அந்தப் பிரம்மாண்டமான அறையின் ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் மோதித் தெறிக்கும் மழைத்துளிகள், நிலாவிற்குச் சவப்பெட்டியின் மீது அடிக்கப்படும் ஆணிகளின் சத்தமாகவே கேட்டன. பொதுவாகவே நிலா மிகவும் மென்மையானவள்; தெருவில் ஒரு நாய் குரைத்தால் கூடத் தன் தோழியின் பின்னால் ஒளிந்து கொள்ளும் சுபாவம் கொண்டவள். அப்படிப்பட்ட ஒரு பெண், இன்று மரணத்தின் நிழல் படிந்த இந்த மாளிகையில் சிறைப்பட்டுக் கிடப்பது அவளது ஆன்மாவை உறையச் செய்திருந்தது.
நிலா… பெயருக்கேற்றார் போல ஒரு முழு நிலவின் குளிர்ச்சியும், மென்மையும் கொண்டவள். ஐந்து அடி உயரத்தில், இறைவனால் மிகவும் நிதானமாகச் செதுக்கப்பட்ட ஒரு பளிங்குச் சிலை அவள். பால் போன்ற அவளது நிறம், அந்த அறையின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் ஒரு அபூர்வமான ஒளியை உமிழ்வது போல் இருந்தது. அவளது கன்னங்கள்—யாராவது கிள்ள மாட்டார்களா என ஏங்க வைக்கும் குண்டு கன்னங்கள்—இப்போது பயத்தால் வெளிறிப் போய், அந்த ரவுடியின் கைரேகை பதிந்த சிவந்த தழும்பைச் சுமந்து கொண்டிருந்தன.
வானவில்லாய் வளைந்த புருவங்களுக்குக் கீழே, எப்போதும் ஒரு குறும்புடன் துள்ளிக் கொண்டிருக்கும் மீன் போன்ற அவளது கண்கள், இப்போது கண்ணீரில் மிதந்து கொண்டிருந்தன. அவளது தேகம்—மிகவும் மெலிந்தும் இல்லாமல், தடித்தும் இல்லாமல் ஒரு கவிஞனின் கற்பனைக்கு உயிர் கொடுத்தது போன்ற வடிவம் கொண்டது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவளது இடுப்பு வரை ஊசலாடும் அந்த அடர்த்தியான கருங்கூந்தல், மழையில் நனைந்து சிதறி அவளது தோள்களில் சரிந்து கிடந்தது. அவள் ஒருமுறை சிரித்தால் அந்த இடமே பூக்களால் நிறைந்திருப்பதைப் போன்ற பிரமை ஏற்படும்; ஆனால் இன்று, அந்த முகம் மரண பயத்தில் உறைந்து போயிருந்தது.
அவள் ஒரு சாதாரண அனாதைச் சிறுமி. எந்தப் பின்னணியும் இன்றி, ஆசிரமத்தின் ஒற்றை அறையில் வளர்ந்து, தன் விடாமுயற்சியால் படித்து இன்று ஒரு பெரிய நிறுவனத்தின் மேலாண் இயக்குநருக்கு (MD) தனி உதவியாளராக உயர்ந்தவள். அவளது உலகம் மிகச் சிறியது. அவளது வேலை, அப்புறம் உயிர்த் தோழி ரம்யா.
ரம்யாவுக்கு ஒரு சிக்கல் என்றதும், நிலா ஒரு கணம் கூடத் தயங்கவில்லை. ஒரு சாதாரணப் பெண்ணாக இருந்தும், அந்தப் பெரிய ஆபத்தில் துணிந்து இறங்கியது அவளது நட்பின் ஆழத்தைக் காட்டியது. “சாரிடி ரம்யா… உன்னைக் காப்பாத்தப் போய் நான் இப்படி மாட்டிக்கிட்டேனே…” என்று நினைக்கும் போது, அவளது தொண்டை விம்மியது. ஒருவேளை தான் இங்கே கொல்லப்பட்டால், தனக்காக அழ இந்த உலகில் யாருமில்லை என்ற கசப்பான உண்மை அவளை இன்னும் அதிகமாக ரணப்படுத்தியது.
அந்தக் காவல் நின்ற ஆள் சொன்ன வார்த்தைகள் அவளது காதுகளில் இடைவிடாமல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. “பாஸ் வந்தா எல்லாம் முடிஞ்சுடும்.”
யார் அந்த பாஸ்? அவருக்கும் தனக்கும் என்ன சம்பந்தம்? தன்னை எதற்காக இப்படித் துரத்திப் பிடிக்க வேண்டும்? ஒரு சாதாரண அலுவலக உதவியாளரிடம் ஒரு பெரும் கும்பலின் தலைவனுக்கு என்ன வேலை இருக்க முடியும்? பல கேள்விகள் அவளது மூளையைக் குடைந்தன. அவளது இதயம் ஒரு நிமிடத்திற்கு ஆயிரம் முறை துடிப்பது போன்ற படபடப்பு ஏற்பட்டது.
திடீரென, அந்த அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு வெளியே ஒரு விலை உயர்ந்த காரின் என்ஜின் சத்தம் கேட்டது. மணல் தரையில் டயர்கள் உராய்ந்து நிற்கும் சத்தத்தைத் தொடர்ந்து, கதவுகள் திறக்கப்படும் ஓசை.
”வாங்க சார்!”
கதவுக்கு வெளியே நின்றவர்களின் குரலில் இருந்த அந்த அதீதப் பயமும் மரியாதையும், உள்ளே நுழைந்தவன் எப்பேர்ப்பட்ட அதிகார வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருப்பான் என்பதை உணர்த்தியது. நிலாவின் உடல் தன்னிச்சையாக நடுங்கத் தொடங்கியது. போர்வையைத் தன் முகத்தின் பாதி வரை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு, கட்டிலின் ஒரு மூலையில் ஒரு சிறு குழந்தை போலச் சுருங்கி அமர்ந்தாள்.
டக்… டக்… டக்…
கனமான லெதர் பூட்ஸ் காலணிகள் மாளிகையின் ஹாலில் இருந்து அவளது அறையை நோக்கித் தீர்மானமாக நடந்து வரும் சத்தம். அந்தச் சத்தம் ஒவ்வொரு முறை கேட்கும்போதும் நிலாவின் இதயம் தன் துடிப்பை நிறுத்தி மீண்டும் தொடங்குவது போல் இருந்தது. அந்தச் சத்தம் இப்போது அறைக் கதவுக்கு மிக அருகில் வந்துவிட்டது.
சிறிது நேரம் அமைதி. பிறகு, கதவின் பூட்டுத் திறக்கப்படும் சத்தம். ‘பாஸ்’ வந்துவிட்டார்! நிலா தன் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டாள். உள்ளே நுழைந்த அந்த உருவம் யார் என்பதைப் பார்க்கும் தைரியம் கூட அவளுக்கு இல்லை. அந்த அறையின் காற்று கூட அந்த மனிதனின் வருகையால் ஒருவித கனத்தன்மையை அடைந்தது போல நிலாவிற்குத் தோன்றியது.
அரக்கன் வருவான்.