திருப்பம்-16
அழகாய் காகித அட்டைகளில் இலை வடிவத்தில் வெட்டி, நிறம் கொடுத்து, நூல் கொண்டு பூக்கள் செய்து, அவற்றை சில முத்துக்களுடன் சேர்த்துக் கோர்த்து வாசலின் இரு புறமும் தொங்க விடுவதற்கு வசதியாய் தோரணம் போல் அமைத்து உருவாக்கியிருந்தாள், சங்கமித்ரா. அதை குரியர் கவரில் பத்திரப்படுத்தி, அனுப்பி வைத்திருந்தாள்.
அவள் நேரமோ என்னவோ? வந்த குரியரை தெய்வநாயகி தான் வாங்கும்படி நேர்ந்தது.
“என்னதிது? பேரையுங் காணும் ஒன்னயுங் காணும்? ஆருக்கு ஆரு அனுப்பினாவனே இல்ல?” என்றபடி அதை பிரித்துப் பார்த்தவர் அதில் இருக்கும் அழகான தோரணத்தைக் கண்டார்.
“அட எம்புட்டு அழகாருக்கு. ஆரு அனுப்பினாவனு தெரிலியே?” என்றபடி அதை மேஜையில் வைத்துவிட்டார்.
மதியம் உணவுக்காக வடிவேலும் வளவனும் வீட்டிற்கு வர,
“அத்தே.. தெவக்கமாருக்கு கொஞ்சம் மோரு கீரு இருந்தா கொண்டாங்களேம்” என்று வடிவேலு குரல் கொடுத்தான்.
“இந்தா வாரேம்லே மக்கா” என்றபடி அவரும் உள்ளிருந்து குரல் கொடுக்க,
“காந்தலாருக்குலே” என்று சட்டை பொத்தான்களைக் கழட்டியபடி கூறிய வளவன் தற்செயலாக மேஜையைப் பார்த்து அதிர்ந்தான்.
வடிவேலுவிற்கும் மகனுக்கும் மோருடன் வந்த தெய்வானை, “இந்தாம்லே” என்று நீட்ட,
“ம்மோவ். அ..அது?” என்று மேஜையைக் காட்டிக் கேட்டான்.
நண்பன் காட்டும் திசையில் திரும்பிப் பார்த்த வடிவேலும், ‘ஏ ஆத்தே. இந்த அத்தையா பிரிச்சு பாத்தாவ? மாப்ளைக்கு இன்னிக்குத் தீபாளிதேம் போலயே’ என்று அதிர்ந்து நோக்க,
“ஆமாலே. காலையில வந்துச்சு. ஆருக்குனு பேரையுங் காணும் சோறையுங் காணும். உச்சிக்கு யாரும் பசியாற வருவீய. அப்பத கேட்டுப்பம்னுதேம் இருந்தேம். ஒனக்கு வந்ததாயா? யாரு அனுப்புனாவ?” என்று கேட்டார்.
‘போடு சக்க. மாப்ள.. மாட்டுனடி’ என்று உள்ளுக்குள் நக்கலடித்த வடிவேலு அடிக்காத அலைபேசியை எடுத்துக் கொண்டு, “யாருங்க? அமேரிக்க அதிபரா? நான் இங்க ஒரே பிஸி” என்றபடி வெளியே செல்ல,
‘அடப்பாவி பயலே’ என்று எண்ணியபடி தன் தலையைக் கோதிக் கொண்டு, சிறு தயக்கத்துடன், “ஓம் மருமவ அனுப்பிருக்கா ம்மா” என்றான்.
தெய்வானை அவனை அதிர்வாய் பார்த்தார். பெரியோர் யாருக்கும் தான் இவர்களது கடிதப் பறிமாற்றம் பற்றியெல்லாம் தெரியாதே? அதுவும் தெய்வாவிற்குத் தெரிந்தால் அவ்வளவே தான். கிடைத்தது அடுத்த சாக்கு அவளைக் குறைக் கூற என்று பிடித்துக் கொள்வாரே.
“அவோ எதுக்கு இதெல்லாம் அனுப்பிருக்கா?” என்று ஒருமாதிரி குரலில் அவர் கேட்க,
“அவோ இப்படிலாம் கை பொருளு செய்வாலாம் ம்மா. அதேம் செஞ்சு நம்ம வூட்டுக்கு மாட்ட அனுப்பிருக்காவ” என்று கூறினான்.
“ஓ..” என்று அவர் அவனை மேலும் கீழுமாய் பார்க்க,
எங்கே சங்கமித்ராவை ஏதும் தவராக நினைத்துவிடுவாரோ என்று அஞ்சியவன், “அவிய அப்பாட்ட சொல்லி எங்கிட்டு கேட்டுகிட்ட கேட்டுதேம் அனுப்பினாவோ ம்மா” என்றான்.
“ம்ம்.. சரிலே” என்றபடி அவர் சமையலறை செல்ல, ‘உப்’ என்று பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டான்.
உள்ளே வந்த வடிவேலு, “என்னம்லே? அத்தே என்ன சொன்னாவ? ஓம் சங்கோட சங்கு தப்புச்சுதா?” என்று கேட்க,
“கழண்டுகிட்டு போயிட்டு வந்து சேதி கேக்கியாக்கும்?” என்று அவனை எட்டி உதைத்தான்.
“அத்தாடீ” என்று விழுவதைப் போல் சாய்ந்தவன், “கொப்புறானே. கொன்னு போடாதலே. இன்னும் கல்யாணங் காட்சி பாக்க வேண்டியிருக்கு” என்று கூற,
“போலே கோம்பப் பயலே” என்றான்.
“சரிலே. பொங்காத. அத்தே என்ன சொல்லினாவ” என்று வடிவேலு கேட்க,
“ஒன்னும் சொல்லல. ஒருமாதிரி பாத்தாவ. அவிய அப்பாட்ட சொல்லி எங்கிட்ட கேட்டுகிட்டுதேம் அனுப்பினாவனு சொன்னியேம். சரினுட்டு போயிட்டாவ” என்றான்.
“அத்தே ஒன்னுஞ்சொல்லாம போனவரைக்குமே சந்தோஷமுன்னு நெனச்சுகிடுலே. இல்லனா இந்நேரதுக்கு ஓம் பொதறு மண்டய ஆஞ்செடுத்தெருப்பாவ” என்று வடிவேலு கூற,
“சரிதாம்லே” என்று பெருமூச்சு விட்டான்.
அதையடுத்து இருவருக்கும் உணவை எடுத்து வைத்த தெய்வானை, “பேசுவியலோ அந்தப் பிள்ளையோட?” என்று கேட்க,
“நேருலலாம் பேசிகிடுறதில்ல ம்மா” என்றான்.
“அதுசரி.. நான் ஃபோனுல கேட்டேம்” என்று அவர் கூற,
“இல்லமா. ஃபோனுலலாம் பேசிகிடுறதில்ல. அவோ அச்சப்படுதா” என்றான்.
அதுதானே உண்மையும். அவர்கள் கடிதத்தில் தானே பேசிக் கொள்கின்றனர்.
‘நிஜமா?’ என்பதைப் போல் தெய்வானை வடிவேலுவைக் காண,
“அதெல்லாம் அவேம் ஃபோனுலைலாம் பேசிகிடுறதில்ல த்தே. நானே அதையச்சுதேம் நளியடிப்பேம். இப்பமிருக்கக் காலத்துக்கு அவோ அவோ ஊரயே சுத்திபுடுதாவ. இவிய இன்னும் நாலு வார்த்த ஃபோனுல பேசிக்கக்கூட இல்லியேனுதேம் நளியடிப்பேம்” என்று வடிவேலு கூறினான்.
அவர்களுக்கு கூட்டை அள்ளி வைத்தபடி, “பொறவு எப்புடிலே கட்டுனா அவோளத்தேம் கட்டுவேன்னு வந்து நின்னியானாம்? பேசிகிடாமலயா புடிச்சுப்போவுது?” என்று தெய்வானை நொடித்துக் கொள்ள,
“ஃபோனுல மணிக்கணக்கா பேசிகிட்டாதேம் அவள புடிச்சு போவனும்னு இல்லியேலே? அவள பாத்துட்டு வந்த அன்னிக்கே கட்டுனா அவளத்தேம் கட்டனும்முனு முடிவாயிட்டேம்லே. புடித்தம் பேசிதேம் வாரனுமுனா ஐயாகூட எம்புட்டு பேசிட்டு கட்டிகிட்டாவளாம்?” என்று உணவை வாயில் அள்ளிவைத்தபடியே கேட்டான்.
தெய்வானை மகனை ஆச்சரியமாய் பார்த்தார். தற்போதும் அவர்களது திருமணம் நின்றுவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்கில்லை. அதேநேரம் நடக்காமல் போனால் அவருக்கு வருத்தமும் வரப்போவதில்லை. இருந்தும் மகன் தன்னை மீறிய ஒரு முடிவை எடுத்ததில் உள்ளுக்குள் பெரிதாக அடிவாங்கி நின்றார்.
அன்னையை நிமிர்ந்து பார்த்தவன் நண்பனை நோக்கி, “ஒருத்திக்கி வாழ்க்கைய பகிர்ந்துப்பேம்னு வாக்கக் கொடுத்துபோட்டு ஏமாத்திட்டு வர என்னால முடியாதேலே? நாந்தேம் ஓம் புருஷன்னு சொல்லிட்டு வேற எவனயாது பாத்துகிடுனு சொல்ல வாயி வருமாலே எனக்கு? எங்கம்மா என்னைய அப்படியொன்னும் வளக்கலியே. செய்யுற அம்புட்டுலயும் பெத்தவிய மருவாதியிருக்குனுதேம் சொல்லி எங்கைய்யா என்னைய வளத்தாவ. அதுக்கு நல்லவிதமாதேம் நடுந்துருக்கேம் இனியும் நடந்துப்பேம்” என்றுவிட்டு தட்டை எடுத்துக் கொண்டு செல்ல,
தெய்வா செல்லும் மகனையே வித்தியாசமான உணர்வோடு பார்த்தார்.
“அத்தே, சொல்லுறேனேனு தப்பா நொனக்காதீய. அவேம் அந்த புள்ள மேல எம்புட்டு ஆச வச்சுருக்கான்னு புரிஞ்சுகிடுவ. வேற புள்ளைய கட்டினா ஒங்க புள்ள வாழ்க்க செழிக்குமா?” என்று வடிவேலு கேட்க,
“என்னம்லே? என்னைய பாத்தா அவேம் குடிய கெடுக்க திட்டம் போடுறாப்ல இருக்கா? அவேம் எம்மவன். அவேம் வாழ்க்க நெலச்சா எனக்கு சந்தோஷந்தான?” என்று அதட்டலாய் கேட்டார்.
“பொறவு எதுக்கு அவேம் கல்யாணத்துல மூனாது ஆளாட்டம் சிரத்தயில்லாம வேலை பாக்குறீய? உரிமயா எடுத்து காரியங் கண்ணு செய்யத்தான?” என்று வடிவேலு கேட்க,
“அதுக்கு எனக்கு உரிமையிருக்கனும்லே. முடிவெடுக்க உரிமையில்லாதப்ப காரியங்கண்ணு பாத்து என்னம்லே?” என்று ஆதங்கமும் கோபமுமாய் கேட்டார்.
வடிவேலுவிற்கு ஆயாசமாய் வந்தது. அவன் வாழவேண்டும். அவன் விருப்பம் நிகழ வேண்டும். ஆனால் தனது ஆதிக்கம் அதில் இல்லையே என்பதே அவரை இப்படியெல்லாம் நடந்துகொள்ள வைத்தது. திரிபுராவிற்கு எங்கிருந்து இந்த எண்ணம் வந்தது என்றும் வடிவேலுவிற்கு தற்போது நன்கு புரிந்தது. காலப்போக்கில் அவராக அவர் எண்ணங்களைத் திருத்திக் கொண்டால் தான் உண்டு, என்ற எண்ணத்துடன் வடிவேலுவும் உண்டு முடித்து எழுந்து சென்றான்.
கூடத்திற்கு வந்த திருமாவளவன் மேஜையை நோக்க, அந்த அலங்காரப்பொருள் அங்கில்லை. சட்டென பதட்டமாய் அவன் திரும்ப, தெய்வநாயகி அதை வீட்டு வாசல் கதவின் இருமருங்கிலும் தொங்கவிட்டிருந்தார். அதை கண்டவனுக்கு மனதில் சொல்லொன்னா நிம்மதி ஒன்று எழுந்தது. இனி அனைத்தும் சுபமே என்று நினைத்தவன் திருமணத்திற்குப் பிறகு தினம் தினம் வெடிக்கவிருக்கும் பூகம்பங்களை அறிந்திருக்கவில்லை.
நண்பனுடன் மீண்டும் தென்னந்தோப்பிற்குத் திரும்பியவன், “அம்மாக்கு அவோள புடிக்காம இல்லலலேய்?” என்று கேட்க,
“புடிக்காம இல்லலே.. அதுக்குனு புடிச்சுமில்ல” என்றான்.
“என்னம்லே கொழப்புத?” என்று அவன் புரியாமல் கேட்க,
“ஒங்கம்மாக்கு நீயு நல்லா சந்தோசமாதேம் இருக்கனும். ஆனா அது அவிய பாத்து முடிச்சு வைக்குத கல்யாணமா இருக்கோனுமுனு ஆச. அவிய ஆதிக்கமில்லாது நீயா கட்டிகிடுறதா நெனக்காவ” என்று வடிவேல் ஆயாசமாய் கூறினான்.
நண்பனை சோர்ந்து போய் பார்த்தவன் “அவோள அம்மா ஏதும் அறுப்புவாவளாலே?” என்று பயத்துடன் கேட்க,
நண்பன் முகத்தை வேதனையுடன் பார்த்தான்.
நிச்சயம் அவளுக்கும் அவன் அன்னைக்கும் மனஸ்தாபம் வரயிருப்பது உறுதி என்றே வடிவேலுவிற்குத் தோன்றியது. ஆனால் கூறி நண்பனின் மனதை தற்போது பயம் கொள்ளவும், வருந்தவும் வைக்கத்தான் மனமில்லை.
அவன் தோளில் தட்டிக் கொடுத்தவன், “அறுப்பினா நீயு தொணையா இருலே. புள்ளைய பெருசா என்னத்த எதிர்ப்பார்த்துடப்போறாவ. நீயு அவோளுக்குத் துணையாருந்தா அவோளும் ஓங்கூட சந்தோஷமாதேம் இருப்பா” என்று கூற,
பெருமூச்சுடன், “சந்தோஷமா வச்சுகிடனும்லே” என்றான்.
நாட்கள் இரண்டு கடந்து செல்ல, தனக்கு வந்த கடிதத்தை எடுத்துக் கொண்டு அறைக்குள் நுழைந்த சங்கமித்ரா அதனை ஆர்வத்துடன் பிரித்தாள்.
‘அன்புள்ள மித்துக்கு,
ஓய். இந்த முறை நீ அனுப்பின தோரணம் எங்க இருக்கு தெரியுமா? நம்ம வூட்டு வாசல் கதவு பக்கம்’ என்று வாசித்தவள் அரண்டு போய் விழித்தாள்.
‘ஆமா மித்ரா. ஷாக்கக் கொற. இன்னும் ஒரு பெரிய ஷாக்கு இருக்குது. நீ அனுப்பின குரியர பிரிச்சதே எங்கம்மாதேம்’ என்பதை வாசித்தவள் அரண்டுபோய் எழுந்தே நின்று விட்டாள்.
‘ஆத்தாடீஈ.. அத்தையா?’ என்று வேகமாய் அவள் வாசிப்பதைத் தொடர, நடந்த சம்பவத்தை விவரித்திருந்தான்.
‘அம்மாக்கு அவிய முடிவ மீறின கோவந்தேம். ஆனா பிடிக்காமயில்ல’ என்று வாசித்தவள் இதழ்கள் மெல்லிய புன்னகையில் விரிய,
‘தெனம் வீட்டுக்குள்ள வாரப்ப உன் தோரணத்த பாக்கையில அம்புட்டுக்கு சந்தோஷமாருக்குது மித்ரா. ஒருமாதிரி மனசுக்கு எதமாருக்கு. ஒரு பொருளால மனுஷப்பய உணர்வ ஆள முடியுமானு ரோசிச்சிருக்கேம். முடியும்முனு தெனம் இந்த அட்டத் தோரணம் உணர்த்திபுடுது புள்ள. தேங்ஸ்டி’ என்று அக்கடித்தத்தை முடித்திருந்தான்.
உயிரற்றப் பொருட்களும் கூட உயிரானவர்களின் நினைவுகளை சுமக்கையில் உயிருள்ளவையாய் மாறிவிடும் விந்தையை உணர்ந்தவனின் உணர்வு அந்த வரிகளில் அவளால் உணர முடிய, மனம் குளிர்ந்து புன்னகைத்தாள்.
அழகான சிரிப்புடன் அதை மூடி வைத்தவள், ‘உங்களுக்கு புடிச்சா சந்தோஷம் தான’ என எண்ணிக் கொண்டு புன்னகைக்க,
“சங்கு. அத்தான் வந்திருக்காங்கடி” என்று தாட்சாயணி வெளியிருந்து குரல் கொடுத்தார்.
கடிதத்தை மடித்து உள்ளே வைத்தபடியே, “வரேம்மா” என்று குரல் கொடுத்தவள் வெளியே வர,
கூடத்தில் சச்சிதானந்தத்துடன் திருமண ஏற்பாடுகள் குறித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தான், அவிநாஷ்.
“ஹாய் அத்தான். அக்கா வரலையா?” என்றபடி அவளும் வந்து அமர,
“ஹாய்டா பாப்பா. கீதா வீட்ல இருக்காடா. நான் வேலை முடிச்சு நேரா இங்க வந்துட்டேன்” என்றான்.
“ஓ ஓகே அத்தான்” என்று அவள் கூற, மீண்டும் சச்சிதானந்தமும் அவிநாஷும் தங்கள் உரையாடலைத் துவங்கினர்.
“அவ பேர்ல சேத்து வச்ச பணம் ஒரு அஞ்சு லட்சம் இருக்கு மாப்ள. அதுபோக தாட்சா பேர்ல சேர்த்து வச்சது ஒரு ரெண்டு லட்சத்தி சொச்சம் இருந்தது. கல்யாணத்துக்கு துணிமணியெல்லாம் அதுலருந்து எடுத்தது போக மிச்சம் எம்பதாயிரத்தி சொச்சம் இருக்கும்” என்று சச்சிதானந்தம் கூற,
“அவ்வளவுக்கா ப்பா டிரஸ் எடுத்தோம்?” என்று ஆச்சரியமாய் கேட்டாள்.
“கல்யாணத்துக்கு முகூர்த்தப் புடவையே நாப்பதாயிரம்டா. அதுபோக மத்த சடங்குகளுக்கு, மாப்பிள்ளைக்கு நம்ம பக்கத்துலருந்து எடுத்துக் குடுக்க வேண்டியது, நம்ம வீட்டு பக்கம் நெருங்கின சொந்தங்களுக்கு எடுக்க வேண்டியதுனு நிறையா எடுத்தோம்ல?” என்று அவர் கூற,
“முகூர்த்தப் புடவை நாப்பதாயிரமா?” என்று அதிர்ந்தாள்.
“இந்தாடி. அவங்க பேசும்போது நீ எதுக்கு வாயப்பாத்துட்டு இருக்க? கல்யாணங்குறது வாழ்க்கைல ஒருக்கா நடக்குறதுதான். அதுக்கு செலவு ஆகும்தான?” என்று தாட்சாயணி தேநீருடன் வந்து அவளை அதட்ட,
“ஏம்மா அதுக்குனு அவ்வளவுக்காமா எடுக்கனும்? ஒருநாள் கூத்துக்கு” என்று ஆயாசமாய் கேட்டாள்.
“முகூர்த்தப் புடவை அன்னையோட நிக்குறதில்லைடா” என்று சச்சிதானந்தம் கூற,
“அவதான் விவரம் புரியாம பேசுறானா நீங்களும் ஏங்க?” என்ற தாட்சாயணி, “இங்க பாரு சங்கு. முகூர்த்தப் புடவை நம்ம எடுத்ததே கம்மி விலைக்கு தான். அது நல்லா பகட்டா எடுத்தாதான் நாலு பேர் பேச்சுக்கு ஆளாகாம இருக்கலாம். அவங்க பக்கம் வசதி வேற அதிகம். முகூர்த்தப் புடவைக்குக் கூட நாலு காசு கூட போடலையேனு பேச்சு வந்துடக்கூடாதுல? நீ ஒன்னும் ஒன்னுமில்லாத குடும்பத்துலருந்து வரலைனு காட்ட வேண்டாமா?” என்று கேட்டார்.
சங்கமித்ரா அதிருப்தியாய் முகம் சுளிக்க, சிறு புன்னகையுடன் அவள் தலை கோதிய அவிநாஷ், கண்கள் மூடித் திறந்து அவளை அமைதிப் படுத்தினான்.
“அதுமட்டுமில்ல. நாளபின்ன தாலிகொடி மாத்துறதுக்கு, பிள்ளை உண்டானா வலைகாப்புக்குனு எல்லாத்துக்கும் முகூர்த்த புடவைதான் உடுத்தனும்” என்று அவர் கூற,
“அய்யோ அம்மா பரதேவதை. ஆளை விடுங்க. நான் ஒன்னுமே கேட்கலை” என்று தலைக்குமேல் கையெடுத்துக் கும்பிட்டாள்.
அதில் அவிநாஷ் பக்கென்று சிரிக்க, தாட்சாயணி மகளை முறைத்துவிட்டு, “இவள வச்சுகிட்டு கணக்கு வழக்கெல்லாம் பேசாதீங்கங்க” என்றபடி சென்றார்.
சச்சிதானந்தம் புன்னகைக்க, செல்லும் அன்னையைக் கண்டு அழகு காட்டியபடி எழுந்து அவருடன் சமையலறை சென்றாள்.
பேச்சு வார்த்தைகள் முடியவும், “பாப்பா” என்று அவிநாஷ் அழைக்க,
“சொல்லுங்க அத்தான்” என வந்து நின்றாள்.
“வாசலுக்கு வா” என்றபடி அவளுடன் வெளியே வந்தவன் தனது மகிழுந்தின் பின் பக்கம் அழைத்துச் சென்று அதைத் திறந்தான்.
“என்னது அத்தான்?” என்று ஆர்வத்துடன் வந்து எட்டிப் பார்த்தவள் அங்கிருந்தப் பொருளைக் கண்டு இன்பமாய் அதிர்ந்து விட்டாள்.
“அ..அத்தான்!” என்று அவள் ஆச்சரியமாய் அழைக்க,
புன்னகையுடன் அவள் முகம் பார்த்தான்.
அவள் அவனிடம் இரண்டு நாட்கள் முன்பு ஆர்வத்துடன் கேட்ட டேப் ரெகார்டர் ரேடியோ அங்கு அழகாய் வீற்றிருந்தது.
“அத்தான்.. கிடைக்காதுனு சொன்னீங்க? எப்படி கிடைச்சது?” என்று அவள் கேட்க,
“புடிச்சிருக்கா?” என்று கேட்டான்.
அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தவள் அத்தனை மகிழ்ச்சியோடு, “என்னக் கேள்வி அத்தான் இது?” என்க,
அழகாய் சிரித்தவன், “எனக்குத் தெரிஞ்ச பையன் கிட்டருந்து வாங்கினேன். அவங்க தாத்தா வச்சிருந்தாங்க. இப்ப அவரில்லை. ஆனா அவங்க பாட்டி அதை யாருக்கும் குடுக்காம வச்சிருக்காங்கனு சொல்லுவான். அவங்க பாட்டியும் இப்ப ரீசென்டா தான் இறந்து போனாங்க. நிறைய பழைய பாட்டோட கேசெட்ஸும் இருந்தது. அவ்வளவும் டெய்லி ஈவ்னிங் காஃபி டைம்ல போட்டுவிட்டு கேட்டுட்டே தான் அவங்க நேரம் போகும்னு ரொம்ப ரசிச்சு சொல்லுவான்.
நான் கூட ஒருமுறை நேர்ல போய் பார்த்திருக்கேன். அதான் வச்சிருக்கானா தூக்கிப்போட்டுட்டானானு கேட்டுப் பாப்போமேனு கேட்டேன். இன்னும் வச்சிருக்குறதா சொன்னான். அவங்க தாத்தா பழைய பொருள் எல்லாம் ரிப்பேர் பார்க்கும் வேலைதான் பார்த்துட்டு இருந்தார். பழுதுபோகாம இதை ரொம்ப பத்திரப்படுத்தி, அப்பப்ப புதுப்பிச்சுட்டே இருப்பார். அதான் இன்னும் நல்ல கண்டீஷன்ல இருக்கு. நீ கேட்டனு சொன்னேன். எடுத்துக்கோடா இங்க யாரும் யூஸ் பண்றதில்லைனு சொன்னான். அதான் அந்தப் பழைய கேசட்டோட சேர்த்து தூக்கிட்டு வந்துட்டேன்” என்று நீளமாய் பேசி முடித்தான்.
“அத்தான் யூ ஆர் சோ சுவீட் அத்தான். எனக்கு அவ்ளோ சந்தோஷமாருக்கு. ரொம்ப தேங்ஸ் அத்தான்” என்று அவனை பாவை அணைத்துக் கொள்ள,
தோளைத் தட்டிக் கொடுத்தவன், “பாப்பா ஹாப்பி தானே? அது போதும்” என்றான்.
“அத்தான் இன்னும் ஒரே ஒரு உதவி. இதுல எப்படி ரெகார்ட் பண்றதுனு மட்டும் சொல்லிக் குடுத்துட்டுப் போங்க அத்தான்” என்று அவள் கூற,
“ஓகேடா பாப்பா” என்றான்.
அதன்படி அதைத் தூக்கிக் கொண்டு இருவரும் உள்ளே வர, “என்னதுடி இது?” என்று தாட்சாயணி கேட்டார்.
‘ஆத்தீ இப்ப இது எதுக்குனு அம்மா ஆராய்ச்சி பண்ணுவாங்களே?’ என்று விழிகள் விரிய பாவை விழிக்க,
“நான் தான் கொண்டு வந்தேன் அத்தை. வளவன் தம்பிக்கு டேப் ரெக்கார்டர்ல பாட்டு கேட்க புடிக்கும்னு ஒருமுறை சொன்னான். ஆனா இப்ப இல்லையாம். என் பிரெண்ட் வீட்ல ஒன்னு இருக்கு வேணுமானு கேட்டான். அதான் கொண்டு வந்துருக்கேன்” என்று அவிநாஷ் கூறினான்.
“ஓ அப்படியா மாப்பிள்ளை” என்றவர், “பாத்து உள்ள கொண்டுபோய் வைடி” என்று கூற,
“சரிமா” என்று நல்லப்பிள்ளையாய் தலையசைத்தவள் உள்ளே சென்று வைத்தாள்.
தானும் வந்து கேசெட் அடங்கிய பெட்டியை வைத்தவன் அவளை நக்கலாய் நோக்க, “அத்தான் கேலி செய்யாதீங்க” என்று சிணுங்கலாய் கூறினாள்.
அதில் வாய்விட்டு சிரித்தவன், “வாண்டு. என்கிட்டயும் உங்கக்காகிட்டயும் மட்டும் வாய் வாகா பார்டர் தாண்டுது. உங்கம்மா கேட்டதும் திருவிழால தொலைஞ்சுபோன பிள்ள மாதிரி அந்த முழி முழிக்குற நீ?” என்று கேட்க,
“பின்ன, உங்க மாமியார்கிட்ட நான் தான் கேட்டேன்னு சொன்னா நூறு கேள்வி கேப்பாங்க. ஏன் மாப்பிள்ளைய கஷ்டபடுத்துறனு முதல ஒரு பாட்டு பாடுவாங்க. அப்றம் இன்னும் சின்ன மாப்பிள்ளைக்கூட பேசிட்டு தான் இருக்கியானு அடுத்த பாட்டை ஆரம்பிப்பாங்க. ஹப்பா.. அதை முழுசா கேட்டு முடிக்கும் குள்ள என் ஜீவன் ஜீரோ பேலென்ஸ்ல வந்து நின்னுடும்” என்றாள்.
“வாயாடி” என்று செல்லமாய் அவளைக் குட்டிவிட்டு சிரித்தான்.
பின் அதில் எப்படி பதிவு செய்ய முடியும் என்பதையெல்லாம் அவளுக்கு சொல்லிக்கொடுக்க, அனைத்தையும் சிரத்தையுடன் கேட்டுக் கொண்டாள்.
“ஓகேவாடா?” என்று அவிநாஷ் கேட்க,
“ஓகே அத்தான்” என்றாள்.
“ம்ம்” என்ற அவிநாஷ் ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துவிட்டு, “பாப்பா உங்கிட்ட கொஞ்சம் பேசனும். அத்தான் சொல்றதை பொறுமையா கேட்டுக்கோ” என்று கூற,
“என்ன அத்தான் பீடிகை எல்லாம் பலமாருக்கு?” என்றவள், “சொல்லுங்கத்தான்” என்றாள்.
“பாப்பா இதை எல்லாருமே உன்கிட்ட சொல்லத்தான் நினைக்குறாங்க. ஆனா சொன்னா எங்க நீ பயந்துடுவியோனுதான் யாரும் சொல்ல முன்வரலை. ஆனா எல்லாமே தெரிஞ்சு நீ இந்த கல்யாண பந்தத்துக்குள்ள நுழையனும்னு நான் நினைக்குறேன்டா” என்று அவிநாஷ் கூற,
“என்ன அத்தான்?” என்று கேட்டாள்.
“பாப்பா உனக்கே தெரியும். அவங்க அம்மாக்கு கல்யாணத்துல பெருசா உடன்பாடு இல்லை. பிரச்சினைக்குப் பிறகிருந்து எந்த விஷயத்துலயும் அவங்க கலந்து பேசுறதுல வரவேயில்லை” என்றவன் அவளது முகம் மாற்றத்தைக் கண்டு கனிவாய் நோக்கினான்.
“பொறுமையா கேலுடா. பயப்படாத” என்ற அவிநாஷ், “இப்ப நீயும் அவரும் மட்டும் தான் என்ற பேச்சுவார்த்தையில் கல்யாணத்துக்கு முன்ன சண்டைகள் எதுவுமில்லாம எப்பவுமே சந்தோஷத்தோட இருக்குற போலத்தான் இருக்கும். ஆனா கல்யாணத்துக்குப் பிறகும் அப்படியேதான் இருக்கும்னா நிச்சயம் கிடையாதுடா. திருமண பந்தம் அத்தனை ஈசியானது இல்லை. அதுல சந்தோஷம் மட்டுமே கிடையாது. அந்த பந்தம் ஒரு உணர்வுக் குவியல். அதுல துரோகத்துக்கு மட்டும் தான் இடம் கிடையாதே தவிர, கோபம், அன்பு, காதல், சண்டை, வருத்தம்னு அத்தனை உணர்வுகளும் நிறைஞ்சிருக்கும்” என்றான்.
என்ன சொல்ல வருகின்றாய்? என்ற பார்வையோடு சங்கமித்ரா அவனை நோக்க,
“உன் மாமியாரை நினைச்சு நானும் மாமாவும் தயங்கினப்ப, அத்தையும் கீதாவும் சொன்ன விஷயம் இதுதான். குடும்பத்துல எல்லா உறவும் அனுசரினையா அமையாது. மாமியார் நல்லா அமைஞ்சா, நாத்தனார் கொஞ்சம் அப்படி இப்படித்தான் இருப்பாங்க. நாத்தனார் நல்லாருந்தா மாமியார் கொஞ்சம் அப்படி இப்படி இருப்பாங்க. ரெண்டு பேருமே நல்லா அமைஞ்சா மாமனார் கூட ஒத்து வராது. இப்படி எதாவது ஒரு உறவாது ஒத்துவராமதான் அமையும். எல்லா உறவும் நல்ல விதமா அமையும்படியான ஒரு குடும்பத்தை தேர்ந்தெடுக்குறது ரொம்ப கஷ்டம்னு சொன்னாங்க. அது உண்மையும் கூட. வளவன் அம்மாக்கு உன்னை பிடிக்கலைனு இல்லை. பிடிக்காம இருந்திருந்தா நிச்சயம் எப்பாடுபட்டாவது கல்யாணத்தை நிறுத்தியிருப்பாங்க, அல்லது அதுக்கு முயற்சி எடுத்திருப்பாங்க. அதேசமயம் பிடிச்சிருக்குனும் இல்லை.
நல்லா புரிஞ்சுக்கோ. அவங்களுக்கும் உனக்கும் கல்யாணத்துக்குப் பிறகு ஒத்து வராம போகலாம். ஏன் சண்டைகள் கூட வரலாம். உன் மூத்த நாத்தனார் கூடயும் உனக்கு ஒத்துவராம போகலாம். எது நடந்தாலும் உன்னை நீ ஹர்ட் ஆகாம பார்த்துக்கனும். நிச்சயம் நீ மத்தவங்கள ஹர்ட் பண்ண மாட்ட. அதே அக்கறையை உனக்கும் குடு. என்ன சொன்னாலும் உடனே உடைஞ்சுப் போயிடாத. எல்லாத்துக்கும் தழைஞ்சுபோனு உன்கிட்ட நிச்சயம் நான் சொல்ல மாட்டேன். முடிஞ்சளவு தேவையில்லாத பிரச்சினைகளை தவிர்த்துக்கோ. உன்னை கஷ்டப்படுத்தும் வகையில் இருந்தா எடுத்துச் சொல்லப் பாரு. எந்த முடிவானாலும் தைரியமா எடுத்து ஃபேஸ் பண்ணு. அவங்க எப்படினு இப்ப வரைக்கும் உறுதியில்லை தான். இருந்தாலும் சொல்றேன். அதேபோல வளவன் கூடயும் வாழ்க்கை எப்பவுமே ஸ்மூத்தா போகாது. கணவன் மனைவிக்குள் காதல் மட்டுமே இல்லை பாப்பா. சண்டைகளும் வரும். ஆண்கள் நாங்க எப்பவும் ஒரு சண்டை போட்டா அதை அந்த இடமே கட் பண்ணிட்டு கடந்து போயிடுவோம். அதை பற்றின மறுயோசனைகள் எங்களுக்கு இருக்காது. அவர் உன்னை புரிஞ்சு நடக்குற போல நீயும் அவர் இடத்திலிருந்து யோசிச்சு நடந்துக்கனும்டா. வரும் அத்தனையையும் புரிஞ்சு உன்னையும் வருத்தாம, அடுத்தவங்களையும் வருத்தாம நடந்துகிட்டா வாழ்க்கை சுமுகமா இருக்கும். இதையும் நீ தெரிஞ்சுகிட்டு கல்யாண பந்தத்துக்குள்ள நுழையனும்னு தான் உனக்கு சொல்றேன்டா” என்று நீளமாக பேசி முடித்தான்.
முதலில் பயந்து விழித்தவள் முகத்தில் இப்போது ஒரு தெளிவு இருந்தது. சிலநிமிட மௌனத்திற்குப் பின் நிமிர்ந்த சங்கமித்ரா, “நிச்சயம் நான் புரிஞ்சு நடந்துக்க முயற்சிகள் எடுப்பேன் அத்தான்” என்று தீர்க்கமாகக் கூறினாள்.
அவளால் முடியுமா என்று அவளுக்குத் தெரியாதபோதும், முயற்சி எடுப்பேன் என்பதில் உறுதியாகவே இருந்தாள். அந்த உறுதியே அவள் குரலிலும் எதிரொலித்தது.
அதை புரிந்துகொண்டு அவள் தலைகோதிய அவிநாஷ், “நீ புரிஞ்சுப்பனு எனக்கு தெரியும்டா. ஹாப்பியா இருக்கனும் நீ. அதுதான் எங்களுக்கு வேண்டும்” என்று கூற,
“நீங்க என் அப்பாக்கும் மேல அத்தான். உங்க வேண்டுதல் என்னை சந்தோஷமா வச்சிருக்கும்” என்றாள்.
அவளுக்கு அனைத்தையும் விளக்கிவிட்ட திருப்தியுடன் புன்னகைத்த அவிநாஷ் எழுந்து செல்ல, அவனை வழியனுப்பிவிட்டு உள்ளே வந்து அந்த பெட்டியைப் பார்த்தாள்.
ஒரு தம்பதியரின் முதுமைகால காதலைத் தாங்கி வாழ்ந்து கொண்டிருந்த அரிய பொக்கிஷம் தற்போது தங்கள் காதலில் பயணிக்க இருப்பதாய் உணர்ந்தாள்.
‘மிஸ்டர் திருமாவளவன் சங்கமித்ரா. உங்களுக்கான பரிசு சீக்கிரம் உங்களைத் தேடி வரும் பாருங்க’ என்று எண்ணிக் கொண்டு புன்னகைத்தவள் அதனை இன்பமாய் வருடி மகிழ்ந்தாள்.
