அடுத்த நாள் காலை. சூரியன் உதயமான போதிலும், ஆதித்யா தேவின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான அலுவலக அறைக்குள் இன்னும் இருள் சூழ்ந்திருப்பது போன்ற ஒரு இறுக்கமான சூழலே நிலவியது. ஜன்னல் வழியாக வந்த மெல்லிய வெளிச்சம், அந்த அறையில் இருந்த விலையுயர்ந்த மர சாமான்கள் மீது பட்டுத் தெறித்தது. ஆனால், ஆதித்யாவின் முகத்தில் படர்ந்திருந்த இருள் அந்த அறையின் ஏசியையும் மீறி ஒருவித வெப்பத்தை உமிழ்ந்து கொண்டிருந்தது.
அவனது கையில் ஒரு சிறிய, கசங்கிய நீல நிற டைரி இருந்தது. அது நிலாவின் உயிர் தோழி ரம்யாவினுடையது. அவனது அடியாட்கள் ரம்யாவின் சின்னஞ்சிறிய வாடகை வீட்டைச் சல்லடை போட்டுச் சோதனையிட்டபோது, அழுக்கு படிந்த மெத்தைக்குக் கீழே மிக ரகசியமாக ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருந்த நிலையில் இது சிக்கியது.
ஆதித்யா அந்த டைரியின் பக்கங்களை ஒவ்வொன்றாகப் புரட்டினான். அவனது விரல்கள் பக்கங்களைத் திருப்பும் வேகம், அவனது மனதிற்குள் எரிந்து கொண்டிருக்கும் கோபத்தைக் காட்டியது. அந்த டைரி வெறும் தனிப்பட்ட குறிப்புகளின் தொகுப்பு அல்ல; அது ரம்யாவின் அச்சத்தின் சாட்சியம். அதில் அவனது அலுவலகத்தின் வரவு செலவு கணக்குகள், சில மர்மமான பணப் பரிமாற்றங்கள் மற்றும் யாருக்கும் புரியாத சில ரகசியக் குறியீடுகள் கிறுக்கப்பட்டிருந்தன.
திடீரென ஒரு பக்கத்தில் ஆதித்யாவின் கண்கள் நிலைத்து நின்றன. அந்தப் பக்கத்தில் இருந்த கையெழுத்து, பதற்றத்தில் எழுதப்பட்டிருப்பதைச் சொல்லாமல் சொன்னது. அதில் ரம்யா எழுதியிருந்தது இதுதான்:
”நிலாவிடம் சொல்ல வேண்டும்… நாம் பார்க்கக் கூடாத ஒரு ஃபைலை பார்த்துவிட்டோம். ஆதித்யா தேவ் ஒரு அரக்கன். அவனது நிழல் கூட பயங்கரமானது. அவன் கையில் இந்த ஆதாரம் கிடைத்தால் நம்மை உயிரோடு விடமாட்டான். நிலா, நீ ஜாக்கிரதையாக இரு. அவன் பார்வை உன் மேல் விழுவதற்குள் நாம் தப்பிக்க வேண்டும்.”
இதைப் படித்த ஆதித்யாவின் நெற்றி நரம்புகள் புடைத்தன. கோபத்தில் அவனது தாடை இறுகியது. அவனது கையில் இருந்த அந்த டைரி கசங்கி உருக்குலைந்தது. “அப்போ… இவளுக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சிருக்கு! ரம்யா ஓடிப் போயிட்டா, இவ வேணும்னே என்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டு என்னைத் திசை திருப்பப் பார்க்கிறாளா?” என்று அவன் ஆவேசமாகக் கத்தினான். அவனது குரல் அந்த அறையின் நான்கு சுவர்களிலும் மோதி எதிரொலித்தது.
அவனது பார்வையில் இதுவரை ஒரு பயந்த சுபாவம் கொண்ட பெண்ணாகத் தெரிந்த நிலா, இப்போது ஒரு கைதேர்ந்த நடிகையாகத் தெரிந்தாள். “அப்பாவி முகம், கலங்கிய கண்கள்… இதெல்லாம் வெறும் நாடகமா? ரம்யாவைத் தப்பிக்க வச்சிட்டு, என்னையே ஏமாத்தப் பார்க்கிறாளா இந்த நிலா?” என்று அவன் தனக்குள் சீறினான்.
அவன் எத்தனையோ பிசினஸ் எதிரிகளைப் பார்த்திருக்கிறான், ஆனால் ஒரு சாதாரணப் பெண் தன்னை முட்டாளாக்க முயல்வதை அவனது ‘ஈகோ’ தாங்கிக்கொள்ளவில்லை. துரோகம் அவனுக்குப் பிடிக்காத ஒன்று; அதிலும் தன் கண் முன்னே நின்று கொண்டு ஒருவர் துரோகம் இழைப்பதை அவனால் கற்பனை கூடச் செய்ய முடியாது.
உடனே மேஜை மேல் இருந்த இண்டர்காம் பட்டனை அழுத்தித் தன் உதவியாளர் விக்கியை அழைத்தான். சில நொடிகளில் விக்கி மூச்சிறைக்க உள்ளே வந்து நின்றான். ஆதித்யாவின் முகத்தைப் பார்த்த விக்கிக்கு, அன்று யாரோ ஒருவருக்கு மரண அடி காத்திருக்கிறது என்பது புரிந்துவிட்டது.
”விக்கி! அந்த நிலாவுக்கு இப்போவே டிரஸ் மாத்தச் சொல்லு. அந்தப் பட்டு மெத்தையும், ஏசியும் அவளுக்கு ரொம்பச் சுகத்தைக் கொடுத்திருக்கு போல. அதான் வாயைத் திறக்க மாட்டேங்கிறா. அவளுக்கு அந்த வீட்டு வேலைக்காரிகளுக்கான யூனிஃபார்மைக் கொடு. இனிமே அவ இந்த வீட்டுல ஒரு கைதி கிடையாது… என்னோட அடிமை! அவளை இப்போவே என் ரூமுக்கு வரச் சொல்லு!” என்று கர்ஜித்தான் ஆதித்யா.
”சார்… ஆனா அவங்க…” என்று விக்கி ஏதோ சொல்ல வர,
”சொன்னதைச் செய் விக்கி! அவளோட அந்த அழகும், நடிப்பும் இனிமே இந்த வீட்டுல செல்லாது. அவளை உடைக்காம அந்த ரம்யாவைப் பிடிக்க முடியாது. அவ எங்கே அந்த ஃபைலை ஒளிச்சு வச்சிருக்கான்னு அவளே சொல்லணும். அதுவரை அவளுக்கு ஓய்வுங்கறது கிடையாது,” என்று கூறிவிட்டுத் தன் கையில் இருந்த மதுக்கோப்பையை ஒரே மூச்சில் குடித்தான்.
நிலாவை ஒரு அடிமையாக மாற்றி, அவளது கர்வத்தைச் சிதைப்பதன் மூலம் உண்மையை வரவழைக்கலாம் என்பது ஆதித்யாவின் புதிய திட்டம். ஒரு தேவதை போன்ற நிலா, இப்போது ஒரு கொடூரமான அரக்கனின் விளையாட்டில் பலிகடாவாக மாறத் தொடங்கினாள். அவளது கண்ணீருக்கு இனி அந்த மாளிகையில் விலை இருக்காது என்பது மட்டும் உறுதியானது.
நிலா வேலைக்காரி உடையில் ஆதித்யா முன்னால் வந்து நிற்கிறாள். ஆதித்யா அவளை இன்னும் கொடுமையாக விசாரிக்கிறான். அப்போது நிலாவுக்கு ஒரு அதிர்ச்சியான செய்தி தெரிய வருகிறது.
அரக்கன் வருவான்.