில் மகளைக் காணும்போது பெரும் நிறைவும் எழவே செய்தது.

அவர்களுக்கான நேரத்தைக் கொடுத்து அனைவரும் அமைதியாய் நிற்க,

அவளைத் தாங்கிக் கொண்ட சங்கீதா, “சங்கு.. போதும்.. எதுக்கு இவ்ளோ அழுக?” என்று பாசமாய் கேட்டாள்.

அக்காவையும் அணைத்துக் கொண்டவள் அவளைக் காண, “டெய்லி பேசலாம். நினைக்கும்போதுலாம் மீட் பண்ணலாம். அழாதடா” என்று சங்கீதா கூற,

கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு தலையசைத்தாள்.

இவற்றைக் கண்களில் சிவப்போடும், இதழில் சிரிப்போடும், முகத்தில் தவிப்போடும் அவிநாஷ் பார்த்து நிற்க, அவன் அருகே சென்றாள்.

இதழை உள் மடித்துத் தன் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்திய வண்ணம் அவிநாஷ் நிற்க, “அத்தான்” என்று அழைத்தவள், அவன் பாதம் பணிய குனிந்தாள்.

“டேய் பாப்பா” என்று அவளைப் பதறிப் பிடித்து நிமிர்த்தியவன், இடவலமாய் தலையசைத்து, “நீ நல்லாருப்படா” என்று கூற,

“என் அப்பாக்கும் மேலத்தான் நீங்க. உங்க ஆசிர்வாதமும் வேண்டுதலும் எங்களை நல்லா வச்சுக்கும்” என்றாள்.

மனம் நெகிழ்ந்து கண்ணீர் வடித்தவன், அவள் கண்ணீரைத் துடைத்து, “கண்டிப்பா சந்தோஷமா இருப்ப” என்று கூறி, வளவனைப் பார்த்து, “தம்பி உன்னை சந்தோஷமாதான் வச்சுப்பான்” என்று நிறைவாய் கூற,

தன் நெஞ்சில் கைவைத்துக் கொண்டு தலைசாய்த்து புன்னகைத்து அவன் கூற்றை வளவன் ஆமோதித்தான்.

Click on a star to rate it!