கோவிலின் ரத்தச் சரித்திரத்திற்குப் பிறகு, ஆதித்யாவின் மாளிகை ஒரு மயான அமைதியில் மூழ்கியிருந்தது. வெளியே மழை பெய்து ஓய்ந்திருந்தாலும், ஜன்னல் வழியே புகுந்த குளிர்ந்த காற்று ஒருவித நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், ஆதித்யாவின் அறைக்குள் அனல் வீசிக்கொண்டிருந்தது.
தோளில் பட்ட அந்தக் குண்டுக் காயம் ஆழமாக இருந்ததால், குடும்ப மருத்துவர் வந்து தையல் போட்டுவிட்டுச் சென்றிருந்தார். “காயம் ஆழமானது ஆதித்யா, இன்று இரவு காய்ச்சல் அதிகமாக இருக்கும். ஓய்வு ரொம்ப முக்கியம்,” என்று எச்சரித்துவிட்டுச் சென்றார். அந்த இரும்பு மனிதன் முதல்முறையாகக் கட்டிலில் வீழ்ந்து கிடந்தான்.
நிலா, ரம்யாவை ஒருவழியாகச் சமாதானப்படுத்தி உறங்க வைத்தாள். ஆனால், அவளது மனம் ஆதித்யாவையே சுற்றி வந்தது. “என்னை ஒரு அடிமையைப் போல நடத்தினான், காயப்படுத்தினான்… ஆனால் இன்று எனக்காக ரத்தம் சிந்திக் கிடக்கிறானே?” என்ற கேள்வி அவளைத் தூங்க விடவில்லை. கையில் ஒரு பாத்திரத்தில் வெதுவெதுப்பான நீரும், மென்மையான பருத்தித் துணியுமாக ஆதித்யாவின் அறைக்குச் சென்றாள்.
அறையின் கதவு மெல்லத் திறந்திருந்தது. உள்ளே மங்கலான வெளிச்சத்தில், ஆதித்யா கட்டிலில் சாய்ந்திருந்தான். எப்போதும் நெருப்பைக் கக்கும் அந்த கண்கள் இப்போது மூடியிருந்தன. வலியின் தாக்கத்தால் அவனது நெற்றி சுருங்கியிருந்தது. அவனது வெண்ணிறச் சட்டை அகற்றப்பட்டு, தோளில் வெள்ளை நிறக் கட்டு போடப்பட்டிருந்தது. அந்தக் கட்டையும் மீறி ரத்தத்தின் சிவப்பு நிறம் லேசாகக் கசிந்திருந்தது.
நிலா மெல்ல அவனது அருகில் சென்றாள். அவனது உடல் கொதிப்பதைக் கண்டவள் திடுக்கிட்டாள். மெல்லத் துணியை நனைத்து அவனது நெற்றியில் வைக்க முயன்றாள்.
நிலாவின் விரல்கள் அவனது நெற்றியைத் தொட்ட அடுத்த நொடி, ஆதித்யா மின்னல் வேகத்தில் அவளது கையைப் பலமாகப் பிடித்தான். அவனது பிடியில் இன்னும் அந்தப் பழைய வேகம் குறையவில்லை. அவன் கண்கள் சிவக்க விழித்துப் பார்த்தான்.
”யார் நீ? எதுக்கு இங்க வந்த?” அவனது குரல் கரகரப்பாக ஒலித்தது. வலியிலும் அதிகாரத்தை வரவழைக்க அவன் முயன்றது அவனது பிடிவாதத்தைக் காட்டியது.
நிலா அஞ்சவில்லை. அவனது கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். “நான் நிலா… உங்களை இந்த நிலைக்கு ஆளாக்கின அதே நிலா. இப்போ அமைதியா இருங்க. உடம்பு ரொம்பக் கொதிக்குது,” என்று மென்மையாகச் சொன்னாள்.
ஆதித்யா அவளது கையை விடவில்லை. “உன்னை யாரு கவனிச்சுக்கச் சொன்னது? போ இங்கிருந்து!” என்று கத்தினான். ஆனால், அந்தச் சத்தத்தில் வலுவில்லை.
நிலா மெதுவாக அவனது கையை விலக்கினாள். “உங்களைக் காப்பாத்தப் போய்தான் உங்களுக்கு இந்த நிலைமை… அதை நினைச்சாவது அமைதியா இருங்க. இப்போ நீங்க ஒரு பிசினஸ்மேன் இல்ல, ஒரு நோயாளி. நான் சொல்றதைக் கேளுங்க,” என்று உரிமையோடு சொன்னாள்.
அந்த அதிகாரமிக்க ஆதித்யா தேவ், ஒரு சின்னப் பெண்ணின் உரிமைக் குரலில் முதல்முறையாகத் திகைத்து நின்றான். அவன் பேச முயன்றான், ஆனால் உடல் ஒத்துழைக்கவில்லை. நிலா மீண்டும் துணியை நனைத்து அவனது நெற்றியைத் துடைத்தாள். அவனது கைகள், தோள்கள் என வெப்பம் தகிக்கும் இடங்களிலெல்லாம் மென்மையாக ஒத்தடம் கொடுத்தாள்.
அந்த நள்ளிரவில், ஒரு மௌனமான உரையாடல் அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே நடந்தது. ஆதித்யா அவளது முகத்தைப் பார்த்தான். நிலவின் ஒளியில் அவளது முகம் ஒரு தேவதையைப் போலத் தெரிந்தது. அவளது கண்களில் இருந்த அந்தத் தவிப்பு, வெறும் பயமல்ல… அது ஏதோ ஒரு புதிய உணர்வு என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
மெல்ல மெல்ல ஆதித்யாவின் சுவாசம் சீரானது. அவனது இறுக்கம் தளர்ந்தது. நிலாவின் மடியில் தலை சாய்க்கவில்லை என்றாலும், அவளது கவனிப்பில் அவன் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைத்தான். அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகையின் அதிபதி, முதல்முறையாக ஒரு சாதாரணப் பெண்ணின் அன்பிற்கு அடிமையானான்.
மணி இரண்டைத் தாண்டியது. ஆதித்யா இப்போது ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தான். நிலா அவனது கட்டிலின் ஓரம் தரையில் அமர்ந்து அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆதித்யா தூக்கத்தில் இருக்கும்போது எவ்வளவு சாந்தமாக இருக்கிறான் என்று வியந்தாள்.
நேற்றுவரை அவனை ஒரு அரக்கனாகப் பார்த்த அவளது கண்கள், இன்று அவனை ஒரு அரணாகப் பார்த்தன. தன் உயிரைப் பணையம் வைத்துத் தன்னைக் காப்பாற்றிய அந்த வீரத்தின் மீது அவளுக்கு ஒரு தனி மரியாதை பிறந்தது. அந்த மரியாதை, அந்த நள்ளிரவின் அமைதியில் மெல்ல மெல்ல ஒரு மெல்லியக் காதலாக உருவெடுத்தது.
”ஆதித்யா சார்… உங்களை வெறுக்க நினைக்கிறேன், ஆனா முடியலையே,” என்று அவள் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.
அந்த இரவு, ஆதித்யாவிற்கு உடல் வலியிலிருந்து நிவாரணம் தந்தது; நிலாவிற்குத் தன் இதயத்தின் புதிய திசையைக் காட்டியது.
மறுநாள் காலை ஆதித்யா கண்விழிக்கிறான். நேற்றைய நெருக்கம் இன்று தொடருமா அல்லது ஆதித்யா மீண்டும் பழைய முரட்டுத்தனத்தைக் காட்டுவானா? ரம்யாவிற்கு இவர்களின் மாற்றம் தெரியவருமா?
அரக்கன் வருவான்.
