கனவோடு கார்காலம் – 23

“ஏய், உன்னை பார்த்தாரான்னு தானே கேட்டேன். அதுக்கு ஏன் உன் கன்னம் சிவக்குது?”

“அது… அதுவந்து… ஆமா ஜீவி. அப்போதான் பார்த்தார். அதுவும் குறுகுறுன்னு பார்த்தார்,” என்று வெட்கத்தோடு சொல்ல,

“ரைட்டு, முத்தி போயிடுச்சு,” என்று மனதினுள் நினைத்துக்கொண்டு இழையை பார்த்தாள்.

“ஆனா அவரை அங்க நான் எக்ஸ்பெக்ட் பண்ணவே இல்லடி. ரொம்ப பயந்துட்டேன். அதான் அவர் ‘பப்ளி நில்லு’ன்னு சொன்னப்பவும் கேட்காம ரூமுக்கு ஓடிவந்துட்டேன்.”

“நீங்க பயந்துட்டீங்களா?”

“ஆமா, ரொம்பவே. எங்க திரும்ப திட்டுவாரோன்னு தான் ஓடிட்டேன்.”

“ஆமா, இந்த கல்யாணம் நின்னா அடுத்து உங்கம்மா உனக்கு வேற மாப்பிள்ளை பார்க்க மாட்டாங்களா?” என்று கேட்கவும், இல்லை என்று வேகமாக தலையாட்டினாள்.

“எப்படி சொல்ற?”

“இவரை பார்த்த பிறகு வேற மாப்பிள்ளையை பார்க்க மாட்டாங்க ஜீவி.”

“ஏன்?”

“ஏன்னா எங்கம்மாக்கு இவரை ரொம்ப பிடிக்கும்.”

“ஓ… ஓஹோ…” என்று நெற்றியை பிடித்துக்கொண்டவள், “அதான் நீங்க ‘அம்மா பார்க்கிற மாப்பிள்ளையைத்தான் கட்டிப்பேன்’ன்னு சொல்லிட்டு இருந்தீங்களா மேடம்?” என்று கேட்கவும், தன்னையறியாமல் ஆம் என்று தலையசைத்தாள் இழை.

அதை கண்ட ஜீவிக்கு பற்றிக்கொண்டு வந்தது. ஆனாலும் வெகு நிதானமாக, “உன்னை மாதிரி அம்மா பேச்சு கேட்டு கல்யாணம் பண்ணிக்கிற பொண்ணுங்களை இந்த காலத்துல பார்க்கிறது ரொம்ப அபூர்வம் இழை. உன்னை பெத்ததுக்கு உங்கம்மா ரொம்ப பெருமைபடணும்,” என்று வார்த்தைகளை துப்ப,

“தேங்க்ஸ் ஜீவி,” என்று புன்னகைமுகமாக அசராமல் சொன்னவளை கண்ட ஜீவிக்கு எதையாவது எடுத்து அவள் தலையில் போட்டால்தான் ஆத்திரம் தீரும் என்பதான நிலை.

சுற்றியும் முற்றியும் பார்த்தவள், அங்கிருந்த பிளாஸ்டரை எடுத்து அவள் வாயில் ஒட்டிவிட்டு, “ஒரு பத்து நிமிஷம் நீ பேசாம இருக்கணும். பிளாஸ்டரை எடுக்கவும் கூடாது. அப்பத்தான் ஐடியா கொடுப்பேன்,” என்றதற்கு இழை வேகமாக தலையசைக்க, ஜீவிகாவோ எழுந்து வெளியில் வந்து நிம்மதி காற்றை சுவாசிக்க தொடங்கினாள்.

கால் மணி நேரத்திற்கு பிறகு உள்ளே வந்தவள், அவள் வாயில் ஒட்டியிருந்த பிளாஸ்டரை எடுத்துவிட்டு,

“அவருக்கு கல்யாணமாகலை சரி. உங்கம்மா அவருக்குத்தான் கட்டிக் கொடுப்பாங்க, அதுவும் சரி. ஆனா இப்போ அவர் வேற யாரையும் லவ் பண்ணிட்டு இருந்தா நீ என்ன செய்வ? இந்த லவ்வையும் பிரிச்சுவிட்டு கல்யாணம் செய்துப்பியா?” என்று கேட்டு இழையை அதிர செய்தாள் ஜீவிகா.

இது அவள் முற்றிலும் எதிர்பாராதது என்பதால், மறுபுறம் இழையிடம் கனத்த அமைதி.

“சொல்லு மச்சி.”

பொங்கிய அழுகையை உள்ளே தள்ளி, மெல்ல குரலை செருமி, “அப்படி இருக்குமா ஜீவி?” என்ற கலங்கிய விழிகளுடன் கேட்ட இழையின் வயிற்றில் பயபந்து உருள தொடங்கியது.

“எப்படி இருக்குமா?”

“அதான்… அவருக்கு வேற லவ் ஏதாவது இருக்குமா?”

“ஏன் இருக்கக்கூடாதா?” என்று கேட்க, இழையின் முகத்தில் இன்னுமே மீளா அதிர்வு.

அதைக் கண்டு நிறைவாக புன்னகைத்துக்கொண்ட ஜீவிகா, “நீயே சொல்லிட்ட. ஸ்வேதா மேல இருந்தது க்ரஷ்னு. அப்போ இத்தனை வருஷத்துல அவருக்கு வேற பொண்ணு மேல லவ் வரக்கூடாதுன்னு சட்டமா என்ன? காலேஜ்ல, வேலை செய்யற இடத்துலன்னு ஸ்வேதா மாதிரி எந்த பெண்ணும் வசீகரா பாட்டு பாடியிருக்காதுன்னு எப்படி நம்புற?” என்று கேட்டு, இழையை மொத்தமாக நிலைகுலைய செய்தாள்.

ஒருவேளை வசீகரன் வேறு எந்த பெண்ணையும் காதலித்து கொண்டிருப்பானோ என்ற எண்ணமே இழையின் தூக்கத்தை களவாடியது. உறங்காமல் அமர்ந்திருந்தவள் கைபேசியையே வெறித்து கொண்டிருந்தாள்.

காலை ஐந்து என்று அதில் காட்டவும், அதற்கு மேலும் பொறுக்க முடியாதவள் உடனே நாயகிக்கு அழைத்தாள்.

நாயகி அழைப்பை ஏற்கவும், “ஹலோ அத்தை, எப்படி இருக்கீங்க?” என்ற இழையின் குரல்.

நேற்று மகன் ஆணித்தரமாக இழையாள் தான் உங்கள் மருமகள் என்றும், இந்திரவர்மன் குறித்து மேலோட்டமாக கூறி தைரியமளித்துவிட்டு சென்றிருந்தாலும், நாயகிக்கு நம்பிக்கை வரவில்லை.

பின்னே, இந்திரவர்மனுடனான திருமணம் நின்றுவிட்டால், இழை எப்படி வசீகரனை திருமணம் செய்துகொள்ள உடனே ஒப்புக்கொள்ளுவாள். மலரினும் மென்மையான மனம் கொண்ட பேதைக்கு, முறிந்த உறவிலிருந்து மீண்டு வந்து அடுத்ததை ஏற்பது எத்தனை கடினம் என்பதை ஒரு பெண்ணாக உணர்ந்திருந்ததாலேயே நம்பிக்கை வர மறுத்தது.

“ஹலோ பிங்கி, என்னடா இந்த நேரத்துல போன் பண்ணியிருக்க?”

“உங்க நியாபகமாவே இருந்தது அத்தை. உங்களை எல்லாம் பார்த்த பிறகு சந்தோஷத்துல எனக்கு தூக்கமே வரல. நம்ம வீட்டை ரொம்ப மிஸ் பண்றேன். நேத்தே கால் பண்ணனும்னு இருந்தேன். ஆனா கிளினிக்ல பிஸியாகிட்டதால பண்ண முடியலை,” எனவும் நாயகியின் விழிகளில் நீர் சேர்ந்தது.

“எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்களா அத்தை?”

“இருக்காங்கடா. நீ எப்படியிருக்க?”

“நல்லா இருக்கேன். ஜித்து எப்படி இருக்கான்?” என்று தொடங்கி, வசீகரனை தவிர்த்து அவர்கள் வீட்டில் வளர்த்துக் கொண்டிருந்த நாய்க்குட்டி வரை இழை விசாரித்தாள்.

“அந்த பப்பி ஏழு வருஷம் முன்னே இறந்துபோயிடுச்சு பிங்கி.”

“அப்படியா? அது செம கியூட்டா இருக்குமே அத்தை. நானும் ஜித்துவும் பப்பிக்குப் ரொம்ப க்ளோஸ்,” என்றவளுக்கு, எப்படி வசீகரனின் காதல் குறித்து தெரிந்துகொள்வது என்பது புரியாமல் போனது.

“அத்தை, அடுத்த மாசம் ப்ரணவ்க்கு பர்த்டே வருதே.”

“உனக்கு நியாபகம் இருக்கா பிங்கி?”

“என்ன அத்தை, இப்படி கேட்டுட்டீங்க. எனக்கு ஷார்ப் மெமரி. உங்க பர்த்டே, மாமா, அபித்தை, ஜித்து எல்லாரோட பர்த்டேவும் நியாபகம் இருக்கு. உங்க வெட்டிங்டே கூட. எதையும் அவ்ளோ சீக்கிரம் மறக்க மாட்டேன்,” என்ற இழை வசீகரனை தவிர்த்ததில், நாயகிக்கு அழுகை பொங்கியது.

சம்பிரதாயத்திற்காக கூட மகனை பற்றி ஒரு வார்த்தை விசாரிக்காதவள், எப்படி திருமணம் செய்து கொள்வாள் என்ற நினைப்பில் நாயகியின் கண்கள் கலங்கின.

“அப்புறம் வேற என்ன விசேஷம் அத்தை?”

“நீ இல்லாம எங்களுக்கு எந்த விசேஷமும் இல்ல பிங்கி,” என்று நாயகி மனதினுள் நினைத்துக்கொள்ள,

“நீங்க எல்லாம் திரும்ப எப்போ வருவீங்க அத்தை. பார்க்கணும் போல இருக்கு,” என்று கேட்ட இழையின் குரலுக்கு, நாயகியால் பேச முடியவில்லை.

“உங்க மாமா கூப்பிடுறார். அப்புறம் பேசுறேன்,” என்று சட்டென அழைப்பை துண்டித்துவிட்டு தேம்பி அழ தொடங்கினாள்.

காலை உணவை முடித்துக்கொண்டு கிளினிக்கில் வந்து அமர்ந்த இழையின் முகத்தில் மருந்துக்கும் மலர்ச்சி இல்லை. சிந்தை முழுக்க வசீகரனே நிறைந்திருந்தான்.